Америка Азамат Соғысы: Перривилл шайқасы (Кентукки)

Кіріспе

1862 жылы Америка азамат соғысының шайқасы, Кентуккидегі 1862 жылғы шайқас.

Перривилл шайқасы, сондай-ақ Чаплин таулары шайқасы деп те аталады, 1862 жылдың 8 қазанында Кентукки штатының Перривилл қаласының батысындағы Чаплин тауларында, Америка азамат соғысы кезінде Конфедерацияның Heartland науқанының (Кентукки кампаниясы) шеңінде болды. Конфедерация генералы Брэкстон Брэггтің Миссисипи армиясы генерал-майор Дон Карлос Бьюэллдің Одақ армиясының бір корпусына қарсы алғашқыда тактикалық жеңіске жетті. Бұл шайқас стратегиялық Одақ жеңісі деп есептеледі, кейде «Кентукки үшін шайқас» деп аталады, себебі Брэгг одан кейін көп ұзамай Теннессиге қайтарылды. Одақ соғыстың соңына дейін Кентуккидің маңызды шекаралық штатын бақылауда ұстады. 7 қазанда Брэггті қуып жеткен Бьюэлл әскері үш колоннамен Перривиллдің шағын қиылысқа жиналды. Одақ әскерлері алғашқыда Спрингфилд Пайк жолында Конфедерация кавалериясымен шайқасты, содан кейін Питерс-Хиллде Конфедерация әскерлері келгенде шайқас жалпыланды. Екі тарап та таза суға зор қажеттілік сезінді. Келесі күні таңертең Питерс-Хилл маңында шайқас қайта басталды, Одақ дивизиясы жоғары көтеріліп, Конфедерация шебінің алдында тоқтады. Түстен кейін Конфедерация дивизиясы Одақтың сол қанатына – генерал-майор Александр М. МакКуктың I корпусына шабуыл жасап, оны кері шегінуге мәжбүр етті. Конфедерацияның тағы бірнеше дивизиялары шайқасқа қосылғанда, Одақ шебі қарсы тұрып, қарсы шабуыл жасады, бірақ ақырында бірнеше бөлімдер жеңіліске ұшырады. Бьюэлл, шайқас орнынан бірнеше шақырым қашықтықта болғандықтан, ірі шайқас жүріп жатқанын білмеді және кешке дейін майданға қосымша күш жібермеді. Сол қанаттағы Одақ әскерлері екі бригадамен күшейтіліп, шебін тұрақтандырды, ал Конфедерация шабуылы тоқтады. Кейін үш Конфедерация полкі Спрингфилд Пайк бойындағы Одақ дивизиясына шабуыл жасады, бірақ олар кері қайтарылып, Перривиллге қайта шегінді. Одақ әскерлері оларды қуып жетіп, қараңғыға дейін көшелерде шайқас жүрді. Осы кезде Одақтың қосымша күштері Конфедерацияның сол қанатына қауіп төндірді. Брэгг, жеткіліксіз әскер мен жабдыққа ие болғандықтан, түнде шегінді және Камберленд Gap арқылы Шығыс Теннессиге Конфедерацияның шегінуін жалғастырды.

The Battle of Perryville, also known as the Battle of Chaplin Hills, was fought on October 8, 1862, in the Chaplin Hills west of Perryville, Kentucky, as the culmination of the Confederate Heartland Offensive (Kentucky Campaign) during the American Civil War. Confederate Gen. Braxton Bragg's Army of Mississippi initially won a tactical victory against primarily a single corps of Maj. Gen. Don Carlos Buell's Union Army of the Ohio. The battle is considered a strategic Union victory, sometimes called the Battle for Kentucky, since Bragg withdrew to Tennessee soon thereafter. The Union retained control of the critical border state of Kentucky for the remainder of the war. On October 7, Buell's army, in pursuit of Bragg, converged on the small crossroads town of Perryville in three columns. Union forces first skirmished with Confederate cavalry on the Springfield Pike before the fighting became more general, on Peters Hill, when the Confederate infantry arrived. Both sides were desperate to get access to fresh water. The next day, at dawn, fighting began again around Peters Hill as a Union division advanced up the pike, halting just before the Confederate line. After noon, a Confederate division struck the Union left flank—the I Corps of Maj. Gen. Alexander M. McCook—and forced it to fall back. When more Confederate divisions joined the fray, the Union line made a stubborn stand, counterattacked, but finally fell back with some units routed. Buell, several miles behind the action, was unaware that a major battle was taking place and did not send any reserves to the front until late in the afternoon. The Union troops on the left flank, reinforced by two brigades, stabilized their line, and the Confederate attack sputtered to a halt. Later, three Confederate regiments assaulted the Union division on the Springfield Pike but were repulsed and fell back into Perryville. Union troops pursued, and skirmishing occurred in the streets until dark. By that time, Union reinforcements were threatening the Confederate left flank. Bragg, short of men and supplies, withdrew during the night, and continued the Confederate retreat by way of Cumberland Gap into East Tennessee.

