Кіріспе
Американдық композитор Дуглас Стюарт Мур (10 тамыз 1893 – 25 шілде 1969) – американдық композитор, ән жазушы, органшы, пианист, дирижер, педагог, актер және автор. Көбінесе американдық тақырыптарда туындылар жазған композитор, оның музыкасы әдетте музыкалық модернизмнің эксперименттік прогрессивті бағыттарынан аулақ, лирикалық және консервативті стильде сипатталады. Композитор Вирджил Томсон Мурды американдық халық музыкасының ықпалындағы неоромантик композитор деп сипаттады. Оның бірнеше шығармалары өмірінде танымал болғанымен, тек оның халық операсы «Бэби Доудың балладасы» (1956) 21-ші ғасырда да кеңінен танылды. Оның әкесі Мур отбасының фермасында, Куакснест аталған, тағы бір үй салды, онда Мур және оның отбасы жаздарын өткізді. Ересек болғаннан кейін Мур 1969 жылы қайтыс болғанға дейін отбасының Катчог мүлігінде тұрды. Мурдың әкесі «Ladies' World» әдеби журналын шығару арқылы көшкен асты, ол 1913 жылы зейнетке шыққаннан кейін С.С. МакКлюрге сатылды. 13 жасында ол Массачусетс штатының Вест-Ньютон қаласындағы Фессенден мектебіне түсті, онда 1906–1907 оқу жылында оқыды. Осыдан кейін, ол колледжге дайындық білімінің соңғы төрт жылын Коннектикут штатының Лейквилдегі Хотчкисс мектебінде аяқтады және 1911 жылдың көктемінде бітірді. Хотчкиссте ол ересек шақта да жалғасқан бірнеше достар тапты. Олардың арасында үш рет Пулитцер сыйлығын жеңіп алған ақын, жазушы және Конгресс кітапханасының тоғызыншы директоры Арчибальд МакЛиш, Тони сыйлығын жеңіп алған сахна суретшісі Дональд Оенслагер, «Time», «Life» және «Fortune» журналдарын құрған Генри Люс және 1920 жылы Мурмен үйленген Эмили Бейли болды. Йельде ол мектеп шараларына арналған әндер жазды, бұл оның танымал стильде музыка жазуға деген қабілетін көрсетті. Йельде оқыған кезінде жазған басқа әндерінің ең танымалсы – 1913 жылы жазған «Goodnight, Harvard» Йель шайқас әні. Ол Йель университетінен екі диплом алды: 1915 жылы философиядан, ал 1917 жылы музыка композициясынан бакалавр. Соңғы дипломдық жобасында ол өзінің оркестрлік композициясы «Fantaisie Polonaise» дирижерлік етті. Мурдың Йельдегі композиция сыныптастарының бірі Роджер Сешнс болды. Ол сонымен қатар осы кезеңде досы МакЛиштің бірнеше өлеңдеріне музыка жазды. Д’Индиден Мур Д’Индидің ұстазы болған Сезар Франкқа ұқсас композициялық стиль алды. CMA-да оқыған кезінде Мур 1921–1922 жылдары Эрнест Блохтың Кливленд музыка институтындағы шеберлік класында композициялық оқуын жалғастырды. Мур Блохтың оқытуымен бұрынғы композиция мұғалімдеріне қарағанда жақсы нәтижелерге жетті. 1925 жылы ол Ричард Болеславскийдің Америкалық зертханалық театрының (ALT) тапсырысы бойынша Уильям Шекспирдің «Он екінші түн» қойылымына қосымша музыка жазды. Мур Булангердің орган оқушысы ретінде жағымды тәжірибе алғанымен, оның композициялық оқулары оның басшылығымен бақытты болмады. Оның сезімтал американдық тақырыптарға, операға, музыкалық театрға, халық музыкасына және консервативті мелодиялық жазуға бейімділігі Боланжердің музыкалық модернизмнің прогрессивті эстетикасымен қақтығысты. Ол сондай-ақ Парижде тұңғыш сахналық жұмысы, «О, О, Теннеси» музыкалық туындысымен айналысты, бірақ ол ешқашан жарияланбады немесе қойылмады. 1927 жылдың 1 шілдесінде ол Колумбия университетінде адъюнктурадан көмекші профессоры болып, Барнард колледжінің музыка бөлімінің меңгерушісі болып тездетіліп тағайындалды. Оның басшылығымен Мур Колумбияда музыка бағдарламасында бірнеше жаңа саясатты енгізуде маңызды рөл атқарды. Оларға студенттерге оркестрде ойнағаны үшін колледж кредитін беру, алғаш рет музыка сабақтарын алу, оркестрді әйел музыканттарға ашу және оркестрдегі аспапшыларға (обоисттер мен фагонисттер сияқты) алуы қиын стипендиялар беру кірді. Мураның музыка бағдарламасын басқару және оркестрлік репетициялар мен концерттерді жүргізумен айналысатын тығыз кестесіне қоса, Мур музыканы бағалау бойынша курстар оқыды. Соңғысы оның алғашқы кітабының жарыққа шығуына әкелді, «Музыканы тыңдау» (1932), ол музыка білімі жоқ жалпы оқырмандарға арналған. 