Лесли Ван Хаутен: Мэнсон отбасының қылмыс жасаған мүшесінің тарихы
Leslie Van Houten
Лесли Ван Хаутен – АҚШ-тағы «Мэнсон отбасысының» мүшесі, 1969 ж. ЛаБьянкалардың қанына қосқан қылмысы үшін сотталған. Өмір бойына бас бостандығынан айырылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық сотталған кісі өлтіруші (1949 жылы туған)
American convicted murderer (born 1949)
Лесли Луиза Ван Хоутен (1949 жылғы 23 тамызда туған) – американдық сотталған кісі өлтіруші және Мэнсон отбасының бұрынғы мүшесі. Мэнсонның тобында болған кезінде ол Луэлла Александрия, Лесли Мари Санкстон, Линда Сью Оуэнс және Лулу деген аттармен белгілі болды. Ван Хоутен 1969 жылы Лено және Розмари Лабианкаларды өлтіргені үшін тұтқындалып, айыпталды. Ол кінәлі деп танылып, өлім жазасына кесілді, бірақ 1972 жылы Калифорния Жоғарғы Соты өлім жазасын конституцияға қайшы деп шешіп, оның жазасы өмір бойына түрмеде отыруға ауыстырылды. 1976 жылы апелляциялық сот оның үкімін жойды және қайта сотталуға мүмкіндік берді. Оның екінші сот процесі қазылардың келіспеуінен тоқтатылды. 1978 жылы үшінші сотта ол екі кісі өлтіргені және бір сөз байласуға қатысқандығы үшін айыпты деп танылып, жеті жылдан өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Ван Хоутеннің сөзінше, ол жүкті екенін білген соң анасы аборт жасауға мәжбүрлеген және туылған сәбиді артқа көмуге бұйырған. Осы оқиғадан кейін ол анасынан өте алшақтағандай сезініп, оған зор ашу сезімін ұстаған. Ол бір кезде йогамен қызығушылық танытып, хатшылық курсын бір жыл оқыған, бірақ кейін коммунада тұратын хиппиге айналған.
Leslie Louise Van Houten (born August 23, 1949) is an American convicted murderer and former member of the Manson Family. During her time with Manson's group, she was known by aliases such as Louella Alexandria, Leslie Marie Sankston, Linda Sue Owens and Lulu. Van Houten was arrested and charged in relation to the 1969 murders of Leno and Rosemary LaBianca. Van Houten was convicted and sentenced to death, but a 1972 California Supreme Court ruling found the death penalty unconstitutional, resulting in her sentence being commuted to life in prison. Her conviction was overturned in a 1976 appellate court decision which granted her a retrial. Her second trial ended with a deadlocked jury and a mistrial. At her third trial in 1978, she was convicted of two counts of murder and one count of conspiracy and sentenced to seven years to life in prison. According to Van Houten, she discovered that she was pregnant and was ordered by her mother to undergo an abortion and bury the fetus in their backyard. Van Houten stated that after this event, she felt very removed from her mother and harbored intense anger toward her. She had a period of interest in yoga and took a year long secretarial course, but became a hippie, living at a commune.
Мэнсон отбасы
Солтүстік Калифорниядағы коммунада бірнеше ай өткен соң Ван Хоутен Кэтрин Шэр және Бобби Бозолейлмен танысып, 1968 жылдың жазында олармен және тағы бір әйелмен бірге тұрды. Төртеуі қызғаныш тудырған даулардан кейін тарасып кетті, ал Шэр Чарльз Менсонның коммунасына қосылды. 19 жастағы Ван Хоутен Шэрді іздеп барды. Осы кезде ол анасына телефон соғып, өмірін өзгертетінін және енді ешкіммен байланыспайтынын айтты. Ван Хоутеннің сөзінше, ол "көңілі қышқылға толып", психоделикалық емес шындықта өмір сүретін адамдардың бар екенін қабылдай алмады. 1968 жылдың тамыз айынан бастап Менсон және оның ізбасарлары Спан ранчосында орналасты. Менсон отбасын хиппи стиліндегі қабылдау мен еркін махаббат қағидалары бойынша басқарды. Олар сыртқы әсерлерден оқшауланған шалқар ранчода Менсонның ғана пікірі естілді. Ол әр тамақ ішетін кезде бір-бірінен кейін лекция оқыды. Ван Хоутеннің айтуынша, Менсон оның "Боббиге жарасатынын" айтқан. Ван Хоутеннің сөзіне қарағанда, ол және басқа Менсонның ізбасарлары 14 жасар отбасы мүшесі Дианн Лейкті "бос ыдыс" деп қарады, ол Менсонның құндылықтар жүйесінде әйелдердің қалай болуы керек екенінің символы еді.