1862 жылғы Кентуккидегі науқан

Оңтүстік штаттар Теннесси мен Вирджинияның, ал солтүстік штаттар Иллинойс, Индиана және Огайоның арасында орналасқан Кентукки штаты, өзінің орталық орналасуы мен маңызды өзендерді, әсіресе Огайоны бақылау мүмкіндігі болғандықтан, қақтығыстың екі тарапы үшін де қымбат болды. 1861 жылдың қыркүйегінде Кентуккиде туған президент Авраам Линкольн жеке хатында: «Менің ойымша, Кентуккиді жоғалту – бүкіл ойынды жоғалтуға жақын», – деп жазды. Соғыстың басында штат ішіндегі қарама-қарсы саяси күштер бақылау үшін күресті, ал штат заң шығарушы органы одақ пен конфедерация әскерлерін кіргізбеу үшін ресми бейтараптық жариялады. Бұл бейтараптық 1861 жылдың 3 қыркүйегінде конфедерацияның генерал-майоры Леонидас Полк төменгі Миссисипиді бақылаудың кілті саналған Колумбусты басып алған кезде алғаш рет бұзылды. Екі күннен кейін одақтың бригадалық генералы Улисс Грант Падуканы басып алды. Осыдан кейін жарияланған бейтараптық мәнсіз болды. Штат ешқашан одақтан шықпаса да, заң шығарушы орган мүшелері болған конфедерацияға жақын адамдар 1861 жылдың қарашасында Боулинг Гринде уақытша конфедерация астанасын құрды. Ол штат ішінде маңызды билікке ие болған жоқ. Конфедерация штаттары Кентуккиді мойындады және конфедерация туына штатты бейнелейтін жұлдыз қосты. 6-7 сәуірдегі Шило шайқасынан кейін жеңілген конфедерация армиясы генерал-майор Пьер Г.Т. Борегардтың басшылығымен Коринфке қайтарылды, одақтың біріккен күштері – Грант, Бьюэлл және Джон Поптың әскерлері генерал-майор Генри Халлек басшылығымен оларды өте баяу қуды. Халлек 100 000 адамын басқарса, Борегардтың саны одан кем болғанымен, Питтсбург жерінен 29 мамырда конфедераттар тастап кеткен Коринфке дейін 20 мильдік қашықтықты жүруге 51 күн кетті. Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис Борегардтың кері шегінуіне наразы болып, оны қолбасшылықтан алып тастады және Брэкстон Брэггке армияны берді, ол оны Теннесси армиясы деп атады. Брэгг маусымның көп бөлігін Миссисипи штатының Тупело қаласында армияны қайта ұйымдастырумен және жаттығулармен өткізді. Одақтың әскерлері оған назар аудармады, ал Теннессидегі соғыс жаз айларында тоқтап қалды. Гранттың Теннесси армиясы батыс Теннесси мен солтүстік Миссисипиге шашырап кетті, ал Бьюэллдің Огайо армиясы Чаттанугаға қарай өте баяу жылжыды, көп уақытын теміржол желілерін қайта құруға жұмсады. Галлек көктемнен бастап Батыстағы одақтың соғыс күштеріне жалпы қолбасшылық етіп келгенімен, шілдеде оны Вашингтонға шақырып, армияның бас генералы етіп тағайындады, Грант пен Бьюэллді өздерінің жеке тәуелсіз басшылықтарында қалдырды. Попты Вирджиниядағы одақтың соғыс күштерін басқаруға шақырды, ал оның бұрынғы армиясы Гранттың армиясына қосылып, Уильям Роускранстың басшылығына берілді. Кентуккиге шабуыл жасау туралы бастама көбінесе конфедерацияның генерал-майоры Эдмунд Кирби Смиттен, Шығыс Теннесси департаментінің қолбасшысынан келді. Ол бұл науқанға жабдықтар алуға, жаңа сарбаздарды жинауға, Теннессиден одақтың әскерлерін бұрып жіберуге және Кентуккиді конфедерация үшін бағындыруға мүмкіндік береді деп сенді. 1862 жылдың шілдесінде полковник Джон Хант Морган штатта сәтті шабуылдық рейдін жүргізді, Бьюэлл департаментінің артқы аймақтарына терең еніп кетті. Рейд Бьюэллдің командасында және Вашингтонда үлкен алаңдаушылық туғызды. Рейд кезінде Морган мен оның әскерлерін көптеген тұрғындар құттықтады және қолдады. Ол шабуыл кезінде 900 сарбаздан тұратын күштеріне 300 Кентукки еріктісін қосты. Ол Кирби Смиттен: «Барлық елді бағындыруға болады, және сізге бірден 25 000 немесе 30 000 адам қосылады», – деп уәде берді. Брэгг Миссисипидегі Коринфті қайтарып алу немесе Орта Теннесси арқылы Бьюэллдің армиясына қарсы шабуыл жасау сияқты әртүрлі нұсқаларды қарастырды. Ақырында ол Кирби Смиттен күш сұрауын тыңдап, оған қосылу үшін Миссисипи армиясын ауыстыруға шешім қабылдады. Ол 30 000 жаяу әскерді Миссисипи штатының Тупело қаласынан Мобил мен Монтгомери арқылы Чаттанугаға дейін теміржолмен тасыды. Жабдықтар арбалары, атты әскер және артиллерия өз күшімен Рим, Грузия арқылы жер арқылы жылжыды. Брэгг театрдың аға генералы болғанымен, конфедерация президенті Джефферсон Дэвис Кирби Смиттің Шығыс Теннесси департаментін Ричмондқа тікелей есеп беретін тәуелсіз басқару ретінде құрды. Бұл шешім Брэггке науқан кезінде қиындықтар туғызды. Смит пен Брэгг 31 шілдеде Чаттанугада кездесіп, науқанға жоспар жасады: жаңа құрылған Кентукки армиясы, Брэггтің екі бригадасын және шамамен 21 000 сарбазды қамтитын, Кирби Смит басшылығымен Кентуккиге Кламберленд Гепінің одақтық қорғаушыларын талқандау үшін солтүстікке қарай жорықтайды. (Брэггтің армиясы ұзақ сапардан шаршап, дереу шабуылға түсуге шамасы жетпеді.) Смит қайта оралып Брэггке қосылады, ал олардың біріккен күштері Бьюэллдің артқы жағына шабуыл жасап, оның жабдықталған жолдарын қорғау үшін шайқасқа мәжбүр етеді. Улисс Грант Бьюэллге солтүстік Миссисипиден күш жіберуге тырысса, генерал-майорлар Стерлинг Прайс пен Эрл Ван Дорнның екі кішкентай армиясы оны тоқтатып қалады. Бірдеңе болып жатқанының алғашқы белгісі 1862 жылдың соңында полковник Фил Шеридан, Теннесси армиясындағы атты бригаданың (екі полк) командирі, конфедераттар Тупелодағы лагерьлерін тастап, Чаттанугаға қарай жылжып бара жатқанын анықтау үшін барлау миссиясына шықты, ал Стерлинг Прайс басшылығындағы тағы бір конфедерация армиясы Миссисипиде жинала бастады. Конфедерация сарбаздарынан алынған бірнеше хаттар «янкилерді қашып кетуге мүмкіндік беретінімізді» мақтан тұтты (генерал-майор Уильям Роускранс Шериданның батылдығына әсерленіп, оны бригадалық генерал шеніне ұсынды). Армиялар біріккеннен кейін Брэггтің үстемдігі күшіне енеді және Смит оның тікелей басшылығында болады. Бьюэллдің армиясын жою мүмкін болса, Брэгг пен Смит Кентуккиге солтүстікке қарай жорықтайды, бұл қозғалыс жергілікті халық тарапынан құттықталатынына сенімді. Қалған одақтық күштер Кентуккидегі үлкен шайқаста жеңіліп, Огайо өзенінде конфедерация шекарасын орнатады. Науқан жоспары батыл, бірақ тәуелсіз басқарудың біртіндеп болмауына байланысты тәуекелге толы болды. Брэгг президент Дэвистен Кентуккиді басып алу үшін қысым көрсеткеніне қарамастан, дереу ойларына күмән келді. Смит тез арада келісімнен бас тартты, Кентуккидегі жеке шабуыл оған жеке даңқ әкеледі деп болжады. Ол Брэггті өз ниеттері туралы алдады және Кламберленд Гепіне жасалған жорығы үшін екі қосымша бригаданы сұрады. 9 тамызда Смит Брэггке келісімді бұзып, Кламберленд Гепін айналып өтуге ниеттенгенін хабарлады, одақтық гарнизонды бейтараптандыру үшін шағын күш қалдырады, және солтүстікке қарай жылжуға ниеттенді. Смит жоспарына бас игізе алмағандықтан, Брэгг Нэшвиллдің орнына Лексингтонға қарай қозғалуға көшті. Ол Смиттен Бьюэлл оның кішкентай армиясын Брэггтің армиясы қосылғанша жеңіп алуы мүмкін екенін ескертті. Смит 13 тамызда Ноксвилльден 21 000 сарбазбен солтүстікке қарай жорыққа шықты, ал Брэгг 27 тамызда Чаттанугадан Лексингтонға жеткен Смиттен кейін шықты. Науқанның басы генерал Роберт Э. Лидің солтүстік Вирджиниядағы шабуылымен (екінші Манассас шайқасы) және Грантқа қарсы Прайс пен Ван Дорнның операцияларымен бірге жүрді. Тікелей басшылық болмаса да, бұл соғыстың ең ірі бірдей конфедерациялық шабуылы болды. Сонымен қатар, Бьюэлл Чаттанугаға қарай баяу жылжуын тоқтатуға мәжбүр болды. Конфедерациялық қозғалыстар туралы хабар алғаннан кейін, ол армиясын Нэшвиллдің маңында шоғырландыруға шешім қабылдады. Смит пен Брэггтің екеуінің де Кентуккиде екені туралы хабар оған армиясын Луисвилл мен Цинциннати қалаларының арасына орналастыру қажеттігін түсіндірді. 7 қыркүйекте Бьюэллдің Огайо армиясы Нэшвилльден шығып, Брэггті Луисвиллге қарай бәсекелестікке түсті. Жолда Брэгг Манфордвильдегі одақтың бекінісін басып алғаннан алаңдады. Ол Бьюэллмен шайқасқа түсуге жалғастыру керек пе...

Situated between the Southern states of Tennessee and Virginia and the Northern states of Illinois, Indiana, and Ohio, the border state of Kentucky was coveted by both sides of the conflict because of its central location and its control of key rivers, particularly the Ohio. In September 1861, Kentucky born President Abraham Lincoln wrote in a private letter, "I think to lose Kentucky is nearly to lose the whole game." Opposing political elements within the state vied for control during the early part of the war, and the state legislature declared official neutrality to keep out both the Union and the Confederate armies. This neutrality was first violated on September 3, 1861, when Confederate Maj. Gen. Leonidas Polk occupied Columbus, considered key to controlling the Lower Mississippi. Two days later Union Brig. Gen. Ulysses S. Grant seized Paducah. Henceforth, the proclaimed neutrality was a dead letter. While the state never seceded from the Union, Confederate sympathizers who were members of the legislature set up a temporary Confederate capital in Bowling Green in November 1861. It never wielded significant power inside the state. The Confederate States recognized Kentucky and added a star representing the state to the Confederate flag. After the Battle of Shiloh on April 6–7, the beaten Confederate army under Maj. Gen Pierre G. T. Beauregard retreated down into Corinth, very slowly pursued by the combined Union forces under Maj. Gen Henry Halleck – the armies of Grant, Buell, and John Pope. Although Halleck had 100,000 men under his command and Beauregard half or less of that number, it took him 51 days to march the 20 miles from Pittsburg Landing to Corinth, which was abandoned by the Confederates on May 29. Confederate president Jefferson Davis, unhappy with Beauregard's retreat, removed him from command and gave Braxton Bragg the army, which he renamed the Army of Tennessee. Bragg spent most of June drilling and reorganizing the army in camp at Tupelo, Mississippi. The Union armies ignored him and the war in Tennessee virtually ground to a halt during the summer months. Grant's Army of the Tennessee was scattered about western Tennessee and northern Mississippi, while Buell's Army of Ohio was moving towards Chattanooga at an incredibly slow pace, spending much of that time rebuilding railroad lines. While Halleck had had overall command of the Union war effort in the West since spring, he was summoned to Washington DC in July to become general in chief of the armies, leaving Grant and Buell to their separate independent commands – Pope was also called east to take command of the Union war effort in Virginia and his former army added to Grant's and put under the command of William Rosecrans. The initiative to invade Kentucky came primarily from Confederate Maj. Gen. Edmund Kirby Smith, commander of the Department of East Tennessee. He believed the campaign would allow them to obtain supplies, enlist recruits, divert Union troops from Tennessee, and claim Kentucky for the Confederacy. In July 1862 Col. John Hunt Morgan carried out a successful cavalry raid in the state, venturing deeply into the rear areas of Buell's department. The raid caused considerable consternation in Buell's command and in Washington, D. C. During the raid, Morgan and his forces were cheered and supported by many residents. He added 300 Kentucky volunteers to his 900 man force during the raid. He confidently promised Kirby Smith, "The whole country can be secured, and 25,000 or 30,000 men will join you at once." Bragg considered various options, including an attempt to retake Corinth, Mississippi, or to advance against Buell's army through Middle Tennessee. He eventually heeded Kirby Smith's calls for reinforcement and decided to relocate his Army of Mississippi to join with him. He moved 30,000 infantrymen in a tortuous railroad journey from Tupelo, Mississippi, through Mobile and Montgomery to Chattanooga. Supply wagons, cavalry, and artillery moved overland under their own power through Rome, Georgia. Although Bragg was the senior general in the theater, Confederate President Jefferson Davis had established Kirby Smith's Department of East Tennessee as an independent command, reporting directly to Richmond. This decision caused Bragg difficulty during the campaign. Smith and Bragg met in Chattanooga on July 31, and devised a plan for the campaign: The newly created Army of Kentucky, including two of Bragg's brigades and approximately 21,000 men, would march north under Kirby Smith's command into Kentucky to dispose of the Union defenders of Cumberland Gap. (Bragg's army was too exhausted from its long journey to begin immediate offensive operations.) Smith would return to join Bragg, and their combined forces would attempt to maneuver into Buell's rear and force a battle to protect his supply lines. Any attempt by Ulysses S. Grant to reinforce Buell from northern Mississippi would be handled by the two small armies of Maj. Gens. Sterling Price and Earl Van Dorn. The first indication that something was happening came in late June when Col. Phil Sheridan, commanding a cavalry demi brigade (two regiments) in the Army of the Tennessee, went on a reconnaissance mission to discover that the Confederates had abandoned their camp at Tupelo and began moving towards Chattanooga, while another Confederate army under Sterling Price was gathering in Mississippi. Several captured letters from Confederate soldiers boasted that the Yankees would be given the slip (Maj. Gen William Rosecrans was impressed with Sheridan's foray and recommended him for promotion to brigadier general). Once the armies were combined, Bragg's seniority would apply and Smith would be under his direct command. Assuming that Buell's army could be destroyed, Bragg and Smith would march north into Kentucky, a movement they assumed would be welcomed by the local populace. Any remaining Federal force would be defeated in a grand battle in Kentucky, establishing the Confederate frontier at the Ohio River. The campaign plan was bold but risky, requiring perfect coordination between multiple armies that would initially have no unity of command. Bragg almost immediately began to have second thoughts, despite pressure from President Davis to take Kentucky. Smith quickly abandoned the agreement, foreseeing that a solo adventure in Kentucky would bring him personal glory. He deceived Bragg as to his intentions and requested two additional brigades, ostensibly for his expedition to Cumberland Gap. On August 9, Smith informed Bragg that he was breaking the agreement and intended to bypass Cumberland Gap, leaving a small holding force to neutralize the Union garrison, and to move north. Unable to command Smith to honor their plan, Bragg focused on a movement to Lexington instead of Nashville. He cautioned Smith that Buell could pursue and defeat his smaller army before Bragg's army could join up with them. Smith marched north with 21,000 men from Knoxville on August 13; Bragg departed from Chattanooga on August 27, just before Smith reached Lexington. The beginning of the campaign coincided with Gen. Robert E. Lee's offensive in the northern Virginia campaign (second Manassas campaign) and with Price's and Van Dorn's operations against Grant. Although not centrally directed, it was the largest simultaneous Confederate offensive of the war. Meanwhile, Buell was forced to abandon his slow advance toward Chattanooga. Receiving word of the Confederate movements, he decided to concentrate his army around Nashville. The news that Smith and Bragg were both in Kentucky convinced him of the need to place his army between the Confederates and the Union cities of Louisville and Cincinnati. On September 7, Buell's Army of the Ohio left Nashville and began racing Bragg to Louisville. On the way, Bragg was distracted by the capture of a Union fort at Munfordville. He had to decide whether to continue toward a fight with Buell (over Louisville) or rejoin Smith, who had gained control of the center of the state by capturing Richmond and Lexington, and threatened to move on Cincinnati. Bragg chose to rejoin Smith. Buell reached Louisville, where he gathered, reorganized, and reinforced his army with thousands of new recruits. He dispatched 20,000 men under Brig. Gen. Joshua W. Sill toward Frankfort, hoping to distract Smith and prevent the two Confederate armies from joining against him. Meanwhile, Bragg left his army and met Smith in Frankfort, where they attended the inauguration of Confederate Governor Richard Hawes on October 4. The inauguration ceremony was disrupted by the sound of cannon fire from Sill's approaching division, and organizers canceled the inaugural ball scheduled for that evening.

