Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық Азамат соғысының маңызды шайқасы
Major battle of the American Civil War
Нэшвилл шайқасы – Франклин-Нэшвилл науқанындағы екі күндік шайқас, ол Америка Азамат соғысында жағалау штаттарының батысындағы ірі шайқастардың аяқталуын білдірді. Бұл шайқас 1864 жылдың 15-16 желтоқсанында Теннесси штатының Нэшвилл қаласы маңында генерал-лейтенант Джон Белл Худ басқаратын Теннесси Конфедерациялық армиясы мен генерал-майор Джордж Х. Томас басқаратын Камберленд армиясы (Камберленд департаменті) (AoC) арасында болды. Соғыс барысында Одақ армиясының қол жеткізген ең ірі жеңістерінің бірінде Томас Худ армиясына шабуыл жасап, оны тиімді жауынгерлік күш ретінде дерлік толықтай жойды.
The Battle of Nashville was a two day battle in the Franklin Nashville Campaign that represented the end of large scale fighting west of the coastal states in the American Civil War. It was fought at Nashville, Tennessee, on December 15–16, 1864, between the Confederate Army of Tennessee under Lieutenant General John Bell Hood and the Union Army of the Cumberland (Dept. of the Cumberland) (AoC) under Major General George H. Thomas. In one of the largest victories achieved by the Union Army during the war, Thomas attacked and routed Hood's army, largely destroying it as an effective fighting force.
Әскери жағдай
Худ Атланта жорығында жеңілгеннен кейін солтүстік-батысқа қарай қозғалып, Чаттанугадан генерал-майор Уильям Т. Шерманның жабдықтау желілерін бұзуға тырысты, Шерманды Худқа тиімді шайқасқа шақыру үмітімен. Худды қысқа ғана уақыт қуып, Шерман өзінің негізгі әскерін осы желілерден бөліп алып, Атлантадан Саваннаға дейін жасаған теңізге қарайғы жорысында "жерден көретін болды". Осылайша, ол жүздеген шақырымдық жабдықтау желісін үнемі шабуылдан қорғаудан аулақ болды, және Худтың әскеріне қарсы "ай сайын мың адамды жоғалтамын, ешқандай нәтижеге жете алмаймын" деп болжады. Шерман шығысқа бұрылып, Худтың әскері мен Теннессиді қорғау мәселесін Томасқа тапсырды. Худ Теннессиге шабуыл жасап, Томас әскерін географиялық тұрғыдан бөлінген кезде жеңуді жоспарлады. Ол генерал-майор Джон М. Скофилд әскерін Пуласкиден Колумбияға дейін қуып, содан кейін Спринг-Хиллде тосқауылдап, жоюға тырысты. Томас, Худты мүмкіндігінше кешіктіруді, әскерін жоғалтпай, күштерін Нэшвиллге шоғырландыру үшін Скофилдке тапсырма берді. Конфедерация командасының қателіктері мен Спринг-Хилл шайқасында (1864 жылдың 29 қарашасы) АҚШ армиясының мықты басшылығының нәтижесінде Скофилд Колумбиядан кері шегініп, Спринг-Хиллде Худтың әскерінен салыстырмалы түрде зардап шекпеді. Спринг-Хиллдегі сәтсіздікке ашуланған Худ Скофилдті солтүстікке қарай қуып, Франклинде одақтың күштерімен кездесті. 30 қарашадағы Франклин шайқасында Худ өзінің 31 000-нан астам әскеріне одақтың бекіністеріне шабуыл жасауға бұйрық берді, ал Скофилд Харпет өзенінен өтіп, Нэшвиллге қашып кетуге үлкерді. Скофилд пен оның әскері Харпет арқылы өтуді көздеді және Худ пен оның әскерінің шабуыл жасайтынын күтпеді; олардың осындай қатыгездікпен шабуыл жасағаны АҚШ әскерлеріне олардың кейінге қалдыру әрекетінен өмір үшін күреске айналғандығын көрсетті. Одақ әскерлері бірнеше шабуылдарды тойтарды және конфедераттарға 6000-нан астам шығын келтірді, оның ішінде көптеген маңызды конфедерация генералдары болды, бұл Теннесси армиясының басшылығына ауыр соққы болды. Скофилд түнімен Франклиннен кері шегініп, 1 желтоқсанда Нэшвиллдің қорғаныс бекіністеріне келді, онда Томас басқаруға кірісті, қазір оның шамамен 55 000 әскері болды. Көбінесе оның әскерлері ардагерлер болды, бригада генералы Томас Дж. Вудтың 4-ші корпусы мен Скофилдтің XXIII корпусы Атланта жорығында, ал генерал-майор Эндрю Дж. Смиттің "Теннесси армиясының бөлімшесі" (жақында таратылған XVI корпус осы ерекше атаумен 6 желтоқсанда қайта тағайындалды) Виксбургте, Қызыл өзен жорығында, Тупелода С.Д. Ли мен Натан Бедфорд Форестке қарсы және Миссуриде Стерлинг Прайске қарсы шайқасқан. Вильсонның атты әскерінің жауынгерлік тәжірибесі болғанымен, оның көп бөлігі Натан Бедфорд Форест, Джон Хант Морган немесе Джо Уилердің қолынан келген қателіктерден туды. Тек генерал-майор Джеймс Б. Стидманның дивизиясында ғана бірге соғысу тәжірибесі болмады. Ол Теннесси мен Джорджиядан келген гарнизондық әскерлер мен теміржол күзетшілерінен және АҚШ-тың түсті әскерлерінің сегіз полкінен тұрды. Одақ күштері 1862 жылдың ақпан айынан бастап қала басып алынғаннан бері Нэшвиллдің айналасында қорғаныс бекіністерін салған. 1864 жылға қарай қаланың оңтүстік және батыс жағында 7 шақырымдық жартылай шеңберлі одақтың қорғаныс желісі сол бағыттардан шабуылдардан қорғады. Желіге қамалдар салынған, олардың ішіндегі ең үлкені – Негли форты. Траншеялар 1 желтоқсанда батысқа қарай кеңейтілді. Камберленд өзені қаланың солтүстік және шығыс жағында табиғи қорғаныс кедергісін құрады. Смит әскерлері 30 қарашада өзен арқылы келді, ал олардың көлігін қуатты флотилия сүйемелдеді. Осылайша, өзен бөгеті жақсы қорғалған. Шығыстан батысқа дейін қорғаныс желісін Стидман дивизиясы, XXIII корпус, IV корпус және Смиттің XVI корпусының бөлімшесі қамтыды. Әскерін жинап, қорғанысын салу кезінде Томас әскерлері шағын шабуылдар мен рейдтермен өздерінің бекіністерін нығайтты. Одақ армиясы Камберленд армиясынан, Огайо армиясынан, Теннесси армиясынан, Этова округінен және Нэшвилл постынан құралғандықтан, Нэшвиллдегі күштердің ресми атауы болмады. Худтың Теннесси армиясы 2 желтоқсанда қаланың оңтүстігіне келді және қаладағы одақтық күштерге қарсы позиция алды. Ол одақтың бекіністеріне шабуыл жасауға жеткілікті күшті болмағандықтан, қорғанысқа көшті. Франклиндегі нәтижесіз фронталдық шабуылын қайталамаған Худ бекіністерге орнықты және Томас оған шабуыл жасағанша күтті. Содан кейін, Томас конфедерация бекіністеріне шабуыл жасағаннан кейін, Худ қарсы шабуыл жасап, Нэшвиллді басып алуды жоспарлады. Конфедерацияның шамамен төрт шақырымдық бекініс желісі одақтың оңтүстікке қарап тұрған бөлігіне (Стидман мен Скофилд бастанған бөлігіне) қарап тұрды. Оңнан солға қарай генерал-майор Бенджамин Ф. Читамын, генерал-лейтенант Стивен Д. Ли және генерал-лейтенант Александр П. Стюарттың корпустары орналасқан. Бригада генералы Джеймс Р. Чалмерс басқаратын атты әскер қаланың оңтүстік-батысында орналасқан. Конфедерацияның сол жақ фланкі бес кішкентай жеке қамалмен қорғалған, әрқайсысында 150-дей сарбаздан тұратын экипаждармен екі-төрт зеңбірек болған. Ауа суық болды және көптеген конфедерация сарбаздары екі-үш адамға бірге ұйықтауға және бір жағынан кішкентай от жағуға жеткілікті үлкен қарапайым шұңқырларда паналады. Алабама сарбазы Эдгар Джонс оның жаңа үйінің жылуын ұнатып, бірақ оған "құрымды сезім" бергенін жазды, себебі олар қабірлерге өте ұқсас болды. Худ шайқасқа дейін маңызды стратегиялық қате жасады. 2 желтоқсанда ол Уильям Б. Бейттің дивизиясының үш бригадасын Читамын корпусынан Нэшвилл мен Мерфрисборо арасындағы Нэшвилл және Чаттануга теміржолына шабуыл жасауға, сондай-ақ соңғы қаладағы одақтық гарнизонға шабуыл жасауға жіберді. Үш күннен кейін ол тағы екі жаяу әскер бригадасын және екі атты әскер дивизиясын, барлығы Форест басқаруымен, Бейтті күшейтуге жіберді. Худ бұл шабуыл Томасты Нэшвилл бекіністерінен шығарып, Худқа Томасты жеке-жеке жеңуге немесе гарнизоны азайғаннан кейін Нэшвиллді күшпен басып алуға мүмкіндік береді деп сенді. Нэшвилл мен Мерфрисборо арасындағы теміржол бірнеше жерде бұзылса да, Мерфрисборо гарнизоны конфедераттарды үшінші Мерфрисборо шайқасында (сонымен қатар Седр шайқасы деп те аталады) жеңді. Сонымен қатар, Томас бұл шабуылға алданбады және өзі шабуыл жасауға дайын болғанша бекіністерінде қалды. Бейттің дивизиясы мен бірге жіберілген жаяу әскер бригадасы Нэшвиллге қайтып келді, бірақ Худ өзінің бұрыннан-ақ аз болған күштерін одан да азайтты және армиясынан ең күшті және ең жылдам бөлімшесін – Форест пен оның атты әскерін жоқ қылды.
