Жосиа Ройс: Америкалық философ және тарихшы

Кіріспе

Джозиа Ройс (/r/ɔɪ/s/; 20 қараша 1855 - 14 қыркүйек 1916) – американдық прагматик және объективті идеалистік философ, американдық идеализмнің негізін қалаушы. Оның философиялық идеяларына прагматизм мен идеализмді біріктіруі, адалдық философиясы және абсолютизмді қорғауы кірді. Ройс жазған "Заманға арналған сөз" (1914) 1936 жылы Франклин Делано Рузвельттің Құрама Штаттар жөніндегі жылдық үндеуінде цитата келтірген: "Адамзат қазіргі таңдағы үлкен дағдарыстарының бірін басынан кешіруде. Жаңа идеялар, жаңа мәселелер – әділеттілік, қайырымдылық, батылдық, шыдамдылық және адалдық жолындағы жұмысты жалғастыруға жаңа шақыру. [ ] Мен өз буынымның лайықты адамы болу үшін шаршамай, үмітпен оқыдым, жақсы көрдім және еңбек еттім." Ройс – тарихты зерттеп, жазған жалғыз классикалық американдық философ. Оның тарихи еңбектері көбінесе Американың батысына арналған.

Өмір

Ройс 1855 жылғы 20 қарашада Калифорния штатының Грасс-Вэлли қаласында дүниеге келді. Ол Джозиа мен Сара Элеонора (Бейлисс) Ройстің ұлы болды, олардың отбасылары жақында Англиядан көшіп келген және 1849 жылы американдық пионерлердің батысқа қарай қозғалысында бақыт іздеген адамдар еді. 1875 жылы ол Калифорния университетінің Беркли қаласындағы филиалынан (оның оқу кезінде Оклендтен Берклиге көшірілді) «Бакалавр» (B.A.) академиялық дәрежесін алды, кейіннен ол ағылшын тілі композициясы, әдебиеті және риторика пәндерін оқытқан оқытушы болып жұмыс істеді. Университетте ол геология және табиғаттану профессоры, сонымен қатар эволюция мен діннің үйлесімділігін қолдайтын көрнекті ғалым Джозеф Ле Контемен бірге оқыды. Ле Конте қайтыс болғаннан кейін жарияланған естелік мақалада Ройс Ле Контетің оқытуының өзінің қалыптасуына тигізген әсерін сипаттап, былай деп жазды: «Осылай туған таңғажайып мен үшін философияның бастауы болды» (328-бет). Германияда Герман Лотцемен оқығаннан кейін, ол Джонс Хопкинс университетінде докторлық диссертациясын аяқтау үшін АҚШ-қа оралды, онда ол 1878 жылы философия ғылымының алғашқы төрт докторлық диссертациясының бірімен марапатталды. Джонс Хопкинс университетінде ол неміс ой-санасының тарихы бойынша курс оқыды, бұл оның басты қызығушылықтарының бірі болды, себебі ол тарих философиясына көңіл бөлді. Калифорния университетінің Беркли қаласындағы филиалында төрт жыл оқығаннан кейін, ол 1882 жылы Ройстің досы және философиялық оппоненты Уильям Джеймстің демалысқа кеткен кезінде Гарвардқа сабақ беруге барды. Ройстің Гарвардтағы лауазымы 1916 жылғы 14 қыркүйекте қайтыс болғанға дейін 1884 жылы тұрақты болып бекітілді. Ройс Америка өнер және ғылым академиясының, АҚШ Ұлттық ғылым академиясының және Америка философиялық қоғамының сайланған мүшесі болды.

Тарихнама

Ройс философиялық ортада ерекше көзге түседі, өйткені ол өмірінің маңызды бөлігін, әсіресе Америка батысының тарихын зерттеуге және жазуға арнаған жалғыз ірі американдық философ болды. Оның замандас американдық философиясының төрт алыптарының бірі ретінде [ ] Ройс тарихшы ретінде өзін, атақ пен еңбек көлемі жағынан басып оздырды (Померой, 2). Гарвардтағы алғашқы үш жылында Ройс басқа профессорлар үшін ағылшын тілінде эссе жазу, сот-медицина, психология және философия сияқты көптеген пәндерді оқытты. Ақырында философия жазуға ден қойса да, оның жас кезіндегі қызығушылықтары өте кең болды, ол роман жазып, паранормальды құбылыстарды (скептик ретінде) зерттеді және әдеби сынның маңызды бөлігін жариялады. Ол тек тарихшы және философ ретінде ғана өзін ерекшелендірді. Дегенмен, Ройс өзін тым көпке таратты, нәтижесінде 1888 жылы нервтік ауруға шалдығып, қызметтен демалыс алуға мәжбүр болды. Джон Кленденнингтің 1999 жылғы кітабы Ройс туралы стандартты өмірбаян болып табылады. Ройс туралы автобиографиялық естеліктерді Оппенхаймның зерттеуінде кездестіруге болады. 1883 жылы Ройске Калифорния штатының тарихын жазуды ұсынған баспа компания жүгінді. Гарвардтағы жағдайының қиындығы мен философиялық жұмысын жалғастыру ниетін ескере отырып, Ройс бұл мүмкіндікті тартымды деп тапты. Ол достарына «ақшаға қызығатынын» жазды. Ройс бұл тапсырманы бос уақытын толтыруға мүмкіндік беретін қосымша жоба ретінде қарастырды. 1891 жылы оның тарихшы ретіндегі мансабы аяқталды, бірақ ол Калифорния тарихының бірнеше шолуларын және тарихын толықтыру үшін журналдардағы мақалаларын жариялағаннан кейін ғана болды.