Соғыс алдындағы тұсаукесер

28 қыркүйекте Франкфуртқа аттанған кезде Брэгг армиясын Полктің басқаруына қалдырды. 3 қазанда үлкен одақтың әскерінің жақындауы конфедераттардың шығысқа қарай шегінуіне әкеп соқты, ал 4 қазанда Бардстаун қаласы басылып алынды. Хардидің жасағы Перривиллде тоқтады және Брэггтен күш сұрады. Брэгг әскерін Версальде шоғырландыруды қаласа да, жылдам жақындаған III федералды корпус Перривилл мен Харродсбургте шоғырлануға мәжбүр етті.

География және орналасуы

Харди Перривиллді бірнеше себеппен таңдады. Шамамен 300 тұрғыны бар бұл ауылдың алты бағытқа қарай жақын қалалармен байланысы бар, өте жақсы жол желісі болды, бұл стратегиялық тұрғыдан икемділікке мүмкіндік берді. Ол федералдылардың Брайантсвиллдегі Конфедерацияның жабдықтау қоймасына жетіп алуына кедергі келтіру үшін таңдалған жер еді. Сонымен қатар, бұл судың мүмкін болатын көзі болатын. 1862 жылғы өте ылғалды қыс пен көктем, Шығыс Африкадағы Дубби тауының 1861 жылдың мамыр айындағы жарылысынан туындаған деп есептеледі, маусым айында құрғақшылыққа ұласты, ол жаз бойы және күздің басына дейін жалғасты. Оңтүстік штаттары күндізгі температураның күрт өсуіне және жауын-шашынның аз болуына себеп болатын, тұрақсыз жоғары қысым аймағының ықпалында қалды, бұл салдарынан ауа суытпады. Ыстық адамдар мен жылқылар үшін де шыдамсыз болды, ал қаланың батысындағы өзендер мен арналармен қамтамасыз етілген су көздері – көбінесе оқшауланған, тұрып қалған шұңқырларға дейін азайды – зәрулікпен іздестірілді.

Әскерлердің орналасуы

7 қазанда Бьюэлл Перривилл аймағына жетті, сол күні күні бойы Одақ атқыштары Уилердің арттық күштерімен шайқасты. III корпуспен бірге Бьюэлл Конфедерациялықтар Перривиллде тоқтағанын және жаяу әскерін жайғастырғанын білді. Осыдан кейін ол шабуыл жоспарлады. Жау әскері – оның басты мақсаты болды, бірақ судың болуы қала мен айналасын бақылауды да маңызды етті. Бьюэлл барлық корпусқа келесі күні сағат 3-те жылжуға және сағат 10-да шабуылға өтуге бұйрық берді. Бірақ I және II корпус су іздеуге кеткендіктен, жоспарланған бағыттан бірнеше шақырымға бұрылып, жылжуы кешікті. Бьюэлл армиясын толық жайғастыру үшін шабуылды 9 қазанға дейін ықпалдауға шешім қабылдады және әр корпус командиріне 8 қазанда жалпыға ортақ шайқасқа түсуден аулақ болуға бұйрық берді. Бьюэлл келген корпустарының жайғасуын қадағалай алмады. Аттан құлап, жарақат алғандықтан, енді атқа міне алмайтын болды. Штабын қаладан тура батысқа қарай 5 шақырым жердегі Дорси үйінде орнатты. Харди Перривиллге солтүстік және батыс жақтан келетін үш жолға қорғаныс шебін құрды. Көмек келгенше, ол Бакнер дивизиясының төрт бригадасының үш бригадасымен ғана шектелді. Бригада генералы Стерлинг А.М. Вуд қаланың солтүстігіне орналастырылды. Бригада генералы Бушрод Джонсон Вудтың оң жағында, Чаплин өзенінің шығысында, Харродсбург жолының жанында болды. Бригада генералы Сент-Джон Р. Лидделлдің Арканзас бригадасы Доктор-Крик саласы – Булл-Ран-Крик шығысындағы Боттом-Хилл төбесінде орналасты, ал 7-ші Арканзас полкі өзеннің арғы бетіндегі Петерс-Хиллге жіберілді. 7 қазанның кешінде Конфедерацияның соңғы күштері келе бастады. Паттон Андерсонның төрт бригадасының біріншісі сағат 15:00 шамасында аймаққа жетті. Бригада генералы Патрик Клебурн бригадасы, Бакнер дивизиясының қалған бөлігі де соңынан келді. Түн ортасында Франк Читхэм дивизиясының үш бригадасы жылдам және ынтамен келді, жүктерін артта қалдырды; ал төртінші бригадасы, Бригада генералы Престон Смит басқаруында, Харродсбургке қайтуға бұйрық алды.

On October 7, Buell reached the Perryville area as Union cavalry clashed with Wheeler's rearguard throughout the day. Accompanying III Corps, Buell learned that the Confederates had halted at Perryville and were deploying their infantry. He therefore planned an attack. The enemy force was his principal objective, but the availability of water also made control of the town and surrounding area desirable. Buell issued orders for all corps to move at 3 a. m. the next day and attack at 10 a. m. However, movements of the I and II Corps were delayed, having deviated several miles from their line of march in search of water. Buell decided to delay his attack until October 9 to complete his army's deployment and ordered each corps commander to avoid a general engagement on October 8. Buell was unable to oversee the deployment of his arriving corps. Thrown from his horse, he suffered injuries that prevented him from riding. He established his headquarters at the Dorsey house, about 3 mile (5 km) due west of town. Hardee established a line of defense across the three roads leading into Perryville from the north and west. Until reinforcements could arrive, he was limited to three of the four brigades of Buckner's division. Brig. Gen. Sterling A. M. Wood was placed at the north of town. Brig. Gen. Bushrod Johnson was to Wood's right, east of the Chaplin River near the Harrodsburg Pike. Brig. Gen. St. John R. Liddell's Arkansas Brigade formed on the crest of Bottom Hill, just east of Bull Run Creek, a tributary of Doctor's Creek, with one regiment, the 7th Arkansas, sent forward to Peters Hill on the other side of the creek. On the evening of October 7 the final Confederate forces began to arrive. The first of Patton Anderson's four brigades reached the area around 3 p. m. Brig. Gen. Patrick Cleburne's brigade, the remainder of Buckner's division, followed. Around midnight, three brigades of Frank Cheatham's division arrived, moving quickly and enthusiastically, having left their baggage train behind; his fourth brigade, under Brig. Gen. Preston Smith, received orders to return to Harrodsburg.