Hood followed up his defeat in the Atlanta Campaign by moving northwest to disrupt the supply lines of Maj. Gen. William T. Sherman from Chattanooga, hoping to challenge Sherman into a battle that could be fought to Hood's advantage. After a brief period in which he pursued Hood, Sherman decided instead to cut his main army off from these lines and "live off the land" in his famed March to the Sea from Atlanta to Savannah. By doing so, he would avoid having to defend hundreds of miles of supply lines against constant raids, through which he predicted he would lose "a thousand men monthly and gain no result" against Hood's army. Sherman disengaged and turned east, leaving the matter of Hood's army and the defense of Tennessee to Thomas. Hood devised a plan to march into Tennessee and defeat Thomas's force while it was geographically divided. He pursued Maj. Gen. John M. Schofield's army from Pulaski to Columbia and then attempted to intercept and destroy it at Spring Hill. Schofield had been tasked by Thomas with delaying Hood as much as possible, without losing his army, while Thomas pulled in his forces to concentrate at Nashville. Because of a series of Confederate command miscommunications and solid U. S. Army leadership in the Battle of Spring Hill (November 29, 1864), Schofield was able to withdraw from Columbia and slip past Hood's army at Spring Hill relatively unscathed. Furious at his failure at Spring Hill, Hood pursued Schofield to the north and encountered the Union at Franklin behind strong fortifications. In the Battle of Franklin on November 30, Hood ordered almost 31,000 of his men to assault the Union works before Schofield could withdraw across the Harpeth River and escape to Nashville. Schofield and his men were intent on getting across the Harpeth and really did not expect Hood and his army to attack; the fact that they did attack with such ferocity soon made the U. S. troops realize that they had changed from a delaying action to a desperate fight for survival. The Union soldiers repulsed multiple assaults and inflicted over 6,000 casualties on the Confederates, which included a large number of key Confederate generals, doing heavy damage to the leadership of the Army of Tennessee. Schofield withdrew from Franklin during the night and marched into the defensive works of Nashville on December 1, there coming under the command of Thomas, who now had a combined force of approximately 55,000 men. By and large, his troops were veterans, the IV Corps under Brig. Gen. Thomas J. Wood and Schofield's XXIII Corps having fought in the Atlanta campaign and Maj. Gen. Andrew J. Smith's "Detachment of the Army of the Tennessee" (a part of the recently discontinued XVI Corps had been redesignated with this unusual name on December 6) having fought at Vicksburg, in the Red River Campaign, at Tupelo against S. D. Lee and Nathan Bedford Forrest, and in Missouri against Sterling Price. While Wilson's cavalry had combat experience, most of it had been of the wrong kind at the hands of Nathan Bedford Forrest, John Hunt Morgan, or Joe Wheeler. Only Maj. Gen. James B. Steedman's Division lacked experience fighting together. It was composed of garrison troops and railroad guards from Tennessee and Georgia and included eight regiments of United States Colored Troops. Union forces had been constructing defensive works around Nashville since the time the city was occupied in February 1862. By 1864, a 7 mile long semicircular Union defensive line on the south and west sides of the city protected Nashville from attacks from those directions. The line was studded with forts, the largest being Fort Negley. The trench line was extended to the west after December 1. The Cumberland River formed a natural defensive barrier on the north and east sides of the city. Smith's troops had arrived by river on November 30, and their transports had been escorted by a powerful fleet of tinclad and ironclad gunboats. Thus, the river barrier was well defended. From east to west the defensive line was manned by Steedman's division, the XXIII Corps, the IV Corps, and Smith's XVI Corps Detachment. During the amassing of his forces and the construction of his defenses, Thomas' troops punctuated their entrenching with small offensive operations and raids. Given the fact that the Union Army was composed of troops from the Army of the Cumberland, the Army of the Ohio, the Army of the Tennessee, the District of Etowah, and the Post of Nashville, the force in Nashville had no official name. Hood's Army of Tennessee arrived south of the city on December 2 and took up positions facing the Union forces within the city. As he was not nearly strong enough to assault the Union fortifications, Hood opted for the defensive. Rather than repeating his fruitless frontal attack at Franklin, he entrenched and waited, hoping that Thomas would attack him. Then, after Thomas had smashed his army against the Confederate entrenchments, Hood could counterattack and take Nashville. The Confederate line of about four miles of fortifications faced the southerly facing portion of the Union line (the part occupied by Steedman and Schofield). From right to left were the corps of Maj. Gen. Benjamin F. Cheatham, Lt. Gen. Stephen D. Lee, and Lt. Gen. Alexander P. Stewart. Cavalry commanded by Brig. Gen. James R. Chalmers was off to the southwest of the city. The Confederate left flank was secured by five small detached redoubts, each having two to four guns with garrisons of about 150 men each. The weather turned cold and many Confederate soldiers took shelter in simple pits which were just big enough for two or three men to sleep alongside each other with a small fire at one end. Alabama soldier Edgar Jones wrote that while he enjoyed the warmth of his new home it gave him "a sort of graveyard feeling" since the shelters were remarkably similar to graves. Hood made a serious strategic error before the battle. On December 2, he sent the three brigades of William B. Bate's Division of Cheatham's Corps to attack the Nashville & Chattanooga Railroad between Nashville and Murfreesboro as well as the Union garrison in the latter city. Three days later, he sent an additional two brigades of infantry and two divisions of cavalry, all under Forrest's command, to reinforce Bate. Hood believed this diversion would draw Thomas out of the Nashville fortifications, allowing Hood to either defeat Thomas in detail or to seize Nashville by a coup de main once its garrison was depleted. While the railroad between Nashville and Murfreesboro was broken in a number of places, the Murfreesboro garrison drove off the Confederates in the Third Battle of Murfreesboro (also called the Battle of the Cedars) on December 7. Furthermore, Thomas was not fooled by this diversion, and remained in his fortifications until he was ready to attack on his own terms. Bate's Division and one of the two attached infantry brigades returned to Nashville, but Hood had seriously diminished his already outnumbered forces, and he had also deprived his army of its strongest and most mobile unit, Forrest and his cavalry.