After a few months in a commune in Northern California, Van Houten met Catherine Share and Bobby Beausoleil and moved in with them and another woman during the summer of 1968. The four broke up after jealous arguments, and Share left to join Charles Manson's commune. Van Houten, then aged 19, followed Share. At this time, she phoned her mother to say she was dropping out and would not be making contact again. According to Van Houten, she became "saturated in acid" and could not grasp the existence of those living a non psychedelic reality. From August 1968, Manson and his followers were based at the Spahn Ranch. Manson ostensibly ran his Family based on hippie style principles of acceptance and free love. At the remote ranch, where they were isolated from any other influences, Manson's was the only opinion heard. At every meal he would lecture repetitively. Van Houten said Manson's attitude was that she "belonged to Bobby". According to Van Houten she and other Manson followers looked to 14 year old Family member Dianne Lake as the "empty vessel", the epitome of what women were supposed to be in the Manson system of values.
Лено мен Розмари Лабианканың өлтірілуі
1969 жылдың 9 тамызында Ван Хоутен, Текс Уотсон, Патрисия Кренвинкель, Линда Кассабиан, Сьюзан Аткинс, Клем Гроган және Мэнсон Розмари мен Лено Лабианканың үйіне барды. Мэнсон Уотсонмен бірге үйге кірді, сосын Кассабиан, Аткинс және Гроганмен бірге қайта шықты. Ван Хоутен мен тағы бір әйел Розмари Лабианканы ұстап тұрды, ал Уотсон Лено Лабианканы пышақтады. Розмариді пышақтағаннан кейін Уотсон Ван Хоутенге пышақ берді, ол әйелді кем дегенде 14 рет пышақтады. Ол 1971 жылы куәлік беріп: «Мен пышақтың бірін алдым, ал Патрисияда (Кренвинкельде) бір пышақ болды, сосын біз әйелді пышақтап, кесіп-кесіп жібердік», – деді.
On August 9, 1969, Van Houten, Tex Watson, Patricia Krenwinkel, Linda Kasabian, Susan Atkins, Clem Grogan and Manson went to the house of Rosemary and Leno LaBianca. Manson entered the house with Watson, then left with Kasabian, Atkins, and Grogan. Van Houten and another woman held down Rosemary LaBianca as Watson stabbed Leno LaBianca. After stabbing Rosemary, Watson gave Van Houten a knife, and she stabbed the woman at least 14 more times. She testified in 1971, “And I took one of the knives, and Patricia [Krenwinkel] had one – a knife – and we started stabbing and cutting up the lady.”
Нысан
Мэнсон жауапкершілікті мойындамады, бірақ кісі өлтірулердің себептерін түсіндірмеді. Прокурор Винсент Буглиози Мэнсонның нәсілдік азаматтық соғыс бастауға тырысқандығын айтты. Ван Хоутенге тағылған қылмыстардың нәсілдік сипаты кейін судьямен расталды, бұл оның қылмысының ауырлығын арттырды. Мэнсон үш әйел сотталушысының оны өлтіруге мәжбүрлегенін айтуына қарсы болды. Ван Хоутен сотты жеңіл қабылдады (кейін сот барысында ЛСД берілгенін мәлімдеді) және құрбандар туралы куәлік кезінде күлді. Ол өзіне тағылған кісі өлтірулерді жасағанын мойындады және Мэнсонның қатысы болмағанын мәлімдеді. Ол Ван Хоутен және басқаларына қалай ықпал еткеніне жиі мысал келтірілетін жағдай, Мэнсон маңдайына "X" әрпін салып, олар мен тағы екі сотталушы әйел оны көшіргені болды. Соттың соңғы кезеңдерінде олар оны еліктеуді тоқтатты, себебі оның оларға тигізген ықпалының көлемін ашық көрсеткенін түсінді. Ван Хоутен өзінің әрекеттері Мэнсонның оған деген бақылауына байланысты деген үш қорғаушы адвокатты бірінен соң бірі жұмыстан босатты. Оның адвокаты Рональд Хьюз сарапшы куәгерден ЛСД-нің санаға тигізетін әсері туралы сұрағанда, Ван Хоутен: "Бұл бәрі жалған, маған Вьетнам соғысы мен теледидар әсер етті" деп айқайлады. 