Таңертеңгі іс-шаралар

Соғыстың алғашқы оқтары 8 қазанның таңында атылды. Доктор ағысының құрғақ арнасында сулы ойпаздарды тапқан 10-шы Индиана полкінің әскерлері оларды пайдалану үшін ілгері жылжыды. Олар 7-ші Арканзас полкінің алғы шебіндегі сарбаздарымен кездесіп, бірнеше оқ алмасты. Сағат 2-де түнгі уақытта III корпус командирлері Бьюэлл мен Гилберт, жаңадан тағайындалған бригада генералы Фил Шериданға Петерс-Хиллді басып алуға бұйрық берді; Шеридан полковник Дэниел МакКук бригадасымен (I корпус командирінің кіші інісі) аттанды. Шеридан төбені басып алып, арканзастықтарды бригадасының негізгі шебіне кері ығыстырды, бірақ ағысты кесіп өтуді жалғастырды. Лидделл бригадасы Шериданның шөлдеген сарбаздарының күшін тоқтатай алмады, ал Лидделлдің дивизия командирі Бакнерге Полк оны нығайтудың орнына бригадасын кері тартуға бұйрық берді. Полк Чаплин өзенінің батысында жалпы шайқас бастау мүмкіндігінен қаушады, өйткені өзінің күштері жеткіліксіз деп санады. Сол кезде одақтың жағында Гилберт Шериданға Петерс-Хиллге қайтуға бұйрық берді. Брэкстон Брэгг алдыңғы бірнеше күнде Силлстің Франкфуртқа жасаған шабуылына алданып, оны Бьюэлл армиясының басты күші деп есептеді. Ол Полкке Перривиллдегі, өзінің қарауындағы шағын күшке шабуыл жасап, жеңіске жеткен соң Керби Смитпен қосылу үшін дереу қайтуын қалады. Полк сол күні таңертең Брэггке күшті шабуылға дайындалып жатқанын хабарлады, бірақ ойын өзгертіп, қорғанысқа көшті. Брэгг шайқастың шуын естімегеніне ашуланып, Харродсбургтен Перривиллге аттанып, сағат 10-ға таяу келді және Харродсбург жолындағы Кроуфорд үйінде штабын құрды. Брэгг Полктің шайқас шебінің жағдайына наразы болды, онда олқылықтар бар және қанаттары дұрыс бекітілмеген. Ол қалаға кіргенде, МакКуктың I корпусының әскерлерін қаланың солтүстігінде көріп, бірақ басты қауіп Спрингфилд жолында екенін болжады, онда сол күні таңертең III корпусқа қарсы шайқас болған. (Ол Ливан жолымен жақындап келе жатқан Криттенденнің II корпусы туралы ештеңе білмеді.) Ол армиясын солтүстік-оңтүстік бағытта қайта құруға және эшелонмен шабуылға дайындалуға бұйрық берді. Читэм дивизиясы қаладан солтүстікке қарай жылжып, Брэггтің Маквилл жолында деп санайтын одақтың сол қанатына шабуыл жасауға дайындалды. Содан кейін Паттон Андерсон дивизиясынан екі бригада одақтың орталығына шабуылдайтын, ал Бакнер дивизиясы сол жақтан ілесе түсетін еді. Андерсонның тағы бір бригадасы, полковник Сэмюэл Пауэлл басқаратын, Спрингфилд жолымен оңтүстікке қарай шабуылдайтын еді. Читэм дивизиясының солтүстікке қарай жылдам маршы жасауынан туған үлкен шаң бұлттары МакКуктың әскерлерінің кейбіреулерін конфедераттар шегініп жатыр деп ойлатуға мәжбүр етті, бұл күні кешкі шабуылдың күтпегендігін арттырды. 8 қазанның түстен кейін Бьюэлл армиясының көп бөлігі келді. Олар МакКуктың I корпусымен сол жақта Бенттон жолынан Маквилл жолына дейін, Гилберттің III корпусы ортада, Спрингфилд жолында, Криттенденнің II корпусы оң жақта, Ливан жолымен орналасты. Шабуылдың көп бөлігі МакКук корпусына қарсы бағытталды. Ерекше акустикалық көлеңкеге байланысты шайқастың шуы Бьюэлл штабына, 3 шақырым қашықтықта орналасқан, жетпеді; ол шайқасты тиімді басқармады және күнінің соңына дейін резервке жібермеді.

The first shots of the battle were fired early on the morning of October 8. Finding that there were algae covered pools of water in the otherwise dry bed of Doctor's Creek, troops from the 10th Indiana advanced to take advantage of them. They encountered the forward men of the 7th Arkansas and some shots were exchanged. At 2 a. m., Buell and Gilbert, the III Corps commander, ordered newly promoted Brig. Gen. Phil Sheridan to seize Peters Hill; Sheridan started off with the brigade of Col. Daniel McCook (the younger brother of the I Corps commander). Sheridan seized the hill, driving the Arkansans back to the main line of their brigade, but continued to push across the creek. Liddell's brigade could not check the momentum of Sheridan's thirsty soldiers and Buckner, Liddell's division commander, was ordered by Polk not to reinforce him, but to pull his brigade back. Polk was concerned about starting a general engagement to the west of the Chaplin River, fearing he was outnumbered. Meanwhile, on the Union side, a nervous Gilbert ordered Sheridan to return to Peters Hill. For the preceding few days, Braxton Bragg had been deceived by the diversion launched by Sills against Frankfort, assuming that it was the major thrust of Buell's army. He wanted Polk to attack and defeat what he considered to be a minor force at Perryville and then immediately return so that the entire army could be joined with Kirby Smith's. Polk sent a dispatch to Bragg early that morning that he intended to attack vigorously, but he quickly changed his mind and settled on a defensive posture. Bragg, angered that he was not hearing the sounds of battle, rode from Harrodsburg to Perryville to take charge, arriving about 10 a. m. and establishing his headquarters at the Crawford house on the Harrodsburg Pike. Bragg was appalled at the condition of Polk's battle line, which contained gaps and was not properly anchored on the flanks. As he rode in, he observed some of McCook's I Corps troops north of town, but he assumed that the primary threat continued to be on the Springfield Pike, where the action against the III Corps had taken place early that morning. (He had no knowledge of Crittenden's II Corps approaching on the Lebanon Pike.) He gave orders to realign his army into a north–south line and prepare to attack en echelon. Cheatham's division marched north from town and prepared to open the attack on the Union left—which Bragg assumed to be on the Mackville Road—beginning a large "left wheel" movement. Two brigades from Patton Anderson's division would then strike the Union center and Buckner's division would follow up on the left. Another of Anderson's brigades, commanded by Col. Samuel Powel, would attack farther to the south along the Springfield Pike. The large clouds of dust raised by Cheatham's division marching north at the double quick prompted some of McCook's men to believe the Confederates were starting to retreat, which increased the surprise of the Rebel attack later in the day. By the afternoon of October 8, most of Buell's army had arrived. They were positioned with McCook's I Corps on the left from the Benton Road to the Mackville Road; Gilbert's III Corps in the center, on the Springfield Pike; Crittenden's II Corps on the right, along the Lebanon Pike. The vast majority of action during the battle would be against McCook's corps. Because of an unusual acoustic shadow, few sounds from the battle reached Buell's headquarters only 2 mile (3 km) away; he did not exert effective control over the battle and committed no reserves until late in the day.