Томас шабуылға дайындалады
Томастың әскері одан әлдеқайда күшті болса да, ол Худтың әскерін назардан тыс қалдыра алмады. Франклинде ауыр жеңіліске ұшырағанына қарамастан, Теннесси армиясы Худтың тек қана болуымен және маневр жасау мүмкіндігімен қауіп төндірді. Томас шабуыл жасауы керектігін білді, бірақ ол сақтықпен дайындалды. Оның атты әскер корпусына белсенді жас бригада генералы Джеймс Х. Уилсон басшылық етіп, нашар қаруланған және жабдықталған еді. Ол өзінің қанаттарының тиімді қорғанысы болмаса, шешуші шайқасқа түсуге бармады. Бұл әсіресе маңызды болды, өйткені Уилсон қаһарлы Форресттің атты әскерлеріне қарсы тұратын еді. Одақтың атты әскерін қайта жарақтандыруға уақыт кетті. Осы уақытта Вашингтон осылай кешіктіруге ашуланды. Шерман теңізге қарай жорық жасағанда, Улисс С. Грант пен Генри Халлек Худтың Теннессиге шабуыл жасау мүмкіндігін пайдаланады деп қарсылық білдірді. Шерман оған жауап ретінде, осыны қалағанын және егер Худ «Огайоға дейін солтүстікке қарай жүріп кетсе, мен оны азық-түлікпен қамтамасыз етемін» деді. Бірақ, әрқашан сенімді Шерман Грузияның терегіне енгенде, Грант Кентукки немесе Огайоға шабуыл жасау мүмкіндігі туралы қайта алаңдады. Грант кейіннен жағдай туралы былай деді: «Егер мен Худ болсам, Луисвиллге барып, солтүстікке қарай Чикагоға дейін барар едім». Оның алаңдауы, әрине, Авраам Линкольннің алаңдауын көрсетті. Линкольн баяу генералдарға шыдамдылық танытпады және жағдайды былай деп түсіндірді: «Бұл Макклеллан мен Роузкранстың ештеңе жасамау және көтерілісшілерге елді тонауға рұқсат беру стратегиясы сияқты». Вашингтоннан қысым жалғасып жатқанда, 8 желтоқсанда Нэшвиллде қатты мұзды дауыл болды, ол кез келген шабуылға кедергі келтірді. 12 желтоқсанға дейін суық ауа райы сақталды. Бұл Грантке түсіндірілді, бірақ Томас 13 желтоқсанға дейін қимылға келмегендіктен, Грант генерал-майор Джон А. Логанға Нэшвиллге барып, егер Томас келген кезде операциялар басталмаса, басқаруды өз қолына алуын бұйырды. Логан 15 желтоқсанда Луисвиллге жетті, бірақ сол күні Нэшвилл шайқасы басталды. Грант өзі 14 желтоқсанда Петербургтен жеке басқару үшін кетіп, шайқас басталғанда Вашингтонға дейін ғана жетті. Ол одан әрі жолға шықпады.
Although Thomas's forces were much stronger, he could not ignore Hood's army. Despite the severe beating it had suffered at Franklin, Hood's Army of Tennessee presented a threat by its mere presence and ability to maneuver. Thomas knew he had to attack, but he prepared cautiously. His cavalry corps, commanded by the energetic young Brig. Gen. James H. Wilson, was poorly armed and mounted, and he did not want to proceed to a decisive battle without effective protection of his flanks. This was particularly important, since Wilson would be facing the horsemen of the formidable Forrest. Refitting the Union cavalry took time. Meanwhile, Washington fumed at the seeming procrastination. When Sherman proposed his March to the Sea, Ulysses S. Grant and Henry Halleck had objected to it on the grounds that Hood would use the opportunity to invade Tennessee. In response, Sherman airily indicated that this was exactly what he wanted and that if Hood "continues to march North, all the way to Ohio, I will supply him with rations." However, when the ever confident Sherman disappeared into the heart of Georgia, Grant once again became concerned about an invasion of Kentucky or Ohio. Grant later said of the situation, "If I had been Hood, I would have gone to Louisville and on north until I came to Chicago." His concern doubtless reflected Abraham Lincoln's concern. Lincoln had little patience for slow generals and remarked of the situation, "This seems like the McClellan and Rosecrans strategy of do nothing and let the rebels raid the country." While pressure from Washington continued, a bitter ice storm struck Nashville on December 8, which precluded any offensive action. Sub freezing weather continued through December 12. This was explained to Grant, but when Thomas had still not moved by December 13, Grant directed that Maj. Gen. John A. Logan proceed to Nashville and assume command if, upon his arrival, Thomas had not yet initiated operations. Logan made it as far as Louisville by December 15, but on that day the Battle of Nashville had finally begun. Grant himself left Petersburg on December 14 to take personal command and had only gotten as far as Washington when the battle began. He proceeded no further.
Теңіз әрекеттері
Конфедерация әскерлері 1864 жылдың 2 желтоқсанында Нэшвилл қаласының төменгі жағындағы Камберленд өзенінің жағасында Белл Бенд деген жерде батареялар орнатты. Олар сол күні аттар, есектетер мен жем-шөп тасымалдаған екі одақтық көлікті тұтқындап, дереу табысқа жетті. Нэшвиллдегі одақтың теңіз эскадрильясы 3-4 желтоқсан түнінде жауап берді. Эскадрильяның көп бөлігі жоғарғы батареямен шайқасқанда, екі кеме – темір кеме «Каронделет» және «Фэрплей» төменгі батареяға бет алды, онда олар екі көлікті қайта басып алып, қайтарды. Одақтың эскадрильясының командирі, лейтенант-коммандер Лерой Фитчке өзендегі блокаданы бұзуға бұйрық берілді. 7 желтоқсанда ол өзінің ең ауыр екі кемесі – темір кеме «Каронделет» және өзен мониторы «Неошо» кемелерін алып, батареяларға шабуыл жасады. «Неошо» айтарлықтай сыртқы зақымдар алған болса да, шайқас шешілмей қалды. «Неошо» кемесінің екі теңізшісі, оққа түсірілгеннен кейін, снарядтармен шашылған палубаға шығып, кеменің туын қайта көтергені үшін Құрмет медалімен марапатталды. Конфедерацияның батареялары 15 желтоқсанда одақтың атты әскері таратып жібергенге дейін, Нэшвиллдің төменгі жағындағы өзенді тиімді түрде жапты.
The Confederates set up batteries at Bell's Bend on the Cumberland River below Nashville on December 2, 1864. They met with immediate success, capturing that day two Union transports carrying horses, mules and fodder. The Union naval squadron at Nashville responded on the night of December 3–4. While the bulk of the squadron engaged the upper battery, two ships, the ironclad Carondelet and the tinclad Fairplay, proceeded to the lower battery where they recaptured and brought off the two transports. The Union squadron commander, Lt. Cmdr. LeRoy Fitch was ordered to break the river blockade. On December 7, he took his two heaviest ships, the ironclad USS Carondelet and the river monitor Neosho, downstream to engage the batteries. The action was inconclusive, although the Neosho sustained considerable superficial damage. Two Neosho sailors were awarded the Medal of Honor for going out onto the shell swept deck and raising the ship's flag after it had been shot down. The Confederate batteries effectively closed the river below Nashville to supply traffic until they finally were driven off by Union cavalry on December 15.