1971 жылдың 29 наурызында ол басқа сотталушылармен бірге кісі өлтіргені үшін сотталды. Соттың үкім шығару кезеңінде Мэнсонды ақтауға тырысқан Ван Хоутен, ол іс жүзінде қатысы жоқ кісі өлтіргенін айтты. Ол психиатрға асырап алған әпкесін ұрып-соққанын айтып, оны "құмарлыққа берілген кішкентай ханшайым" және "психологиялық қару" деп сипаттауға мәжбүр етті, сондай-ақ Мэнсонның оның ойлау процесіне немесе мінез-құлқына ешқандай ықпалы болмағанына сендірді. Ван Хоутен психиатрға ол кісі өлтіргені немесе дене жарақатын келтіргені үшін түрмеге түсетінін айтты, бірақ ол ешқашан Мэнсонмен кездеспеген. Адвокаты оның өкінішін көрсетуге тырысқанда, Розмари Лабианканың өліміне қайғырып немесе ұялып отыр ма деп сұрағанда, Ван Хоутен: "кешірім – бес әріптен тұратын сөз ғана" және "істелгенді істелгеннен қайтаруға болмайды" деп жауап берді. Тергеу кезінде Ван Хоутен өзін жарақаттауға қатысқанын мойындады, құрбанның тірі кезінде жарақат алғанын, сондай-ақ оның омыртқасын кесіп, ауыр жарақат келтіргенін, бұл өзінен-өзі өлімге әкелуі мүмкін екенін айтты. Ол Мэнсонның бұйрығымен әрекет еткенін қатаң түрде жоққа шығарды және "маған қалай құтылуға болатыны туралы көптеген идеялары бар" сот тағайындаған адвокаттың оған Мэнсон кісі өлтіруді бұйырды деп айтуын мәлімдеді. Ван Хоутен өлім жазасына кесілді; ол Калифорнияда өлім жазасына кесілген ең жас әйел болды. Әйелдер үшін өлім жазасы болмағандықтан, арнайы бөлім құрылды. Калифорния Жоғарғы Сотының "Адамдар Андерсонға қарсы" шешімінен кейін 1972 жылға дейін Калифорниядағы барлық өлім жазалары күшін жойғандықтан, өлім жазасы автоматты түрде өмір бойына түрмеде отыруға ауыстырылды.
Manson, who denied responsibility, never explained a motive for the murders. Prosecutor Vincent Bugliosi suggested Manson was attempting to start a racial civil war. The racial nature of the motive for the murders Van Houten was convicted of was later adduced by a judge, increasing the gravity of her offense. Manson opposed his three female co defendants running a defense that he had asked them to commit killings. Van Houten did not appear to take the court seriously (later claiming to have been supplied with LSD during the trial) and giggled during testimony about the victims. She testified to committing the murders she was charged with and denied that Manson had been involved. An often cited example of how he seemed to exert control over Van Houten and the others was when Manson carved an X on his forehead and she and the other two women defendants copied him. In the latter stages of the trial they stopped mimicking him, Bugliosi suggested, because they realized it was making the extent of his influence over them apparent. Van Houten dismissed three defense lawyers in succession for claiming her actions were attributable to Manson's control over her. When Ronald Hughes, her attorney, was asking an expert witness about the effect of LSD on judgment, Van Houten shouted that, "This is all such a big lie, I was influenced by the war in Vietnam and TV." On March 29, 1971, she was convicted of murder along with the other defendants. During the sentencing phase of the trial, in an apparent attempt to exonerate Manson, Van Houten testified that she had committed a killing in which she was not, in fact, involved. She told a psychiatrist of beating her adopted sister, leading him to characterize her as "a spoiled little princess" and a "psychologically loaded gun", and was adamant that Manson had no influence over her thought processes or behavior. Van Houten also told the psychiatrist that she would have gone to jail for manslaughter or assault with a deadly weapon without ever meeting Manson. When her lawyer, attempting to show she felt remorse, asked if she felt sorrow or shame for the death of Rosemary LaBianca, Van Houten replied "sorry is only a five letter word" and "you can't undo something that is done." In cross examination, Van Houten aggressively implicated herself in inflicting wounds while the victim was living, and severely wounding the victim, severing her spine, which might have been fatal by itself. She vehemently denied acting on instructions from Manson, and said a court appointed attorney who "had a lot of different ideas on how to get me off" had told her to claim Manson ordered the killings. Van Houten was sentenced to be executed; she was the youngest woman ever condemned to death in California. No death row for female prisoners existed, and a special unit was built. The death sentences were automatically commuted to life in prison after the California Supreme Court's People v. Anderson decision resulted in the invalidation of all death sentences imposed in California prior to 1972.