Конфедерацияның оң жақтан шабуылдау

Шетамның артиллериялық обстрелі сағат 12:30-да басталды, бірақ ол дереу жаяу әскерін алға жылжуға бұйрық бермеді. Одақ әскерлері қатарласып, шабуылдың жоспарланған бағытынан солтүстікке қарай жанындарын кеңейте берді. Брэгг Шетам дивизиясын Уокерс-Бендке орналастырды, қайта бағытталған шабуыл енді Одақтың ашық жанына соққы береді деп есептеді. Конфедерация әскерлерінің өкінішке орай, олардың кавалерия барлауы МакКук лейтенант Чарльз Парсонс пен генерал Уильям Р. Терриллдің бригадасы артиллериялық батареяны ашық төбеге, майданның солтүстік шетіндегі маңызды биіктікке орналастырудан бұрын шегінді. Генерал Дэниел С. Донелсон бригадасы бірінші болып Чаплин өзенін кесіп, батыс жағалауындағы тік жарларды басып, сағат 14:00 шамасында шабуылға шықты. Бригаданың екі полкі бөлініп, шабуылға үш полк қана қалды. Шетам: «Балалар, оларға тозақ көрсетіңдер!» - деп айқайлады. Азамат соғысының танымал аңыздарының бірі - Эпископальдық епископ болған генерал Полк жақын жерде болды және қуаттады: «Оларға беріңдер, жігіттер, генерал Шетамның айтқанын беріңдер!» Бригада күткендей ашық жаққа емес, Одақтың орталығына қарсы фронталды шабуыл жасағанын анықтады. Полковник Джон Х. Савидж басқаратын Теннессидің 16-шы жаяу әскері қалған екі полк алдында жүгіріп, капитан Сэмюэл Дж. Харрис артиллериялық батареясына жетуге тырысты. (Савидж Донелсонды жек көріп, оны шектеулі әскери қабілеті бар маскүнем деп есептеді және көбінесе командирінің бұйрықтарына мән бермейтін. Ол Донелсонның Харрис батареясына шабуыл жасау туралы бұйрығын өзіне қарсы өлім жазасы деп санады.) Батысқа қарай жылжу кезінде, 33-ші Огайо жаяу әскері мен Парсонс артиллериясының сегіз зеңбірегінен ашық төбеде, солтүстік жақта келген оқтарға түсті. Шетам генерал Джордж Э. Мэнни бригадасын Парсонспен күресу үшін ашық төбеге алға жылжытты, бірақ Донелсон бригадасы отқа төтеп бере алмады және сағат 14:30-да шамамен 20% шығынмен бастапқы орнына қайтып келді; Савидж полкі 370 адамының 219-ын жоғалтты. Парсонстың ашық төбедегі сегіз зеңбірегін тәжірибесіз сарбаздар, олардың кейбіреулері 105-ші Огайо жаяу әскерінің жаңадан келген сарбаздары басқарды. Терриллдің 33-ші бригадасы зеңбіректерді қорғауға тағайындалды. Осы уақытта Конфедерацияның бригадир-генералы Джордж Мэнни бригадасы одақ әскерлерінің назары Донелсон шабуылына аударғандықтан, орман арқылы байқалмай төбеге жақындады. Соңынан Одақ артиллериясы өз зеңбіректерін басқа бағытқа бұрып, қызу шайқас басталды. 10-дивизияның қолбасшысы генерал Джексон шайқаста қаза тауып, басқару Терриллге тиді, ол дереу дұрыс шешім қабылдамады. Артиллериясының қауіпсіздігіне алаңдап, ол 123-ші Иллинойс полкіне төбеден төмен штыкпен шабуыл жасауға бұйрық берді. 770 одақтық әскер 1800 тәжірибелі конфедерациялық әскерлерінен ауыр зардап шекті. 80-ші Иллинойс полкі мен полковник Теофилус Т. Гаррард басқаратын жаяу әскердің жасағы келген кезде екі жақ қысқа уақытқа тоқталды. Лейтенант Уильям Тернер басқарған Мэннидің артиллериясы тәжірибесіз қорғаушыларды ұрып-соқты, ал Мэнни тік беткейге шабуыл жасауға бұйрық берді, бұл одақ әскерлерін төбеден сүртіп, Парсонстың көптеген зеңбіректерін басып алды; табанды Парсонстың сарбаздары кері шегінгенде оны сахнадан алып кетуге мәжбүр болды. Мэннидің шабуылы батысқа қарай, ашық төбеге қарсы беткеймен, жүгері егісі арқылы және Бентон жолы арқылы жалғасты, содан кейін тағы бір тік жота болды, оны полковник Джон С. Старквезердің 28-бригадасы (Русо дивизиясы) және он екі зеңбірек басып алды. Сол зеңбіректер ашық төбені ұстап тұру мүмкін емес етті. Старквезер Мэнни Парсонстың позициясына шабуыл жасағанда 21-ші Висконсин полкін жүгері егісіне орналастырды. 21-ші полктің тәжірибесіз сарбаздары - кейбіреулері бұрын ешқашан қаруын атқан емес, полк бір ай бұрын құрылған - 4 метр биіктігі бар жүгері сабақтары арқылы аз көре алды. Олар Террилл бригадасының қалдықтары өздерінің позициясынан кері шегінгенін көргенде таң қалды. Террилл кері шегінгенде: «Дұшпандар қорқынышты күшпен алға жылжып келе жатыр!» - деп айқайлады. Террилл полк адъютантын тағы да штыкпен шабуыл жасауға көндірді; 200 сарбаз алға жылжыды және оларды қарсы келе жатқан конфедерациялық әскерлер тез талқандады. Одақтық сарбаздар кері шегінген жолдастарын атудан сақтану үшін атысты тоқтатуға мәжбүр болғандықтан, Старквезердің батареяларынан келген артиллериялық оқтар көптеген достық оқтан зардап шегуге себеп болды. 21-ші полк конфедерациялық қатарларға оқ атып үлкерді, бірақ 1400 мылтық оғына жауап берді, ол одақтық полкті жойды, ал аман қалғандары Бентон жолына қарай қашты. Донелсон бригадасы шайқасқан конфедерациялық желідегі бос орынды толтыру үшін Шетам генерал Александр П. Стюарттың Теннесси бригадасын орналастырды және олар Старквезерге қарсы шабуылда Мэнни бригадасына қосылды. 1-ші Теннесси төбенің солтүстік жағына шабуыл жасады, ал Мэнни бригадасының қалған бөлігі тік беткейге шабуыл жасады. Бірақ Старквезердің позициясы мықты болды және конфедерациялықтар бастапқыда күшті жаяу әскер мен артиллериялық оқтарға тойтарыс берді. Екінші шабуыл мен қатыгез қолдан-қол ұрыс конфедерациялықтарды батареялардың арасындағы төбеге жеткізді. Осы кезде генерал Террилл шайқасқа оралып, әскерін төбенің кері беткейіне бастап әкелді. Ол жоғарыдан келген артиллериялық оқтан жараланып, ертесі күні сағат 2-де қайтыс болды. Осы уақытта Старквезер өзінің он екі зеңбірегінің алтауын сақтап алып, оларды батысқа, келесі жотаға көшіре алды. Полковник Альберт С. Холл күнін 105-ші Огайо полкінің командирі ретінде бастады, ал Джексон, Террилл және полковник Джордж Вебстердің қазасынан кейін күнінің соңына қарай 10-дивизияның басқаруын толығымен өз қолына алды. Одақтықтар тағы да мықты қорғаныс позициясына ие болды, жақсы артиллериялық қолдауы мен тік беткейдің үстіндегі тас қабырғасы болды. Мэнни мен Стюарт әскерлері үш шабуыл жасады, барлығы сәтсіз аяқталды және сағат 17:30 шамасында ашық төбеге жақын жерге қайтып келді. Мэнни бригадасының үш сағаттан астам жасаған шабуылы шайқастың ең қандысы болды және, әрине, оның ең маңызды әрекеті болды. Тарихшы Кеннет У. Ноэ Мэннидің соңғы тоқтауына «Батыс театрындағы Конфедерацияның ең жоғары нүктесі, Геттисбердегі бұрыштан кем емес» деп сипаттайды.

Cheatham's artillery bombardment began at 12:30 p. m., but he did not immediately order his infantry forward. Union troops continued to file into line, extending their flank to the north, beyond the intended avenue of attack. Bragg moved Cheatham's division into Walker's Bend, assuming the redirected attack would now strike the Union's open flank. Unfortunately for the Confederates, their cavalry reconnaissance withdrew before McCook placed an artillery battery under Lt. Charles Parsons and the brigade of Brig. Gen. William R. Terrill onto the Open Knob, a prominent hill on the northern end of the battlefield. The brigade of Brig. Gen. Daniel S. Donelson was the first to cross the Chaplin River, climb the bluffs on the west bank, and began its attack around 2 p. m. Two of the brigade's regiments had been detached, leaving only three for the attack. Cheatham shouted, "Give 'em hell, boys!" One of the enduring legends of the Civil War is that Gen. Polk, who was also an Episcopal bishop, was nearby and seconded the cheer: "Give it to 'em boys; give 'em what General Cheatham says!" The brigade found that instead of striking the open flank it had expected, it was performing a frontal assault on the center of the Union position. The 16th Tennessee Infantry, under Col. John H. Savage, raced ahead of the other two regiments, attempting to reach the artillery battery of Capt. Samuel J. Harris. (Savage held Donelson in disdain, considering him a drunkard with limited military ability, and often paid little attention to orders from his commander. He considered Donelson's order to attack Harris's battery to be a death sentence against him.) As it moved west into a depression, it came under crossfire from the 33rd Ohio Infantry and the eight guns of Parsons' artillery on Open Knob, to the north. Cheatham ordered the brigade of Brig. Gen. George E. Maney forward to deal with Parsons on the Open Knob, but Donelson's brigade could not withstand the fire and withdrew to its starting point at 2:30 p. m. with about 20% casualties; Savage's regiment lost 219 of its 370 men. Parsons' eight guns on the Open Knob were manned by inexperienced soldiers, some of whom were infantry recruits from the 105th Ohio Infantry. Terrill's 33rd Brigade was posted to defend the guns. Meanwhile, Confederate Brigadier General George Maney's brigade was able to approach the Knob undetected through the woods, as the Union troops' attention was focused on Donelson's attack. Eventually, the Union artillery redirected their guns and a fierce firefight ensued. Brig. Gen. Jackson, the 10th Division commander, was killed in the action, and command fell to Terrill, who immediately made a poor command decision. Obsessed with the safety of his artillery, he ordered the 123rd Illinois to mount a bayonet charge down the hill. The 770 raw Union troops suffered heavy casualties at the hands of the 1,800 veteran Confederates. As reinforcements arrived from the 80th Illinois and a detachment of infantry commanded by Col. Theophilus T. Garrard, the two sides were briefly stalemated. Maney's artillery, commanded by Lt. William Turner, pounded the inexperienced defenders, and Maney ordered a charge up the steep slope, which swept the Union men from the hill and captured most of Parsons' guns; the tenacious Parsons had to be dragged away from the scene by his retreating soldiers. Maney's attack continued to the west, down the reverse slope of the Open Knob, through a cornfield, and across the Benton Road, after which was another steep ridge, occupied by the 2,200 men in the Union 28th Brigade of Col. John C. Starkweather (Rousseau's division), and twelve guns. Those guns made the Open Knob an untenable position. Starkweather had placed his 21st Wisconsin in the cornfield about the time that Maney was attacking Parsons' position. The inexperienced men of the 21st—some of whom had never fired their weapons before, the regiment having been formed less than a month earlier—could see little through the 10 to 12 feet (4 m) high cornstalks of the cornfield. They were surprised as the remnants of Terrill's brigade retreated through their position. As Terrill himself retreated, he shouted, "The Rebels are advancing in terrible force!" Terrill convinced the regimental adjutant to order yet another bayonet charge; 200 men advanced and were quickly smashed by the oncoming Confederates. While the Union men had to hold their fire to keep from shooting their retreating comrades, artillery fire from Starkweather's batteries caused numerous friendly fire casualties. The 21st managed to fire a volley into the Confederate ranks, but it was answered by a 1,400 musket volley that decimated the Union regiment, and the survivors fled toward the Benton Road. To fill a gap in the Confederate line where Donelson's brigade had fought, Cheatham deployed the Tennessee brigade of Brig. Gen. Alexander P. Stewart and they joined Maney's brigade in the advance against Starkweather. The 1st Tennessee attacked the northern end of the hill while the remainder of Maney's brigade assaulted directly up the slope. Starkweather's position was a strong one, however, and the Confederates were initially repulsed by strong infantry and artillery fire. A second charge and vicious hand to hand fighting brought the Confederates to the crest, among the batteries. At that time Brig. Gen. Terrill returned to the fight, leading his troops up the reverse slope of the hill. He was mortally wounded by an artillery shell exploding overhead and died at 2 a. m. the following day. Starkweather, meanwhile, was able to salvage six of his twelve guns and move them west to the next ridge. Col. Albert S. Hall began the day as regimental commander of the 105th Ohio, and with the deaths of Jackson, Terrill, and Col. George Webster, advanced all the way to command of the 10th Division by the end of the day. Once again the Federals had a strong defensive position, with good artillery support and a stone wall at the top of a steep slope. Maney's and Stewart's men attempted three assaults, all unsuccessful, and withdrew to the vicinity of the Open Knob at around 5:30 p. m. The assault by Maney's brigade over three hours was the bloodiest of the battle, and arguably its most crucial action. Historian Kenneth W. Noe describes Maney's final repulse as the "high water mark of the Confederacy in the western theater, no less important than the Angle at Gettysburg."