Конфедерация құқығындағы іс-қимылдар
Томас конфедерацияның оң жағына қарсы алдау шабуылы жасауды жоспарлады, оның мақсаты оларды сол жақтанғы басты шабуылдан ыңғайсыздандырып, сол жақтан оң жаққа әскерлерді ауыстыруға мәжбүр ету болатын. Шабуылға Стидманның Уақытша дивизиясынан таңдалған екі бригада қатысты: АҚШ Түсті әскерлерінің үш полкінен құралған Бірінші Түсті бригада (бұрын гарнизондық қызметте немесе теміржол күзетінде болған) және командирлері «жаңа шақырылғандар, жазылып жатқандар және сыйлық аңшылары» деп сипаттаған артқы эшелоннан алынған ақ әскерлерден құралған бригада. Конфедерацияның оң жағы Нэшвилл және Чаттануга темір жолындағы терең шатқырдың батыс жағында бекітілген еді. Шатқырдың шығыс жағында әлсіз шайқас желісі орналастырылған, ал 14 желтоқсанда Гранберидің (Гранбери Франклинде қаза болғаннан кейін Хоутонның) Техас бригадасымен күшейтілген, төрт зеңбірекпен жабдықталған лунет қосылды. Гранберидің лунеті ағаштар мен бұталармен жақсы жасырылған еді. Екі одақтық бригада да алға жылжып, шайқас желісін басып өтті. Содан кейін олар теміржолдың батыс жағында орналасқан конфедерациялық батареядан қарқынды артиллериялық атысқа түсті. Бригадалар Гранберидің лунетін өте салғанда, оларға өте қатты, жақын қашықтықтан жасалған флангалық атыс жасалды. Екі бригада да біраз тәртіпсіздікпен кері шегінді, бірақ қайта құрылып, күннің қалған бөлігінде бұрынғы шайқас желісінен конфедерациялық бекіністерін атқылап тұрды. Шабуыл өз мақсатына жетпеді, себебі конфедерациялықтар алаңдамады, тіпті Ли және Читаем корпустарынан бригадаларды қауіпті сол фланганы нығайту үшін жіберді. Алайда, Стидманның шабуылы Худтың сол жағын тұрақсыз еткен бекіністерді басып алды және түнде оның шегінуіне әкелді.
Thomas's plan was to launch a diversionary attack on the Confederate right that would distract them from the main attack on their left and perhaps cause them to divert troops from their left to their right. The attacking force consisted of two brigades drawn from Steedman's Provisional Division: the First Colored Brigade, consisting of three regiments of United States Colored Troops (who had previously served as garrison troops or railroad guards), and a brigade composed of rear echelon white troops described by their commander as "new conscripts, convalescents, and bounty jumpers." The Confederate right was anchored on the west side of a deep cut on the Nashville & Chattanooga Railroad. A weak skirmish line was posted east of the tracks, and on December 14 this was supplemented by a stout four gun lunette manned by Granbury's (Houghton's after Granbury's death at Franklin) Texas Brigade. Granbury's lunette was well masked by trees and brush. The two Union brigades advanced and overran the skirmish line. They then came under heavy artillery fire from a Confederate battery on the west side of the railroad. When the brigades passed Granbury's Lunette, they were struck by very heavy close range enfilading fire. Both brigades retreated in some disorder, but they were reformed and continued for the rest of the day to fire on the Confederate works from the former skirmish line. The attack failed in its purpose, since the Confederates were not distracted and in fact had sent brigades from both Lee's and Cheatham's Corps to bolster the threatened left flank, however, Steedman's attack did take the fortifications which made Hood's left untenable and led to his withdrawal at nightfall.
Конфедерацияның сол жағындағы әрекеттері
Томас конфедерацияның ашық сол жақ қанатына түсетін үлкен дөңгелек қозғалысын жоспарлады. Вильсонның ат әскерлері Шарлотта Пайк батысына қарай жылжыды, ерте таңғы тұман тараған соң, конфедерацияның сол жағы мен Камберленд өзені арасындағы аймақты қарауылдап жүрген конфедерациялық ат әскерін ығыстырып шығарды. Смиттің XVI корпусының жасағы олардан кейін жүріп, шамамен бір шақырымнан кейін конфедерацияның қанатына қарай бұрылды. Ат әскері Смиттің оң жақ қанатында орналасты. Шофилдтің XXIII корпусы резервке кірді, ал шабуыл оңтүстікке қарай жылжығанда Смит пен Вильсон арасындағы бос орынды толтыруға Шофилдке тапсырма берілді. Сағат 14:30-да одақ әскерлері конфедерацияның сол жағын қорғайтын бес редутқа шабуыл жасады. Төрт бригада – екі атты және екі жаяу әскер – No. 4 редутты, содан кейін No. 5 редутты басып алды, No. 4 редутының қорғаушыларының қарқынды қарсылығына қарамастан. Смит бригадасының тағы бір бөлімі No. 3 редутты басып алды; алайда оның командирі, полковник Сильвестр Г. Хилл, No. 2 редуттан жасалған конфедерациялық артиллерияның оғынан қаза тапты. Ол шайқаста қаза тапқан одақ офицерлерінің арасындағы ең жоғары шенді офицер болды. Смит әскерлері No. 2 редутқа жылжыды, ол тез басып алынды. Осы уақытта IV корпусына Гранни Уайт және Хиллсборо Пайктан конфедерация шебінің сол жағына майданға шабуыл жасау міндеті жүктелді. Шабуыл Смит әскерлері сол жақ редуттарға шабуыл бастағаннан кейін басталғанға дейін күтілуі керек еді. Конфедерация шебі Браун-Крик өзенінің солтүстік жағындағы Монтгомери төбесінде орналасқан деп есептелді. Конфедерация әскерлері бастапқыда сол жерде шебін құрған болса да, бастапқы позициялар Нэшвилл бекіністерінен артиллерия отына ұшырағандықтан, Браун-Крик өзенінің оңтүстік жағындағы бірдей мықты позицияларға шегінді. IV корпусы Монтгомери төбесіне сақтықпен көтерілді, бірақ оны тек жұқа майдандық желі қорғап тұрғанын анықтады. Олар қайта ұйымдастыру үшін тоқтады, және Смит жасағы конфедерация редуттарын айналып өтіп жатқанда, олар конфедерацияның негізгі шебіне қарай жылды. Осылайша No. 1 редут – конфедерацияның сол жақ қанатындағы соңғы бекініс – солтүстіктен, оңтүстіктен және батыстан келген әскерлер басып алды. Стюарт корпусы күндізгі шайқастарда қирады және оңтүстікке қарай бір-екі шақырым қашықтықтағы жаңа қорғаныс шебіне шегінді. Ли корпусының күштерінің артқы саптық әрекеттері шегінудің жеңіліске ұшырауына жол бермеді. Конфедерацияның сол жағы құлағаннан кейін, Читэм және Ли корпустары жаңа шепке ерді.
