Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз композиторы (1870–1958)
French composer (1870–1958)
Флорен Шмит (Florent Schmitt; 28 қыркүйек 1870 – 17 тамыз 1958) – француз композиторы. Ол "Апачтар" тобының мүшесі болған. Оның ең танымал шығармалары – "Саломе трагедиясы" және XLVII псалом (47-ші псалом). Ол Францияның көп танылмаған классикалық композиторларының ішіндегі ең қызықтыларының бірі деп сипатталған.
Florent Schmitt (flɔʁã ʃmit; 28 September 187017 August 1958) was a French composer. He was part of the group known as Les Apaches. His most famous pieces are La tragédie de Salome and Psaume XLVII (Psalm 47). He has been described as "one of the most fascinating of France's lesser known classical composers".
Ерте өмір және мансап
Мюрте-э-Мозельде туған Шмит, Нансиде жергілікті композитор Густав Сандреден музыка сабақтары алды. 19 жасында Париж консерваториясына түсіп, Габриэль Форе, Жюль Массенет, Теодор Дюбуа және Альберт Лавиньяктан дәріс алды. 1900 жылы ол Рим сыйлығын жеңіп алды. 1890 жылдары сол кезде Парижде тұратын Фредерик Делиуспен танысып, Шмит Делиустың төрт операсының вокалдық партияларын дайындады: «Ирмелин», «Сиқырлы бұлақ», «Коанга» және «Ромео мен Джульетта». 1929 жылдан 1939 жылға дейін Шмит «Le Temps» газетінде музыка сыншысы болып жұмыс істеді, ол осы қызметте көп дау тудырды. Ол көбінесе залдағы өз орнынан айқайлап пікір білдіретін. Музыка баспагері Хьюгель оны «жауапкершіліксіз ессіз» деп атады. 1933 жылдың қараша айында Германиядан күштеп шығарылған Курт Вейлдің музыкасы орындалған концертте Шмит басшылығымен топ «Гитлерге сау болсын!» деп ұран салды, бұл туралы коммунистік басылым хабарлады.
Born in Meurthe et Moselle, Schmitt took music lessons in Nancy with the local composer Gustave Sandré. At the age of 19 he entered the Paris Conservatoire, where he studied with Gabriel Fauré, Jules Massenet, Théodore Dubois, and Albert Lavignac. In 1900 he won the Prix de Rome. During the 1890s he became friendly with Frederick Delius, who was living in Paris at the time, and Schmitt prepared vocal scores for four of Delius's operas: Irmelin, The Magic Fountain, Koanga and A Village Romeo and Juliet. From 1929 to 1939 Schmitt worked as a music critic for Le Temps, where he proved controversial. He was known to shout out his views from his seat in the hall. The music publisher Heugel called him "an irresponsible lunatic". In November 1933, at a concert that included music by Kurt Weill, who had just been forced to leave Germany and was present, Schmitt led a group in shouting "Vive Hitler! ", as reported by a communist journal.
Кейінгі өмірі
Ол 20-ғасырдың алғашқы төрт онжылдығында ең көп орындалған француз композиторларының бірі болғанымен, және ол ешқашан шығарма жазуды тоқтатпағанымен, Шмитттің туындылары көбінесе ұмытылғандай болды. 1952 жылы ол «Құрметті легион» орденімен марапатталды. Ол өмірінің соңғы жылдары мен өлімінен кейін де 1930-жылдардың басында нацистік партияның іс-қимылдарына деген симпатиясы және 1940-жылдары Виши режимімен жұмыс істеуге дайындығы үшін сынға ұшырады, бұл жағдай басқа да белгілі француз музыканттарында, әсіресе Альфред Корто мен Жозеф Кантелубеде де болған. Шмитттің ерте мансабы кейіннен сэр Томас Бичемнің ағылшын композиторы Фредерик Делиустың өмірбаянымен байланысты қайта қарастырылды. Бичем Делиусті Парижде таныстырған, ол Август Стриндберг, Поль Гоген, Эдвард Мунк және сол заманның басқа да көрнекті тұлғаларының досы болған. Сэр Томас Бичемге көмектескен Феликс Апрахамиан Флорент Шмитті Делиустың француз музыканттарынан болған азаматтарының бірі деп атады. Шмитт, әлдебір, Делиустың Латын кварталында «Ұлы ағылшын» деп білген соңғы адамы болған шамасы.
Though he was one of the most often performed French composers during the first four decades of the 20th century, and though he never stopped composing, Schmitt's works fell into comparative neglect. In 1952 he was admitted to the Légion d'honneur. He became the subject of attacks — both in his last years and posthumously — because of his sympathies towards the actions of the Nazi party in the early 1930s and over his willingness to work for the Vichy regime in the 1940s, as had other eminent French musicians, notably Alfred Cortot and Joseph Canteloube. Schmitt's early career was later re examined in association with Sir Thomas Beecham's biography of English composer Frederick Delius. Beecham had known Delius in his Paris daysthe friend of August Strindberg, Paul Gauguin, Edvard Munch and other figures of the time. Assisting Sir Thomas Beecham, Felix Aprahamian identified Florent Schmitt as having been one of Delius's few French musician friends. Schmitt was probably the last to remember Le grand Anglais of the Latin Quarter, as Delius had been known.