Конфедерацияның орталығынан шабуыл

Андерсонның дивизиясы орталықта шабуылды жалғастырды. Сағат 14:45 шамасында, Мэйнидің алғашқы шабуылы Ашық төбеде тойтарыс берген кезде, полковник Томас М. Джонстың бригадасы үлкен шұңқырдың бақылауындағы аңғар арқылы шабуылға көшті. Джонс Андерсон мен Хардиден шабуыл жасауға бұйрық алмаған, бірақ оң жағынан оқ атысының дыбысын естіген соң, өз бастамасымен алға жылды. Олар аңғарға кіргенде, оның әскерлері келесі қыраттағы он екі артиллериялық орудың мылтықтары мен отымен қырылды, онда полковник Леонард А. Харрис басқаратын Одақтың 9-шы бригадасы (Руссо дивизиясы) орналасқан еді. Джонстың бригадасына қосылған Конфедерация артиллериясы, капитан Чарльз Ламсденнің Алабама жеңіл артиллериясы, жауап атысын ашты, бірақ екі бірдей қыратты бірдей көрінетін оптикалық иллюзияға байланысты, дұрыс қашықтықты анықтай алмады және олардың атысы Одақ шебіне ешқандай әсер етпеді. Сағат 15:30-да Конфедерацияның бригадасы, бригада генералы Джон Браун, Джонстың шегініп жатқан әскерлерінің орнына келді. Осы кезде Одақтың көп бөлігі артиллериясы оқ-дәрілерін толықтыру үшін кері шегінуге мәжбүр болды, сондықтан Браунның әскерлері Джонс сияқты тағдырға ұшырамады. Дегенмен, Конфедерацияның сол жағындағы табыстар Одақтың позициясына қысым жасағанша, олар орналасқан жаяу әскер бөлімшелеріне қарсы ешқандай ілгерілеме жасаған жоқ.

Конфедерацияның сол жақтан шабуыл жасауы

МакКуктың I корпусының барлық бөлімшелері шайқастың басында «Сквайр» Генри П. Боттомға тиесілі жерде орналасты. Корпустың оң жақ фланкі, полковник Уильям Х. Лайтлдің 17-бригадасы, Сквайр Боттомның үйі мен қорасы орналасқан төбеге орналастырылды, ол Чаплин өзенінің иілісіне және қарсы жағында Р. Ф. Чатхамға тиесілі төбе мен шаруашылыққа қарады. Сағат 14:30 шамасында майор Джон Э. Остиннің Луизиана штатының 14-батальоны, генерал-бригадир Дэниел У. Адамстың конфедерациялық бригадасын қорғап, Doctor's Creek шатқалында су жинап жатқан 42-Индиана полкіне шабуыл жасады. Бұл аймаққа қарсы конфедерациялық шабуылдарды бастады. Генерал-бригадир Бушрод Р. Джонсонның бригадасы шамамен 14:45-те Чатхам Хаус төбесінен түсіп, құрғақ өзен арқылы өтіп, полковник Джон Биттидің басқаруымен 3-Огайо жұмылдырылған әскеріне шабуыл жасады. Шабуыл ұйымдастырылмаған еді; Бакнерден соңғы минуттағы бұйрықтардың өзгеруі барлық қатысушы бөлімшелерге жеткізілмеді және конфедерациялық артиллерияның кездейсоқ атысы олардың Chatham House Hill-де әлі де қатарын бұзды. Жайау әскер шабуылдары төбеге көтерілгенде, тас қабырғадан тас қабырғаға дейін шайқасқанда, конфедерациялық артиллерия 3-Огайоны бомбалады және Сквайр Боттомның ағаш қорасын өртеп жіберді. Кейбір одақтық жараланған әскерлер қорада паналап, көптегені өртеніп қайтыс болды. Огайолықтар кері шегінді және олардың орнына 15-Кентукки полкі орналасты. Джонсонның әскерлерінде оқ-дәрі азайғанда, генерал-бригадир Патрик Р. Клебурнның бригадасы шамамен 15:40-та шайқасқа қосылды. Клебурнның аты, Дикси, артиллериялық снарядтан қаза тапты, сонымен қатар Клебурнның білегіне жарақат келді, бірақ ол әскерін алға жылжыта берді. Олар төбеге көтерілгенде, конфедерациялық артиллерияның атысына ұшырады; кейін Клебурн бұл кездейсоқ атыстың себебі оның әскерлерінің Ричмондта одақтық әскерлерден тартып алған көгілдір шалбар кигенінен болды деп болжады. Клебурннің сол жағында генерал-бригадир Дэниел У. Адамстың бригадасы 15-Кентуккиге қарсы шабуылға қосылды, оны 3-Огайоның үш ротасы нығайтты. Одақтың әскерлері батысқа қарай МакКук штабының Рассел үйіне қарай шегінді. Лайтл өзінің әскерін қайта жинауға тырысқанда басына жарақат алды. Ол майдан даласында өлгендей қалдырылды және тұтқынға алынды. Лайтлдің бригадасы кері шегінді, ал Фил Шериданның дивизиясының сол жақ фланкі Петерс Хиллінен оңтүстікке қарай бірнеше жүз метр қашықтықта болды. Шайқастың даулы мәселесінің бірі – ол неге шайқасқа қосылмады. Оған бұрын Гилберт жалпы шайқасқа түсуге тыйым салған еді. Сағат 14:00 шамасында артиллерия атысының шуы армия штабына жетті, онда Бьюэлл Гилбертпен кешкі ас ішіп отырды; екі генерал бұл одақтың артиллериясының жаттығуы деп ойлап, Шериданға оқ-дәріні ысырап етпеу туралы бұйрық берді. Шеридан конфедерациялық шабуылға артиллериялық отын жіберді, бірақ Гилберт арттан келгенде, Шериданға шабуыл жасалады деп қорқып, оны қоршауына қайтаруға бұйырды. Шериданның дивизиясы шайқастың соңына қарай қатысты. Конфедерация бригадасы полковник Сэмюэл Пауэллдің (Андерсон дивизиясы) Адамстың бригадасымен бірге Клебурннің сол жағына ілгерілеуге бұйрық алды. Екі бригада кеңінен бөлінген, бірақ Пауэллдің Эдвардс Хаус төбесінде, Перривилльдің батысында болды. Сағат 16:00 шамасында Пауэлл Брэггтен Спрингфилд Пайк арқылы батысқа қарай Капитан Генри Хескокқа тиесілі батареяны үнсіздендіру үшін ілгерілеуге бұйрық алды, ол Брэггтің шабуылының сол жақ қанатына атып тұрды. Брэгг бұл оқшауланған батарея деп ойлады, емес, III корпустың толық бөлігі деп. Пауэлл бригадасының үш полкі Шеридан дивизиясымен кездесті, және Шеридан бастапқыда конфедерациялықтардың агрессивті шабуылына алаңдап, күш-жабдық сұрап жібергенімен, үш полк тез кері қайтарылды. Шеридан, кейінірек шайқастарда өте агрессивті деп сипатталатын, кішігірім күшті қудалаудан тартынды, сондай-ақ Дэниел МакКуктың ағасының корпусын қолдауға солтүстікке жылжу туралы өтінішіне қарсылық көрсетті. Алайда, оның бұрынғы күш-жабдық туралы өтініші жемісті болды және полковник Уильям П. Карлиннің 31-бригадасы (Митчелл дивизиясы) Шериданның оң жағына көтерілді. Карлиннің әскері Пауэллді қудалап, оларды Перривилге қарай шапқандай қуып жете берді. Олар қаланың батыс шетіндегі зиратқа жеткенде, қатал артиллериялық дуэль басталды. Карлин алға жылжыды және оған полковник Джордж Д. Вагнердің 21-бригадасы (Вуд дивизиясы, II корпус) қосылды. Олар қаланы және Брэкстон Брэггтің кері шегінуіне ықпал ететін маңызды жол торабын басып алуға дайын болды, бірақ Гилберттен Митчеллге алға жылжуды тоқтату туралы бұйрық келді, Митчелл ашуланып қарсылық көрсеткеніне қарамастан.

