Сиссингхерст саябағы: Англияның тарихи бағы

Сиссингхерст қалыңдықтары – Англияның Кент аймағындағы тарихи бақ. Вита Саквилл-Уэст жасаған, әдемі дизайн мен көркемдігімен танымал.

30 мин оқу

100%

Дереккөз: Sissinghurst Castle Garden — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Кенттегі бақ, Англия

Англиядағы Кент аймағындағы Сиссингхерстте орналасқан Сиссингхерст қамалы бағын ақын және жазушы Вита Саквилл Уэст пен оның күйеуі Гарольд Николсон, жазушы және дипломат құрды. Бұл Англиядағы ең танымал бақтардың бірі және тарихи Англияның тарихи саябақтар мен бақтар тізілімінде бірінші дәрежеде тіркелген. Саквилл Уэст 1930 жылы оны сатып алды, ал келесі отыз жылда бірқатар көрнекті бау-бақша шеберлерімен жұмыс істеп, кейіннен олардың орнын баса отырып, ол және Николсон "аса нашар және ренжіген" шаруашылықты әлемдегі ең беделді бақтардың біріне айналдырды. 1962 жылы Вита Саквилл Уэст қайтыс болғаннан кейін, мүлік Ұлттық трастқа сыйға тартылды. 2021–2022 маусымдарында трасттың ең көп танымал орындары тізімінде 150 мыңнан астам келушімен 42-орынды иеленді. Бақта халықаралық деңгейде танымал өсімдіктер коллекциясы, әсіресе ескі бақша розаларының жинағы бар. Жазушы Энн Скотт Джеймс Сиссингхерсттегі розаларды "дүниедегі ең жақсы коллекциялардың бірі" деп есептейді. Бақта өсірілген көптеген өсімдіктердің аттары Сиссингхерстпен байланысты тұлғаларға немесе бақтың өзіне байланысты қойылған. Бақтың дизайны "бақ бөлмелері" деп аталатын жабық бақтарға ашылатын осьтік жолдарға негізделген, бұл бау-бақша стилінің ерте мысалдарының бірі. Жеке "бақ бөлмелерінің" ішінде Ақ бақ ерекше ықпалға ие болды, бау-бақша шебері Тони Лорд оны "өз уақытының ең амбициялық, өз түрінің ең тартымдысы" деп сипаттады. Сиссингхерст орны ежелгі және кемінде орта ғасырлардан бері қоныстанған. Қазіргі ғимараттар 1530 жылдары сэр Джон Бейкер салған үй ретінде басталды. 1554 жылы сэр Джонның қызы Сесили Томас Саквиллге, Дорсет графына, Вита Саквилл Уэсттің ата-бабасына тұрмысқа шықты. 18 ғасырға қарай Бейкерлердің ырысы сарқылып, үй, Сиссингхерст қамалы деп аталды, жеті жылдық соғыс кезінде әскери тұтқын лагері ретінде қызмет ету үшін үкіметке жалға берілді. Тұтқындар көп зиян келтірді және 19 ғасырға қарай сэр Ричардтың үйінің көп бөлігі қиратылды. 19 ғасырдың ортасында қалған ғимараттар жұмыс үйі ретінде пайдаланылды, ал 20 ғасырға қарай Сиссингхерст шаруашылық деңгейіне төмендеді. 1928 жылы қамал сатылымға қойылды, бірақ екі жыл бойы сатылмады. Саквилл Уэст 1892 жылы Саквиллдердің атамекені Ноулде дүниеге келді. Оның жынысы болмағанда, 1928 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Ноулды мұраға алған болар еді. Оның орнына, еркектерге мұрагерлік құқығы бойынша үй мен атақ оның інісіне өтті, бұл оған ауыр соққы болды. 1930 жылы ол және Николсон олардың үйі Лонг Барнға даму қаупі төнгеніне алаңдағаннан кейін, Саквилл Уэст Сиссингхерст қамалын сатып алды. Сиссингхерстті сатып алғаннан кейін Саквилл Уэст пен Николсон бірнеше емен мен жаңғақ ағаштарын, бір көкпарды және бір ғана ескі розаны мұра етті. Саквилл Уэст "Мадам Альфред Каррьер" розасын Оңтүстік коттеджінің оңтүстік жағына мүлікке қол қойылмас бұрын отырғызды. Николсон бақтың дизайнын жоспарлауға жауапты болды, ал Саквилл Уэст отырғызуды жүзеге асырды. Келесі отыз жыл бойы ол бау-бақша шеберлерімен бірге екі жүздей роза сорттарын және көптеген басқа гүлдер мен бұталарды өсірді. Вита Саквилл Уэст пен Гарольд Николсон "бірде-бір болмаған бақ" жасағаннан кейін ондаған жылдар өткен соң да Сиссингхерст бағбандық ой-пікір мен практикаға үлкен әсер етеді.

Sissinghurst Castle Garden, at Sissinghurst in the Weald of Kent in England, was created by Vita Sackville West, poet and writer, and her husband Harold Nicolson, author and diplomat. It is among the most famous gardens in England and is designated Grade I on Historic England's register of historic parks and gardens. It was bought by Sackville West in 1930, and over the next thirty years, working with, and later succeeded by, a series of notable head gardeners, she and Nicolson transformed a farmstead of "squalor and slovenly disorder" into one of the world's most influential gardens. Following Sackville West's death in 1962, the estate was donated to the National Trust. It was ranked 42nd on the list of the Trust's most visited sites in the 2021–2022 season, with over 150,000 visitors. The gardens contain an internationally respected plant collection, particularly the assemblage of old garden roses. The writer Anne Scott James considered the roses at Sissinghurst to be "one of the finest collections in the world". A number of plants propagated in the gardens bear names related to people connected with Sissinghurst or the name of the garden itself. The garden design is based on axial walks that open onto enclosed gardens, termed "garden rooms", one of the earliest examples of this gardening style. Among the individual "garden rooms", the White Garden has been particularly influential, with the horticulturalist Tony Lord describing it as "the most ambitious of its time, the most entrancing of its type." The site of Sissinghurst is ancient and has been occupied since at least the Middle Ages. The present day buildings began as a house built in the 1530s by Sir John Baker. In 1554 Sir John's daughter Cecily married Thomas Sackville, 1st Earl of Dorset, an ancestor of Vita Sackville West. By the 18th century the Baker's fortunes had waned, and the house, renamed Sissinghurst Castle, was leased to the government to act as a prisoner of war camp during the Seven Years' War. The prisoners caused great damage and by the 19th century much of Sir Richard's house had been demolished. In the mid 19th century, the remaining buildings were in use as a workhouse, and by the 20th century Sissinghurst had declined to the status of a farmstead. In 1928 the castle was advertised for sale but remained unsold for two years. Sackville West was born in 1892 at Knole, the ancestral home of the Sackvilles. But for her sex, Sackville West would have inherited Knole on the death of her father in 1928. Instead, following primogeniture, the house and the title passed to her uncle, a loss she felt deeply. In 1930, after she and Nicolson became concerned that their home Long Barn was threatened by development, Sackville West bought Sissinghurst Castle. On purchasing Sissinghurst, Sackville West and Nicolson inherited little more than some oak and nut trees, a quince, and a single old rose. Sackville West planted the noisette rose 'Madame Alfred Carrière' on the south face of the South Cottage even before the deeds to the property had been signed. Nicolson was largely responsible for planning the garden design, while Sackville West undertook the planting. Over the next thirty years, working with her head gardeners, she cultivated some two hundred varieties of roses and large numbers of other flowers and shrubs. Decades after Sackville West and Nicolson created "a garden where none was", Sissinghurst remains a major influence on horticultural thought and practice.

Ерте тарих

Бұл жер ежелгі; "херст" сөзі сакстерде қоршалған орманды білдіреді. Найджел Николсон 1964 жылғы "Сиссингхерст қамалы: суреттелген тарих" атты кітабында ең алғашқы иелері де Саксинхерстер екенін жазған. Стивен де Саксинхерст 1180 жылғы жақын орналасқан Комбвелл монастырі туралы жарғыда есімдері тіркелген. 13 ғасырдың соңында мүлік үйлену арқылы де Берхамдарға өтті. Николсон де Берхамдар Ігтем Мот сияқты тас үй салған, бірақ ол кейіннен кірпіштен салынған сараймен ауыстырылған деп болжады. Жақындағы зерттеулер, соның ішінде Николсонның ұлы Адам жасаған зерттеулер, бұрынғы тас сарайдың болғандығына күмән келтірді. Оның орнына, сарайдың бұрышындағы жеміс бағының қамалды жақын жерінде кірпіштен салынған үй немесе одан сәл ертерек ағаштан жасалған құрылыс болған болуы мүмкін екенін ұсынды. Эдуард I 1305 жылы осы үйде болған деген әңгіме бар.

