Папа Паскаль II (1099-1118): Биография, тарихы, Клуни аббаттығындағы монахтығы және Рим Папасы ретіндегі қызметі туралы ақпарат. Католик шіркеуінің басшысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Католик шіркеуінің басшысы 1099 жылдан 1118 жылға дейін
Head of the Catholic Church from 1099 to 1118
Пизалық әулие Ранерий (Раниеро)
the Pisan saint Rainerius (Raniero)
Папа Паскаль II (Паскалис II; 1050 ж. шамамен – 1055 ж. аралығында – 21 қаңтар 1118), туған Ранерий, 13 тамыз 1099 жылдан 1118 жылы қайтыс болғанға дейін Католик шіркеуінің басшысы және Папалық мемлекеттердің билеушісі болды. Клуни аббаттығының монахы, ол 1073 жылы папа Григорий VII (1073–85) тарапынан Сан-Клементтің кардинал-священнигі етіп тағайындалды. 1099 жылдың 19 тамызында папа Урбан II (1088–99) -нің орнына папа болып сайланды. Оның шамамен жиырма жылға созған билігі орта ғасырлық папа үшін ерекше ұзақ болды.
Pope Paschal II (Paschalis II; 1050 x (sometime between) 1055 – 21 January 1118), born Ranierius, was head of the Catholic Church and ruler of the Papal States from 13 August 1099 to his death in 1118. A monk of the Abbey of Cluny, he was created the cardinal priest of San Clemente by Pope Gregory VII (1073–85) in 1073. He was consecrated as pope in succession to Pope Urban II (1088–99) on 19 August 1099. His reign of almost twenty years was exceptionally long for a medieval pope.
Ерте мансап
Раниерий Романья аймағындағы Форли қаласына жақын Бледада дүниеге келді. Ол жас кезінде Клуни монастырінде монах болды.
Ranierius was born in Bleda, near Forlì, Romagna. He became a monk at Cluny at an early age.
Папалық
Папа Урбан II қайтыс болғаннан кейін Паскаль I крест жорығының табысына жауап ретінде 1101 жылғы тәубешілік крест жорығын уағыздады. Паптық билік пен Киелі Рим императорлары арасында инвеститура мәселесі бойынша ұзақ күрес кезінде Паскаль II паптық беделді қолдаған Гильдебранд саясатын ынтамен іске асырды, бірақ толыққанды табысқа жете алмады. Император Генрих IV-тің ұлы Генрих V, әкесінің қауымнан шығарылуын пайдаланып, оған қарсы көтеріліс жасады, тіпті әкесімен байланыс үшін Паскаль II-ден кешірім сұрады. Алайда, Генрих V, император Генрих IV-тен де инвеститура құқығын сақтауда одан да талапкер болды, ол 1106 жылы қайтыс болды. Майнцтағы императорлық мәжіліс 1106 жылдың қаңтарында Паскаль II-ді Германияға шақырып, мәселені шешуге шақырды, бірақ папа Гуастала кеңесінде (қазан 1106) инвеститураға тыйым салуды жаңартты. 1111 жылдың 12 ақпанында таққа отырғызуға дайындық жүргізілді, бірақ римдіктер Генрихке қарсы көтерілді, ал неміс патшасы зейнетке шығып, папа мен Курияны өзімен бірге алып кетті. 1106-1107 жылдары Францияға сапары барысында Паскаль Ла-Шарит-сюр-Луардағы Нотр-Дам Клюний шіркеуін, сол кездегі Еуропадағы екінші ірі шіркеуді киеледі. Оның паптығының соңында Англияда қайтадан қиындықтар туды; Паскаль II 1115 жылы кеңестер оның рұқсатынсыз өткізілгенін және епископтардың ауыстырылғанын айтып шағымданды, сондай-ақ Генрих I-ді қауымнан шығарумен қорқытты. Тосканалық Матильда 1115 жылы қайтыс болғаннан кейін барлық аллодиялық жерлерін шіркеуге мұра еткені айтылды, бірақ бұл сыйлық Римде ресми мойындалмады және сыйлық туралы ешқандай құжат сақталған жоқ. Император Генрих V Матильданың жерлерін императорлық феодтық жерлер деп жариялап, папаны Римнен қашуға мәжбүр етті. Паскаль II 1118 жылдың басында императордың кеткенінен кейін қайтып келді, бірақ бірнеше күннен кейін, 1118 жылдың 21 қаңтарында қайтыс болды. 