Философия

1882 және 1895 жылдар аралығы Ройстың ең көрнекті американдық философтардың бірі екенін бекітті. 1885 жылы Гарвардтағы лекциялары негізінде жарық көрген «Философияның діни қыры» және 1892 жылғы «Қазіргі заманғы философияның руы» оның философиялық әлемдегі орнын нығайтты. Біріншісінде қателік шындығына негізделген Құдайдың бар екендігінің жаңа дәлелі ұсынылған. Ройс барлық қателердің толық шындықпен салыстырғанда қателік ретінде қарастырылатынын, сондықтан өзімізді қатесіз деп санауымыз немесе тіпті қателердің өзі шындықтың әлеміне дәлел болатынын қабылдауымыз керек деді. Идеализмнің постулаттарға тәуелді екенін және гипотезалық жолмен дамитынын нақты айтқаннан кейін, Ройс идеяларымыздың оларға жататын жалпылама тұтастыққа объективті сілтеме жасауының қажеттігін қорғайды, себебі осы постулаттарсыз «практикалық өмір де, теорияның ең қарапайым нәтижелері де – ең қарапайым сезімдерден ең құнды сенімдерге дейін – біздің көпшілігіміз үшін, тіпті баршамыз үшін де толығымен мүмкін болмас еді» (қараңыз, «Философияның діни қыры», 324-бет). Идеалистік постулаттарды негіздеу практикалық сипатта (Ройс өзінің қалыптасу кезеңінде осыны көп рет айтқан және өзі үшін «прагматист» аталымын қабылдаған), себебі ол философиялық идеялардың құндылығын бағалауда практикалық өмірді басшылыққа алып, анықтаушы күшке ие деп есептеді. Ройс өзінің «жеке сананың құдіретті санамен байланысы» туралы толыққанды немесе қанағаттанарлық түсіндірме бере алмайтынын және бере алмайтынын мойындады (қараңыз, «Философияның діни қыры», 371-бет), бірақ осы қиындыққа қарамастан, өзінің қолынан келгенінше ең жақсы түсіндіруді ұсынуға тырысады. Оның замандастарының философтары бұл ұстанымды «қателікшілдік» деп атады, ал Ройс оны қабылдауының себебі Чарльз Сандерс Пирс пен Уильям Джеймстің ықпалынан туындауы мүмкін. Ройс сондай-ақ кейіннен «жеке тұлғалық» деп аталатын көзқарасты қорғайды, яғни «саналы жеке тұлғалардың жалпылама ойға қатысты белгісіз қатынасы олардың жалпылама ойдың құрамдас бөліктері ретінде қатысуы арқылы шешіледі. Олар ешқандай басқа адамның «арманындағы нәрселерге» айналмайды, бірақ олардың барлық шындығы, олардағыдай, жоғары шындықтың бір бөлігі екені анықталады. Бұл шындық күш емес, ол жеке тұлғаларды армандау арқылы жаратпайды, бірақ оларда жеке тұлға ретінде рационалды толықтығы жоқ болмысты толықтырады» («Философияның діни қыры», 380–381-беттер). Ройс бұл болжамға сенеді, ал оның моральдық және діни қыры Абсолюттің бар екендігіне нұсқайды.

The years between 1882 and 1895 established Royce as one of the most eminent American philosophers. His publication in 1885 of The Religious Aspect of Philosophy, and in 1892 of The Spirit of Modern Philosophy, both based on Harvard lectures, secured his place in the philosophical world. The former of these contained a new proof for the existence of God based upon the reality of error. All errors are judged to be erroneous in comparison to some total truth, Royce argued, and we must either hold ourselves infallible or accept that even our errors are evidence of a world of truth. Having made it clear that idealism depends upon postulates and proceeds hypothetically, Royce defends the necessity of objective reference of our ideas to a universal whole within which they belong, for without these postulates, "both practical life and the commonest results of theory, from the simplest impressions to the most valuable beliefs, would be for most if not all of us utterly impossible" (see The Religious Aspect of Philosophy, p. 324). The justification for idealistic postulates is practical (a point Royce made repeatedly in his maturity, accepting the label of pragmatist for himself), to the extent that it embraced practical life as the guide and determiner of the value of philosophical ideas. Royce accepted the fact that he had not and could not offer a complete or satisfactory account of the "relation of the individual minds to the all embracing mind” (see RAP, p. 371), but he pushes ahead in spite of this difficulty to offer the best account he can manage. This stance is called fallibilism by the philosophers of his generation, and Royce's embrace of it may be attributed to the influence of Charles Sanders Peirce and William James. Royce also defends a view that was later to be called personalism—i. e., “The ambiguous relation of the conscious individuals to the universal thought will be decided in the sense of their inclusion, as elements in the universal thought. They will indeed not become 'things in the dream' of any other person than themselves, but their whole reality, just exactly as it is in them, will be found to be but a fragment of a higher reality. This reality will be no power, nor will it produce the individuals by dreaming of them, but it will complete the existence that in them, as separate beings, has no rational completeness”. (RAP, pp. 380–381) This is an unavoidable hypothesis, Royce believed, and its moral and religious aspect point to the existence of an Absolute.