Көтерілу, құлдырау, құлдырау: 1490-1930 жылдары

1490 жылы де Берхэмдер Сиссингхерст иелігін Кранбруктан Томас Бейкерге сатты. Бейкерлер мата өндірушілер болды және келесі ғасырда, неке арқылы және сотта, заң саласындағы мансаптары арқылы Томас Бейкердің ұрпақтары өз байлықтарын және Кент пен Сассекстегі меншіктерін едәуір арттырды. 1530 жылдары Генрих VIII-нің жеке кеңесшісі болған сэр Джон Бейкер қазіргі Батыс қанатын құрайтын жаңа кірпіш қақпа үйін салды. 1554 жылы сэр Джонның қызы Сесили Томас Саквиллге, Дорсет графының бірінші титулына ие болғанға үйленді, осылайша Саквилл отбасы мен үй арасындағы алғашқы байланыс орнады. Сэр Джонның ұлы Ричард 1560 жылдары масштабты құрылыс жұмыстарын жүргізді. Мұнара осы кеңейтілістің бір бөлігі болып табылады және өте кең аулалы үйге кіретін орын қызметін атқарды, оның Оңтүстік коттеджі мен кейбір қабырғалары ғана сақталған. Сэр Ричард сарайды жабық аң ауру паркімен қоршады және 1573 жылдың тамызында королева Елизавета I-ді Сиссингхерстке шақырды. Азамат соғысынан (1642–1651) кейін Бейкер отбасының байлығы құлдырағаннан кейін ғимараттың маңызы төмендеді. Хорас Уолпол 1752 жылы: «Кеше, жиырмадай қиындықтан кейін, біз кешкі асқа Сиссингхерстке жеттік. Мұнда қираған парк пен одан он есе қираған үй бар». Жеті жылдық соғыс кезінде бұл орын соғыс тұтқындары лагеріне айналды. Сол кезде Хэмпшир жасағында қызмет еткен тарихшы Эдвард Гиббон мұнда орналасып, «осы маусымның, елдің және жердің түсініксіз ластығын» жазды. Француз тұтқындары үшін лагерь ретінде пайдаланылған кезде Сиссингхерст қамалы деген ат берілді; ол ешқашан қамал болмаса да, үйдің бекітілген сарай болғандығы туралы пікірталас бар. 2018 жылы 20 ғасырдың гипсінің астынан 3000-ға жуық тұтқын жасаған тарихи граффитилердің маңызды жинағы табылды. Шамамен 1800 жылы бұл иелікті Манн отбасы сатып алды және сэр Ричардтың Елизавета дәуіріндегі үйінің көп бөлігі бұзылды; тас пен кірпіштер аймақтағы басқа ғимараттарды салу үшін қайта пайдаланылды. Кейіннен қамал Кранбрук округінің жұмыс үйіне айналды, содан кейін шаруаларға баспана берді. 1928 жылы қамал 12 000 фунт стерлингке сатылды, бірақ екі жыл бойы ешқандай ұсыныс түспеді.

In 1490 the de Berhams sold the manor of Sissinghurst to Thomas Baker of Cranbrook. The Bakers were cloth producers and in the following century, through marriage and careers at court and in the law, Thomas's successors greatly expanded their wealth and their estates in Kent and Sussex. In the 1530s Sir John Baker, one of Henry VIII's Privy Councillors, built a new brick gatehouse, the current West Range. In 1554 Sir John's daughter Cecily married Thomas Sackville, 1st Earl of Dorset, creating the earliest connection between the Sackville family and the house. Sir John's son Richard undertook a massive prodigy expansion in the 1560s. The Tower is part of that expansion, and formed the entrance to a very large courtyard house, of which the South Cottage and some walls are the only other remaining fragments. Sir Richard surrounded the mansion with an enclosed deer park and in August 1573 entertained Queen Elizabeth I at Sissinghurst. After the collapse of the Baker family fortunes following the civil war (1642–1651), the building declined in importance. Horace Walpole visited in 1752: "yesterday, after twenty mishaps, we got to Sissinghurst for dinner. There is a park in ruins and a house in ten times greater ruins." During the Seven Years' War, it became a prisoner of war camp. The historian Edward Gibbon, then serving in the Hampshire militia, was stationed there and recorded "the inconceivable dirtiness of the season, the country and the spot". It was during its use as a camp for French prisoners that the name Sissinghurst Castle was adopted; although it was never a castle, there is debate as to the extent to which the house was a fortified manor. In 2018 an important collection of historical graffiti drawn by some of the 3,000 prisoners was uncovered beneath 20th century plaster. Around 1800, the estate was purchased by the Mann family and the majority of Sir Richard's Elizabethan house was demolished; the stone and brick were reused in buildings throughout the locality. The castle later became a workhouse for the Cranbrook Union, after which it housed farm labourers. In 1928, the castle was put up for sale for a price of £12,000, but attracted no bids for two years.

Вита Саквилл-Вест

Вита Саквилл Уэст, ақын, жазушы және бағбан, 1892 жылдың 9 наурызында Сиссингхерсттен шамамен 25 миль қашықтықтағы Ноулде дүниеге келді. Оның ата-тегінің үйі болған, бірақ агнатикалық тұңғыштық бойынша оған ие болуға рұқсат етілмеген, сол Елизавета дәуірінен қалған сарай, өмірі бойы оның үшін зор маңызға ие болды. Сиссингхерст Кноульдің орнын толтырды және ол оның отбасылық байланыстарын жоғары бағалады. 1913 жылы Саквилл Уэст мансабының бастауындағы дипломат Гарольд Николсонға үйленді. Олардың қарым-қатынасы дәстүрден тыс болды, екеуі де көптеген, көбінесе бір жынысты қарым-қатынастарға барысты. 1921 жылы сүйіктісі Вайолет Трефузистен айрылғаннан кейін Саквилл Уэст көбірек усақталып, жабық мінезді болды. Ол анасына "кітаптарымен бірге мұнарада жалғыз өмір сүргім келеді" деп жазды, бұл арманын тек итінің үнемі кіретін Сиссингхерст мұнарасында іске асырды. 1946 жылдан өмірінің соңына дейін Саквилл Уэст The Observer газеті үшін бау-бақша туралы мақалалар жазды. Ол ешқашан тікелей Сиссингхерстті атамағанмен, "Кейбір гүлдер" атты мақаласында гүлдер туралы тиімді жазудың қиындықтарын талқылады: "Мен мұны тек жаза бастағанда ғана түсіндім. Бұрын мен ашулы тіркестер мен жағымсыз сөздерді қолданудан ашуланған едім". 1955 жылы Сиссингхерстегі жетістіктерін мойындап, "бірнеше қиын жерлерді менің еркіме бағындырғаны" үшін, оның өмірбаянының авторы Виктория Глендиннинг Сиссингхерсті Саквилл Уэсттің "бір ғана ұлы туындысы" деп санайды.

Гарольд Николсон

Гарольд Николсон, дипломат, жазушы, күнделік жазушы және саясаткер 1886 жылдың 21 қыркүйегінде Тегеранда дүниеге келген. Әкесінің қадамымен дипломатиялық қызметке қабылданды, Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуымен Париж бейбітшілік конференциясында британдық делегацияның кіші мүшесі болып қызмет етті және 1925 жылы Иранға кеңесші ретінде оралды. 1929 жылы ол Сыртқы істер министрлігінен кетіп, журналистика саласында мансап қуа бастады, лорд Бивербруктың "Evening Standard" газетінде "Лондонның күнделігін" редакциялады. Бұл, оның кейінгі саяси мансабы сияқты, сәтті болмады, ол Освальд Мослидің "Жаңа партиясынан" Клемент Аттлидің "Еңбек партиясына" өтті. Ол өмірінің барысында жеке күнделігін жүргізіп отырды. 1930 жылдың 4 сәуіріндегі жазбасында: "Вита телефон соғып, Кентте, Кранбрук маңындағы он алтыншы ғасырда салынған үйді көргенін айтты".

Бақша салу

Саквилл Вест пен Николсон 1930 жылғы сәуір айында Сиссингхерстке ие болды, олардың жақын көршісі және Саквилл Весттің бұрынғы жақыны Дороти Уэлсли осы үйдің сатылып жатқанын көргеннен кейін. Олар Лонг Барн шаруашылығына жақын жердегі құрылыс кеңейіп бара жатқанына алаңдаған, ол Севеноакс маңында орналасқан. Олардың Сиссингхерстке жасаған ұсынысы 6 мамырда қабылданды, ал қамал мен оның төңірегіндегі ферма 12 375 фунт стерлингке сатып алынды, ақшаның бәрі Николсонның емес, Саквилл Весттің қаражатынан жұмсалды. Жалпы алғанда, мүлік. Үйде электр қуаты, су құбыры немесе кәріз болмады, ал бақша толығымен дүрмек басып, күйреген еді. Энн Скотт Джеймс олардың "өсімдік мұрасын" "жаңғақ ағаштары, алма ағаштары, қайың ағаштары [және] ескі гүлдердің араласуы" деп сипаттайды. Бұл жердегі материалдық активтер "әдемі, ашық түсті кірпіштен тұрғызылған төрт ғимарат, қамалдың бір бөлігі [және] әртүрлі әдемі қабырғалар" болды. Жерді тазалауға үш жылға жуық уақыт кетті, бірақ 1939 жылға қарай бақша көбінесе аяқталды, Ақ бақшадан басқа. Николсон жоспарлау және орналастыруға жауапты болды, ал Саквилл Вест бағбандар тобының басшысы ретінде отырғызу жұмыстарын жүргізді. Архитектуралық жазушы Саймон Дженкинс Николсонның дизайнын "бейнелеушіліктен кейінгі стильде, бақ табиғатты емес, үйді имитациялау ретінде" сипаттап, оның ойлауына Лоуренс Джонстонның Хидкоттегі бақшасының үлкен әсер еткенін айтады. Саквилл Весттің тәсілі күйеуінің жоспарының шектерінде өсімдіктерге бағытталған, "молдық, тіпті ысырапшылық және құлшыныс, ең жоғары сызықтық қатаңдық шегінде". Бұл жердегі ғимараттар дәстүрден тыс үйге айналдырылды. Сэр Джон Бейкердің шамамен 1533 жылы салған ұзын кірпіш қақпасының бір бөлігі кітапхана немесе Үлкен бөлме болды; Ричард Бейкердің 1560-1570 жылдардағы қайта құруынан пайда болған мұнара қақпасы Саквилл Весттің отыратын бөлмесі, кабинеті және тынығу орны болды. Діни қызметкердің үйі олардың ұлдары Бен мен Найджелдің үйі болды және отбасылық асхана орналасқан, ал Оңтүстік коттеджде олардың жатын бөлмелері мен Николсонның жазу кабинеті болды. Бақша алғаш рет 1938 жылдың ортасында екі күнге ақы төлеп кіретін жұртшылыққа ашылды. Содан кейін ашық сағаттар біртіндеп ұзартылды. Жеке өмірін жақсы көретін Саквилл Вест, есіктегі ыдысқа салынған кіру ақысы үшін "шиллингтер" деп аталатын келушілермен кездесуден қатты ләззат алды. Ол 1939 жылы "New Statesman" журналында жариялаған мақаласында олармен қарым-қатынасын былай сипаттады: "олар мен өзімнің арамызда әдептіліктің ерекше түрі сақталып қалды, бағбанның әдептілігі". Николсон оларға көңіл бөлмеді. Саквилл Весттің Observer мақалалары бақша туралы хабардарлықты арттырды; Скотт Джеймс Gardening Illustrated, Vogue және Picture Post журналдарындағы фотомақалаларды тіркеді және нәтижесінде "көбірек келушілер Сиссингхерстке ағылып, жаз бойы мыңдаған адам келді" деп атап өтті.