Thomas planned a huge wheeling movement that would ultimately come down on the Confederates' exposed left flank. Wilson's Cavalry Corps moved west on Charlotte Pike once an early morning fog dissipated, driving off the Confederate cavalry patrolling the area between the Confederate left and the Cumberland River. Smith's XVI Corps detachment followed, turning south after a mile or so towards the Confederate flank. The cavalrymen formed on Smith's right flank. Schofield's XXIII followed in reserve, and as the assault moved south a gap opened between Smith and Wilson which Schofield was directed to fill. At about 2:30 pm, the Union troops attacked the five redoubts guarding the Confederate left. Four brigades, two of cavalry and two of infantry, overran Redoubt No. 4 and then Redoubt No. 5, notwithstanding the spirited resistance of the defenders of Redoubt No. 4. Another of Smith's brigades captured Redoubt No. 3; however, its commander, Col. Sylvester G. Hill, was killed by Confederate artillery firing from Redoubt No. 2. He was the highest ranking Union officer killed in the battle. Smith's troops proceeded to Redoubt No. 2, which was quickly captured. In the meantime, the IV Corps had been tasked with making a frontal assault from Granny White and Hillsboro Pikes on the left end of the Confederate line. The assault was to begin once Smith's troops began their assault on the left flank redoubts. The Confederate line was supposed to lie on Montgomery Hill on the north side of Brown's Creek. While the Confederates had originally established their line there, they had withdrawn to equally strong positions on the south side of Brown's Creek, as the original positions were exposed to artillery fire from the Nashville forts. The IV Corps proceeded deliberately up Montgomery Hill, only to find that it was defended by a thin skirmish line. They stopped to reorganize, and at about the same time that Smith's Detachment was rolling up the Confederate redoubts, they advanced on the main Confederate line. Thus it happened that Redoubt No. 1, the last bastion on the Confederate left flank, was captured by troops coming from the north, south, and west. Stewart's corps had been wrecked by the day's fighting and retreated to a new line of defense a mile or two to the south. Rearguard actions by reinforcements from Lee's Corps kept the retreat from becoming a rout. With the collapse of the Confederate left, Cheatham's and Lee's Corps followed to the new line.
Конфедерация әскерінің жаңа құрылымы
Конфедерацияның жаңа желісі бірінші күнгі желіге қарағанда әлдеқайда күшті және тығыз болды. Ол шығыстан Пич Орчард төбесінде бекітілген. Батыс жағы Комптон төбесінен оңтүстікке қарай созылған төбелер қатарымен жүрді, және сол күнгі шайқастан кейін бұл төбе Шай төбесі деп аталды, оның құрметіне полковник Уильям М. Шай, 20-шы Теннесси жұмыскерлік полкінің командирі, оны қорғау кезінде қаза тапқан. Орталық бөлігі бірнеше берік құрғақ тас қабырғалармен нығайтылған, сондай-ақ бекініс жұмыстары жүргізілді. Худ Ли корпусын оң жаққа орналастырды. Бұл корпус екі бригададан басқа, алдыңғы күні ешқандай шайқасқа қатыспаған, тіпті екі апта бұрынғы Франклиндегі қанағатсыз қақтығыста да көбінесе қатыспаған. Лидің желісі төбеден Конфедерация орталығына дейін созылды. Стюарт корпусы Франклинде және 15 желтоқсандағы шайқастарда ауыр шығындарға ұшырағаннан кейін Конфедерация орталығын басып алды. Читэм корпусы, Франклинде ауыр жарақат алған, Конфедерацияның сол жақ қанатында орналасқан, оған Шай төбесі және оның оңтүстігіндегі төбелер қатары кірді. Раккердің кавалериялық бригадасы Читэм корпусының оңтүстігінде күзеттік сапар жүргізді. Конфедерацияның Шай төбесіндегі қорғанысы өте мықты көрінді, себебі тік төбе айналасындағы барлық жерге басымдық танытты. Дегенмен, бұл сыртқы әсер ғана еді. Біріншіден, төбедегі қорғаныс шығыңқы болды және оңтүстік-шығыстан басқа барлық бағыттан одақтас артиллериясының атысына ұшырады. Екіншіден, бұл бекіністер шаршаған әскерлермен бір түнде салынған, олар терең емес орларды құрады, онда қоршаулар немесе кедергілер болған жоқ. Үшіншіден, ең бастысы, орлар төбенің географиялық биіктігінде емес, еңістерді бақылайтын әскери биіктігінде салынған, сондықтан шабуылдаушы әскерлер төбеге жақын келгенше атыстан қашып құтыла алатын.
The Confederates' new line was much stronger and more compact than the first day's line. It was anchored on the east on Peach Orchard Hill. The western flank ran along a line of hills leading south from Compton's Hill, which after the day's battle would be called Shy's Hill after Col. William M. Shy, the Confederate officer commanding the 20th Tennessee Infantry, who died defending it. The center followed a series of sturdy dry stack stone walls enhanced by entrenching. Hood put Lee's Corps on the right flank. With the exception of two brigades, this corps had seen no action on the previous day, and indeed had seen very little action at the bloodletting at Franklin two weeks before. Lee's line ran from the hill well into the Confederate center. Stewart's Corps, decimated by heavy casualties at Franklin and in the December 15 actions, occupied the Confederate center. Cheatham's Corps, badly hurt at Franklin, was on the Confederate left flank, which included Shy's Hill and the line of hills to its south. Rucker's cavalry brigade patrolled to the south of Cheatham's Corps. The Confederate line defenses atop Shy's Hill appeared to be quite strong, as the steep hill dominated all of the surrounding terrain. However, appearances were deceiving. First, the defenses at the crest were a salient, and were exposed to Union artillery fire from all directions except the southeast. Second, the fortifications had been built overnight by tired troops and consisted of shallow trenches with no head logs or abatis. Third, and most fateful, the trenches were constructed on the geographical crest of the hill and not on the military crest commanding the slopes, so that attacking troops could escape fire until they were almost at the crest.
Томастың жоспары
Томас кешегі тактикасын қайталады. Конфедерацияның оң жағына шабуыл жасалып, осы арқылы конфедерация әскерлері сол жақтан алынып тасталмақ. Сосын Скофилдтің XXIII корпусы сол жаққа күшті соққы беруге тиіс болды.
Thomas repeated his tactics of the previous day. An attack would be made on the Confederate right to draw Confederate troops from the left. Then Schofield's XXIII Corps would deliver a hammer blow on the left flank.
Одақтың Персик бағына шабуыл жасауы
Персик Орчард төбесіне жасалған шабуылдар 15 желтоқсандағыдан әлдеқайда күшті болды. Вудтың IV корпусының Бити дивизиясынан екі бригада және Стидманның Уақытша дивизиясынан екі бригада сағат 15:00 шамасында шабуыл жасады. Бетонды орналасқан конфедераттардың шоғырланған мушкет және артиллерия атысы шабуылды жылдам тоқтатты. Стидман дивизиясының 2-ші түсті бригадасының соңғы полкі, 13-ші АҚШ түсті әскерлері, дерлік өздігінен шабуылға түсіп, конфедераттардың парапетіне жетті, осы процесте өз туларының біреуін және 220 офицер мен сарбазын жоғалтты, бұл полк күшінің шамамен 40% құрады. Персик Орчард төбесіне жасалған шабуыл күтілген нәтижені берді. Худ Лиді күшейту үшін Читхемнің екі бригадасын жіберді. Сая төбесіндегі және оны қоршаған биіктіктегі конфедераттардың жұқа қорғаныс шебі одан да жұқарып кетті.
The attacks on Peach Orchard Hill were made in much greater strength than those December 15. Two brigades from Beatty's division of Wood's IV Corps and two brigades from Steedman's Provisional Division made the attack at about 3 p. m. Concentrated musket and artillery fire from the entrenched Confederates quickly broke up the attack. The trailing regiment in the 2nd Colored Brigade of Steedman's Division, the 13th United States Colored Troops, went in essentially on its own and gained the Confederate parapet, losing one of its flags and 220 officers and men in the process, about 40% of the regiment's strength. The attack on Peach Orchard Hill had the desired effect. Hood sent two of Cheatham's brigades to reinforce Lee. The thin Confederate line on Shy's Hill and the surrounding heights got thinner.
