Кіріспе
Суретшілік – швейцариялық өнер тарихшысы Генрих Вёльфлиннің (1864–1945) өнер туындыларын сипаттау үшін замандас өнер тарихшылары қолданатын терминдерді жинақтау, байыту және біркелкілендіру мақсатымен танымал еткен түсінік. Суретшілік деп, соңғы жұмыста жақсы көрінетін щетка соққан іздер қалған туындыларды айтады – бұл бояуды толық бақылаусыз, көбінесе мұқият салынған сызықтарды қатаң ұстанбай қолданудың нәтижесі. Майда, акрил, акварель, гуашь сияқты кез келген бояу материалымен сызықтық немесе суретшілік стильде жұмыс жасауға болады. Пьер Боннар, Фрэнсис Бэкон, Винсент ван Гог, Рембрандт, Реноар, Джон Сингер Саргент және Эндрю Уайеттің (оның ерте акварельдері) туындыларын суретшілік деп сипаттауға болады. Импрессионистер, фовистер және абстрактілі экспрессионистер көбінесе суретшілік стилде жұмыс істеген. Суретшілік өнерде бояудың қанвасқа түсірген әртүрлі визуалды эффектілерін пайдаланады, мысалы, түстік өрбу, жылы және салқын тон, толықтыратын және қайшы келетін түстер, бұзылған тон, кең щетка соққан іздер, эскіздік сипат және пастоздық.
Painterliness is a concept based on malerisch ('painterly'), a word popularized by Swiss art historian Heinrich Wölfflin (1864–1945) to help focus, enrich and standardize the terms being used by art historians of his time to characterize works of art. A painting is said to be painterly when there are visible brushstrokes in the final work – the result of applying paint in a manner that is not entirely controlled, generally without closely following carefully drawn lines. Any painting media – oils, acrylics, watercolors, gouache, etc. – can produce either linear or painterly work. Some artists whose work could be characterized as painterly are Pierre Bonnard, Francis Bacon, Vincent van Gogh, Rembrandt, Renoir, John Singer Sargent, and Andrew Wyeth (his early watercolors). The Impressionists, Fauvists and the Abstract Expressionists tended strongly to be painterly. Painterly art often makes use of the many visual effects produced by paint on canvas, such as chromatic progression, warm and cool tones, complementary and contrasting colors, broken tones, broad brushstrokes, sketchiness, and impasto.
Сызықтық өнер
Суретшілікке қарама-қарсысы – сызықтық, пластикалық немесе формальды сызықтық суреттеме. Сызықтық стиль Ботичелли, Микеланджело және Ингрес сияқты суретшілердің туындыларын сипаттауға болады, олардың жұмыстары шеберлікпен сурет салу, көлеңкелеу және академиялық (көктемгі емес) түстерді қолдану арқылы «форманы қалыптастыру» жолымен үш өлшемділік сезімін тудыруға негізделген. Контур және өрнек сызықтық суретшілердің ең басты ерекшелігі, ал динамизм – суретшілікке тән ең көп кездесетін қасиет.
Басқа қолданылу
Суретшілік әдетте өнерде бояудың белгілі бір қолданылуын білдірсе де, кейбір мүсін түрлері, тікелей щеткамен салғандай болмаса да, суретшілік сипаттамаларына ие көрінетін кездейсоқ беттік эффекттерді пайдаланады. Осы терминнің сурет өнерінен тыс қолданылуы, көрерменге немесе тыңдаушыға Огюст Роденнің беттерінің немесе Рихард Штраустың хроматикалық гармония ағынының мәнін тереңірек сезінуге көмектеседі. Жақында "painterly" сөзі компьютерлік бағдарламалар, әсіресе фотосуреттерге арнайы эффекттер қосуға арналған мобильді қосымшаларды сипаттау үшін қолданылады. Бұл бағдарламалар май бояу, акварель, жапон гравюрасы сияқты танымал көркемдік техникаларды немесе Ван Гог, Моне сияқты жеке стильдерді имитациялайды. Осылайша өңделген фотосуреттер де "суретшілік" деп аталады.