Sackville West and Nicolson found Sissinghurst in April 1930, after Dorothy Wellesley, their near neighbour and a former lover of Sackville West's, saw the estate for sale. They had become increasingly concerned about encroaching development near their property Long Barn, near Sevenoaks, Kent. Their offer on Sissinghurst was accepted on 6 May and the castle and the farm around it were bought for £12,375, using only Sackville West's money rather than Nicolson's. The property was in total. The house had no electricity, running water, or drains, and the garden was in disarray. Anne Scott James notes their "planting inheritance" as "a grove of nut trees, some apple trees, a quince [and] a tangle of old roses". The physical assets on the site were "four buildings of beautiful mellow brick, part of a moat [and] various fine walls". Clearing the ground took almost three years, but by 1939 the garden was largely complete, with the exception of the White Garden. Nicolson was responsible for the design and layout, while Sackville West, at the head of her team of gardeners, undertook the planting. Simon Jenkins, the architectural writer, describes Nicolson's design as "post Picturesque, a garden not as an imitation of nature but as imitation of a house", and suggests his thinking was much influenced by Lawrence Johnston's garden at Hidcote. Sackville West's approach was plant centred, within the constraints of her husband's plan, "profusion, even extravagance and exuberance, within confines of the utmost linear severity". The buildings scattered around the site were converted to become an unconventional home. Part of the long brick gatehouse range from Sir John Baker's construction of c.1533 became the library, or Big Room; the tower gatehouse dating from Richard Baker's rebuilding in 1560–1570 became Sackville West's sitting room, study, and sanctuary. The Priest's House was home to their sons Ben and Nigel, and held the family dining room, while the South Cottage housed their bedrooms and Nicolson's writing room. The garden was first opened to the paying public for two days in mid 1938. Thereafter, the opening hours were gradually increased. Despite her love of privacy, Sackville West came to enjoy greatly her encounters with the visitors, known as "shillingses" on account of the entrance fees they deposited in a bowl at the gate. She described her relationship with them in a 1939 article in the New Statesman: "between them and myself a particular form of courtesy survives, a gardener's courtesy". Nicolson was less welcoming. Sackville West's Observer articles raised awareness of the garden; Scott James records photographic articles in Gardening Illustrated, Vogue, and Picture Post, and notes consequently that "increasingly paying visitors poured into Sissinghurst, coming in thousands in the course of a summer".

Соғыс және одан кейінгі кезең

Николсонның 1938 жылғы 26 қыркүйектегі күнделігі Мюнхен дағдарысы кезінде Еуропадағы шиеленіскен ахуалды тіркеп алады. "Сиссингхерсттегі үлкен бөлмені газ өткізбейтін етіп жасайды. Бір адамның онда болмайтынын білемін. Ол газ маскасыз, барлық терезелері ашық төсекте болады". Соғыс жарияланған күні Николсон Сиссингхерстке жол тартты, онда ашулы әйел оған соқтығып, соғыстың байлардың кінәсі екенін айтты. Қалаға келген кезде ол Саквиль туының мұнарадан түсірілгенін көрді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сиссингхерст Ұлыбритания шайқасының көп бөлігін бастан өткерді, ол негізінен Велд аймағы мен Ла-Манш бұғазы үстінде болды. Николсонның 1940 жылғы 2 қыркүйектегі күнделік жазбасы: "Таңда керемет шабуыл болды, және жоғарыдағы ауа ұшақтардың шуынан гуылдап, қозғалды. Күнге толы далаларымыздың үстінде көп шайқастар болып жатыр". 1956 жылы BBC Сиссингхерстте телебағдарлама түсіруді ұсынды. Саквилл Вест қолдаса да, Николсон қарсы болды. "Мен (а) жеке сезімдерімді жұртқа көрсетуге; (б) жеке театрлық қойылымдарға қатысуға құмарлығым жоқ". Кейін ол наразылығын кері алып, бірақ Саквилл Вест оны қуанту үшін BBC ұсынысынан бас тартты. 1959 жылы американдық CBS телеарнасы Николсон, журналист Эдвард Р. Мэрроу және дипломаттар Чип Болен мен Клэр Бут Люс арасындағы төртжақты пікірсайысты Діни үйдің асханасынан тікелей эфирде көрсетті. Саквилл Вестке нәтиже қатты ұнамады. Саквилл Вест 1962 жылғы 2 маусымда Діни үйдің бірінші қабатындағы жатын бөлмесінде қайтыс болды. Николсон оның өлімін күнделігіне былай деп жазды: "Урсула Витамен бірге. Шамамен сағат 1.5-те ол Витаның ауыр дем алғанын байқады, содан кейін ол кенеттен үндемей қалды. Ол қорқынышсыз және өзін кінәламай көз жұмды. Мен оның сүйікті гүлдерін жинап, төсегіне қойдым". Оның өлімі Николсонды терең қайғыға батырды, және оның соңғы жылдары бақытты болмады. 1965 жылғы мамыр айында Олбанидегі пәтерін тастап, Николсон Сиссингхерстке көшіп, содан кейін басқа жерде тұрмады. 1968 жылғы 1 мамырда Оңтүстік коттедждегі жатын бөлмесінде жүрек талмасынан қайтыс болды.

Nicolson's diary entry for 26 September 1938 records the tense European atmosphere at the time of the Munich Crisis. "They are making the big room at Sissinghurst gas proof. I know one who will not be there. He will be in his bed minus gas mask and with all the windows open." He drove down to Sissinghurst on the day war was declared, encountering an angry woman who shook her fist at him while declaring that the war was the fault of the rich. He found on his arrival at the castle that the Sackville flag had been lowered from the tower. During the Second World War, Sissinghurst saw much of the Battle of Britain, which was mainly fought over the Weald and the English Channel. Nicolson's diary entry for 2 September 1940 reads: "a tremendous raid in the morning and the whole upper air buzzes and zooms with the noise of aeroplanes. There are many fights over our sunlight fields". In 1956, the BBC proposed making a television programme at Sissinghurst. Although Sackville West was in favour, Nicolson was opposed. "I have a vague prejudice against (a) exposing my intimate affections to the public gaze; (b) indulging in private theatricals." He later withdrew his objections, but Sackville West declined the BBC's offer in order to please him. In 1959 the American CBS network broadcast a four way discussion from the dining room at the Priest's House, between Nicolson, the journalist Edward R. Murrow, and the diplomats Chip Bohlen and Clare Boothe Luce. Sackville West intensely disliked the result. Sackville West died in the first floor bedroom of the Priest's House on 2 June 1962. Nicolson recorded her death in his diary: "Ursula is with Vita. At about 1.5 she observes that Vita is breathing heavily, and then suddenly is silent. She dies without fear or self reproach. I pick some of her favourite flowers and lay them on her bed". Her death devastated Nicolson and his last years were not happy. Giving up his Albany apartment in May 1965, he retired to Sissinghurst and thereafter he never stayed anywhere else. He died of a heart attack in his bedroom at the South Cottage on 1 May 1968.

Найджел Николсон

Найджел Николсон әкесіне әрдайым берілген, ал анасына деген құрметі одан да жоғары болды. Сиссингхерстті сақтау – "ұлылық парызының терең сезімінен туған іс" еді. Ол алғаш рет 1954 жылы үй мен бақты Ұлттық треске беру мүмкіндігін көтерген, бірақ Сэквилл Вест оған қатты қарсылық танытқан. 1962 жылы оның қайтысынан кейін, қамал оған өтті, Бенедикт үлкен ұлы болғанымен, ол оны беру үшін ұзақ келіссөздер жүргізді. Траст сақтықпен қарады: Николсонның қаржылық мүмкіндігінен асып түсетін қаржы қажет деп ойлады, сондай-ақ бақтың қабылдауға лайықты маңыздылығына көз жеткізбеді. Ұлттық трестің Бақтар комитетінің төрағасы сэр Джордж Тейлор, оның "Англияның ұлы бақтарының бірі" екеніне күмән келтірді және Сэквилл Весттің жақын досы және бір кездегі жары, бағбан Альвильде Лис Милн оның артықшылықтарына көндіруі керек болды. 1967 жылдың сәуіріне дейін талқылаулар жалғасты, содан кейін қамал, бақ және Сиссингхерст фермасы қабылданды. Найджел Николсон Сиссингхерстті әрқашан Трастқа беруді ниеттенгенімен, қамалға үлкен өзгерістер енгізді. Үлкен бөлме, мұнара, дін қызметкерінің үйі және оңтүстік коттеджі сияқты төрт бөлек құрылыста тұруға ыңғайсызданған ол, кітапханаға қарама-қарсы қақпаның жанындағы кіреберіс бөлігінің жартысында үлкен отбасылық үй салды. Ол 2004 жылдың 23 қыркүйегінде қамал ішінде қайтыс болды.