Абсолютизм және заманашылдық

Ройстің қорғаған "Абсолют" Георг Вильгельм Фридрих Гегель мен Ф. Х. Брэдлидің идеяларынан мүлдем өзгеше болды. Ройстің Абсолюті – қоғамның негізі және бастауышы, ол өткенді толығымен сақтап, қазіргі уақытты түсіндіру арқылы қолдайды, болашақтағы барлық мүмкіндіктерді болжайды және осы мүмкіндіктерге қоғамның идеалы ретінде құндылық сыйлайтын жеке, уақытша болмыс. Ройстің Абсолюті мен басқа ойшылдардың ұқсас идеясы арасындағы негізгі айырмашылық – оның уақыттық және жеке сипаты, сондай-ақ оның түсіндіру қызметі. Ройс бұл құдайлық іс-әрекетті Чарльз Сандерс Пирс ұсынған "агапизм" немесе "эволюциялық махаббат" тұжырымы арқылы түсіндірді. Ройс адамдардың әрбір ісінің қайтарылмайтындығы арқылы Абсолютті сезінетініне сенді. Біздің істеріміздің өзгертілмейтіндігімен бетпе-бет кездесу – Абсолютті оның уақыттық қажеттілігімен кездесу. Ройс абсолюттік философиялық идеяны ойдың тұтас жүйесі үшін қажетті гипотеза деп есептеді, бірақ практикалық мақсаттар мен мәнді этикалық өмір үшін барлық адамға қажет нәрсе – үздіксіз "түсіндіруге ұмтылыс". Барлық түсіндіру әрекеттерінің уақыттық негізі – "Түсіндіруші Рух", ол Абсолюттің тағы бір атауы, бірақ мұндай болмысқа философиялық түсінік табысты түсіндіру мен этикалық өмір үшін қажет емес.

"Құдай туралы түсінік" пікірталасы

Ройстің мансабы мен ойлауының шешуші кезеңі Калифорнияға оралып, Берклидегі Философиялық одақта сөйлеген кезде болды. Бұл кездесуде ол Құдай туралы түсінігін Джордж Холмс Хоуисон, Джозеф Ле Конте және Сидни Мезестің сын-ескертпелерінен қорғауға тырысты, ал «Нью-Йорк Таймс» газеті бұл жиынды «алпауыттардың шайқасы» деп атады. Ройс Құдайдың болмысын дәлелдеудің жаңа модальдық түрін ұсынды, ол қателік емес, білімсіздікке, жеке тұлғаның толық еместігіне, эпистемологиялық белгісіздікке емес, негізделген. Алайда, Хоуисон Ройстің ілімін сынға алып, абсолюттің алдында жеке тұлғаның онтологиялық негізін жоққа шығарғанын, осылайша Ройстің идеализмін Хоуисонның пікірінше, зиянды жеке тұлғасыздыққа айналдырғанын айтты. Ройс мұндай нәтижеге жеткізуді көздемеген еді және Хоуисонның сын-ескертпесіне алдымен 1897 жылы талқылауға қосымша эссе жазып, содан кейін «Дүние және жеке тұлға» (1899, 1901) атты Гиффорд лекцияларында жеке тұлға философиясын толықтырып дамыта отырып жауап берді. Сонымен қатар, Ройс Джеймстің өзінің гипотетикалық абсолютизміне қарсы қатаң сынға ұшырады. Кейіннен Ройс Брэдлидің философиясымен айналысуы Абсолютпен тым күшті байланысқа әкелген болуы мүмкін екенін мойындады, ал Спинозаны үнемі оқуы да сондай әсер еткен болуы мүмкін еді.