1954 жылы ол Отто Луенинг пен Оливер Дэниелмен бірге CRI (Composers Recordings, Inc.) жазбалар компаниясын құрды. Оның екінші кітабы «Мадригалдан қазіргі заманғы музыкаға дейін» (1942) болды.
other persons with this name
Douglas Stuart Moore (August 10, 1893 – July 25, 1969) was an American composer, songwriter, organist, pianist, conductor, educator, actor, and author. A composer who mainly wrote works with an American subject, his music is generally characterized by lyricism in a popular or conservative style which generally eschewed the more experimental progressive trends of musical modernism. Composer Virgil Thomson described Moore as a neoromantic composer who was influenced by American folk music. While several of his works enjoyed popularity during his lifetime, only his folk opera The Ballad of Baby Doe (1956) has remained well known into the 21st century. His father built another nearby home for his family on the Moore family's farm, named Quawksnest, in which Moore and his family spent their summers. As an adult Moore lived on the family's Cutchogue property until his death in 1969. Moore's father made a living as a publisher of among other things the literary magazine Ladies' World; a business which he sold to S. S. McClure upon his retirement in 1913. At the age of 13 he matriculated to the Fessenden School, a boys boarding school in West Newton, Massachusetts which he attended for the 1906–1907 academic year. After this, he completed the last four years of his college preparatory education at the Hotchkiss School in Lakeville, Connecticut from which he graduated in the spring of 1911. At Hotchkiss he made close friendships with several fellow students that would last through adulthood. These included friendships with Archibald MacLeish, who became a three time Pulitzer Prize winning poet, writer, and the ninth Librarian of Congress; Donald Oenslager, who became a Tony Award winning scenic designer; Henry Luce, who founded the magazines Time, Life, and Fortune; and Emily Bailey, whom Moore eventually married in 1920. At Yale he composed songs for school events which demonstrated a talent for writing music within a popular style. Of the other songs he wrote while at Yale, the most well known is the Yale fight song "Goodnight, Harvard" which he composed in 1913. He earned two degrees from Yale University, a B. A. in philosophy in 1915, and a B. M. in music composition in 1917. For his final graduate project he conducted his orchestral composition Fantaisie Polonaise. One of Moore's composition classmates at Yale was Roger Sessions. He also wrote music to several poems by his friend MacLeish during this time. From D'Indy, Moore gained a compositional style similar to César Franck who had been D'Indy's teacher. During his time at CMA, Moore continued his education through continued composition studies with Ernest Bloch in his masterclass at the Cleveland Institute of Music in 1921–1922. Moore thrived under Bloch more so than his earlier composition teachers. In 1925 he composed incidental music for a production of William Shakespeare's Twelfth Night on a commission from Richard Boleslawski's American Laboratory Theatre (ALT). While Moore had a positive experience as an organ pupil of Boulanger, his