Қайта тергеу
Ван Хоутен 1977 жылы адвокаты Рональд Хьюз қайтыс болған кезде сот мәжілісін тоқтату туралы жарияланбағандықтан қайта сотталуға мүмкіндік алды. Оның қорғаушылары Ван Хоутеннің ЛСД қолдану және Мэнсонның ықпалы салдарынан салауатты ойлау қабілетінің төмендегенін айтты. Қазылар алқасы бір келісімге келе алмады. Кейін журналистерге алқаби төрағасы берген мәлімдемеге сәйкес, олар қолда бар дәлелдер негізінде Ван Хоутеннің санасы бірінші дәрежелі кісі өлтіру емес, қарақандай кісі өлтіруге лайық екенін анықтау қиын деп ойлады. Бұқаралық ақпарат құралдарында Ван Хоутеннің қарақандай кісі өлтіруде айыпталған жағдайда сол жылы бостандыққа шығуы мүмкін екені хабарланды. Заң бойынша, прокурорлар кісі өлтіру үшін емес, қарақандай кісі өлтіру үшін сотталғанда, күдіктінің мерзімінен бұрын босатылу мүмкіндігі туралы айтуға құқығы жоқ, себебі бұл күдіктіге қатысты әділетсіздік деп есептеледі.
Van Houten was granted a retrial in 1977 due to the failure to declare a mistrial when Ronald Hughes, her lawyer, died. Her defense argued that Van Houten's capacity for rational thought had been diminished due to LSD use and Manson's influence. The jury could not agree on a verdict. According to what the jury foreman later told reporters, they thought it was difficult on the basis of the evidence to determine whether Van Houten's judgment had been unimpaired enough for a verdict of first degree murder rather than manslaughter. It was reported in the news media that because of time already served, Van Houten could go free that year if she was convicted of manslaughter. By law, prosecutors are not allowed to mention the possibility of the defendant being released on parole when arguing for a murder rather than manslaughter conviction because it is considered highly prejudicial to the defendant.
Екінші қайта қарау
1970–71 жылдары сот айыптаушылары бұл қылмыстың тонаумен еш қатысы жоқ екенін, ал қылмыскерлер бағалы мүліктерге назар аудармағанын баса көрсетті. Ван Хоутеннің екінші сот отырысында, енді ақыл-есі кемшілікпен жұмыс істейтін маманның көмегіне ие болған сот айыптаушылары, тамақ, киім-кешек және үйден алынған шағын сома ақшаны ұрлауды тонау айыбын қосу үшін айыптаманы өзгертті, осылайша қасақана кісі өлтіру ережесі ақыл-есі кемшілік қорғанысын жоғарылатуға мүмкіндік берді. Ол бірінші дәрежелі кісі өлтіруде кінәлі деп танылғанға дейін алты ай кепілдікпен босатылды. Ван Хоутенге шартты түрде босату мүмкіндігімен өмір бойы бас бостандығынан айыру жазасы берілді, прокурор бір күні оның лайық болатынын айтты. Кейін Фейт әйелдермен жұмысы туралы "Лесли Ван Хоутеннің ұзақ түрме сапары" атты кітап жазды. Кітапта Фейт екі әйелдің күтілетін нәсілдік соғыстан кейін "қанаттары өсіп, перишаға айналады" деп сенгенін айтады. Әйелдер Фейтке осы сенімдерін Мэнсоннан алғанын айтты. Фейт Мэнсонның үш әйелін де құрбандар деп есептеді және оларды түрмеден ерте босату үшін үгіт жүргізді. Фейттің Мэнсон әйелдерімен жұмысы кейінірек "Чарли айтады" атты көркем фильмінде бейнеленді. Ван Хоутен сонымен қатар кинорежиссер Джон Уотерспен дос болды. Ол да оның түрмеден ерте босатылуын қолдады. 1975 жылы Мэнсон әйелдері Калифорниядағы Әйелдер институтының жалпы бөліміне көшірілді.