Әлем және жеке адам

Гиффорд лекцияларының бірінші сериясы Ройс атаған "реализм", "мистицизм" және "критикалық рационализм" деп аталатын үш тарихи болмыс тұжырымдамасына қарсы дәлел келтірді және "Болмыс-пікірдің төртінші тұжырымдамасын" қорғады. Ройс бойынша, реализм – тәуелсіз болу, ал мистика мен сыншыл рационализм болмыстың басқа критерийлерін ұсынды: мистикадағы бірдендік пен сыншыл рационализмдегі объективті жарамдылық. Ройс осылардың әрқайсысы болмыстың негізгі сипаты туралы гипотеза ретінде қарама-қайшылыққа ұшырайтынын көрсетеді. Керісінше, Ройс өзінің гипотезасы ретінде "болу – бүтінмен ерекше байланыста болу" дегенді ұсынады. Бұл тұжырымдама болмыстың үш маңызды аспектісін сақтайды: Бүтін, жеке тұлға және оларды құрайтын қарым-қатынас. Бұрын Ройс онтология туралы гипотезаларында қатынастар терминдерді талдау кезінде анықталатынын есептесе, енді ол терминдер олардың қарым-қатынастарымен құрылады деген тұжырымға келеді. Ал терминдер субъектілерге сілтеме жасайды деп есептесек, біз жеке тұлғаларды басқа тұлғаларға және оларға тән қатынастардың жиынтығымен ерекше құрылған деп ойлауға міндеттіміз. Гиффорд лекцияларының екінші сериясында Ройс осы қарым-қатынастарды уақытқа айналдырады, біз айырмашылықтар мен бағыттылықты біріктірілген және өзгермелі "уақыт кезеңдерінде" атап өту арқылы ауысу және кеңістік сияқты идеялар туралы ойлауға үйренетінімізді көрсетеді. Ройс түсіндіреді: "біздің тәжірибеміздің уақытша формасы – осылайша, ерік-жігердің өзінің ерекше формасы". (The World and the Individual, Second Series, 124-бет). Осылайша, Ройс үшін ерік – өзінен тыс, мүмкін болашаққа жететін және мойындалған өткенге әсер ететін ішкі динамика. Ғарыш және оған сәйкес келетін абстрактілі сипаттамалар осы динамизмнің бұрмалауы, ал метафизикалық қателік, әсіресе "реализм", осы абстракцияларды сөзбе-сөз қабылдаудан туындайды. Философияның өзі сипаттамалық жолмен жүреді, сондықтан ол өзінің онтологиясын белгілі бір дәрежеде көркем әдебиет ретінде ұсынуы керек. Бірақ идеялар, олардың іс-әрекет пен сапалар әлемінде не істейтініне байланысты, кеңістіктік емес, уақыт тұрғысынан динамикалық тұрғыдан қарастырылғанда, уақытша формалары бар және олар – іс-әрекет. Ой-пікірлерді баяндау, мысалы, бағалау әлеміне жататын, кеңістікті сипаттаудан гөрі тиімдірек, өйткені кеңістік ғаламның сахнасы мен көрінісін ұсынады, бірақ әлемнің ойыны уақытта жүреді. (WI2, 124–125-беттер). Суреттеу әлемінде абстрактілі түрде ойластырылған уақыт, толыққанды кеңістікке айналмаса да, бізге мәңгілік туралы идея береді, ал өмір сүрген және тәжірибелі уақыт осы сипаттаманы (және басқа да) тарихи, этикалық және эстетикалық тұрғыдан негіздейді. Философия баяндаудың орнына сипаттау арқылы жүретіндіктен, "біздің идеализміміздің шынайы әлемін біз адамдар уақытша тәртіп ретінде қарауымыз керек", онда "мақсаттар орындалады немесе шекті ішкі мағыналар соңғы көрінісіне жетіп, сыртқы мағыналармен бірлікке жетеді". Сондықтан Ройс үшін бұл – біздің философиялық ілімдерімізге психологиялық және бағаланған тәжірибені біріктірудің орнына логикаға сәйкес философиялық ойлауды мәжбүрлейтін тұжырымдамалық ойлаудың шектеулері. Ройс пікірінше, біздің тұжырымдамалық және қабылдау тәжірибесінің параллельдігін болжауға және біріншісін екіншісіне нұсқау ретінде пайдалануға жеткілікті дәлелдер бар, әсіресе біздің ішкі мақсаттарымызды идеалдастыру оларды басқалардың мақсаттарымен үлкен тұтастықта байланыстыруға мүмкіндік береді, оның ішінде біз тікелей тәжірибе алмаймыз. Біз үлкен тұтастыққа қызмет етуден келетін қанағат сезімін бағалай аламыз және осы қанағат сезімдері бізді шекті жандан тыс, сыртқа қарай бағыттаған жолдарға қарай мінез-құлықтарымызды біртіндеп қалыптастырамыз, бірақ біз тәжірибелерімізге жататын үлкен тұтастықты сезінуге жаралған жоқпыз. Біз ішкі өмірінде Бүкіл бар болатын қандай да бір тәжірибе алушы бар деп болжауға көмектесе алмаймыз, бірақ мұндай тәжірибе алушының шынайылығына бізді тәжірибелік мазмұн емес, тек болжамның болмай қалуы ғана сендіреді.

The First Series of Gifford Lectures made the case against three historical conceptions of being, called “realism”, “mysticism”, and “critical rationalism”, by Royce, and defended a “Fourth Conception of Being”. Realism, according to Royce, held that to be is to be independent, which mysticism and critical rationalism advanced other criteria, that to be way to, immediacy in the case of mysticism and objective validity in critical rationalism. As hypotheses about the fundamental character of being, Royce shows each of these falls into contradiction. In contrast Royce offers as his hypothesis that “to be is to be uniquely related to a whole”. This formulation preserves all three crucial aspects of being, namely the Whole, the individual, and the relation that constitutes them. Where previously Royce's hypotheses about ontology had taken for granted that relations are discovered in the analysis of terms, here he moves to the recognition that terms are constituted by their relations, and insofar as terms are taken to refer to entities, as we must assume, we are obliged to think about individuals as uniquely constituted by a totality of relations to other individuals and to the Whole that are theirs alone. In the Second Series of Gifford Lectures Royce temporalizes these relations, showing that we learn to think about ideas like succession and space by noting differences and directionality within unified and variable “timespans”, or qualitative, durational episodes of the “specious present”. Royce explains, “our temporal form of experience is thus peculiarly the form of the Will as such”. (The World and the Individual, Second Series, p. 124)