Ұлттық қор: 1967 жылдан қазіргі уақытқа дейін

1967 жылы Ұлттық қор Сиссингхерсттің барлық бөлігін – оның бағын, шаруашылығын және ғимараттарын – өз қамқорлығына алды. Содан бері келушілер саны үздіксіз өсіп келеді. Бақтың Николсон отбасынан тыс жазылған алғашқы тарихын жазған Энн Скотт Джеймс 1961 жылы, Саквилл Уэст қайтыс болған жылы 13 200 келушіні, 1967 жылы, қорға мүлік өткенде 47 100 келушіні, ал 1973 жылы 91 584 келушіні тіркеген. Қазір ол қордың ең танымал нысандарының біріне айналды, 2017 жылы шамамен 200 000 келушіні қабылдады. Көптеген келушілердің келуі шөп жолдарды Йорк тасымен алмастыруға себеп болды, бірақ кіру ақысынан түсетін табыс, тапсыру шарттарына сәйкес, тек Сиссингхерстке жұмсалады. 2008 жылы Адам Николсон осы мүлікті "16 ғасырдан бері ең жақсы қаржыландырылған" деп сипаттады. Бұл қаржының болуы мұнараның кірпіш құрылымын қалпына келтіру, кітапханадағы кітаптар жинағын тізімдеу және сақтау сияқты маңызды жөндеу жұмыстарын жүргізуге мүмкіндік берді. Мүлік ЛГБТҚ мәдениетінде ерекше мәртебеге ие; Адам Николсон әр көктемде "қақпадан өтетін лесбиянкалардың ағыны" бар екенін атап өтті. Сол жылы қор Оңтүстік коттеджді алғаш рет келушілерге ашты. 2019 жылы бақтар 7 наурыздан 31 қазанға дейін күн сайын жұртшылыққа ашық болды. 2021–2022 жылғы маусымда қордың ең көп танымал орындарының тізімінде 150 000-нан астам келушімен 42-ші орынға ие болды.

Адам Николсон

Адам Николсон, Найджелдің ұлы және әкесі қайтыс болғаннан кейін тұрақты демеуші болған, және оның әйелі Сара Рейвен, Сиссингхерст фермасына дәстүрлі Wealden ауыл шаруашылығының бір түрін қайта жаңғыртуға тырысты. Олардың бақты кеңінен қоршаған ландшафтпен біріктіру жұмыстары Адамның 2008 жылғы «Сиссингхерст: Аяқталмаған тарих» кітабында сипатталған, ол Ондаатье жүлдесін жеңіп алды және 2009 жылы BBC Four арнасында көрсетілген деректі фильмнің тақырыбы болды. Олардың күш-жігері кейбір пікір қақтығыстарын тудырды, бұл дәстүрлі шаруашылық тәжірибелерінің талаптары мен 21-ші ғасырдағы маңызды туристік орталықтың қажеттіліктері арасындағы керістікті көрсетеді.

Жоспар

[[Файл:Sissinghurst Castle Gardens Таңбаланған карта. png|thumb|centre|upright=3.0|alt=бақтың таңбаланған картасы|Түйіндеме: A – Пастор үйі, Эрехтейон және Ақ бақ; B – Делос; C – Жоғарғы алаң, Батыс қанаты және Күлгін шекара; D – Кіреберіс; E – Мұнара және Төменгі алаң; F – Ағаш қатарлы жол; G – Бау-бақша; H – Гүлзар; I – Оңтүстік коттедж және Коттедж бағы; J – Ор қазған жол және Азалиялар; K – Жаңғақтар тобы; L – Дәрілік өсімдіктер бағы; M – Липа ағаштарының қатары] Картаның жоғарғы бөлігі солтүстік-шығысқа қарай бағытталған, көрсетілген аудан шамамен және бақтағы көптеген басқа да құрылыстар өздері жекелеген ескерткіштер болып саналады. Саквилл Вест және Николсон астық үйін кітапханаға айналдыру үшін сәулетші А. Р. Поуистің көмегіне жүгінді, ол «Үлкен бөлме» деп аталды және маңызды әдеби жинаққа ие болды. «Үлкен бөлменің» дизайны үшін олар Филип Тильденді де жұмысқа алды. Бөлме тұтастай алғанда Кноулдің көшірмесі, «Витаның мұрадан айырылуының жазбасы». Поуис Сиссингхерсттегі ғимараттарды қайта жаңартуға, оның ішінде Пастор үйін және Оңтүстік коттеджін сәулеттік тұрғыдан көп үлес қосты, сондай-ақ бақтардың дизайнының кейбір элементтеріне кеңес берді. Қанат кірпіштен салынған, екі қабатты, мансардасы және әшекейлі қабырғалары мен мұржалары бар. Оңтүстік қанатын Найджел Николсон отбасылық үйге айналдырды. Кіреберіс аркасының үстіндегі Карноктардың гербі Николсон Сиссингхерстке әкелді. Гарольдтың 1933 жылғы 20 сәуірдегі күнделігінде жазылған: «Вита мен жігіттер мені алып, Сиссингхерстке қарай жол тартамыз. Кешкі сегізден кейін жеттік. Герб верандада». Герб 1548 жылы жасалған. Батыс қанаты І санаттағы ескерткіш. Бернард Левиннің «Observer» журналындағы шолуы одан да өткір болды; «Николсон күнделікті тапқанда оны "оның үстелінен қозғалмай-ақ, соңына дейін оқығанын" айтады. Ол оны дереу отқа лақтырып жіберуі керек еді». Гарольд Николсонның өмірбаянын жазған Джеймс Лис Милн 1973 жылғы 14 наурыздағы күнделік жазбасында Найджел Николсонмен түскі асқа баруды және одан кейін екі досымен болған әңгімені жазды; «Екеуі де Найджелдің ата-анасының махаббат өмірінен пайда табуға тиіс емес деп санайды. Мен сенімді емеспін. Менің ойымша, бұл кітап, ол 1973 жылдың кітабы болады, [Витаның] соңғы беделін арттырады, бірақ бірден емес». Мұнараның қабырғасының астындағы сағат 1949 жылы орнатылды. Мұнара аркасына жазу орнатылған; сөздерді Гарольд Николсон таңдады: «Осы бақты жасаған В. Саквилл Уэст осы жерде өмір сүрді». Найджел Николсон ескерткіш оның әкесінің үлесін мойындамай отыр деп ойлады. Мұнара І санаттағы ескерткіш.

[[File:Sissinghurst Castle Gardens Labelled map. png|thumb|centre|upright=3.0|alt=labelled map of the gardens|Key: A – Priest's House, Erechtheum and White Garden; B – Delos; C – Top Courtyard, West Range and Purple Border; D – Entrance; E – Tower and Lower Courtyard; F – Yew Walk; G – Orchard; H – Rose Garden; I – South Cottage and Cottage Garden; J – Moat Walk and Azaleas; K – Nuttery; L – Herb Garden; M – Lime WalkThe top of the map points north northeast, and the area shown is about and many other structures within the garden are listed buildings in their own right. Sackville West and Nicolson enlisted architect A. R. Powys to help convert the stables into a library, known as the Big Room and containing an important literary collection. For the design of the Big Room, they also employed Philip Tilden. The room as a whole is a recreation of Knole, "Vita's record of her disinheritance". Powys provided most of the architectural input into the conversion of the buildings at Sissinghurst, including the Priest's House and the South Cottage, as well as occasionally advising on elements of the design of the gardens. The range is of brick and of two storeys, with attics and decorated gables and chimneys. The wing to the south was converted into a family home by Nigel Nicolson. The coat of arms of the Carnocks above the entrance archway was brought to Sissinghurst by Nicolson. Harold's diary entry for 20 April 1933 records, "Vita and the boys pick me up and we motor down to Sissinghurst. Arrive soon after eight. The arms are on the porch". The arms are dated 1548. The West Range has a Grade I listing. Bernard Levin's Observer review was more coruscating still; "(Nicolson) tells us that when he found the diary he 'read it through to the end without stirring from her table.' He should then have put it in the fire". Harold Nicolson's biographer James Lees Milne recorded a lunch with Nigel Nicolson and a subsequent discussion with two other friends in his diary entry for 14 March 1973; "Both think Nigel ought not to cash in on his parents' love life. I am not sure. I think the book, which is going to be the book of 1973, will enhance [Vita's] ultimate reputation, though not immediately". The clock, below the Tower parapet, was installed in 1949. A plaque is affixed to the arch of the Tower; the words were chosen by Harold Nicolson: "Here lived V. Sackville West who made this garden". Nigel Nicolson always felt that the memorial failed to acknowledge his father's contribution. The Tower has a Grade I listing.