The prosecution in 1970–71 had emphasized that the motive had nothing to do with robbery and the killers ignored valuable pieces of property. At Van Houten's second re trial, the prosecution, who were now being aided by a specialist in diminished responsibility, altered the charges by using the theft of food, clothing and a small sum of money taken from the house to add a charge of robbery, whereby the felony murder rule tended to undermine a defense of reduced capacity. She was on bond for six months before being found guilty of first degree murder. Van Houten was given a life sentence that entailed eligibility for parole, for which the prosecutor said she would one day be suitable. Faith later wrote a book about her work with the women, The Long Prison Journey of Leslie Van Houten. In the book, Faith tells how two of the women believed that they would "grow wings and become fairies" after the expected race war had occurred. The women told Faith that they obtained this belief from Manson. Faith viewed all three of the Manson women as victims, and lobbied for their early release from prison. Faith's work with the Manson women was later portrayed in the feature film, Charlie Says. Van Houten was also befriended by film director John Waters. He also campaigned for her early release from prison. In 1975, the Manson women were moved to the general population at the California Institution for Women.
Шартты түрде босату туралы өтініштер
Калифорния заңына сәйкес, кейбір өмір бойына сотталғандар шартты түрде босатылуға құқылы, ал шартты түрде босату туралы өтініштің қабылданбауы болашақта басқа шешім қабылдауға кедергі келтірмейді. Сьюзан Аткинс және Патрисия Кренвинкель (алғашқыда Ван Хоутен және Мэнсонмен бірге негізгі сотта сотталған) екеуі де 10050 Cielo Drive мекенжайында бес адамды өлтірген ең танымал қылмыс үшін кінәлі деп танылды. Сонымен қатар, Кренвинкель Лено және Розмари Лабианкаларды өлтіргені үшін де айыпталып, ал Аткинс Гари Хинманды өлтіргені үшін де айыпталып сотталды. Мэнсон отбасының тағы бір мүшесі, Стив "Клем" Гроган ғана кісі өлтіргені үшін сотталып, кейін босатылды. Брюс М. Дэвис, Мэнсонның Шианың өлтірілуіне де қатысқан және Гари Хинманды өлтіргені үшін екінші рет сотталған, 2010 жылы босатуға ұсынылды, бірақ 2011 жылға дейін Калифорнияда кісі өлтіру бойынша бір ғана айыптама алған тұтқындардың өте азы ғана шартты түрде босатылуға қол жеткізді. Әрбір жағдайда, губернатор мәселені қайта қарауды немесе шешімді өзгертуді бұйырды. Текс Уотсон 2016 жылдың 27 қазанында 15-ші рет шартты түрде босатудан бас тартты. 13-ші рет қабылданбағаннан кейін, сот отырысында ол "қоғамға қауіптіліктің негізсіз қаупін" тудырады деп танылды, содан кейін Ван Хоутен сотқа жүгінді. Сот судьясы Боб Круг комиссияға өтінішті қайта қарауды бұйырды, себебі олардың негіздемесі оның қылмысының өзгере алмайтын ауырлығына ғана негізделген және оған заңмен рұқсат етілмеген өмір бойына жаза тағайындады. Апелляциялық сот бұл шешімді жойды, шартты түрде босату отырысы тұтқынның оңалғанына қатысты дәлелдерді қарастыруға міндетті болғанымен, қылмыстың мән-жайларын қарау негізінде ғана шартты түрде босатудан бас тартуға құқылы екенін айтты, егер олардың шешімін "кейбір дәлелдер" растаса. 2013 жылы Ван Хоутен 20-ші рет шартты түрде босатудан бас тартты. Отырыста комиссар оның жақсы білімі мен интеллектына ие адам қалай "өте қатыгез және қорқынышты" кісі өлтірулерді жасауы мүмкін екенін түсіндіре алмағанын айтты. 