Hence, for Royce, the will is the inner dynamism that reaches beyond itself into a possible future and acts upon an acknowledged past. Space and the abstract descriptions that are appropriate to it are a falsification of this dynamism, and metaphysical error, especially “realism”, proceeds from taking these abstractions literally. Philosophy itself proceeds along descriptive lines and therefore must offer its ontology as a kind of fiction. But ideas, considered dynamically, temporally instead of spatially, in light of what they do in the world of practice and qualities, do have temporal forms and are activities. The narrative presentation of ideas, such as belongs to the World of Appreciation, is “more easily effective than description for space furnishes indeed the stage and the scenery of the universe, but the world’s play occurs in time”. (WI2, pp. 124–125). Time conceived abstractly in the World of Description, although it can never be wholly spatialized, provides us with an idea of eternity, while time lived and experienced grounds this description (and every other), historically, ethically, and aesthetically. Since philosophy proceeds descriptively rather than narratively, “the real world of our Idealism has to be viewed by us men as a temporal order”, in which “purposes are fulfilled, or where finite internal meanings reach their final expression and attain unity with external meanings”. Hence, for Royce, it is a limitation of conceptual thought that obliges us to philosophize according to logic rather than integrating our psychological and appreciated experience into our philosophical doctrines. There is ample evidence for supposing a parallelism between our conceptual and perceptual experiences, and for using the former as a guide to the latter, according to Royce, particularly with regard to the way that the idealization of our inner purposes enables us to connect them with the purposes of others in a larger whole of which we have no immediate experience. We can appreciate the sense of fulfillment we find in serving a larger whole and form our characters progressively upon the ways in which those experiences of fulfillment point us outwards, beyond the finite self, but we are not so constitute as to experience the greater Whole to which our experiences belong. We cannot help supposing that there is some experiencer within whose inner life the Whole exists, but only the inevitability of the assumption and not any experiential content assures us of the reality of such an experiencer.

Адалдық философиясы

Бұл әлеуметтік метафизика Ройстің адалдық философиясының негізін қалайды. 1908 жылы жарық көрген бұл кітап 1906–1907 жылдары Лоуэлл институтында, Йель, Гарвард және Иллинойс университетінде өткен лекциялардың негізінде жазылған. Оның негізгі идеялары оның Калифорния тарихына арналған жазбаларында ерте кезеңдерде-ақ айқын көрініс берген. Осы еңбекте Ройс философия тарихындағы ең түпнұсқа және маңызды моральдық философиялардың бірін ұсынады. Оның "әмандық" ұғымы – христиандық агапэлік махаббаттың жалпыға ортақ және экуменикалық түсіндірілуі. Жалпы айтқанда, Ройс адамгершілік этикасын ұсынады, онда біздің идеалдарға деген адалдығымыз жеке дамуымызға қалыптастыратын маңызды моральдық факторға айналады. Адамдардың адалдық таныту қабілеті арта келе, өзінен үлкен мақсатқа деген тұрақты берілушілігі күшейе келе, ал осы адалдықтар көптеген ұрпақтар бойына адамдар тобының жоғары мақсаттарымен біріктіріле келе, адамзат ең жоғары идеалдың – кемелді "сүйікті қауымдастық" құру екенін жақсырақ түсіне алады. Сүйікті қауымдастық – адал қызмет арқылы сезіміліктік тәжірибедегі идеал Ройстің моральдық философиясына мақсаттардың патшалығын енгізеді, бірақ трансценденттік және реттеуші емес, имманенттік және іс-әрекеттік тұрғысынан қарастырылады. Бұл идеалдың философиялық мәртебесі гипотетикалық болғанымен, оны өмірге енгізу, біздің шекті мақсаттарымызды орындау арқылы әрбір жеке адам үшін нақтылайды. Әрқайсымыз, қаншалықты моральдық жағынан жетілмеген болсақ та, өзімізге берілгеннен гөрі артық нәрсені көрсететін тәжірибелерді басымыздан өткердік. Бұл кең ауқымды шындық ең көп кездесетін жағдайы – махаббатқа толы сезім. Махаббаттағы адамдардың рухани одағы жеке, саналы және адамнан жоғары деңгейде болады. Адамның адалдығы дұрыс негізделген жағдайда, біздің жеке тұлғаларымызбен тығыз байланысты және оларды қамтитын, адамнан жоғары сана бірлігі болуы керек. Егер осындай гипотеза қабылданса, адалдық – аңызға қызмет етудің өкінішті емес. Себептеріміздің иесі болған жақсылық, сондай-ақ адамнан жоғары деңгейдегі тәжірибе үшін нақты фактіге айналады. ("Адалдық философиясы", 311-бет). Бұл тұжырым Ройстің "абсолютті прагматизмін" көрсетеді, яғни идеалдардың толыққанды практикалық екендігін, олардың қамту аймағы кең болған сайын, соғұрлым практикалық екендігін білдіреді. Сондықтан идеалдардың нақтылануын эмпирикалық түрде күмәндануға болмайды, өйткені бұл біздің саналы өмірімізді түсіндіруге мүмкін емес. Егер идеалдардың нақтылануы шындығында орын алатынын мойындасақ, Ройс, онда біз тек оларды қабылдауға ғана емес, сонымен қатар осы идеалдар бар үлкен, түсінікті құрылымдарды шын деп санауға міндеттіміз, бұл – құдайлық еріктің мақсатты сипаты. Адамдардың жоғары және төмен дәрежелі себептерді ажырату жолы – өз қызметінің басқалардың адалдығын жоя ма, әлде олардың ең жақсы қасиеттерін жоя ма екенін қарастыру. Ақыр соңында, жеке мінез-құлық жоғалған себептерге қызмет ету арқылы, соның арқылы біздің ең үлкен адалдығымыз – адалдықтың өзі екенін білу арқылы өзінің шыңына жетеді. Ройстің адалдық философиясы расистік ассимиляция және жаулап алу теорияларына негізделген деген пікірлер де бар. Томми Дж. Карри бұрынғы Ройс зерттеушілерінің Джозия Ройстің нәсілдік қарым-қатынас теориясын әзірлеу үшін қолданған тарихи контекст пен негізгі мәтіндерді елемегенін айтады. Карри Ройстің замандастарының оны империалист және қара нәсілге қарсы адам ретінде қарағанын жазады. Джон Моффатт Меклин сияқты американдық философтар, прагматик және сегрегационист, Джозия Ройстің нәсіл және негр туралы көзқарасына ашық қарсы шықты. Меклин Ройстің теориясы ақ англолардың нәсілдік сыйы мен әлемді идеалға бағыттау міндеті бар екенін, ал негрлердің ерекше сыйы жоқ екенін және олардың нәсілдік ерекшеліктерін ассимиляция арқылы жоюға болатынын көрсетеді деп мәлімдеді.