Оңтүстік коттедж

Бұл ғимарат ауланың оңтүстік-шығыс бұрышын құрады. Оны Тунбридж Уэллстің Биль және Сон құрылыс фирмасы қалпына келтірді, соның арқасында олар жеке жатын бөлмелерімен, ортақ қонақ бөлмесімен және Николсонның жазу бөлмесімен қамтамасыз етілді. Ол 1933 жылғы 20 сәуірдегі күнделігіне: "Менің жаңа қанатым аяқталды. Қонақ бөлмесі әдемі, ал жатын бөлмем, дәретханасы және ваннасы керемет" деп жазған. Қызыл кірпіштен салынған, екі қабатты Оңтүстік коттедж 1930 жылдарда кеңейтілген және ІІ* санаттағы ескерткіштер тізіміне енген.

Әсерлер

Эдвин Льютиенс, Гертруда Джекиллдің бау-бақшадағы ұзақ серігі, Саквилл Вест пен Николсонның досы және Лонг Барнға жиі келетін қонақ болды, сондай-ақ Сиссингхерстке қатысты кеңес берді. Саквилл Вест Джекиллдің жұмысының өзінің дизайнына әсер еткенін жоққа шығарды, бірақ Найджел Николсон Льютиенстің ықпалын "жайылған" деп сипаттады. Флеминг пен Гор одан да әрі барып, түстердің топтастырылуын "Джекиллдің салдарынан" деп болжады: "көк шекара, қызыл, қызғылт сары және сары түстегі шағын бақша, қоршалған бақшада қызғылт [және] лаванда түстері, ақ бақша, шөп бақшасы". Дегенмен, Скотт Джеймс "Джекиллдің арнаулы саласы" - шөп шекараларын Саквилл Весттің ұнатпағанын айтады. Басқа да ықпалды достарының қатарында белгілі өсімдіктер шебері Нора Линдсей, өсімдіктер коллекционері Коллингвуд Инграм, олардың Бенидендегі көршісі және Николсонның жақын досы Реджинальд Купер болды. Оның Сомерсеттегі Котай Манорындағы бұрынғы бақшасы "Батыс өңірінің Сиссингхерсті" деп сипатталды. Саквилл Весттің ескі гүлдер туралы білімі Эдуард Буньярдпен, өсімдіктер шебері, талғампаз және "Ескі бақ гүлдері" кітабының авторымен достығы арқылы тереңдеді, ол жиі қонаққа келетін. Тарихшы Питер Дейви бақты 1930 жылдарға қарай "дәстүр мен экономиканың" өзгеруіне байланысты, Өнер және қолөнер бағбандығы дәстүрінің аяқталуына жақын деп санайды. "Бақша бөлмелері" тұжырымы римдіктерге дейін жетеді, олар кейбір үйлерде бақшаға ашылатын бөлмелер құрған. Бау-бақша ғылымы мен бағбан Мари Луиза Готейн өзінің "Бағбандық өнер тарихы" атты еңбегінде Плинийдің Вилла Тускидегі осындай бөлмені анықтады. 19 ғасырдың соңында Виктория дәуіріндегі әсем гүлзарларға және итальяндық формальды стильге, сондай-ақ Клод Лоррен мен Никола Пуссеннің суреттеріне негіделген 18 ғасырдың пейзаждық бағбандығына қарсылық туды. Бұл "бақша бөлмесі" тұжырымына (күн бөлмесінің архитектуралық түсінігінен өзгеше) жол ашты, ол үйдің дәліздеріне сәйкес келетін жолдармен бақшаның ішіндегі жабық бақшаларға апаратын сыртқы кеңістік ретінде қарастырылды. Архитектор Герман Мутезиус Өнер және қолөнер стиліне айналған стильді "Das englische Haus" ("Англия үйі") еңбегінде былай сипаттады: "Бақша үйдің бөлмелерінің жалғасы ретінде көрінеді, дерлік сыртқы бөлмелердің тізбегі, олардың әрқайсысы өздігінен толыққанды". Сиссингхерстке дейінгі көптеген бағбандар, соның ішінде Джекилл мен Лоуренс Джонстон осы стильде жобалаған, ал олардың көптеген жұмыстары Саквилл Вест пен Николсонға белгілі болды. Бұл ландшафттық ерекшелік қазір бақша дизайнында орнықты. Сиссингхерсте дамыған көптеген бау-бақша тақырыптары Саквилл Вест пен Николсонның Лонг Барндағы уақытында қалыптасты: гүлдердің ерекшелігі, осьтік жолдар арқылы "түзу перспективаларға" баса назар аудару және бейресми, жаппай отырғызу тәсілі. Джейн Браун "Лонг Барн болмаса, Сиссингхерст болмас еді" деп болжайды.

Edwin Lutyens, long time gardening partner of Gertrude Jekyll, was a friend to both Sackville West and Nicolson and a frequent visitor to Long Barn, and gave advice regarding Sissinghurst. Sackville West denied that Jekyll's work had an impact on her own designs, but Nigel Nicolson described Lutyens' influence as "pervasive". Fleming and Gore go further, suggesting that the use of groupings of colours "followed Jekyll"; "a purple border, a cottage garden in red, orange and yellow, a walled garden pink [and] purple, a white garden, a herb garden". Scott James notes however that herbaceous borders, "Jekyll's speciality", were much disliked by Sackville West. Other influencers and friends were the noted plantswoman Norah Lindsay, the plant collector Collingwood Ingram, who was their neighbour at Benenden, and Reginald Cooper, one of Nicolson's closest friends, whose earlier garden at Cothay Manor in Somerset has been described as the "Sissinghurst of the West Country". Sackville West's considerable knowledge of old roses was deepened by her friendship with Edward Bunyard, plantsman, epicure, and the author of Old Garden Roses, who was a frequent visitor. The historian Peter Davey places the garden at the very end of a tradition of Arts and Crafts gardening which by the 1930s, in the face of changes in "taste and economics", had almost come to its close. The concept of "garden rooms" has been dated to the Romans, who included rooms within some homes that opened on one side onto a garden. The horticultural scholar and gardener Marie Luise Gothein identified such a room at Pliny's Villa Tusci, in her study A History of Garden Art. In the late 19th century, reaction set in against both the Victorian fashion for elaborate bedding and Italianate formality, and the earlier 18th century landscape gardening modelled on the paintings of Claude Lorrain and Nicolas Poussin. This led in part to a concept of the "garden room" (distinct from the architectural concept of a sunroom as a garden room) as a space out of doors, in which paths, corresponding to halls in a house, lead to enclosed gardens within the garden as a whole, conceived of as rooms. The architect Hermann Muthesius described the style which developed into the Arts and Crafts approach in his Das englische Haus ("The English House"): "the garden is seen as a continuation of the rooms of the house, almost a series of outdoor rooms, each of which is self contained". A number of pre Sissinghurst gardeners, including Jekyll and Lawrence Johnston, had designed in this style, and much of their work was known to Sackville West and Nicolson. This landscaping feature has since become an established one in garden design. Many of the gardening themes developed at Sissinghurst were conceived during Sackville West's and Nicolson's time at Long Barn: the prominence of roses, the emphasis on "rectilinear perspectives" through axial paths, and an informal, massed planting approach. Jane Brown suggests that "without Long Barn there would have been no Sissinghurst."

Басты бағбандар

Қабырғаға отырғызылған ақ гүлдері бар глициния, Моат жолында Джон Васс 1939 жылы бас бағбан болып тағайындалды және 1957 жылы қызметтен кетті. 1941 жылы Әуе күштеріне (RAF) шақырылған ол, соғыстан кейін бақтағы барлық нәрсені қалпына келтіруге болатынына сеніп, қоршауларды сақтауды ұсынды. Рональд Плат 1957 жылдан 1959 жылға дейін оның орнын басты. 1959 жылы Памела Швердт пен Сибилле Кройцбергер бірлесіп тағайындалды. Олар 1991 жылға дейін Сиссингхерсте қалды, олардың еңбегі «Витадан кем болмаса, тіпті одан да артық, оны Англиядағы 20-ғасырдың ең танымал және сүйікті бағына айналдырды». 2006 жылы олар Сиссингхерстегі жұмысы үшін Корольдік бау-бақша қоғамының Виктория Құрмет медалімен марапатталды. Олардан кейін Сара Кук бас бағбан болды, оның орнын Алексис Датта басты. 2014 жылы Боднант бағының бұрынғы бас бағбаны Трой Скотт Смит тағайындалды – 1950 жылдардан бергі алғашқы ер адам бас бағбан. Ол бақты «оның авторының салты бойынша, олар кеткеннен кейін» сақтаудың қиындықтары туралы жазды. 2018 жылы Скотт Смит Швердт пен Кройцбергер белгілеген күзгі маусымнан асып, гүлдеу маусымын қысқа дейін ұзарту жоспарларын жариялады, бұл бақтың жыл бойы ашық болуына мүмкіндік береді. Сара Рейвеннің бақ туралы жаңа тарихы 2014 жылы жарық көрді.