2016 жылдың 29 қыркүйегінде Лос-Анджелес округінің Жоғарғы сотының судьясы Уильям С. Райан 18 беттік шешім шығарып, губернатордың жыл басында Ван Хоутенді босату туралы комиссия шешімін қайтаруын бекітті. Райан Ван Хоутеннің қоғамға қауіпті екенін көрсететін "кейбір дәлелдер" бар екенін жазды. 21 желтоқсанда Калифорнияның Жоғарғы соты Ван Хоутеннің істі қарауға деген өтінішін қабылдамады. Ван Хоутен Мэнсоннан бұрыннан бас тартқан, ол 2017 жылдың қарашасында түрмеде қайтыс болды. Ол өзінің қылмыстары үшін өкініш білдірді және 2013 жылғы шартты түрде босату отырысында оның адвокаты оның құндылық жүйесі 1972 жылғыдан мүлдем өзгеше екенін айтты. Ол "Мэнсонның кісі өлтірудегі рөлін мойындамауы" оны ренжітетінін айтты. Ол өзін түрмеге жіберген Винсент Буглиозиге: "Мен өз үлесімді қабылдаймын, менің үлесім оны құруға көмектесу болды", - деді. Ол бірнеше әңгімелер жазды, түрме газетінің редакторы болды және түрмеде хатшылық қызмет атқарды. Ван Хоутенге 2017 жылдың 6 қыркүйегінде 21-ші шартты түрде босату отырысында тағы да босату ұсынылды. Екі мүшеден тұратын комиссия Ван Хоутеннің 40 жылдан астам уақыт бойы түрмеде отырғаннан кейін өмірі түбегейлі өзгергенін анықтады. Губернатор Джерри Браун 2018 жылдың 19 қаңтарында оның шартты түрде босатылуын қайтадан қабылдамады. Оның адвокаттары бұл шешімге қарсы күресетінін мәлімдеді. 2018 жылдың 29 маусымында Ван Хоутеннің шартты түрде босатылуына тағы да вето қойылды. Отырыста тағы да Уильям К. Райан болды, ол: "Егер тұтқынның қоғамдық қауіпсіздікке қауіп төндіретіні туралы губернатордың тұжырымын растайтын дәлелдер жоқ екенін көрсетпесе, өтініш негізсіз болып саналады және бірден қабылданбауы мүмкін", - деді. 2019 жылдың 30 қаңтарында 22-ші шартты түрде босату отырысында Ван Хоутен үшінші рет босатуға ұсынылды. Бірақ 2019 жылдың 4 маусымында губернатор Гэвин Ньюсом комиссияның ұсынысын жоққа шығарды, 69 жастағы Ван Хоутеннің әлі де "қоғамға қауіпті" екенін және оның "болашақта зорлық-зомбылық жасауға әлеуеті бар" екенін мәлімдеді. Ол губернатордың шешіміне шағымданды, бірақ 2019 жылдың 21 қыркүйегінде апелляциялық соттың шешімі губернатордың пайдасына 2:1 болды. Ван Хоутен 2020 жылдың 23 шілдесінде 23-ші шартты түрде босату отырысында төртінші рет босатуға ұсынылды және 120 күндік заңдық тексеру кезеңі басталды. 28 қарашада губернатор Ньюсом тағы да комиссияның ұсынысын қабылдамады және Ван Хоутеннің шартты түрде босатылуына вето қойды. Оның бас тарту себептерінің арасында Ньюсом 71 жастағы Ван Хоутеннің "босатылған жағдайда қоғамға қауіпті" екенін айтты. Оның адвокаты Рич Пфайффер губернатордың соңғы шешіміне де шағымданатынын мәлімдеді. 2021 жылдың 9 қарашасында Ван Хоутен шартты түрде босату комиссиясымен босатуға ұсынылды. 2022 жылдың 29 наурызында губернатор Ньюсом комиссияның ұсынысын жоққа шығарды. Оның қайта қарау туралы өтініші 2022 жылдың 9 ақпанында Калифорнияның Жоғарғы соты тарапынан қабылданбады. 2023 жылдың 30 мамырында Лос-Анджелестегі Калифорнияның апелляциялық соты губернатор Ньюсомның Ван Хоутеннің шартты түрде босатылуын қабылдамау шешімін жойды, осылайша Мэнсон отбасының мүшесінің бірінші рет босатуға ұсынылғаны бойынша сот шешімі шықты. 2023 жылдың 7 шілдесінде губернатор Ньюсом оның шартты түрде босатылуын тоқтату үшін Калифорнияның Жоғарғы сотына шағымданудан бас тартатынын мәлімдеді, осылайша оның босатылуына жол ашылды. Ван Хоутен 2023 жылдың 11 шілдесінде шартты түрде босатылды. Күні бүгінге дейін Кренвинкель мен Уотсон түрмеде қалуда.
