Кіріспе
Католик шіркеуінің басшысы 461-468 жылдары. Папа Илариус (сондай-ақ Иларус, Илариус; 29 ақпан 468 жылы қайтыс болды) 461 жылдан 468 жылға дейін Рим епископы болды. 449 жылы Илариус Ефестегі екінші кеңесте Папа Лев I-нің өкілі қызметін атқарды. Константинопольдық Флавианның айыпталуына қарсы шығуы Александриялық Диоскурдың ашуын тудырды, ол оның қаладан кетуіне кедергі келтіруге тырысты. Илариус қашып құтылып, тікелей емес жолмен Римге оралды. Кейіннен ол Жақия Евангелистке құрмет көрсету үшін Латеранда оратория салды, өйткені ол өзінің қауіпсіз сапар жасауы осы қасиетті кісінің арқасында деп есептеді. Оның паптығының көп бөлігі шіркеу тәртібін сақтауға, канондық құқыққа сәйкес, сондай-ақ Галлия және Испания епископтары арасындағы сот құзыреті дауларын шешуге жұмсалды.
Pope Hilarius (also Hilarus, Hilary; died 29 February 468) was the bishop of Rome from AD 461 to 468. In 449, Hilarius served as a legate for Pope Leo I at the Second Council of Ephesus. His opposition to the condemnation of Flavian of Constantinople incurred the enmity of Dioscurus of Alexandria, who attempted to prevent him from leaving the city. Hilarius was able to make his escape and returned to Rome by an indirect route. He later erected an oratory at the Lateran in honor of John the Evangelist, to whom he attributed his safe passage. Much of his pontificate was spent in maintaining ecclesiastical discipline in conformity with canon law, and in settling jurisdictional disputes among the bishops of both Gaul and Spain.
Ерте мансап
Илариус Сардинияда дүниеге келген. Рим папасы Лео I-нің архидиаконы ретінде ол Рим тақтысының құқықтары үшін күшпен күресті. 449 жылы Илариус және Путеоли епископы Юлий Ефестегі екінші кеңесте папаның өкілі болды. Папа Лео кеңесте оқу үшін хат жіберді. Бірақ, бас нотариус императордың хатын бірінші оқу керек деп мәлімдеді, ал кеңес барысында Леоның хаты мүлдем оқылмады. Илариус Константинопольдік Флавианның айыпталуына қарсы белсенді түрде шықты, осының салдарынан Александриялық Папа Диоскор I-нің наразылығына ұшырады, ол синодқа төрағалық етті. Флавиан көп ұзамай, 11 тамыз 449 жылы Диоскордың ізбасарлары жасаған физикалық шабуылдан алған жарақаттардан қайтыс болды. Лео I-нің хаттарының біріндегі император Пулхерияға жолданған хатқа сәйкес, Илариус синодтан кейін оған папаның хатын жеткізбегені үшін кешірім сұрады, бірақ Диоскордың Александриялықтың Римге немесе Константинопольге баруына кедергі келтіргендігіне байланысты, кеңестің нәтижесі туралы хабарды папаға жеткізу үшін қашуға тура келді. Флавиан мен Дорилейлік Евсевий папаға шағымданды, ал олардың хаттарын Илариус Римге алып кеткен болуы мүмкін. Римде Илариус жаңа императордың 467 жылғы сектанттарға төзімділік туралы жарлығына қарсы күресу үшін белсенді жұмыс істеді, бұл жарлық, Рим папасы Геласий I-нің хатына сәйкес, император Антемийдің сүйіктісі Филофей атты адамның ықпалымен Македониялық ерестікті қолдады. Императордың Санкт-Петр базиликасына жасаған сапарының бірінде папа оны оның сүйіктісінің әрекеттері үшін жауапқа тартты, оны Санкт-Петрдің қабірінің жанында Римде ешқандай сектанттық жиналыстарға жол бермейтіндігіне уәде беруге шақырды. Сонымен қатар, епископтар өздерінің шекараларын асырмауға және Арль епископының төрағалығымен жыл сайынғы синодқа жиналуға кеңес берілді. Эмбрун епархиясының Теңіз Альпісіндегі епархияларға қатысты митрополиттік құқықтары белгілі бір епископ Оксанийдің, әсіресе Ницца мен Симездің екі шіркеуіне қатысты, қол сұғушылықтарынан қорғалды. Илариус 5-ші ғасырда папаның ықпалынан тыс жұмыс істеуге бейім болған Испаниядағы шіркеулерге шешімдер берді. Калахорра епископы Сильван епископтық тағайындауларымен шіркеу заңдарын бұзған, сондықтан пападан шешімін сұрады. Олардың өтінішіне жауап келмей тұрып, епископтар басқа мәселе бойынша Киелі Таққа жүгінді. Барселона епископы Нундинарий өліміне дейін Иринейдің өзінің орнын басатынын тіледі, ал ол өзі Иринейді басқа кафедраның епископы етіп тағайындады. Таррагона синоды Иринейдің тағайындалуын бекітті, содан кейін епископтар папаның мақұлдауын сұрады. 465 жылғы 19 қарашада Санта-Мария-Маджоре базиликасында өткен Рим синоды, тағайындалған епископ Иринейдің Барселонадан кетіп, бұрынғы орнына оралуы керек деп шешті, ал испан епископтарына Сильванның әрекеттерін кешіруді тапсырды. Бұл - түпнұсқа жазбалары сақталған ең көне Рим синоды.