Almost all of McCook's I Corps units were posted at the beginning of the battle on land owned by "Squire" Henry P. Bottom. The corps' right flank, Col. William H. Lytle's 17th Brigade, was posted on a ridge on which Squire Bottom's house and barn were situated, overlooking a bend in the Chaplin River and a hill and farm owned by R. F. Chatham on the other side. At about 2:30 p. m. Major John E. Austin's 14th Battalion of Louisiana Sharpshooters, screening Brig. Gen. Daniel W. Adams's Confederate brigade, engaged the 42nd Indiana as it was collecting water in the ravine of Doctor's Creek. This began a Confederate attack against this area with Brig. Gen. Bushrod R. Johnson's brigade descending from Chatham House Hill at about 2:45 p. m., crossing the almost dry riverbed and attacking the 3rd Ohio Infantry, commanded by Col. John Beatty. The attack was disorganized; last minute changes of orders from Buckner were not distributed to all of the participating units and friendly fire from Confederate artillery broke their lines while still on Chatham House Hill. When the infantry attack eventually moved up the hill, fighting from stone wall to stone wall, Confederate artillery bombarded the 3rd Ohio and set afire Squire Bottom's log barn. Some of the Union wounded soldiers had sought refuge in the barn and many were burned to death. The Ohioans withdrew and were replaced in their position by the 15th Kentucky. As Johnson's men ran low on ammunition, Brig. Gen. Patrick R. Cleburne's brigade entered the battle at about 3:40 p. m. Cleburne's horse, Dixie, was killed by an artillery shell, which also wounded Cleburne in the ankle, but he kept his troops moving forward. As they advanced up the slope, they were subjected to Confederate artillery fire; Cleburne later surmised that the friendly fire was caused by his men wearing blue uniform trousers, which had been captured from Union soldiers at Richmond. On Cleburne's left, Brig. Gen. Daniel W. Adams's brigade joined the attack against the 15th Kentucky, which had been reinforced by three companies of the 3rd Ohio. The Union troops retreated to the west toward the Russell House, McCook's headquarters. Lytle was wounded in the head as he attempted to rally his men. He was left on the field for dead, and was captured. While Lytle's brigade was being beaten back, the left flank of Phil Sheridan's division was only a few hundred yards to the south on Peters Hill. One of the lingering controversies of the battle has been why he did not choose to join the fight. Earlier in the day he had been ordered by Gilbert not to bring on a general engagement. At around 2 p. m., the sound of artillery fire reached army headquarters where Buell was having dinner with Gilbert; the two generals assumed that it was Union artillery practicing and sent word to Sheridan not to waste gunpowder. Sheridan did project some artillery fire into the Confederate assault, but when Gilbert finally arrived from the rear, he feared that Sheridan would be attacked and ordered him back to his entrenchments. Sheridan's division did participate toward the end of the battle. The Confederate brigade of Col. Samuel Powel (Anderson's division) was ordered to advance in conjunction with Adams's brigade, on Cleburne's left. The two brigades were widely separated, however, with Powel's on Edwards House Hill, immediately west of Perryville. At about 4 p. m., Powel received orders from Bragg to advance west on the Springfield Pike to silence the battery of Capt. Henry Hescock, which was firing into the left flank of Bragg's assault. Bragg assumed this was an isolated battery, not the entire III Corps. Three regiments of Powel's brigade encountered Sheridan's division, and although Sheridan was initially concerned by the Confederates' aggressive attack and sent for reinforcements, the three regiments were quickly repulsed. Sheridan, who would be characterized in later battles as very aggressive, hesitated to pursue the smaller force, and also refused a request by Daniel McCook to move north in support of his brother's corps. However, his earlier request for reinforcements bore fruit and the 31st Brigade of Col. William P. Carlin (Mitchell's division) moved up on Sheridan's right. Carlin's men moved aggressively in pursuit of Powel, chasing them as fast as they could run toward Perryville. As they reached the cemetery on the western outskirts of town, fierce artillery dueling commenced. Carlin pressed forward and was joined by the 21st Brigade of Col. George D. Wagner (Wood's division, II Corps). They were poised to capture the town and the critical crossroads that dominated Braxton Bragg's avenue of withdrawal, but an order from Gilbert to Mitchell curtailed the advance, despite Mitchell's furious protestations.

Диксвилл жол қиылысы

Брэггтің шабуылы кең ауқымды қысқышпен ұстау болды, ол МакКук корпусының екі жағын да жиынтық күшке жинақтауға мәжбүрледі. Бұл жиын Диксвилл жол торабында болды, онда Бентон жолы Маквилл жолымен қиылысты. Егер Конфедерация әскерлері осы торапты басып алса, олар МакКук корпусының оң қанатын айналып өтіп, оны армияның қалған бөлігінен толығымен оқшаулап тастауға мүмкіндік алатын еді. Оң жаққы қысқыш Рассел үйінің тұсында орналасқан уақытша бекіністе баяулады. Харрис пен Лайтл бригадалары Клебурн мен Адамстың шабуылы тоқтағанша қорғанысқа тұрды. Сол жаққы қысқыш Старквезердің қорғанысымен тоқтатылды. Қалған шабуылдар Бакнер дивизиясының екі жаңа бригадасымен Маквилл жолының солтүстігінен жасалды: бригада генералдары Сент-Джон Р. Лидделл мен Стерлинг А.М. Вуд. Шабуылдың бастапқы нысаны Джексон дивизиясының 34-бригадасының полковнигі Джордж Вебстер болды. Вебстер шайқаста қаза тапты. Оның өлімі 10-шы дивизия үшін ауыр жоғалту болды – дивизия командирі Джексон және басқа бригада командирі Террилл де қаза тапқан еді. (Кеше кешке Джексон, Террилл және Вебстер шайқаста бәрінің қаза болу мүмкіндігін талқылаған, бірақ мұндай оқиғаның ықтималдығын математикалық тұрғыдан жоққа шығарған.) Вебстердің жаяу әскері мен капитан Харристің Бентон жолының жанындағы төбеде орналасқан артиллериялық батареясы Вудтың шабуылдаушыларын таратып жіберді, олар кері шегінуге мәжбүр болды. Олар төбеге қайта жиналды және шабуылды жаңартты. Харристің батареясында оқ-дәрі бітіп, кері шегінуге мәжбүр болды, ал Конфедерация шабуылы Вебстердің әскерін жол торабына қарай ығыстырды. Майкл Гудингтің 13-бригадасы (Митчелл дивизиясы) Гилберт корпусынан майданға келді және шайқасқа қосылды. Вудтың әскері кері шегінді, олардың орнына Лидделлдің әскері келді. Көмек күштерінің келуі МакКук корпусының қиын жағдайдағы корпусына көмек сұрау бойынша кешіккен әрекеттерінің нәтижесі болды. Сағат 14:30-да ол Питерс төбесіндегі Шериданға көмекші жіберіп, I корпустың оң қанатын қорғауды өтінді. МакКук сағат 15:00-де III корпустың ең жақын бөлімдерінен көмек алу үшін екінші штаб офицерін жіберді. Офицер III корпустың резервіндегі 1-ші дивизияның командирі, бригада генералы Альбин Ф. Шопфке кездесті. Өзінің өкілеттігімен әрекет етуге дайын болмаған Шопф штаб офицерін Гилбертке жіберді, ол оны 3 шақырым қашықтықтағы Бьюэлл штабына жіберді. МакКук штаб офицерінің шамамен сағат 16:00-де келуі армия командирін таң қалдырды, өйткені ол шайқас шуын аз естіді және үлкен конфедерациялық шабуыл біраз уақыттан бері жүріп жатқанына сену қиын болды. Дегенмен, Бьюэлл I корпусын қолдау үшін Шопф дивизиясынан екі бригаданы жіберді. Бұл салыстырмалы түрде шағын міндеттеме Бьюэллдің хабарланған қиын жағдайды бетке алып қарауға дайын еместігін көрсетті. Лидделлдің әскері жол торабынан шығысқа қарай белгісіз бірлікке атысты. "Сіз достарыңызға оқ атып жатырсыз, Құдай үшін тоқтатыңыз!" – деген ұрандар естілді. Қанат командирі Леонид Полк, жау атысынан кім зардап шеккенін көру үшін алға жүгіруді шешті. Полк қателікпен 22-ші Индиана сапына кіргенін анықтады және одақтық офицер екенін айтып, федералды әскерлерге атысты тоқтатуды бұйырды, одақтық желіден төмен қарай жүгіріп шықты. Қашып кеткеннен кейін ол Лидделлге айқайлады, ал конфедерациялықтар бір ретте жүздеген мылтықтарды атып, полковник Сквайр Китті өлтірді және 22-ші Индиана полкінде 65% зардап шекті, бұл Перривиллдегі шайқасқа қатысқан кез келген федералды полктің ең жоғары көрсеткіші. Лидделл шабуылды жалғастыруды қаласа да, Полк жаумен тікелей қарым-қатынасқа түскендіктен қорқып, шабуылды тоқтатты, қараңғылықтың басталғанын кінәлады. Одақтық бөлімшелер өздерінің жабдықтауларын және жабдықтарын қауіпті жол торабы арқылы өткізіп, солтүстік-батыстағы төбелер тізбегінде өздерінің желілерін нығайтты. МакКук корпусы күні бойы ауыр зақымдарға ұшырады, бірақ жойылған жоқ.