1116 жылы Паскаль II Барселона графы Рамон Беренгер III-нің өтініші бойынша Таррагонаны басып алу үшін крест жорығын жариялады. Паскальдың паптығы кезінде Византия императоры Алексей I православие мен католик шіркеуі арасындағы ахуалды жақсартуға тырысты, бірақ бұл сәтсіз аяқталды, өйткені Паскаль 1112 жылдың соңында Константинополь патриархынан папаның "барлық Құдайдың шіркеулері" үстінен билігін мойындауын талап етті. Православие патриархтары Николай Грамматик пен Иоанн Агапет дін қызметкерлерінің, монастырлар мен діншілдердің көпшілігінің қарсылығына байланысты бұған келісе алмады. Папа Паскаль II 1113 жылдың 15 ақпанында "Pie postulatio voluntatis" бұйрығын шығарды. Ол Иерусалимдегі Сент-Джон госпиталін Папаның қорғауына алды және оны діни орден ретінде бекітті, кейіннен ол Госпитальерлер рыцарьдары деп аталды және бүгінде Мальтаның Әскери егеменді ордені деп танылады. Бұйрық Еуропа мен Азиядағы орденнің сатып алуларын және сыйлықтарын растады және оны тек пападан басқа барлық биліктен босатты.
After Pope Urban II's death, Paschal reacted to the success of the First Crusade by preaching the penitential Crusade of 1101. During the long struggle of the papacy with the Holy Roman emperors over investiture, Paschal II zealously carried on the Hildebrandine policy in favor of papal privilege, but with only partial success. Henry V, son of Emperor Henry IV, took advantage of his father's excommunication to rebel, even to the point of seeking out Paschal II for absolution for associating with his father. But, Henry V was even more persistent in maintaining the right of investiture than Emperor Henry IV had been before his death in 1106. The imperial Diet at Mainz invited Paschal II to visit Germany and settle the trouble in January 1106, but the pope in the Council of Guastalla (October 1106) simply renewed the prohibition of investiture. Preparations were made for the coronation on 12 February 1111, but the Romans rose in revolt against Henry, and the German king retired, taking the pope and Curia with him. During Paschal's trip to France in 1106–1107, he consecrated the Cluniac church of Notre Dame at La Charité sur Loire, the second largest church in Europe at the time. Towards the end of his pontificate trouble began anew in England; Paschal II complained in 1115 that councils were held and bishops translated without his authorization, and he threatened Henry I with excommunication. Matilda of Tuscany was said to have bequeathed all her allodial lands to the Church upon her death in 1115, but the donation was neither publicly acknowledged in Rome nor is any documentary record of the donation preserved. Emperor Henry V at once laid claim to Matilda's lands as imperial fiefs and forced the pope to flee from Rome. Paschal II returned after the emperor's withdrawal at the beginning of 1118, but died within a few days, on 21 January 1118. In 1116, Paschal II, at the behest of Count Ramon Berenguer III of Barcelona, issued a crusade for the capture of Tarragona. During Paschal's papacy some efforts were made by the Byzantine Emperor Alexios I to bridge the schism between the Orthodox and the Catholic Church, but these failed, as Paschal pressed the demand that the patriarch of Constantinople recognise the pope's primacy over "all the churches of God throughout the world" in late 1112. This was something Orthodox Patriarchs Nicholas Grammaticus and John Agapetus could not do in face of opposition from the majority of clergy, the monastic world, and the laity. Pope Paschal II issued the bull Pie postulatio voluntatis on 15 February 1113. It brought under Papal protection and confirmed as a religious order the Hospital of Saint John of Jerusalem, later known as the Knights Hospitaller and today known as the Sovereign Military Order of Malta. It also confirmed the order's acquisitions and donations in Europe and Asia and exempted it from all authority save that of the pope.