For this he incurred the displeasure of Pope Dioscorus I of Alexandria, who presided over the synod. Flavian died shortly afterwards, on 11 August 449, from injuries incurred from a physical assault by the followers of Dioscurus. According to a letter to Empress Pulcheria collected among the letters of Leo I, Hilarius apologized for not delivering to her the pope's letter after the synod, but owing to Dioscurus of Alexandria, who tried to hinder his going either to Rome or to Constantinople, he had great difficulty in making his escape in order to bring to the pontiff the news of the result of the council. Flavian and Eusebius of Dorylaeum appealed to the pope, and their letters were probably taken by Hilarus to Rome. In Rome, Hilarius worked zealously to counter the new emperor's 467 edict of toleration for schismatic sects, which had been inspired, according to a letter of Pope Gelasius I, by a favourite of Emperor Anthemius named Philotheus, who espoused the Macedonian heresy. On one of the emperor's visits to St Peter's Basilica, the pope openly called him to account for his favourite's conduct, exhorting him by the grave of St Peter to promise that he would allow no schismatical assemblies in Rome. At the same time, the bishops were admonished not to overstep their boundaries and to assemble in a yearly synod presided over by the Bishop of Arles. The metropolitan rights of the See of Embrun over the dioceses of the Maritime Alps were protected against the encroachments of a certain Bishop Auxanius, particularly in connection with the two Churches of Nice and Cimiez. Hilarius gave decisions to the churches of Hispania, which tended to operate outside the papal orbit in the 5th century. Bishop Silvanus of Calahorra had violated the church laws by his episcopal ordinations, and the pope was asked for his decision. Before an answer came to their petition, the same bishops had recourse to the Holy See for an entirely different matter. Before his death, Nundinarius, Bishop of Barcelona, expressed a wish that Irenaeus might be chosen his successor, and he himself had made Irenaeus bishop of another See. The request was granted and the Synod of Tarragona confirmed the nomination of Irenaeus, after which the bishops sought the pope's approval. The Roman synod of 19 November 465, held in the Basilica of Santa Maria Maggiore, which decided that Irenaeus, the nominated bishop, should quit the see of Barcelona and return to his former one, while the Spanish bishops were directed to condone the acts of Silvanus. This is the oldest Roman synod whose original records have survived.
Құрылыс жобалары
Илариус Римде бірнеше шіркеулер мен басқа да ғимараттар салды, осы үшін Илариус туралы ақпараттың негізгі көзі болып табылатын "Либер понтификалис" оны жоғары бағалады. Ол сондай-ақ баптистерияда, монастырьларда, екі қоғамдық моншада және қабырғалар сыртындағы Сент-Лоуренс базиликасының жанында Киелі Крест капелласын, кітапханаларды тұрғызды. Латеран баптистериясында ол екі оратория салдырды: біреуін Жақын Шоқанның (Иоанн Креститель) құрметіне, екіншісін Жақын Пауылдың (Иоанн Апостол) құрметіне. Ол Ефес соборынан қауіпсіз құтылғанын осы екі қасиеттіге байланыстырды, сонымен Латеран қай қасиеттілерге арналғаны туралы сұраққа жауап берді.
Өлім
Илариус 468 жылы 29 ақпанда қайтыс болды және қала сыртындағы Сент-Лоуренс базиликасына жерленді. Оның мерекесі 17 қарашада тойланады.