This social metaphysics lays the groundwork for Royce's philosophy of loyalty. The book of this title published in 1908 derived from lectures given at the Lowell Institute, at Yale, Harvard, and at the University of Illinois in 1906–07. The basic ideas were explicit in his writings as early as his history of California. Here Royce set out one of the most original and important moral philosophies in the recent history of philosophy. His notion of “loyalty” was essentially a universalized and ecumenical interpretation of Christian agapic love. Broadly speaking, Royce's is a virtue ethic in which our loyalty to increasingly less immediate ideals becomes the formative moral influence in our personal development. As persons become increasingly able to form loyalties, the practical and ongoing devotion to a cause bigger than themselves, and as these loyalties become unifiable in the higher purposes of groups of persons over many generations, humanity is increasingly better able to recognize that the highest ideal is the creation of a perfected “beloved community” in which each and every person shares. The beloved community as an ideal experienced in our acts of loyal service integrates into Royce's moral philosophy a Kingdom of Ends, but construed as immanent and operative instead of transcendental and regulative. While the philosophical status of this ideal remains hypothetical, the living of it in the fulfillment of our finite purposes concretizes it for each and every individual. Each of us, no matter how morally undeveloped we may be, has fulfilled experiences that point to the reality of experience beyond what is given to us personally. This wider reality is exemplified most commonly by when we fall in love. The “spiritual union [of the lovers] also has a personal, a conscious existence, upon a higher than human level. An analogous unity of consciousness, an unity superhuman in grade, but intimately bound up with, and inclusive of, our separate personalities, must exist, if loyalty is well founded, wherever a real cause wins the true devotion of ourselves. Grant such an hypothesis, and then loyalty becomes no pathetic serving of a myth. The good which our causes possesses, then, also becomes a concrete fact for an experience of a higher than human level”. (The Philosophy of Loyalty, p. 311). This move illustrates what Royce calls his “absolute pragmatism”, the claim that ideals are thoroughly practical—the more inclusive being more practical. The concretization of ideals cannot therefore be empirically doubted except at the cost of rendering our conscious life inexplicable. If we admit that the concretization of ideals genuinely occurs, Royce argues, then we are not only entitled but compelled to take seriously and regard as real the larger intelligible structures within which those ideals exist, which is the purposive character of the divine Will. The way in which persons sort out higher and lower causes is by examining whether one's service destroys the loyalty of others, or what is best in them. Ultimately personal character reaches its acme in the recognition that service of lost causes, through which we may learn that our ultimate loyalty is to loyalty itself. Some recent scholarship on Royce has framed his philosophy of loyalty as being based on racist theories of assimilation and conquest. Tommy J. Curry argues that previous generations of Royce scholars have ignored the historical context and primary texts Josiah Royce used to develop his theories of racial contact. Curry writes that Royce was widely read as both an imperialist and an anti Black racist by his contemporaries. Other American philosophers such as John Moffatt Mecklin, a pragmatist and a segregationist, openly challenged Josiah Royce's views of race and the Negro. Mecklin insisted that Royce's theories suggested that while white Anglos had a racial gift and duty to lead the world towards the ideal, the Negro had no special gift and as such could have their racial traits destroyed through assimilation.

Христиандықтың проблемасы

Ройстің ой-пікірінің соңғы кезеңі 1881 жылдан бері қорғаған түсініктерді қолдану мен одан әрі дамытуды қамтиды. Кейбіреулер мұнда Ройстің ойлауындағы түбегейлі өзгеріс бар деп санайды, бірақ дәлелдер оны толық қуаттамайды. Ройстің гипотетикалық онтологиясы, темпорализм, персонализм, төртінші болмыс тұжырымдамасына негізделген әлеуметтік метафизикасы, агапиялық адалдықтың іс-қимылы және сүйікті қауымдастықтың идеалында шекті мақсаттардың бірлігі бұрынғыдай күшінде қалады. Әдістемеде ешқандай айқын өзгеріс байқалмайды және идеализмнен жалтаруға ұмтылыс та көрінбейді. Ройс өзінің «адалдық философиясының бірінен соң бірі келетін тұжырымдары этикалық және діни көзқарастардың дәйекті жиынтығын құрайтынын, олардың негізгі тұжырымдары адам тәжірибесімен салыстырылатынын және қорғалатын метафизикалық идеализмнің негізін қалай алатынын» мәлімдеді. (Христиандық мәселесі, 1-том, 9-бет).