Одақтың Shy's Hill-ке шабуыл жасауы
Осы уақыт ішінде Вильсонның ат әскері Конфедерацияның сол жағында және артқы жағында өте белсенді болды, Бабуля Уайт Пайкке дейін жетті. Оған жауап ретінде Читам өз корпусын оңтүстікке қарай одан әрі созды. Томас, Скофилдпен бірге болды, Скофилдке Шайс-Хиллдің батыс бетіне шабуыл жасауға бұйрық берді. Скофилд өзін аз қалдықтап, оңтүстік қанатына шабуыл қаупі бар деп ойлап, Смитке қосымша дивизиялар жіберуді сұрады. Томас Смитке осы сұранышты орындауға бұйрық берді. Смит бір дивизия жіберді, бірақ Скофилд ештеңе істемеді. Күн батуға асығып жатты, егер күн батқанға дейін шабуыл жасалмаса, Худ түні бойы өз позициясын нығайта немесе оңтүстікке қауіпсіз шегіне алатын еді. Бұл туралы Смит дивизиясының командирлерінің бірі, генерал Джон МакАртур да білді. Ол сондай-ақ Конфедерацияның қатарларына оқ-дәрілердің күшті соққысын көрді, оларға барлық бағыттан атылып жатыр. Сағат 15:30 шамасында Смит пен Томасқа хабар жіберіп, егер оған кері бұйрық берілмесе, оның дивизиясы келесі бес минут ішінде Шайс-Хиллге және оның шығысындағы Конфедерация қатарына шабуыл жасайтынын мәлімдеді. Үш бригадалық шабуыл МакАртур белгілеген уақыт бойынша басталды. Бір бригада Шайс-Хиллге көтеріліп, басып өтті. Конфедерация окоптарының дұрыс орналаспауының нәтижесінде, сол жақтан жазықтан атып жатқан Конфедерациядан шығыстағы полк ғана айтарлықтай шығынға ұшырады. МакАртурдың екінші бригадасы Конфедерация әскерлерінің назары шашыраған сәтін пайдаланып шабуылдады. Үшінші бригада Бабуля Уайт Пайктің шығысында шабуыл жасап, Конфедерацияның көптеген жедел әскерлерін өз қатарларынан тыс ұстап алып, олармен бірге Конфедерация қатарына енді.
During this time Wilson's cavalry was very active on the Confederate left and rear, reaching past Granny White Pike. In response, Cheatham stretched his corps further and further to the south. Thomas, who was with Schofield, directed Schofield to make an attack on the western face of Shy's Hill. Schofield, imagining that he was outnumbered and in danger of an attack on his southern flank, demurred, requested that Smith send him additional divisions. Thomas directed Smith to comply with this request. Smith sent a division, and still Schofield did nothing. Sunset was rapidly approaching, and if no attack was made before then Hood would be in a position to either strengthen his position overnight or safely retreat south. Brig. Gen. John McArthur, one of Smith's division commanders, was aware of this. He also saw that the Confederate lines were being badly battered by Union artillery, which was firing on them from nearly every direction. At about 3:30 p. m. he sent a message to Smith and Thomas that unless he were given orders to the contrary, his division was going to attack Shy's Hill and the Confederate line immediately to its east in the next five minutes. The three brigade attack began on McArthur's timetable. One brigade went up and over Shy's Hill. Because of the misplacement of the Confederate trenches, only the regiment on the east sustained significant casualties from Confederates, who were firing from the plain to its left. McArthur's second brigade hit these Confederates while they were so distracted. The third brigade, attacking to the east of Granny White Pike caught a large body of Confederate skirmishers outside of their lines and went into the Confederate lines with them.
Конфедерацияның сол жақ флангі ыдырайды
Конфедерацияның сол жақ фланкі кенеттен күйреп кетті. Конфедерацияның шебі батыстан шығысқа қарай оралып, шабуылға ұшырады. Уилсонның атқыштар бригадасы Бэби Уайт Пайк жолын тосқауылдады. Конфедерация әскерлері Франклин Пайк арқылы оңтүстікке шегінді, сондай-ақ Овертон төбелеріндегі аңғардан Оттер Крик жазығы арқылы да өтті. Ли корпусының бір бөлігі жақсы тәртіпті сақтап, Франклин Пайк бойымен шегінуді қамтамасыз етті. Раккердің Конфедерация кавалерия бригадасы Бабуля Уайт Пайк жолында түнгі ұрыста, жаңбырдың астында осындай қызмет атқарды. БГЕН Чалмерстің есебі толық емес және генерал Чалмерстің өлімінен кейін табылған әскери құжаттарында қол қойылмаған болып шықты.
The Confederate left flank suddenly disintegrated. The Confederate line was rolled up west to east. Granny White Pike had been blocked by Wilson's cavalry. The Confederates retreated to the south by the Franklin Pike and a gap in the Overton Hills through the Otter Creek bottom. A part of Lee's Corps maintained good order and covered the retreat on Franklin Pike. Rucker's Confederate cavalry brigade performed the same service in a nighttime melee in the rain on Granny White Pike. BGEN Chalmers' report was found incomplete and unsigned, among General Chalmers' military papers after his death.
Худтың шегінуі
16 желтоқсан түнінде Худ әскерінің қалған бөлігі екі жолмен – Франклин Пайк және Гранни Уайт Пайк арқылы – оңтүстікке қарай Франклинге бет алды. Раккер уақытша Гранни Уайт Пайк бойындағы одақтың қуып жете беруін тоқтатқандықтан, негізгі қуып жете беру Франклин Пайк арқылы одақтың атты әскерлерімен жүргізілді. Лидің артқы жасағы шабуылдарды тойтарды. Осы кезде қуып жете беру баяулады, себебі Томас өзінің понтондық көпір пойызын Франклин мен Колумбияға емес, Мурфрисбороға жіберді, ал оның артиллериясы мен жабдықтау пойыздары понтондық пойыз келгенше Харпет өзенін кесіп өте алмады. Бұл Вильсонның атты әскерін Колумбияға шегінетін конфедераттарды агрессивті түрде қуудан тоқтатып қоймады. 17 және 18 желтоқсанда Вильсон Картер Л. Стивенсоннің артқы жасақ дивизиясына ауыр нұқсан келтірді, бірақ жабдықтаудың жетіспеуіне байланысты тоқтауға мәжбүр болды. 18 желтоқсанда Форрест пен оның екі атты дивизиясы Мурфрисбородан Колумбияға келгені Вильсонның қиын жағдайын одан әрі ушықтырды. 19 желтоқсанда конфедерат жаяу әскері мен артиллериясы Колумбиядағы Дак өзенін кесіп өтіп, артындағы көпірлерді қиратты. Форрест артқы жасаққа жетекшілік етіп, бригада генералы Эдвард С. Уолтолл басқаратын арнайы жаяу әскер дивизиясын өз кавалерия корпусына қосты. Понтондық пойыздың дұрыс бағытталмауы салдарынан Томас 23 желтоқсанға дейін Дак өзенін кесіп өте алмады. Вильсон қарқынды қуып жете беруін жалғастырды, бірақ Форрест оны келесі үш күн бойы Ричленд Крик, Энтони Хилл және Шугар Крик маңындағы қаһармандық артқы жасақ шайқастарында тоқтатты. Худ 28 желтоқсанға дейін Теннесси өзенінен Алабама штатының Бейнбридж қаласы маңындағы понтондық көпір арқылы әскерін өткізе алды. Томас Теннесси өзеніндегі әскери эскадрильяға қолбасшылық ететін контр-адмирал С. П. Лиден конфедераттардың көпірін жоюды сұрады. Алайда, су деңгейінің төмендеуі және конфедераттардың артиллериясы одақтың бронекейік қайықтарының өткелді кесуіне кедергі келтірді. Стидманның Уақытша дивизиясы Нэшвилльден Чаттанугаға теміржолмен, ал содан кейін өзен қайығымен Алабама штатының Декатур қаласына Худтың шегінуін кесіп тастау үшін жіберілді. Оның күштері өткелге уақтылы жете алмады. Дегенмен, полковник Уильям Джексон Палмер басқаратын Стидманның атты әскері 30 желтоқсанда конфедераттардың понтондық пойызын және көптеген жабдықтау вагондарын басып алды. Осымен одақтың қуып жете беруі аяқталды.