Музыка
Шмитт 138 шығарма жазды. Ол операдан басқа, музыкалық формалардың көп бөлігінің үлгілерін жасады. 1908 жылы жазған «Б минорындағы» фортепианолық квинтеті оның атағын нығайтуға көмектесті. Басқа шығармаларына скрипкалық соната («Sonate Libre»), кешкі саптық квартет, саксофон квартеті, үрмелі аспаптар оркестрі үшін «Dionysiaques», екі симфония, сондай-ақ «Crépuscules», «Ombres» және «Mirages» сияқты бірнеше фортепианолық циклдар жатады. Ол «Апаштар» тобының мүшесі болған. Оның ерекше импрессионистік стилі Дебюссидің ықпалында болды, бірақ Вагнер мен Рихард Штраустың да белгілі іздері бар еді. 1907 жылы Шмитт Жак Рушеден Лои Фуллер және «Théâtre des Arts» үшін «Саломе трагедиясы» балетін жазуға тапсырыс алды. Балеттің бастапқы партитурасына жиырма аспап қажет болды және шамамен бір сағатқа созылды. 1910 жылы Шмитт балеттің бірнеше бөлімдерін пайдаланып, оркестр үшін сюита дайындады. Сюита көбірек танымал, оны Шмитттің өзі, Пол Пара, Жан Мартинон, Антонио де Альмейда, Марек Яновский және басқалар орындаған. Сондай-ақ, Патрик Дэвиннің 1907 жылғы түпнұсқалық партитурасы «Marco Polo» лейблінде жазылған. Шмитттің шығармаларындағы ырғақты синкопациялар, полиритмдер, перкуссиялық өңделген аккордтар, битональдық және аспаптау Стравинскийдің «Жазғы салтанаты» алдынан болжамдайды. «Жазғы салтанатын» жазған кезде Стравинский Шмитттің балеті оған көп уақыттан бері естіген ешбір шығармадан гөрі үлкен қуаныш сыйлағанын мойындады, бірақ екі композитор кейінірек араздасып, Стравинский Шмитттің шығармаларына қатысты пікірін өзгертті. Шмитт 1927 жылы балалар балеті «Жаннаның желдіргіші» үшін би жазған он француз композиторының бірі болды. Шмитт финалды Кермес вальсімен жазды. Басқа шығармаларына оркестр үшін «Oriane et le Prince d'Amour» сюитасы, Op. 83 bis (1934), Габриэль Фореге арналған «In Memoriam» симфониялық диптих, Op. 72 (1937), «Бурлеск жолы», Op. 78 (1927), «Альто және оркестр үшін аңыз», Op. 66 (1918) және «Антоний мен Клеопатра» оркестрлік фрескасы (1920) кіреді. 1990 және 2000 жылдары оның шығармаларына қызығушылық жаңадан оянды және оның дискідерін тарататын компаниялар көбейді. 2012 жылдың соңында «Invencia Piano Duo» (Андрей Каспаров және Оксана Луцишин) «Naxos Records» компаниясымен бірлесіп, «Grand Piano» сериясында Шмитттің толық дуэт фортепиано шығармаларының төрт дискісін шығарды. Жинаққа Шмитттің «Трой рапсодиясы», Op. 53, және 1899 жылы жазылған Шмитттің «Sept pièces», Op. 15-інің тұңғыш жазбасы кірді. Сондай-ақ, Шмитттің екі жарияланбаған дуэтінің бірі «Rhapsodie parisienne» (1900) де осы жинақта бар.
Schmitt wrote 138 works with opus numbers. He composed examples of most of the major forms of music, except for opera. His Piano Quintet in B minor, written in 1908, helped establish his reputation. Other works include a violin sonata (Sonate Libre), a late string quartet, a saxophone quartet, Dionysiaques for wind band, two symphonies as well as several piano cycles such as Crépuscules, Ombres and Mirages. He was part of the group known as Les Apaches. His own style, recognizably impressionistic, owed something to the example of Debussy, though it had distinct traces of Wagner and Richard Strauss also. In 1907 Schmitt composed a ballet, La tragédie de Salomé, to a commission from Jacques Rouché for Loie Fuller and the Théâtre des Arts. The original ballet score required twenty instruments and lasted about an hour, In 1910 Schmitt prepared a suite using several of the ballet's movement, half as long as the ballet score, for a much expanded orchestra. The suite is much better known, with recordings conducted by Schmitt himself, Paul Paray, Jean Martinon, Antonio de Almeida, Marek Janowski and others. There is also a recording of the 1907 original score under Patrick Davin on the Marco Polo label. The rhythmic syncopations, polyrhythms, percussively treated chords, bitonality, and scoring of Schmitt's work anticipate Stravinsky's The Rite of Spring. While composing The Rite of Spring, Stravinsky acknowledged that Schmitt's ballet gave him greater joy than any work he had heard in a long time, but the two composers fell out in later years, and Stravinsky reversed his opinion of Schmitt's works. Schmitt was one of the ten French composers who each, in 1927, contributed a dance for the children's ballet L'éventail de Jeanne. Schmitt wrote the finale, a Kermesse Valse. Other works include the suite for orchestra "Oriane et le Prince d'Amour", Op. 83 bis (1934), the symphonic diptych to the memory of Gabriel Faure "In Memoriam", Op. 72 (1937), the "Ronde Burlesque", Op. 78 (1927), the "Legende pour alto et orchestre", Op. 66 (1918), and the orchestral fresco "Anthony and Cleopatra" (1920). The 1990s and 2000s witnessed a revival of his compositions, and an increased coverage of it on compact disc. Beginning in late 2012, the Invencia Piano Duo (Andrey Kasparov and Oksana Lutsyshyn), in collaboration with Naxos Records, on its Grand Piano series, released four CDs of Schmitt's complete duo piano works. The collection includes Schmitt's Trois rapsodies, Op. 53, and the first recording of Schmitt's Sept pièces, Op. 15, composed in 1899. It also includes one of two unpublished duets by Schmitt, Rhapsodie parisienne (1900).
Жел тобы
Дионисиактер, Оп. 62 әскери оркестрге арналған (1913/25)