Энди Стэнфилд: Американдық спринтер және олимпиада жеңімпазы

Кіріспе

Американдық жеңіл атлетика спортшысы (1927–1985)

[[Жазғы Олимпиададағы жеңіл атлетика
1952 жылғы Жазғы Олимпиада 1952 Хельсинки
1952 Хельсинки 1952 жылғы Жазғы Олимпиададағы жеңіл атлетика – ерлер 4 × 100 метр эстафета
Күміс медаль – 1956 жылғы Жазғы Олимпиада 1956 Мельбурн]]

Эндрю Уильям Стэнфилд (29 желтоқсан 1927 – 15 маусым 1985) – американдық спринтер және Олимпиаданың алтын және күміс жүлдегері.

Өмірбаян

Энди Стэнфилд Вашингтонда дүниеге келді, бірақ бала кезінде Джерси-Ситиге көшіп келді. 1946 жылы Линкольн орта мектебін бітірді, онда ол талантты спортшы болып, спринт және ұзындыққа секіруде өте жақсы нәтижелер көрсетті. Әскери қызметтен кейін 1948 жылы Сетон-Холл университетіне түсті. Келесі жылы ол ұзақ тізімдегі алғашқы ұлттық титулын жеңіп алды. Оның тізіміне алты AAU титулы (1949: 100 және 200 м; 1950: 60 м; 1951: ұзындыққа секіру; 1952: 200 м; 1953: 220 м) және тоғыз IC4A титулы (ішкі және ашық ареналарда) кіреді. Оның жаттықтырушысы – 400 метрлік кедергілер бойынша бұрынғы әлем рекордын ұстаған Джонни Гибсон. Халықаралық аренада 200 метрлік қашықтық Стэнфилд үшін ең күшті қашықтық болды. 1951 жылы ICAAAA чемпионатында Стэнфилд сыртқы жолақта 220 метрлік жүгіруді 20.6 секундта жеңіп алды. АҚШ-та 220 метрлік бұрылыстың бәсекесі кеңінен таралмаған. 220 метрлік қашықтық әдетте "NoTurn" немесе "Straight" трассаларында өткізілді. 1951 жылы IAAF 200 метрлік бұрылыс бойынша әлемдік рекордтарды орнатуды бастады: алғашқы тізімде Ұлыбританиялық Вилли Апплгарт 1914 жылы Лондонда 21.1/5 секунд көрсеткен. 1951 жылдың көктемінде Стэнфилдтің колледждер аралық 220 метрлік жарыста 20.6 секунд көрсетуі IAAF тарапынан 200 метрге жаңа әлем рекорды ретінде тіркелді (220 метр 200 метрден бір метрден астам). Ол кезде 220 метрлік бұрылыс бойынша "ресми" әлем рекорды болған жоқ. Бірақ АҚШ-та Ральф Меткалфтың 1933 жылы Берлинде желсіз жағдайда 21 секунд көрсетуі американдық рекорд деп есептелді. Кейін Стэнфорд университетінің Джек Виерхаузері 1936 жылы Рэндалл аралында өткен АҚШ Олимпиадалық іріктеу кезеңінде 20.9 секунд (желсіз) көрсетті. Джесси Оуэнс 1936 жылғы Берлин Олимпиадасында желмен 20.7 секунд көрсетті. Барни Иуэлл 1939 жылы Линкольн, Небраска штатында өткен АҚШ чемпионатында, сол трассаның жартылай бұрылысында 21.1 секунд көрсетіп, мүмкін AAU рекордын жасады, бірақ бұл трасса жақсы белгіленбеген. 1948 жылғы АҚШ Олимпиадалық іріктеу кезеңінде Мел Паттон Барни Иуэллді жеңіп, екеуі де 20.7 секунд (желсіз) көрсетті. Бұл көрсеткіштердің ешқайсысы IAAF бұрылыста және тік жолда жасалған рекордтарды ажыратпағандықтан ратификацияланбады. Стэнфилд бұл көрсеткішті екі рет қайталады, 1952 және 1956 жылдары 20.6 секунд көрсетті. 1956 жылғы көрсеткіш ААУ чемпионатында болды, онда Стэнфилд чемпион Тане Бейкердің артында екінші орынды иеленді. Әлемдік рекорд иегері ретінде Стэнфилд 1952 жылы жазғы Олимпиада ойындарында алтын медальді жеңіп алды, финалда Олимпиада рекордын қайталады. Американың 4 x 100 метрлік эстафета командасының мүшесі ретінде Стэнфилд екінші Олимпиада алтын медалін жеңіп алды. Ол 1956 жылғы Олимпиада ойындарында 200 метрдегі титулын қорғауға тырысты, бірақ Бобби Морроудан екінші орынға қнағат тұтты. Стэнфилд Альфа Фи Альфа бауырластығының мүшесі болды.

Andy Stanfield born in Washington, D. C., but moved to Jersey City as a child. He graduated from Lincoln High School in 1946, where he was already a talented athlete, excelling in the sprints and long jump. After his army service, Stanfield entered Seton Hall University in 1948. The following year, he won his first of a long list of national titles. His list includes six AAU titles (1949: 100 and 200 m; 1950: 60 y; 1951: long jump; 1952: 200 m; 1953: 220 y) and nine IC4A titles (both indoor and outdoor). He was coached by Johnny Gibson, a former world record holder in 400 m hurdles. Internationally, the 200 m was Stanfield's strongest distance. In 1951, at the ICAAAA Championships, Stanfield—in the outside lane—won the Turn 220 Yard Dash in 20.6. The Turn 220 had never been commonly contested in the US. 220s were normally raced on "NoTurn" or "Straight" courses. In 1951 the IAAF commenced to establish world records for the Turn 200 Meters: the initial listing accepted was by Willie Applegarth of Great Britain in 21 1/5, set in London in 1914. That spring of 1951, Stanfield's Intercollegiate 220 Yard Dash in 20.6 was established by the IAAF as a new World Record for the 200 m with 20.6 (220 yards is more than one meter longer than 200 meters). Then, there was no "official" world record for the Turn 220. But in the United States, Ralph Metcalfe was generally agreed to have the American record at 21 flat set in Berlin 1933 (no wind). Then Jack Wierhauser of Stanford University clocked 20.9 (no wind) in 1936 at a US Olympics Trials at Randalls Island. Jesse Owens clocked 20.7 at the Berlin '36 Games with wind. Barney Ewell, at the US Nationals in 1939 at Lincoln, Nebraska, on the partial bend course on that track, clocked what was likely an AAU record of 21.1, but that course was never well delineated. At the 1948 US Olympic Trials, Mel Patton beat Barney Ewell, both clocked in 20.7 (no wind). None of these were ratified for the simple reason that the IAAF did not distinguish between records made on a turn from those on a straight. Stanfield would equal this performance twice, running 20.6 in 1952 and 1956. The '56 performance occurred at the AAU Championships, where Stanfield finished 2nd behind Thane Baker, the champion. As the world record holder, Stanfield in 1952 was not a surprise winner of the gold medal at the 1952 Summer Olympics, equalling the Olympic Record in the final. As a member of the American 4 x 100 m relay team, Stanfield won a second Olympic gold medal. He attempted to defend his 200 m title in the 1956 Games, but lost it, finishing second to Bobby Morrow. Stanfield was a member of Alpha Phi Alpha fraternity.