On the night of December 16, what was left of Hood's army headed south towards Franklin on two roads, Franklin Pike and Granny White Pike. Rucker having blunted for the time being the Union pursuit on Granny White Pike, the main pursuit was by Union cavalry on Franklin Pike. Lee's rearguard held off the attacks. At this point, the pursuit slowed because Thomas had sent his pontoon bridge train towards Murfreesboro rather than Franklin and Columbia, and his artillery and supply trains could not cross the Harpeth River until the pontoon train arrived. This did not stop Wilson's cavalry from aggressively pursuing the Confederates as they retreated to Columbia. Wilson badly hurt Carter L. Stevenson's rearguard division in actions on December 17 and 18, but was forced to stop because of the lack of supplies. Wilson's problems were compounded when Forrest and his two cavalry divisions arrived in Columbia from Murfreesboro on December 18. On December 19 the Confederate infantry and artillery crossed the Duck River at Columbia, destroying the bridges behind them. Forrest took charge of the rearguard, attaching an ad hoc infantry division under Brig. Gen. Edward C. Walthall to his Cavalry Corps. Because of the misdirected pontoon train, Thomas was not able to cross the Duck River until December 23. Wilson continued his vigorous pursuit, but was stymied by Forrest over the next three days in hard fought rearguard actions at Richland Creek, Anthony's Hill, and Sugar Creek. Hood was able to get his army across the Tennessee River on a pontoon bridge near Bainbridge, Alabama by December 28. Thomas had asked Rear Admiral S. P. Lee, commanding the Tennessee River naval squadron, to destroy the Confederate bridge. However, low water and Confederate artillery prevented Union tinclad gunboats from interdicting the crossing. Steedman's Provisional Division was sent by rail from Nashville to Chattanooga and from there by river boat to Decatur, Alabama, to cut off Hood's retreat. His force arrived too late to interfere with the crossing. However, Steedman's cavalry under the command of Colonel William Jackson Palmer captured the Confederate pontoon train on December 30 along with a large number of supply wagons. That marked the end of the Union pursuit.
Шығындар
Соғыста федералдылардың 387 адамы қаза тауып, 2562 адам жарақат алып, 112 адамы із-түзсіз жоғалып кеткен. Конфедерациялық бөлімдердің тек бірнешеуі ғана шайқас туралы есеп бергендіктен, конфедерациялық әскердің жоғалғандарын анықтау қиын. Томас шайқастың өзінде 4561 тұтқынға түскенін, ал шегіну кезіндегі тұтқынға алынғандардың саны белгісіз екенін хабарлады. Бір тарихшы Нэшвиллде 2500 конфедерациялық әскер қаза тауып, жарақаттанғанын болжады. Теннесси армиясы Форресттің кавалериясын есептемегенде, Орта Теннесси науқанына шамамен 38000 адаммен кірді. Армия Спринг-Хилл, Франклин және Нэшвилл шайқастарында ауыр жоғалтуларға ұшырады және науқанның соңғы кезеңінде кем дегенде 2000 дезертир болды. 20 қаңтарда Худ Форресттің кавалериясын қоспағанда, 18 742 адамнан тұратынын хабарлады. 13 қаңтарда генерал П. Г. Т. Борегар Конфедерация президентіне Теннесси армиясының 15000 адамнан аспайтынын мәлімдеді.
Federal casualties in the battle totaled 387 killed, 2,562 wounded, and 112 missing. As only a few of the Confederate units submitted reports on the battle, Confederate casualties are difficult to determine. Thomas reported capturing 4,561 prisoners in the battle itself, with an unknown number captured during the retreat. One historian made an educated guess that 2,500 Confederates were killed and wounded at Nashville. The Army of Tennessee had gone into Middle Tennessee campaign with approximately 38,000 men, exclusive of Forrest's cavalry. The Army had sustained severe casualties at Spring Hill, Franklin, and Nashville, and suffered at least 2,000 desertions in the latter part of the campaign. On January 20 Hood reported an effective strength of 18,742, again exclusive of Forrest's cavalry. Gen. P. G. T. Beauregard, Hood's nominal superior, advised the Confederate President on January 13 that the Army of Tennessee had fewer than 15,000 men.
Реакциялар мен әсерлері
Нэшвилл шайқасы Теннесси армиясының іс жүзінде талқан етілуін білдірді. Тарихшы Дэвид Эйхер: «Худ Франклинде әскерін өлімге жіберсе, онда Нэшвиллде екі аптадан кейін оны толық құртар еді» деді. Худ бүкіл сәтсіздікті өзінің бағыныштылары мен сарбаздардың кінәсіне жапса да, оның әскери мансабы аяқталды. Ол әскерімен Миссисипи штатының Тупело қаласына шегінді, 1865 жылдың 13 қаңтарында қолбасшылық лауазымынан қанағаттанды және оған еңкей далалық қолбасшылық берілмеді.
The Battle of Nashville marked the effective end of the Army of Tennessee. Historian David Eicher remarked, "If Hood mortally wounded his army at Franklin, he would kill it two weeks later at Nashville." Although Hood blamed the entire debacle on his subordinates and the soldiers themselves, his career was over. He retreated with his army to Tupelo, Mississippi, resigned his command on January 13, 1865, and was not given another field command.
Жауынгерлік алаңның сақталуы
Нэшвилл шайқасы алаңы Азамат соғысы стандарттары бойынша өте кең, ол Нэшвиллдің оңтүстік және батыс бөлігінің көбін қамтиды. Грин Хиллз, Форест Хиллз, Оук Хилл, Липскомб немесе Брентвуд аудандарында тұратын Нэшвилл тұрғындары шайқас алаңының үстінде тұрып жатыр. ХХ ғасырдың басында Нэшвиллде Ұлттық шайқас алаңы паркін құру туралы әңгіме болған. Бұл бастама Нэшвиллдің қоғамдық басшыларының қолдау көрсетпеуіне байланысты сәтсіз аяқталды, олар оңтүстік адамы болғандықтан, Конфедерация үшін осыншалықты ауыр жеңіліс болған шайқасты еске алуға аса қызығушылық танытпады. Осының салдарынан, Атлантада болғандай, Нэшвилл шайқасы алаңының көп бөлігі құрылысқа кетіп қалды. Дегенмен, шайқас естелік ретінде сақталған және оның шағын бөліктері сақталды.
The Nashville battlefield is huge by Civil War standards, encompassing almost all of south and west Nashville. Nashvillians who live in the Green Hills, Forest Hills, Oak Hill, Lipscomb, or Brentwood neighborhoods are living on top of a battlefield. In the earlier part of the twentieth century there was some talk of creating a National Battlefield Park in Nashville. This movement failed, due to lack of support from Nashville's civic leaders, who as Southerners were not particularly interested in commemorating a battle that was such a profound Confederate defeat. As a result, much like Atlanta, most of the Nashville battlefield has been lost to development. However, the battle is memorialized and small parts of it have been preserved.