Ройс әдіс немесе онтология тұрғысынан ескі стильдегі абсолютист емес еді, бірақ оның әріптестерінің кейбіреулері оның кейінгі ойларында ғана мұны мойындады. Олардың бір бөлігі оның көзқарасы түбегейлі өзгерді деп сенді. Ройстің этикасы мен діни философиясы, әрине, жетілді, бірақ негізгі философиялық құрылым өзгерген жоқ. Мансабы бойында Шопенгауэрдің пессимистік көзқарасына қарамастан, Еректі идеалистік тұрғыдан түсіндіріп берген Ройс, Ницше және басқалардың, олар ерікті күш тұрғысынан қарастырып, тарихи доктринаның қазіргі заманғы сана үшін сенімді емес деп мәлімдеген сынығынан Паулиндік христиандықты, оның жаңартылған және әмбебаптандырылған түрінде құтқаруға мүмкіндік алды. Бұл еңбекте Киелі Рух, Қасиетті Католик шіркеуі және қасиеттілер қауымдастығының әмбебап қауым ретінде уақыт бойынша сипатталуы ерекше көзге түседі. Бұл қауымдастық – өзара түсіністік әрекеттің процесі, ол ортақ естелік пен үміттерді қажет етеді. Ройс көзге көрінбейтін қауымның нақтылығын көрсетуге тырысқанда, 1910 жылы қайтыс болған ұлы Кристофер және жақын досы Уильям Джеймспен рухани байланыс іздеген болуы мүмкін. Ройс осы және басқа да жеке трагедияларды жарияланған еңбектерінен жасырды, бірақ қайғы-қасірет оның көрегендігіне әсер етіп, тереңдетті және, мүмкін, оның үмітінің күшін арттырды. Ройстің ой-пікіріне екі маңызды ықпал еткен тұлға – Чарльз Сандерс Пирс және Уильям Джеймс. Шын мәнінде, Пирстің идеяларының американдық академияға енуінің басты жолы Ройстің оқытуы мен жазулары, сондай-ақ оның шәкірттері арқылы болды деп айтуға болады. Пирс сонымен қатар Ройстің «Философияның діни аспектісі» (1885) еңбегін қарап шықты. Кейбіреулер Пирстің Ройстің Ph.D. жұмысын бақылағанын айтады, бірақ бұл мүмкін емес, өйткені Пирс 1879 жылы Джонс Хопкинс университетіне келді.

Логика

Ройс Гарвард логика мектебіне, Буль алгебрасына және математика негіздеріне әсер етті. Оның жеке логикасы, логика философиясы және математика философиясы Чарльз Пирс пен Альфред Кемпеден әсер көрді. Ройспен логиканы оқыған студенттердің арасында модальдық логиканы дамытқан Кларенс Ирвинг Льюис, Буль алгебрасын аксиомалық түрде бейнелеген алғашқы адам Эдвард Вермиль Хантингтон және оның атымен аталатын шегімен танымал Генри М. Шеффер бар. Ройс жазған логика мен математикаға қатысты көптеген еңбектері Бертран Рассел мен Альфред Норт Уайтхедтің "Principia Mathematica" еңбегіндегі экстенсионалдық логиканы сынап, олардың тәсіліне балама ретінде қарастырылуы мүмкін. Оның логика және ғылыми әдіс туралы көптеген жазбалары Ройс (1951, 1961) еңбектерінде жарияланған.

Психология

Ройстің жеке «мен» мен әлеуметтік «басқа» арасындағы байланыс нәтижесінде адам туралы философиясы Джордж Герберт Мидтің еңбектеріне негіз салды. Ройс «өздікті» әлеуметтік өзара әрекеттесу процесінің нәтижесі деп қарастырды. Ройс былай деп жазды: «Демек, бастапқыда тәжірибелік «Эго» біздің әлеуметтік тәжірибемізге қарағанда екіншілік. Күнделікті әлеуметтік өмірде «Эго» әрқашан «Альтермен» салыстырылады». Ол сондай-ақ, әлеуметтік «өздіктің» өзі ауруға шалдығуы мүмкін деп санайды, қанағаттанбаушылық немесе қуғыншылдық сезімдерді күнделікті «өздік сананың» бұрмалануы ретінде қарастырады, оның әлеуметтік статусы мен әлемдегі орнына қатысты алаңдаушылығы бар. Эрвинг Гоффман 1895 жылғы манияның қанағаттанбаушылығындағы субъективті «өздік сезімдегі» бұрмалаулар туралы жасаған алғашқы еңбегін үш ширек ғасырдан кейін де теңдесі жоқ деп есептеді.