Жоғарғы аула мен мұнараның көгал

Саквилл Вест пен Николсон келгенге дейін 100 жылдан астам уақыт жабық болған Батыс қанаттағы аркадан кіргенде, Жоғарғы аула Мұнарамен үстемдік етеді. Көне іргетастарға салынған жаңа қабырғаға қарай "Көктемгі шекара" есімді гүлзар орнатылған, түстер палитрасын Саквилл Вест қасақана таңдаған, бұл Гертруда Джекилдің күлгін гүлдерді көптеп отырғызуға қарсы пікіріне қарсы келеді. Бағбандық жазушы Тони Лорд оны "ауланың ең бағалы қазынасы" деп санайды. Мұнараның биіктігі қатты желге ұшыратады, сондықтан өсімдіктерді, әсіресе Саквилл Весттің өте жақсы көретін Rosa moyesii сияқты биік түрлерін міндетті түрде тіреу керек. Мұнараның қарсы бетінде Мұнара көгалдағы, сондай-ақ Төменгі аула деп те аталатын жер орналасқан; Николсон "ағылшын көгалдары – біздің бақ дизайнының негізі" екенін айтқан. Жоғарғы ауладан батысқа қарай, Мұнара қақпасы арқылы, Мұнара көгалдағынан өтіп, орға шығырдан әрі Дионис мүсініне дейінгі көрініс – ең маңызды көлденең бағыттардың бірі. Ол Ақ бақтан басталып, Мұнара көгалдағынан өтіп, Роза бағындағы Дөңгелекке дейін созылатын солтүстік-оңтүстік бағытты екіге бөледі. Мұнара көгалдағының оңтүстік-батыс бұрышында "Шұңқыр бақша" деп аталатын шағын бақ орналасқан. Ол 1930 жылы Арыстан тоғаны ретінде құрылған, бірақ тоған судың ағып кетуіне бейім болды және 1939 жылы құрғатылды.

Ақ бақ

Сап-сары гүлдер бағының көрінісі. Сап-сары гүлдер бақшасы оң жақтағы қоршаумен және қайық үйімен көрінеді. Сап-сары бақша "Ақ және жасыл түстердің нәзік реңктеріндегі симфония" мұнарадан көрінеді. Соғыстан бұрын жоспарланған бұл бақша 1949–1950 жылдардың қысында аяқталды. Ақ, күміс, сұр және жасыл түстердің палитрасын қолдану арқасында, ол "Вита мен Гарольдтың ең әдемі және романтикалық туындыларының бірі" деп есептеледі. Саквилл Вест өзінің алғашқы шабыттанған идеясын 1939 жылғы 12 желтоқсанда Николсонға жазған хатында былай деп көрсетті: "Менде оған керемет схема болады деп үміттенемін: барлық ақ гүлдер, және аздаған өте ашық қызғылт түсті гүлдер". Бір түсті бақтар тұжырымдамасы 19 ғасырдың соңында қысқа уақытқа танымал болған, бірақ Сиссингхерст жобаланған кезде олардың көптеген түрлері жойылған еді. Ақ баққа Хидкот және Филис Рейстің Тинтинхеллдегі бағышасы әсер еткен, оларды Вита көрген. Гертруда Джекилл осы тұжырымдаманы талқылаған, бірақ ақ палитраны көк немесе сары гүлдермен толықтыруды ұсынды, және Рейс осы кеңеске құлақ қойды. Дегенмен, Хидкот пен Тинтинхелл Сиссингхерстегі Ақ бақтың "толыққанды симфониясына" жете алмайды. Түстер схемасын таңдаудың қарапайым себебі – Саквилл Вест пен Николсонның Оңдық коттедждегі жатын бөлмелерінен діни қызметкер үйіне кешкі асқа бара жатқанда жарық беру болды. Бақшаның бастапқы орталық бөлігі – ақ гүлдің шатырымен қоршалған төрт бадам ағашы еді. 1960 жылдары розаның салмағы ағаштарды нашарлатты, олар Найджел Николсон жасаған темір аркамен ауыстырылды. Арканың астында Каирден сатып алынған Мин әулетінің вазасы қойылған. Бақшада үлкен бөлмедегі ағаштан жасалған түпнұсқасынан Тома Росандич құйған Вестальдік қыздың қола мүсіні орналасқан. Саквилл Вест мүсінді жылап тұрған алмұрт ағашымен, Pyrus salicifolia 'Pendula'мен қоршауды жоспарлаған. Қазіргі ағаш 1987 жылғы Ұлы дауылда түпнұсқасы жойылғаннан кейін отырғызылды. Лорд Ақ бақты "өз заманының ең амбициялық және табысты, сондай-ақ ең тартымды бағы" деп санайды. Әлдебір шындықтан алыс әңгімеде түстерді жақсы көретін бағбан Кристофер Ллойдтың сапары айтылады, ол газонға ашық түсті настурциум тұқымдарын шашып жіберген көрінеді. Қазіргі бас бағбан Трой Скотт Смит, Ақ бақтың тарихы бойынша ауқымды зерттеу жобасын жүргізіп жатыр, мақсаты – бастапқы егіс схемасын толығымен қайта жаңарту. Бұл жобаның нәтижесінде Сиссингхерст балабақшасында өсірілетін өсімдіктердің саны 400-ден 530-ға жетті.

thumb|upright=1.2|right|alt=a view of a garden of white flowers with hedging and a boathouse to the right|The White Garden viewed from the Tower
"A symphony in subtle shades of white and green", the White Garden is considered the "most renowned" and most influential of all of Sissinghurst's garden rooms. Planned before the war, it was completed in the winter of 1949–1950. Using a palette of white, silver, grey, and green, it has been called "one of Vita and Harold's most beautiful and romantic visions". Sackville West recorded her original inspiration in a letter to Nicolson dated 12 December 1939: "I have got what I hope will be a lovely scheme for it: all white flowers, with some clumps of very pale pink". The concept of single colour gardens had enjoyed some popularity at the end of the 19th century, but few such gardens remained when Sissinghurst was designed. Influences for the White Garden include Hidcote and Phyllis Reiss's garden at Tintinhull, both of which Vita had seen. Gertrude Jekyll had discussed the concept, but argued for varying the white palette with the use of blue or yellow plants, advice followed by Reiss. But neither Hidcote nor Tintinhull equals the "full scale symphony" of the White Garden at Sissinghurst. A more prosaic motivation for the colour scheme was to provide reflected illumination for Sackville West and Nicolson as they made their way from their bedrooms at the South Cottage to the Priest's House for dinner. The focal point of the garden was originally four almond trees, encased in a canopy of the white rose, Rosa mulliganii. By the 1960s, the weight of the roses had severely weakened the trees, and they were replaced with an iron arbour designed by Nigel Nicolson. Beneath the arbour is sited a Ming dynasty vase bought in Cairo. A lead statue of a Vestal Virgin, cast by Toma Rosandić from the wooden original which is in the Big Room, presides over the garden. Sackville West intended that the statue should be enveloped by a weeping pear tree, Pyrus salicifolia 'Pendula', and the present tree was planted after her original was destroyed in the Great Storm of 1987. Lord considers the White Garden "the most ambitious and successful of its time, the most entrancing of its type". A possibly apocryphal story records a visit by the colour loving gardener Christopher Lloyd, during which he is supposed to have scattered seeds of brightly coloured nasturtiums across the lawn. Troy Scott Smith, the current head gardener, is undertaking a major research project on the history of the White Garden with the intention of recreating the original planting scheme in its entirety. This project has seen the number of plants being propagated in the Sissinghurst nursery rise from 400 to over 530.

Гүлбақша

Роза бақшасындағы дөңгелек гүлзар Роза бақшасы 1937 жылы ескі асүй бақшасының орнында салынған. Ол Ақ бақтан басталатын солтүстік-оңтүстік осін аяқтап, 1935 жылы А. Р. Поуис жобалаған және Поуис қабырғасы деп аталатын кірпіш қабырғамен аяқталады. Мұндай гүлдер әдемі түрімен ғана емес, сонымен қатар тарихымен де қызығушылық тудырды. Өсімдіктердің еркін және құрылымдалмаған орналасуы Саквилл Весттің арнайы таңдауы болды және Сиссингхерсттің ерекше белгісіне айналды. Гүлдерді, басқалармен қатар, Шропширдегі танымал гүл өсірушілер Эдвин Мюррелл Лтд-нің Хилда Мюррелл және гүл сатушы Констанс Спри өз үйі Винкфилд Плейстен жеткізді. Саквилл Вест белгілі жеткізушілерді пайдаланудан және достарынан гүлдерді сыйлық ретінде алудан бөлек, кейде өзі де үлгілер іздеді. Сара Рейвен Саквилл Весттің ескі балабақшадан гибридтік мәңгілік роза 'Souvenir du Docteur Jamain' қазып алғанын жазды; Энн Скотт Джеймс розаның саудадан шығып, оны қайтадан өсіруді Саквилл Вест бастағанын атап өтті. Роза бақшасын 1933 жылы Николсон мен Найджелдің жиектеген шұңқырынан салынған дөңгелек гүлзар (Roundel) бөледі. Бақтың басқа бөлімдеріндегідей, сенім тастап кірпішпен алғашқы шөп жолдарды ауыстырды, себебі келушілер саны артып келеді. Скотт Джеймс Роза бақшасындағы розаларды "әлемдегі ең тамаша коллекциялардың бірі" деп санады. Жазушы Джейн Браун Роза бақшасын, тіпті Ақ бақтан да артық, "Витаның бағбандық бейнесінің мәнін, оның жазу бөлмесі поэзиялық рухын сақтағандай" деп сипаттайды.

Делос және Эректеум

Делос, діни қызметкер үйі мен аула қабырғасы арасындағы бақтың бір бөлігі, Саквилл Вест пен Николсон екеуі де сәтті деп санамаған еді. Ол 1942 жылы «Country Life» журналында жариялаған мақаласында оның бастауын Делос аралында көрген жабайы гүлдермен жабылып, террасаланған қираған ғимараттардан алғанын түсіндірді. Николсонның тұсында да, кейін де көлеңкесі, топырағы, сондай-ақ бақтың басқа бөліктерімен байланысы қанағаттандырмады. Акропольдегі храмдардың бірінің атымен аталған Эрехтейон – жүзім қызылшасымен өрілген лоджия, ол ашық ауада тамақтануға арналған орын ретінде пайдаланылды.