Жауынгерлік ескерткіштер
Нешвилл шайқасының ескерткіші 1927 жылы Джузеппе Моретти жасаған, ал Ladies Battlefield Association ұйымы тапсырыс берген. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірден орнатылған бұл ескерткіш екі тараптың сарбаздарын құрметтейді және біртұтас елді мерекелейді. 1974 жылы ескерткіш дауылдан қирап зақымданды, ал 1980 жылдары тас жол құрылысы салдарынан I 65 және I 440 тас жолдарының үлкен түйіскен жеріне қарап тұрған кішкентай жерге қоршалды. 1999 жылы ескерткіш Нешвилл шайқасы алаңы саябағына көшірілді, ол Бабуля Уайт Пайк және Клифтон Лэйн қиылысында, шайқастың бірінші күні Конфедерация шебінің солтүстігінде орналасқан.
A Battle of Nashville monument was created in 1927 by Giuseppe Moretti, who was commissioned by the Ladies Battlefield Association. Erected in the years immediately following World War I, the monument honors the soldiers of both sides and celebrated a united nation. The monument was severely damaged by a tornado in 1974, and during the 1980s interstate highway construction left the monument landlocked on a small plot of ground overlooking the massive highway interchange of I 65 and I 440. In 1999 the monument was relocated to the Nashville Battlefield Park at the intersection of Granny White Pike and Clifton Lane, just north of the Confederate line on the first day of the battle.
Миннесота ескерткіштері
1920 жылы Миннесота штаты Нешвилл ұлттық зиратында жерленген өзінің сарбаздарының құрметіне үлкен ескерткіш орнатты. Миннесота штаты Азамат соғысының Нэшвилл шайқасында басқа кез келген шайқасқа қарағанда көбірек сарбазды жоғалтты.
In 1920 the State of Minnesota erected a large monument in the Nashville National Cemetery honoring its soldiers who were buried there. Minnesota lost more men at the Battle of Nashville than in any other Civil War battle.
АҚШ түсті әскерлерінің ескерткіші
2006 жылы жеке азаматтар тобы Нэшвилл ұлттық зиратында АҚШ-тың түсті терілі әскерлерінің сол жерде көмілген сарбаздарына құрмет ескерткішін орнатты, олардың көпшілігі Нэшвилл шайқасында шайқасқан.
In 2006 a group of private citizens erected a monument in the Nashville National Cemetery honoring soldiers of the United States Colored Troops buried there, many of whom fought in the Battle of Nashville.
Шайс Хилл ескерткіштері
Нэшвилл шайқасын сақтау қоғамымен орнатылған бұл ескерткіш Shy's Hill және оның төңірегінде шайқасқан екі тараптың сарбаздарын құрметтейді. Мемориал үш тудан тұрады: американдық ту, Конфедерацияның ұлттық туы және Миннесота штатының туы (бұл төбени басып алуда маңызды рөл атқарған Миннесоталық төрт полкке арналған). 2014 жылдың соңында, шайқастағы еңбегі үшін Миннесота полкінің құрметіне Shy's Hill беткейіне тақта орнатылды. Оны 2014 жылдың 16 қарашасында Миннесота Азамат соғысын еске алу жұмыс тобы мен Нэшвилл шайқасын сақтау қоғамының өкілдері салтанатты түрде ашты.
Erected by the Battle of Nashville Preservation Society, this honors the troops of both sides who fought on and around Shy's Hill. The memorial consists of three flags, an American flag, a Confederate national flag, and a Minnesota state flag (honoring the four regiments of Minnesotans who were instrumental in capturing the hill). A marker was placed on the slope of Shy's Hill in late 2014 in honor of the contributions to the Minnesota regiments that fought in the battle. It was dedicated by members of the Minnesota Civil War Commemoration Task Force and the Battle of Nashville Preservation Society on November 16, 2014.
Жеке меншік, бірақ көпшілікке қолжетімді сайттар
Гранберидің Лунеті. Джозеф Е. Джонстон лагері, Конфедерация ардагерлерінің ұлдарына тиесілі. 190-шы Полк даңғылында орналасқан. Соғыстың бірінші күні Конфедерацияның оң жақ фланкіна жасалған одақтық шабуылды тойтаруда маңызды рөл атқарды. 1900 жылдардың басында теміржол құрылысы кезінде лунеттың бір бөлігі қиратылды. No 1 редут. Нэшвилл шайқасын сақтау қоғамына тиесілі. Соғыстың бірінші күні IV және XVI корпустардың әскерлері басып алды. Грин-Хиллстегі Бенхам даңғылында орналасқан. Сақталған және түсіндірілген. Жер жұмыстары анық көрінеді. No 4 редут. Нэшвилл шайқасын сақтау қоғамы осы бекіністің солтүстік жағының қалдықтарына тарихи жеңілдіктер берген. Грин-Хиллстегі Эбботсфордта, Эббот-Мартин жолынан тыс орналасқан. Хоббс-роудқа дейін созылған редуттың қалған бөлігі 1950 жылдары үй салу кезінде қиратылды. Шейс Хилл. Нэшвилл шайқасын сақтау қоғамына тиесілі және Бенттон Смит драйвтегі Батери Лэйннен жақын жерде орналасқан. Соғыстың екінші күні оның құлауы Конфедерацияның жеңілісіне алып келді. Жақсы түсіндірілген. Таудың үстіндегі жер жұмыстары 1950 жылдардың басында су мұнарасы (қазір алынып тасталды) салыну кезінде жойылды; шығыс және оңтүстік беткейлеріндегі Конфедерация траншеялары анық көрінеді. Маунт-Оливет зираты. Нэшвилл әйелдер ескеру қоғамының басшылығымен, шайқаста қаза тапқан немесе ауыр жарақат алған конфедераттар 1868 жылы майдан қабірлерінен және қалалық зираттан алынып, Маунт-Оливеттегі Конфедерация шеңберіне қайта жерленді. 1889 жылы осы жерге үлкен ескерткіш орнатылды.
Granbury's Lunette. Owned by the Joseph E. Johnston Camp, Sons of Confederate Veterans. Located at 190 Polk Avenue. Played an important role in repelling the Union attack on the Confederate right on the first day of the battle. The lunette was partly destroyed by railroad construction in the early 1900s. Redoubt No. 1. Owned by the Battle of Nashville Preservation Society. Captured in the first day of the battle by troops from the IV Corps and XVI Corps. Located on Benham Avenue in Green Hills. This has been preserved and interpreted. Earthworks are clearly visible. Redoubt No. 4. The Battle of Nashville Preservation Society has an historic easement on the remnants of this fortification, consisting of the remnants of its northern face. It is located in the Abbottsford development off of Abbott–Martin Road in Green Hills. The remainder of the redoubt, which extended to Hobbs Road, was destroyed during home construction in the 1950s. Shy's Hill. This is owned by the Battle of Nashville Preservation Society and is located just off of Battery Lane on Benton Smith Drive. Its fall on the second day of the battle precipitated the Confederate rout. It is well interpreted. Earthworks on top of the hill were destroyed when a water tower (now removed) was erected in the early 1950s; Confederate trench lines on the east and south slopes are clearly visible. Mount Olivet Cemetery. Under the direction of the Ladies' Memorial Society of Nashville, Confederates killed or mortally wounded in the battle were removed from battlefield graves and City Cemetery in 1868 and reinterred at Confederate Circle at Mount Olivet. A large monument was erected on the site in 1889.
Жүргізуші экскурсия
Нэшвилл шайқасын сақтау қоғамы жүктеп алуға болатын, өздігінен жүргізілетін көлік турларын жариялады. Қоғам мүшелері ақы алдынан майданға экскурсиялар ұйымдастырады.
The Battle of Nashville Preservation Society has published a downloadable self guided driving tour Members of the Society provide guided battlefield tours for a fee.