Bragg's attack had been a large pincer movement, forcing both flanks of McCook's corps back into a concentrated mass. This mass occurred at the Dixville Crossroads, where the Benton Road crossed the Mackville Road. If the Confederates seized this intersection they could, conceivably, get around the right wing of McCook's corps and effectively cut them off from the rest of the army. The southern jaw of the pincer began to slow at the temporary line established at the Russell House. Harris's and Lytle's brigades defended until Cleburne's and Adams's attack ground to a halt. The northern jaw had been stopped by Starkweather's defense. The remaining attacks came from north of the Mackville Road by two fresh brigades from Buckner's division: Brig. Gen. St. John R. Liddell's and Brig. Gen. Sterling A. M. Wood's. The initial target of the assault was Col. George Webster's 34th Brigade of Jackson's division. Webster was mortally wounded during the fighting. His death marked the final senior loss for the 10th Division—the division commander, Jackson, and the other brigade commander, Terrill, had also been mortally wounded. (The previous evening, Jackson, Terrill, and Webster had been idly discussing the possibility of all of them being killed in battle and they dismissed the thought as being mathematically negligible.) Webster's infantry and Capt. Harris's artillery battery posted on a hill near the Benton Road shot Wood's attackers to pieces and they were forced to fall back. They regrouped at the base of the hill and renewed their assault. Harris's battery ran low on ammunition and had to withdraw, and the Confederate attack pushed Webster's men back toward the crossroads. Col. Michael Gooding's 13th Brigade (Mitchell's division) arrived on the field from Gilbert's corps and took up the fight. Wood's men withdrew and were replaced by Liddell's. The arrival of reinforcements was a result of McCook's belated attempts to secure aid for his beleaguered corps. At 2:30 p. m. he sent an aide to Sheridan on Peters Hill requesting that he secure I Corps' right flank. McCook dispatched a second staff officer at 3 p. m. to obtain assistance from the nearest III Corps unit. The officer encountered Brig. Gen. Albin F. Schoepf, commanding the 1st Division, the III Corps' reserve. Unwilling to act on his own authority, Schoepf referred the staff officer to Gilbert, who in turn referred him to Buell's headquarters more than 2 mile (3 km) away. The arrival of McCook's staff officer at about 4 p. m. surprised the army commander, who had heard little battle noise and found it difficult to believe that a major Confederate attack had been under way for some time. Nevertheless, Buell ordered two brigades from Schoepf's division to support I Corps. This relatively minor commitment indicated Buell's unwillingness to accept the reported dire situation at face value. Liddell's men fired at an unknown unit less than east of the crossroads. Calls were heard, "You are firing upon friends; for God's sake stop!" Leonidas Polk, the wing commander, decided to ride forward to see who had been the victims of the supposedly friendly fire. Polk found that he had ridden by mistake into the lines of the 22nd Indiana and was forced to bluff his way out by riding down the Union line pretending to be a Union officer and shouting at the Federal troops to cease fire. When he had escaped he shouted to Liddell and the Confederates fired hundreds of muskets in a single volley, which killed Col. Squire Keith and caused casualties of 65% in the 22nd Indiana, the highest percentage of any Federal regiment engaged at Perryville. Although Liddell wanted to pursue the assault, Polk had been unnerved by his personal contact with the enemy and halted the attack, blaming the falling darkness. The Union units moved their supplies and equipment through the endangered intersection and consolidated their lines on a chain of hills northwest. McCook's corps had been badly damaged during the day, but was not destroyed.

Шығындар

Одақтың қазасы 4 276 адамды құрады (894 адам қаза тапты, 2 911 адам жараланды, 471 адам тұтқынға алынды немесе хабарсыз жоғалды). Конфедерацияның қазасы 3 401 адамды құрады (532 адам қаза тапты, 2 641 адам жараланды, 228 адам тұтқынға алынды немесе хабарсыз жоғалды). Барлығы, қатысқандардың бес бөлігі зардап шекті.

Реакциялар мен әсерлері

Бракстон Брэгг тактикалық жеңіске жеткеніне күмән жоқ, өйткені ол шабуылдап, қарсыласын бір шақырымнан астам ығыстырды. Бірақ оның қиын стратегиялық жағдайы Спрингфилд Пайкіндегі III корпустың ілгерілеуі және Ливан Пайкіндегі II корпустың болуы туралы білгенде оған анық болды. Сағат 21:00-де ол Кроуфорд үйінде бағыныстарымен кездесіп, түн ортасынан кейін шегінуді бастауға бұйрық берді, әскері Керби Смит әскерімен қосылғанда, күзеттік шебін қалдырды. Олар Харродсбургке қарай жол тартқанда, 900 жараланған әскерді қалдыруға мәжбүр болды. Брэгг Харродсбургте күштерін Смитпен біріктірді, ал Одақ және Конфедерация әскерлері, енді шамамен бірдей күшпен, келесі апта бойы ұсақ шайқастар жасады, бірақ ешқайсысы шабуылға көшпеді. Брэгг Кентуккиден іздеген жаңа жаяу әскері келмейтінін білді, бірақ көптеген кентуккиліктер Конфедерацияның атты әскеріне қосылуға дайын болды. Сонымен қатар, Брэгг штатта қалу үшін қажетті логистикалық қолдаудың жетіспеуін түсінді. Ол Камберленд аңғары арқылы Кноксвиллге (Теннесси штаты) қарай оңтүстік-шығысқа қарай жол тартты. Брэггті Конфедерацияның астанасы Ричмондқа (Вирджиния штаты) шақырып, офицерлерінің науқанын жүргізу тәсіліне қатысты айыптауларын Джефферсон Дэвиске түсіндіруге бұйрық берді, олар оны армия басшысы қызметінен шеттетуді талап етті. Дэвис генералды қолбасшылыққа қалдырса да, Брэггтің бағыныстарымен қарым-қатынасы нашарлады. Армияға қайта оралғаннан кейін, ол Теннесси штатының Мурфрисборо қаласына жылжуға бұйрық берді. Бьюэлл Брэггты жартылай қуып, Линкольн әкімшілігінің тілегі бойынша Шығыс Теннессиге емес, Нэшвиллге қайтты. Бьюэллдің қызметіне наразылық Батыс департаменттерін қайта ұйымдастыруға әкелді. 24 қазан күні генерал-майор Уильям С. Роузкранс басқаратын Камберленд департаменті құрылды, ал Бьюэллдің Огайо армиясы оған бекітіліп, XIV корпус деп қайта аталды. (Желтоқсан айының соңында Мурфрисборо шайқасынан кейін, Брэкстон Брэгг үшін тағы бір стратегиялық жеңіліс, ол өзінің танымал атын – Камберленд армиясын алды.) Бьюэллді науқаны кезіндегі әрекеттерін тергейтін комиссия алдында тұруға бұйрық берді. Ол бір жарым жыл бойы әскери беймәлімдікте қалды, оның мансабы дерлік құлдырады. Ол 1864 жылдың мамыр айында қызметтен кетті.

Braxton Bragg had arguably won a tactical victory, having fought aggressively and pushed his opponent back for over a mile. But his precarious strategic situation became clear to him as he found out about the III Corps advance on the Springfield Pike, and when he learned late in the day of the II Corps' presence on the Lebanon Pike. At 9 p. m. he met with his subordinates at the Crawford House and gave orders to begin a withdrawal after midnight, leaving a picket line in place while his army joined up with Kirby Smith's. As the army marched toward Harrodsburg, they were forced to leave 900 wounded men behind. Bragg united his forces with Smith's at Harrodsburg, and the Union and Confederate armies, now of comparable size, skirmished with one another over the next week or so, but neither attacked. Bragg soon realized that the new infantry recruits he had sought from Kentucky would not be forthcoming, although many Kentuckians were willing to join the Confederate cavalry. Furthermore, Bragg concluded that he lacked the logistical support he needed to remain in the state. He made his way southeast to Knoxville, Tennessee through the Cumberland Gap. Bragg was quickly called to the Confederate capital, Richmond, Virginia, to explain to Jefferson Davis the charges brought by his officers about how he had conducted his campaign, who were demanding that he be replaced as head of the army. Although Davis decided to leave the general in command, Bragg's relationship with his subordinates would be severely damaged. Upon rejoining the army, he ordered a movement to Murfreesboro, Tennessee. Buell conducted a half hearted pursuit of Bragg and returned to Nashville, rather than pushing on to East Tennessee as the Lincoln administration had wished. Pent up dissatisfaction with Buell's performance resulted in a reorganization of the Western departments. On October 24, a new Department of the Cumberland was formed under Maj. Gen. William S. Rosecrans, and Buell's Army of the Ohio was assigned to it, redesignated the XIV Corps. (After the Battle of Stones River at Murfreesboro in late December, another strategic defeat for Braxton Bragg, it would receive its more familiar name, the Army of the Cumberland.) Buell was ordered to appear before a commission investigating his conduct during the campaign. He remained in military limbo for a year and a half, his career essentially ruined. He resigned from the service in May 1864.

Кейінгі оқиғалар

Перривилл шайқасынан кейін Одақ соғыстың қалған бөлігінде Кентуккиді өз бақылауында ұстады. Тарихшы Джеймс М. Макферсон Перривиллді соғыстың маңызды бұрылыс нүктесінің бір бөлігі деп санайды: "Антиетам және Перривилл шайқастары Конфедерацияның шабуылын кері қайтарып, Еуропаның араласуы мен Конфедерацияны мойындауына жол бермеді, мүмкін 1862 жылғы солтүстік сайлаудағы демократтардың жеңісіне бөгет қойып, үкіметтің соғысты жалғастыру мүмкіндігін шектеді, сондай-ақ соғыстың мақсатын кеңейткен Азат ету туралы жарлыққа жағдай жасады." Шайқастан кейін екі күн өткен соң, құрғақшылық кенеттен аяқталды, себебі суық фронт аймақтан өтіп, Кентуккиге жаңбыр мен салқын ауа әкелді.

Жауынгерлік алаңның сақталуы

Перривилл шайқасының бір бөлігі Кентукки штатымен Перривилл шайқасы орны мемлекеттік тарихи ескерткіші ретінде сақталған. Сонымен қатар, Перривиллдің орталық бөлігін қамтитын Перривилл тарихи ауданында шайқаста маңызды рөл атқарған ғимараттар бар, оның ішінде шайқас кезінде госпиталь ретінде пайдаланылған Элмвуд сарайы да бар. 2023 жылдың ортасына дейін Американдық шайқас алаңдарының қоры, оның мүшелері және Кентукки табиғатын қорғау кеңсесінің Кентукки мұралық жерді сақтау қоры Перривилл шайқасы орнында шамамен 1,202 акр жерді сақтап қалды.