Коттедж және шөп бақтары

Бақшаның ортасында қызыл кірпіштен салынған коттедж тұр. Көктемгі гүлдер мен екі биік кипарис ағашы коттедждің алдында бой көтеріп тұр. Коттедж бағындағы Оңтүстік коттедж – бақшаның басым түстері қызыл, қызғылт сары және сарыдан құралған, бұл түстер схемасын Саквилл Вест пен Николсон екеуі де өздері ойлап тапқандықтарын айтқан. Лорд оны Мария Антуанеттаның сауыншы қыз болғандай дәстүрлі "коттедж бағы" деп есептейді. Мұнда, басқа жерлердегідей, Саквилл Вест Уильям Робинсонның ықпалында болды, ол өте қадір тұтқан бағбан және коттедж бағының идеясын танымал етуге үлкен үлес қосты. Бақта төрт гүлзар бар, олар қарапайым жолдармен қоршалған, ал гүлдер Саквилл Вест күн батудың түстері деп сипаттаған түстермен отырғызылған. Өсімдіктердің ішінде Николсонның өте ұнатқан далиялары мен ол жек көретін қызыл қызыл покері бар. 1937 жылы әйеліне жазған хатында ол: "Менің ойымша, сіздің бағбандық шеберлігіңіздің құпиясы – жағымсыз немесе жақсы өспеген гүлдерді жоюға батылдығыңыз ғана. Сізге ұнайтын сол жағымсыз қызыл покерлерді қоспағанда, мұнда жағымсыз гүл жоқ" деп жазған. Дәрілік өсімдіктер бағында шалфей, тимьян, исоп, фенхель және ромашка бұтасының айналасына орналасқан ерекше орындық орналасқан. Лутиенс жобалаған нұсқадағы ойықша жаяу жолдың бір шетінде аяқталады, ал екінші басты назар – қазбаның арғы бетіндегі Дионис мүсіні. Ортағасырлық үйден қалған қазбаның екі тармағында алтын балықтар, сазан және алтын орфтар мекендейді.

Жеміс бақшасы

Николсондар келгенде жеміс ағаштарынан түсім аз болатын алқап болды. Жоспарланбаған орналасу бақтың көп бөлігінің ресмилігіне қарама-қарсылық тудыру үшін сақталды; жеміс ағаштары өрме розалармен үйлестірілді және аймақ оларға сыйға берілген көптеген өсімдіктер мен ағаштарға орын берді. Саквилл Уэсттің досы және әріптес бағбаны Хизер Мьюрдің Кифтсгейт сарайынан сыйға берілген Роза филипс 'Кифтсгейт' розасы – бір мысал. Бақтың бұл бөлігі 1987 жылғы Ұлы дауылда ерекше ауыр зардап шекті және көптеген ағаштар қайта отырғызылды. Орхоз Найджел Николсонның әкесінің құрметіне салынған екі құрылысқа арналған орын: қайық үйі және беседка. 1969 жылғы беседка Фрэнсис Пимнің жұмысы, және ол Кенттегі астық кептіру үйлерінің шатырларын еске түсіретін шамшаң тәрізді шатырмен жасалған. Ағаштан салынған, тоскан колонналары бар қайық үйі 2002 жылдан бері жергілікті Purcell Miller Tritton архитектура фирмасының жобасы болып табылады.

Өсімдіктер

Бақшадағы ақ гүлдердің суреті. Жоғарыда бұтақтардан төгілген гүлдер арт жағынан жарықтандырылған. Сол гүлдердің төменінен және артынан көлеңкеде қалған басқа гүлдер де бар. Роза муллигани (жоғарыда) Ақ бақтағы перголаға өседі. Тони Лордтың айтуынша, Саквилл Уэст пен Николсон Сиссингхерст бақтарын сирек өсімдіктерді көрсететін қоғамдық бақ ретінде емес, жеке ләззат алу үшін жасаған. Саквилл Уэсттің ескі розалардың сирек сорттарын жинау және сақтауға деген қызығушылығынан басқа, бақтағы өсімдіктердің барлығы ең алдымен жақсы көрінуі және жоспарланған жерлерінде сәтті өсуі үшін таңдалған, әлемнің түкпір-түкпірінен сирек өсімдіктерді жинауға қарағанда. Кейін, 1960 жылдары Памела Швердт пен Сибил Кройцбергер ең жақсы гүлдейтін өсімдіктердің түрлерін көбейтіп, оларды сатуға және әуесқой бағбандарға қолжетімді етуге шешім қабылдады.

Гүлдер

Сиссингхерсттегі роза сорттарының жинағы ерекше саналады, сонымен қатар Саквилл Весттің бағбандыққа қатысты көзқарасын көрсетеді. 1953 жылы Джон Васс мұнда 194 түрлі роза сортын санап шықты. Бірнеше заманауи роза сорттары да бар: Флорибунда розасы 'Айсберг' Ақ баққа отырғызылды, оны Саквилл Вест қайтыс болғаннан кейін суық қыстан кейін өсімдіктердің қырылуын толықтыру үшін Хилда Мюррелл ұсынған. Ал жарқырап тұратын қызыл түсті, өрмелі гибридті шай розасы 'Аллен Чандлер' Жоғарғы ауланың кіреберіс қақпасының екі жағында өседі. Дегенмен, Саквилл Весттің жинағының негізгі назары роза түрлері мен ескі бақша сорттарына аударған. Саквилл Вест ескі розаларға деген құмаршылығын сипаттап, «розалардың белгілі бір қабылданған және дағдыланған түстермен ғана шектелуі керек деген ойдан бас тарту керек, сондай-ақ, көбінесе таныс емес қызғылт және лила түстерін, ескі голланд гүл суреттерін еске түсіретін жолақты, қабыршақты, дақты түрлерін құптау керек; шын мәнінде, оларға ашық және әділ көзбен, сондай-ақ, күннің жылуымен нәрленген розаның нағыз хош иісін бағалайтын сезімталдықпен қарау керек» деді. Ол әсіресе 'Мадам Исаак Перейр' және 'Мадам Пьер Огер' бурбон розаларын ұнатты. Сиссингхерст үшін роза сорттарын табуға көмектескен және Роза бағының жобасын жасауда Саквилл Вестке кеңес берген Грэхам Стюарт Томас 'Мадам Исаак Перейр' розасын «барлық розалардың ішіндегі ең күшті хош иісті» ал 'Мадам Пьер Огер' розасын «розалар арасындағы бірегей формальды кемелділік» деп сипаттады. Алғаш рет мүлікке келгенде, Саквилл Вест қызыл, қос гүлді Rosa gallica розасын жабайы өсіп жатқан күйде тапты, ол бұл жерде бұрынғы егістерден қалған болуы мүмкін. Ол оны жеміс бағына отырғызды және қазір ол 'Sissinghurst Castle' деп аталады. 1930 жылы, тіпті мүлікке қатысты келісімдерге қол қойылмас бұрын, ол Оңтүстік коттеджінің оңтүстік жағына 'Мадам Альфред Каррьер' нойзет розасын отырғызды, бұл бақта отырғызған алғашқы розасы болды. Роза бағында көптеген розалар жеке-жеке отырғызылды, бірақ екі терең қызғылт роза сорты – 'Мадам Лауриоль де Барни' бурбоны және 'Ла Виль де Брюссель' дамаск розасы үштен бір топқа жақын отырғызылды және бірге өсіп, бақтың сол және оң жағында назар ошақтарын құрады. Ақ бақта Роза муллигани розасы дизайнның орталық бөлігі ретінде аркаға оралған. Бірнеше сорттар жеміс бағында ағаштарға өрмелеп өсуі үшін оқытылған. Олардың ішінде Томас «Rosa wichuraiana гибридтерінің арасында сүйікті» деп сипаттаған 'Альберик Барбье' розасы бар. Тағы бірі – 1827 жылы Орлеан герцогының бағбанының екі қызының құрметіне аталған, олар өз кезегінде Перпетуа және Фелисити аттарын алған 'Фелисите э Перпетю' розасы – бұл Rosa sempervirens гибриді. Үшіншісі – Саквилл Вест былай деп жазған 'Мадам Плантье' нойзет розасы: «Мен шығып, айдың жарығында оған қараймын: ол жұмыр пішіндес, періштедей жарқырап, бірден әйелдей де, таза да көрінеді».

The collection of rose varieties at Sissinghurst is considered to be extraordinary as well as to encapsulate Sackville West's approach to gardening. In 1953, John Vass counted 194 rose varieties on the property. A few modern rose varieties are included: the floribunda rose 'Iceberg' is planted in the White Garden, having been supplied by Hilda Murrell to supplement plant losses after a hard winter following Sackville West's death, and the bright scarlet climbing hybrid tea 'Allen Chandler' grows on each side of the entrance gate to the Top Courtyard. The focus of Sackville West's collection was, however, on species roses and old garden varieties. Sackville West described her love of the old roses, saying that one should "discard the idea that roses must be limited to certain accepted and accustomed colours, and to welcome the less familiar purples and lilacs, and the striped, flaked, mottled variations which recall the old Dutch flower paintings; to approach them, in fact, with open and unprejudiced eyes, and also with a nose that esteems the true scent of a rose warmed by the sun." She was especially fond of the bourbon roses 'Madame Isaac Péreire' and 'Madame Pierre Oger'. Graham Stuart Thomas, who helped locate rose varieties for Sissinghurst and advised Sackville West on the design of the Rose Garden, described 'Madame Isaac Péreire' as "[p]ossibly the most powerfully fragrant of all roses", and 'Madame Pierre Oger' as having a "formal perfection unique among roses". When she first visited the property, Sackville West came upon a dark red, double flowered form of Rosa gallica growing wild and apparently dating from earlier plantings there. She eventually planted it in the Orchard, and it is now known as the cultivar 'Sissinghurst Castle'. In 1930, even before the deeds to the property had been signed, she planted the noisette rose 'Madame Alfred Carrière' on the south face of the South Cottage, making it the first rose she would plant in the gardens. In the Rose Garden itself, many roses were planted singly, but two deep pink varieties, the bourbon 'Madame Lauriol de Barny' and the damask 'La Ville de Bruxelles', were planted closely in groups of three and allowed to grow together, providing focal points on the left and right sides, respectively, of the garden. In the White Garden, Rosa mulliganii is trained over an arbour to provide the centrepiece of the design. Several varieties are trained to climb up trees in the Orchard. These include 'Albéric Barbier', described by Thomas as "a great favourite" among the hybrids of Rosa wichuraiana. Another is 'Félicité et Perpétue', a Rosa sempervirens hybrid that was named for the two daughters of the gardener to the Duke of Orléans in 1827, who were, in turn, named after Perpetua and Felicity. A third is the noisette 'Madame Plantier', of which Sackville West wrote: "I go out and look at her in the moonlight: she gleams, a pear shaped ghost, contriving to look both matronly and virginal."