Under California law, some life sentences are eligible for parole, and a parole board rejection of an application does not preclude a different decision in the future. Susan Atkins and Patricia Krenwinkel (who were originally convicted along with Van Houten and Manson at the main trial) had both been found guilty of the most notorious crime, the murder of five people at 10050 Cielo Drive. In addition, Krenwinkel was also convicted of the murders of Leno and Rosemary LaBianca, while Atkins was also convicted of murdering Gary Hinman. Only one other member of the Manson Family has been convicted of murder and later released: Steve "Clem" Grogan. Bruce M. Davis, also an accomplice of Manson in the killing of Shea, and with a second conviction for the Gary Hinman killing, was given a parole board recommendation for release in 2010 although very few inmates with even a single conviction on a charge of murder had been able to obtain parole in California before 2011. In each case, the sitting governor ordered a review or reversed the decision. Tex Watson was denied parole for the 15th time on October 27, 2016. After receiving her 13th rejection, in which the hearing concluded she posed "an unreasonable risk of danger to society", Van Houten took legal action. Judge Bob Krug ordered the board to re hear the application because their reasoning turned solely on the unalterable gravity of her offense and effectively gave her life without parole, "a sentence unauthorized by law". The judgment was overturned by a higher court, which said although parole hearings must consider evidence for an inmate being rehabilitated, a hearing had discretion to deny parole based solely on a review of the circumstances of the crime, if "some evidence" supported their decision. In 2013, Van Houten was denied parole for the 20th time at a hearing. In announcing a decision to deny parole, the commissioner of the hearing board said that she had failed to explain how someone of her good background and intelligence could have committed such "cruel and atrocious" murders. On September 29, 2016, Los Angeles County Superior Court Judge William C. Ryan issued an 18 page ruling upholding the governor's reversal earlier in the year of a parole board's decision to release Van Houten. Ryan wrote that there was "some evidence" that Van Houten presents an unreasonable threat to society. On December 21, the California Supreme Court denied Van Houten's petition to hear the case. Van Houten has long since renounced Manson, who died in prison in November 2017. She has expressed remorse for her crimes, and at her 2013 parole hearing, her attorney argued that her value system was completely different from what it was in 1972. She expressed that she "takes offense to the fact that Manson doesn't own up" to his role in the murders. She told Vincent Bugliosi, the man who sent her to prison, "I take responsibility for my part, and part of my responsibility was helping to create him." She has written several short stories, once edited the prison newspaper and did some secretarial work at the prison. Van Houten was again recommended for parole at her 21st parole hearing on September 6, 2017. The two member panel found that Van Houten had radically changed her life in the more than 40 years she had been incarcerated. Governor Jerry Brown again denied her parole on January 19, 2018. Her legal team stated they would fight the decision. On June 29, 2018, Van Houten's parole was once again vetoed. The judge was again William C. Ryan, who said: "Unless the inmate can demonstrate that there is no evidence to support the governor's conclusion that the inmate is a current danger to public safety, the petition fails to state a prima facie case for relief and may be summarily denied." On January 30, 2019, during her 22nd parole hearing, Van Houten was recommended for parole for the third time. But on June 4, 2019, Governor Gavin Newsom overruled the parole board's recommendation, claiming the then 69 year old Van Houten was still a "danger to society" and that she had "potential for future violence". She appealed the governor's decision, but on September 21, 2019, the appeals court panel ruled 2–1 in the governor's favor. Van Houten was recommended for parole for the fourth time at a 23rd parole hearing on July 23, 2020, and a 120 day legal review period began. On November 28, Governor Newsom again rejected the board's recommendation and vetoed Van Houten's parole. Among his reasons for denial, Newsom stated the then 71 year old Van Houten "currently poses an unreasonable danger to society if released from prison". Again, her lawyer, Rich Pfeiffer, said they would appeal the governor's latest decision. On November 9, 2021, Van Houten was recommended for parole by a parole board. On March 29, 2022, Governor Newsom overruled the parole board's recommendation. Her request for review was rejected by the California Supreme Court on February 9, 2022. On May 30, 2023, a California Court of Appeal in Los Angeles set aside Governor Newsom's denial of Van Houten's parole, thus making her the first Manson family member to have a court rule in her favor for a parole recommendation. On July 7, 2023, Governor Newsom announced that he would not file an appeal with the California Supreme Court to block her parole, paving the way for her release. Van Houten was released on parole on July 11, 2023. To date, Krenwinkel and Watson remain imprisoned.
БАҚ-та
Ван Хоутеннің шартты түрде босатылу отырыстары Court TV телеарнасынан көрсетіліп, жалпыұлттық БАҚ назарына іліккен. Онда бұрынғы прокурорлар, оның құрбандарының туыстары және басқа қылмыскерлердің құрбандарының туыстарының пікірлері айтылды. Джон Уотерс Ван Хоутеннің шартты түрде босатылуын қолдады. Ван Хоутен 2021 жылғы Ear Hustle подкастының "Мен үшін үй – тек естелік" атты эпизодында өз өмірінен айтты.