Таңдалған жарияланымдар

1885 ж. Философияның діни аспектісі
1886 ж. Калифорния: Америкалық мінез-құлықты зерттеу: 1846 жылғы жаулап алудан Сан-Францискодағы екінші сақтық комитетіне дейін. Беркли: Heyday Books, c2002. Алғаш рет Бостон: Houghton Mifflin, 1886 ж. жарық көрді.
1887 ж. Оукфилд Криктің қақтығысы: Калифорния өмірінен роман. Бостон және Нью-Йорк: Houghton, Mifflin and Company.
1892 ж. Қазіргі философияның рухы.
1897 ж. Құдай туралы түсінік, дәлелденетін шындық ретінде құдайлық идеяның табиғаты туралы философиялық талқылау.
1898 ж. Жақсылық пен жамандық туралы зерттеулер: философия және өмір мәселелеріне арналған эсселер сериясы.
1899 ж. Әлем және жеке тұлға. Бірінші серия, Болудың төрт тарихи тұжырымдамасы.
1900 ж. Өлімсіздік туралы түсінік.
1901 ж. Әлем және жеке тұлға. Екінші серия, Табиғат, адам және моральдық тәртіп.
1903 ж. Психологияның негіздері: практикалық қолданыстары бар элементарлық трактат.
1904 ж. Герберт Спенсер: Бағалау және шолу.
1908 ж. Адалдық философиясы.
1908 ж. Ұлттық мәселелер, провинциализм және басқа да американдық проблемалар.
1909 ж. Христиандықтегі маңызды нәрсе неде?
1912 ж. Діни түсініктің көздері. 2001 ж. басылымы, Catholic Univ. of America Press. Онлайн нұсқасы.
1912 ж. Уильям Джеймс және өмір философиясы туралы басқа да эсселер.
1913 ж. Христиандық мәселесі. 2001 ж. басылымы, Catholic Univ. of America Press. Онлайн нұсқасы (Бірінші том). Екінші том.
1914 ж. Соғыс және сақтандыру. Macmillan.
1916 ж. Ұлы қоғамның үміті. Macmillan.
1919 ж. Қазіргі заманғы идеализм туралы лекциялар. Ж. Ловенбергтің редакциясымен. Yale University Press.
1920 ж. Қашқын эсселер.
1951 ж. Ройстің логикалық эсселері: Джозия Ройс еңбектерінің логикалық эсселер жинағы. Д. С. Робинсонның редакциясымен. Dubuque, IA: W. C. Brown Co.
1961 ж. Логика қағидалары. Philosophical Library.
1963 ж. Джозия Ройс семинары 1913–1914: Гарри Т. Костеллоның жазбалары бойынша. Г. Смиттың редакциясымен. Rutgers University Press.
2005 (1969) ж. Джозия Ройс еңбектерінің негізгі жинағы, 2 томдық. Дж. Дж. Макдермоттың редакциясымен. Fordham University Press.
1970 ж. Джозия Ройс хаттары. Дж. Кленденнингтің редакциясымен. University of Chicago Press.
1998 ж. Метафизика / Джозия Ройс: Оның философиясы. 1915–1916 жылғы курс. Р. Хокинг пен Ф. Оппенхаймның редакциясымен. State University of New York Press.
2001 ж. Джозия Ройс соңғы жазбалары: жарияланбаған және шашыраңқы еңбектер жинағы, 2 томдық. Ф. Оппенхаймның редакциясымен. Thoemmes Press.
2021 ж. Джозия Ройс 1909 жылғы Питтсбургтегі адалдық лекциялары. М. А. Фаусттың редакциясымен. Cambridge Scholars Publishing.

1885. The Religious Aspect of Philosophy
1886 California : A Study of American Character : From the Conquest in 1846 to the Second Vigilance Committee in San Francisco Berkeley : Heyday Books, c2002. First published Boston: Houghton Mifflin, 1886
1887. The Feud of Oakfield Creek: A Novel of California Life Boston and New York: Houghton, Mifflin and Company. 1892. The Spirit of Modern Philosophy
1897. The Conception of God, a philosophical discussion concerning the Nature of the Divine Idea as a Demonstrable Reality
1898. Studies of Good and Evil: a series of Essays upon Problems of Philosophy and of Life
1899. The World and the Individual First Series, The Four Historical Conceptions of Being
1900. The Conception of Immortality
1901. The World and the Individual Second Series, Nature, Man, and the Moral Order
1903. Outlines of Psychology: an elementary treatise, with some practical applications
1904. Herbert Spencer: An Estimate and a Review
1908. The Philosophy of Loyalty
1908. Race Questions, Provincialism, and Other American Problems
1909. What is Vital in Christianity? 1912. The Sources of Religious Insight. 2001 ed., Catholic Univ. of America Press. online edition
1912. William James, and Other Essays on the Philosophy of Life
1913. The Problem of Christianity. 2001 ed., Catholic Univ. of America Press. online edition (Volume One) Volume Two
1914. War and Insurance Macmillan. 1916. The Hope of the Great Community Macmillan. 1919. Lectures on Modern Idealism Ed. by J. Loewenberg. Yale University Press. 1920. Fugitive Essays
1951. Royce's Logical Essays: Collected Logical Essays of Josiah Royce Ed. by D. S. Robinson. Dubuque, IA: W. C. Brown Co.
1961. Principles of Logic. Philosophical Library. 1963. Josiah Royce's Seminar 1913–1914: As Recorded in the Notebooks of Harry T. Costello. Ed. by G. C. Smith. Rutgers University Press. 2005 (1969). The Basic Writings of Josiah Royce, 2 vols. Ed. by J. J. McDermott. Fordham University Press. 1970. The Letters of Josiah Royce. Ed. by J. Clendenning. University of Chicago Press. 1998. Metaphysics / Josiah Royce: His Philosophy 9 Course of 1915–1916. Ed. by R. Hocking and F. Oppenheim. State University of New York Press. 2001. Josiah Royce's Late Writings: A Collection of Unpublished and Scattered Works, 2 vols. Ed. by F. Oppenheim. Thoemmes Press. 2021. Josiah Royce's 1909 Pittsburgh Loyalty Lectures. Ed. by M. A. Foust. Cambridge Scholars Publishing.