compositional studies were not happy ones under her tutelage. His interests in sentimental American subjects, opera, musical theatre, folk music, and a penchant for more conservative melodic writing clashed with Boulanger's progressive aesthetic of musical modernism. He also worked on his first stage work while in Paris, the musical Oh, Oh, Tennessee, but the work has never been published or performed. He was rapidly promoted from adjunct faculty member to assistant professor at the wider Columbia University and head of the music department at Barnard College specifically on July 1, 1927. Under his leadership, Moore was instrumental in instituting several new policies in the music program at Columbia. These included giving students college credit for playing in the orchestra and taking music lessons for the first time, opening up the orchestra to women players for the first time, and instituting scholarships for instrumentalists in the orchestra that were difficult to obtain (such as oboists and bassoonists). In addition to his busy schedule administrating the music program and conducting orchestra rehearsals and concerts, Moore taught courses in music appreciation. This latter work led to the publication of his first book, Listening to Music (1932), which was written for a general audience without any music background. In 1954 he was a co founder, with Otto Luening and Oliver Daniel, of the CRI (Composers Recordings, Inc.) record label. His second book was,From Madrigal to Modern Music (1942).
1926-1929 жылдар
Колумбия университетінде оқыған кезінде Мур композиторлық қызметін жалғастырды; американдық тақырыптарда шығармалар жазды. Осы кезеңде жазған алғашқы маңызды туындысы – «Моби Дик» (1928) симфониялық поэмасы болды. Ол Мельвиллдің 1851 жылғы осы аттас романының оқиғасын музыка арқылы баяндады. Симфония бағдарламалық элементтерді қамтиды, бірақ дәстүрлі симфониялық форманы сақтайды; әйтсе де, шығармада шекерцо бөлімі жоқ. 1934 жылы Мур Гуггенхайм стипендиясын алды, бұл оған Бермуда аралдарында уақыт өткізіп, драматург Филип Барридің 1926 жылғы Бродвей пьесасы негізінде «Ақ қанаттар» атты алғашқы операсын жазуға мүмкіндік берді. Операның увертюрасы 1935 жылғы маусымда Бруклин симфониялық оркестрімен орындалды, бірақ операның қойылымы он төрт жыл өткен соң, 1949 жылғы 10 ақпанда Харт мектебінде ғана сахналанды. Барри және оның әйелімен болған келіспеушілік операның жариялануына тосқауыл қойды.
1950 жылдар
Мурға афроамерикалықтар дамытқан джаз және рэгтайм да әсер етті. Бұл оның операларында ең жақсы байқалады. "Baby Doe балладасы" операсында бірнеше рэгтайм элементтері бар (бірінші көріністе хонки-тонк фортепиано кеңінен қолданылады). Оның "сабынды операсы" аталған "Gallantry" (1950) операсында Lochinvar сабыны мен Billy Boy шамына арналған жарнамалар блюз стилінде орындалады. Оның екінші симфониясының аллегреттосы дерлік неоклассикалық стильде деп сипатталған. Дуглас Мурдың музыкасы "сәлдемділік, әдемілік және нәзік лирикамен" сипатталған, әсіресе көптеген шығармаларының баяу бөлімдерінде, атап айтқанда А мажордағы симфониясында және кларнет квинтетінде. Бұл шығармалардың жылдам бөлімдері "қуатты, көңілді және біршама билікке шақыратын" сипатқа ие. Мурдың күшінің көп бөлігі оркестрлік шығармаларға емес, опералық музыкаға жұмсалды. "Жердегі алыптар" романын норвег-америкалық автор жазды және ол алғаш рет 1921-1922 жылдары норвег тілінде жарық көрді. Мур Ұлы далалардағы скандинавиялық қоныс жайлар туралы осы туындының 1927 жылғы ағылшын тіліне аудармасы опера ретінде қойылғаннан кейін музыка жазды. Ол осы еңбегі үшін 1951 жылы Пулитцер сыйлығын алды.