Ағаштар мен қоршаулар

Бақшаның көрінісі, сол жақта биік жасыл тікбұрышты жиекті қоршау, алдында ақ гүлдермен гүлзар, тығыз кесілген төменгі қоршаумен шектеліп, арт жағында кірпіш мұнаралар бар. Саквилл Вест пен Николсон негізінен, негізгі үлгілер ретінде қызмет ету үшін, қазірдің өзінде меншікте өсіп тұрған үлкен ағаштарды сақтап қалды. Олардың ішінде көптеген бақтарды шеңберлейтін көптеген ежелгі емендер бар. Бақта бұрыннан егілген алма және алмұрт ағаштары болды; Саквилл Вест пен Николсон оларды сақтап, қысқа арқандарға тіреу ретінде пайдалануға шешім қабылдады. Сол сияқты, Жаңғақтар бағы толығымен 1900 жыл шамасында отырғызылған сияқты жаңғақ ағаштарынан тұрады. Кейбір ағаштар отырғызылды, әсіресе Лайм аллеясының липалары. Төменгі ауланың оңтүстік жағында Магнолия лилифлора 'Нигра' гүлзар орналасқан, ал Жоғарғы ауланың қабырғаларында Магнолия грандифлора ағаштары бар. Төменгі аулада коралл ағашы өседі. Бұрынғы Роза бағындағы кейбір Малус және Прунус, сондай-ақ Робиния псевдоакация, Cercidiphyllum japonicum және Koelreuteria paniculata Коттедж бағында құрды. 1932 жылы Төменгі ауланың көгалды бөлігінің орталық нүктесі ретінде катальпа отырғызылды, Николсон оның көлеңкесінде отырып оқуды ұнататын, бірақ ол 1960 жылдары қурады. Қоршаулар "бақша бөлмелерін" анықтауда маңызды рөл атқарады. Олар әртүрлі биіктіктегі тікбұрышты, жиекті қатарлар түрінде қолданылады. Емен, шомыр және жиде қоршаулары да осылай кесіледі, итальяндық кипаристің пішініне ұқсас тік акценттер жасалады.

Аталған тұқымдар

thumb|left|alt=Ақ түтік тәрізді гүлдері мен ақ дақты жасыл жапырақтары бар кішкентай өсімдіктің суреті.|Pulmonaria 'Sissinghurst White'
'Sissinghurst Castle' раузасынан басқа, Sissinghurst-та көптеген гүлді өсімдіктер өсіріліп, оларға осы жердің немесе онымен байланысты адамдардың құрметіне лайық есімдер берілген. Саквилл Уэсттің өзі өсімдіктерге осылай есім қоюға ынтасы аз болды, тіпті ол Николсонмен бірге анасының құрметіне 'Lady Sackville' деп аталған раузаны қазып алып, тастап кеткен. Бақтарға байланысты саудалық атаулары бар көптеген өсімдіктер бар, мысалы, Tanacetum parthenium 'Rowallane' көбінесе қате түрде 'Sissinghurst' деп аталады, бірақ Sissinghurst-та өсірілген немесе табылған және осы байланысты көрсету үшін аталған бірнеше өсімдіктер бар. Саквилл Уэст адамдардың есімін еске алу үшін өсімдіктерге ат қоюды ұнатпаса да, өмірінің соңына қарай, шамамен 1960 жылы Viola 'Lady Sackville' сатып алып, оны Делосқа отырғызды. Ол қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, 'Lady Sackville' мен оның жанында өскен 'Nellie Britton' сорттарының араласуынан пайда болған көшет табылды. Оның гүлдері ата-ана сорттарынан ірі, жағырақты қызғылт түсті болды. Бағбандар оны 'Vita' деп атады. Саквилл Уэст сонымен қатар Мұнара сатыларында өздігінен себілген розмариннің (Rosmarinus officinalis) бір түрін өсірді, ол әдеттегі сорттан тік сабақтарымен және көк түстің тереңірек тонындағы гүлдерімен ерекшеленді. Ол ерекше сорт ретінде танылып, 'Sissinghurst Blue' деп аталды. 1969 жылы Кенттегі бағбан қызыл-күлгін гүлді жұлдызшаның (dwarf bearded iris) бір сортын өсірді. Ол одан бір данасын Sissinghurst-қа берді, онда ол Күлгін шекараға отырғызылды және Iris 'Sissinghurst' деп аталды. 1970 жылдары Гландулярияның (Verbena) қызғылт гүлді данасы баққа сыйға беріліп, 'Sissinghurst' деп аталды. 1976 жылы баққа Pulmonaria officinalis түрінен ерекшеленетін, ірі ақ гүлдері бар (сондай-ақ түрінің ақ дақты жапырақтарымен бірге) ерекше дана берілді. Ол Ақ баққа отырғызылды және 'Sissinghurst White' деп аталды. 1977 жыл шамасында бағбандар Thalictrum aquilegiifolium көшеттерінің жиынтығын сатып алды. Олар ең жақсы, гүлдері ірі өсімдікті таңдап, оны көбейтті. Бұл өсімдік Ақ баққа қосылып, 'White Cloud' деп аталды. Penstemon barbatus сортынан алынған Penstemon 'Evelyn' өсімдігінен бір дана 'Sissinghurst Pink' деп аталды, бірақ Лорд оны 'Evelyn'нен ерекшеленбейді деп санайды. 1980 жылдардың соңында Памела Швердт пен Сибил Кройцбергер Челси гүл шоуының жанындағы гүл дүкенінде өте жағырақты қызғылт түсті Phlox stolonifera данасын тапты. Олар оны Жоғарғы аулаға отырғызып, Швердт анасының құрметіне 'Violet Vere' деп атады, ол Жабайы гүлдер қоғамының президенті болған және тоқсан жылдық мерейтойын тойлап отырған.

thumb|left|alt=Photograph of a small plant with tubular white flowers and green leaves spotted with white.|Pulmonaria 'Sissinghurst White'
In addition to the 'Sissinghurst Castle' rose, multiple other flowering plants have been grown at Sissinghurst and given names honouring the property or the people associated with it. Sackville West herself had low enthusiasm for naming plants in this way, and she and Nicolson actually dug up and discarded a rose that was named 'Lady Sackville' after her mother. There are numerous plants that have been given trade names based on the gardens, including Tanacetum parthenium 'Rowallane' which has often been mislabelled as 'Sissinghurst', but there are several that are grown at or were discovered at Sissinghurst and were named to reflect the association. Sackville West made an exception to her dislike of naming plants in memory of people and purchased Viola 'Lady Sackville' late in her life, around 1960, planting it in the Delos. A few years after her death, a seedling appeared that seems to have been a spontaneous cross between 'Lady Sackville' and the variety 'Nellie Britton' that was growing alongside it. It had flowers of a rich pink that were larger than those of the parent varieties. The gardeners named it 'Vita'. Sackville West had also grown a variety of rosemary (Rosmarinus officinalis) that self seeded in the Tower steps, and differed from the common variety in having upright rather than trailing stems, and flowers of a deeper shade of blue. It has come to be recognized as a distinct cultivar, and named 'Sissinghurst Blue'. In 1969, a gardener in Kent bred a cultivar of dwarf bearded iris with reddish purple flowers. He gave a specimen to Sissinghurst, where it was planted in the Purple Border, and named Iris 'Sissinghurst'. During the 1970s, a pink flowered specimen of Glandularia (Verbena) was given to the garden and named 'Sissinghurst'. In 1976, the garden was given a distinctive specimen of Pulmonaria officinalis that, unlike the species, has large white flowers (along with the white spotted leaves of the species). It was planted in the White Garden and named 'Sissinghurst White'. Around 1977, the gardeners purchased a collection of seedlings of Thalictrum aquilegiifolium. They selected the best plant, having larger flowers, and propagated it. This plant was added to the White Garden and named 'White Cloud'. From a planting of Penstemon 'Evelyn', which is a selection of Penstemon barbatus, a specimen was named 'Sissinghurst Pink', although Lord does not consider it to be distinct from 'Evelyn'. In the late 1980s, Pamela Schwerdt and Sibylle Kreutzberger found a specimen of Phlox stolonifera with a remarkably rich purple colour in a florist's shop near the Chelsea Flower Show. They planted it in the Top Courtyard and named it 'Violet Vere' after Schwerdt's mother, who had been President of the Wild Flower Society and was celebrating her ninetieth birthday.