Van Houten's parole hearings have appeared on Court TV and attracted nationwide media attention. They have featured comments from former prosecutors, relatives of her victims, and relatives of the victims of other killers. John Waters advocated for Van Houten's parole. Van Houten told her story on the podcast Ear Hustle in the 2021 episode 'Home for Me Really is a Memory.'
Драмалық бейнелер
Ван Хоутенді алғаш рет актриса Кэти Пэйн 1976 жылы телефильмге түсірілген «Хелтер Скельтер» фильмінде сомдады. Сан-Францискодағы актриса Конни Шампань Ван Хоутенді «Дуд Театрының» 1989 жылы ұзақ уақыт бойы көрсетілген «Чарли Мэнсонның оқиғасы» пьесасында ойнады, алдымен «Климат» театрында, содан кейін Кристофер Брофи режиссерлік еткен «Артауд» театрындағы қара комедияда. Бұл қойылым Мэнсон мифін алғаш рет әдемілеуден шығарып, Мэнсонның «Хелтер Скельтер» деп аталатын нәрсеге сенуіне күмән тудырды. 2009 жылы шыққан «Лесли, менің атым зұлым» (кейбір елдерде «Мэнсон қызы» және «Мэнсон, менің атым зұлым» деген атаулармен шықты) фильмі Ван Хоутеннің ерте өміріне негізделген және актриса Кристен Хагер Ван Хоутен рөлінде ойнады. «Хелтер Скельтер» (2004 жылы 1976 жылғы фильмнің қайта түсірілімі) фильмінде Ван Хоутенді актриса Кэтрин Уодкинс бейнеледі. Бір жыл бұрын, 2003 жылы, Эми Йейтс «Мэнсон отбасы» фильмінде Лесли Ван Хоутен рөлін сомдады. 2015 жылы NBC-нің «Аквариус» атты көркем сериалында, Лос-Анджелес полиция бөлімі мен Мэнсонның қылмыстары туралы баяндалады. Эмма Дюмонт Ван Хоутеннің кейіпкеріне ұқсас «Эмма» атты кейіпкерді ойнады. Тания Реймонд Сусанна Лоның 2016 жылғы «Мэнсон қыздары» фильмінде Ван Хоутенді сомдады. Кейінірек 2016 жылы Гир Граммер Лесли Либманның «Мэнсонның жоғалған қыздары» фильмінде Ван Хоутенді ойнады, онда Маккензи Маузи Касабиан рөлінде болды. 2018 жылы ол Габриэль Клобукардың «Inside the Manson Cult: The Lost Tapes» теледидарлық деректі фильмінде бейнеленді. Сондай-ақ 2018 жылы ағылшын актрисасы Ханна Мюррей «Charlie Says» көркем фильмінде Ван Хоутенді ойнады. 2019 жылы Ван Хоутенді Квентин Тарантиноның «Бір кезде Голливудта» фильмінде Виктория Педретти сомдады.
Van Houten was first portrayed by actress Cathey Paine in the 1976 made for TV film Helter Skelter. San Francisco based actress Connie Champagne portrayed Van Houten in Dude Theater's long running 1989 stage play The Charlie Manson Story, first at Climate Theater and then Theatre Artaud, a black comedy directed by Christopher Brophy. The production was the first to de glamorourize the Manson myth and to question Manson's belief in the so called "Helter Skelter". The 2009 film Leslie, My Name Is Evil (released in some countries under the titles Manson Girl and Manson, My Name Is Evil) is partially based on Van Houten's early life and stars actress Kristen Hager as Van Houten. In Helter Skelter (2004 remake of the 1976 film) Van Houten was portrayed by actress Catherine Wadkins. A year earlier, in 2003, Amy Yates portrayed Leslie Van Houten in the film The Manson Family. In the 2015 NBC fictional series Aquarius, which centers on the Los Angeles Police Department and the Manson murders, Emma Dumont portrays a character named "Emma", who is loosely based on Van Houten. Tania Raymonde portrayed Van Houten in Susanna Lo's 2016 film Manson Girls. Later in 2016, Greer Grammer portrayed Van Houten in Leslie Libman's film Manson's Lost Girls, which starred MacKenzie Mauzy as Kasabian. In 2018 she was portrayed by Gabrielle Klobucar in the made for TV documentary Inside the Manson Cult: The Lost Tapes. Also in 2018, English actress Hannah Murray played Van Houten in the feature movie Charlie Says. In 2019, Van Houten was played by Victoria Pedretti in Quentin Tarantino's film Once Upon a Time in Hollywood.