Аргентиналық жазушы Рамона Окампо өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Аргентиналық жазушы (1890–1979)

Рамона Виктория Эпифания Руфина Окампо (7 сәуір 1890 – 27 қаңтар 1979)

Өмірбаян

Рамона Виктория Эпифания Руфина Окампо Буэнос-Айресте жоғары әлеуметтік топтың отбасында дүниеге келді, оны үйде француз тәрбиешісі оқытты. Кейінірек ол былай деп жазды: "Мен оқуға үйренген алфавит кітабы француз тілінде болды, ал мені алғашқы әріптерді салуға үйреткен қол да француз тілінде болды". Буэнос-Айресте ол 1920-1930 жылдардағы интеллектуалдық өмірдің орталық тұлғасы болды. Француз тілінде жазылған алғашқы кітабы – "Франческа Беатриче" (1923), Дантенің "Құдай комедиясына" түсініктеме. Басқа туындылары: "Домингос-ен-Хайд-парк"; "El Hamlet de Laurence Olivier"; "Эмили Бронте (Terra incógnita)"; "Testimonios" (он томдық) аталатын серия; "Вирджиния Вульф, Орландо және компания"; "Сан-Исидро"; "338171 Т. Е. (Арабияның Лоренсі)" – Т. Е. Лоуренстің өмірбаяны, сондай-ақ Окампо мен Хорхе Луис Борхес арасындағы әңгімелер жинағы. Олардың достығы 1939 жылы маусымда Лондон қаласында аяқталды, ол кезде Окампо фотограф досы Жизель Фрёндты шақырып, Вирджиния Вульфтің суретін түсірді, ал Вульф фотосуретке түсуді ұнатпайтын еді. Өзінің жазуларынан гөрі, ол 1931 жылы Латын Америкасының сол кездегі ең маңызды әдеби журналы – "Sur" журналын құрды және оның редакторы болды. "Sur" журналында Борхес, Эрнесто Сабато, Адольфо Биой Касарес, Хулио Кортасар, Хосе Ортега-и-Гассет, Мануэль Пейру, Альбер Камю, Энрике Андерсон Имберт, Хосе Бьянко, Езекиль Мартинес Эстрада, Пьер Дрю Ла Рошель, Вальдо Франк, Габриела Мистраль, Эдуардо Малеа және оның кіші әпкесі Сильвина Окампо сияқты жазушылардың еңбектері жарияланды. 1935 жылы Окампо Бенито Муссолиниге ризашылығын білдірді, ол сол жылдың наурыз айында Римде оған сұхбат берді, оны "гений" және қайта туылған Цезарь деп атады. "Мен Италияның гүлденген күйінде оған бет бұрғанын көрдім". Алайда, ол ешқашан фашизмді шын жүректен қолдаған жоқ, Муссолинидің гендерлік рөлдерге қатысты консервативті көзқарастарын және режимнің күшейіп келе жатқан милитаризмін сынады. 1936 жылы тамызда Муссолинимен жасаған сұхбаты жарияланған кезде Италия Абиссинияны басып алды, Окампо оған фашистік режимнің жақсаруына үміт болмайтынын және Италияның соғысқұмарлығын қолдаған Аргентинадағыларға сын айтқан жазба қосты. 1937 жылы Окампо және "Sur" журналының редакторы фашизмге қарсы ашық түрде шығып, журналды либерализммен байланыстырды. Испания азамат соғысы кезінде журнал республикашылдардың жағына шықты. Ол Аргентинада, достасы және аудармашысы Пелегрина Пасториномен бірлесіп, Роджер Кайлуа басқарған нацистерге қарсы "Les Lettres Francaises" журналын қолдады және редакциялады; ал 1946 жылы ол Нюрнберг процесіне қатысқан жалғыз аргентиналық болды. Екінші дүниежүзілік соғысқа бірнеше ай қалғанда, 1939 жылы Окампо Ұлттар Лигасының Зияткерлік ынтымақтастық жөніндегі халықаралық комитетіне тағайындалды, бірақ оның жұмысына қатыспады. 1953 жылы Хуан Доминго Перон үкіметіне ашық қарсылық көрсеткені үшін ол қысқа мерзімге түрмеге қамалды. Окампо 1976 жылы Аргентинаның әдебиет академиясының мүшесі болды. Ол академияға қабылданған алғашқы әйел болды және 1977 жылы 23 маусымда ресми түрде орын алды. 1977 жылы де-факто үкіметі бастаған, бірақ ЮНЕСКО ұйымдастырған "мәдени диалог" оның Буэнос-Айрес провинциясының Сан-Исидро қаласындағы Вилла Окампо үйінде өтті; ол ақырында 1973 жылы үйді ЮНЕСКО-ға сыйға тартты. Вилла Окампода оның қонақтарына Игорь Стравинский, Андре Малро және Рабиндранат Тагор, сондай-ақ Индира Ганди, Хосе Ортега-и-Гассет, Антуан де Сент-Экзюпери, Эрнест Ансермет және Рафаэль Альберти келді. Грэхам Грин 1973 жылы шығарған "Құрмет консулы" романын оған арнады, "Сүйіспеншілікпен және Сан-Исидро мен Мар-дель-Платада өткізген көптеген бақытты апталардың естелігімен". Виктория Окампо 1979 жылы Буэнос-Айресте қайтыс болды және Буэнос-Айрестегі Ла Реколета зиратында жерленді.

Born Ramona Victoria Epifanía Rufina Ocampo in Buenos Aires into a high society family, she was educated at home by a French governess. She later wrote: "the alphabet book in which I learned to read was French, as was the hand that taught me to draw those first letters." In Buenos Aires, she was a lynchpin of the intellectual scene of the 1920s and 1930s. Her first book, written in French, was De Francesca à Beatrice ( 1923), a commentary on Dante's Divine Comedy. Other works include Domingos en Hyde Park; El Hamlet de Laurence Olivier; Emily Brontë (Terra incógnita); a series called Testimonios (ten volumes); Virginia Woolf, Orlando y Cía; San Isidro; 338171 T. E. (Lawrence of Arabia)–a biography of T. E. Lawrence–and a posthumously published autobiography. There is also an edited book of dialogues between Ocampo and Jorge Luis Borges. and their friendship ended in London in June 1939 when Ocampo invited a photographer friend, Gisele Freund, to take Woolf's picture, who famously disliked appearing in photographs. Perhaps of greater significance than her own writing, she was founder (1931) and publisher of the magazine Sur, the most important literary magazine of its time in Latin America. Among the writers published in Sur were Borges, Ernesto Sabato, Adolfo Bioy Casares, Julio Cortázar, José Ortega y Gasset, Manuel Peyrou, Albert Camus, Enrique Anderson Imbert, José Bianco, Ezequiel Martínez Estrada, Pierre Drieu La Rochelle, Waldo Frank, Gabriela Mistral, Eduardo Mallea, and her own younger sister Silvina Ocampo. In 1935, Ocampo expressed some approval for Benito Mussolini with whom she was granted an interview in March of that year in Rome, hailing him then as a "genius" and Caesar reborn. "I have seen Italy in blossom turn its face towards him." However, she was never a convinced fascist sympathizer, and expressed disapproval of Mussolini's conservative views on gender roles and the regime's growing militarism. By the time her interview with Mussolini was published in August 1936, Italy had invaded Abyssinia and Ocampo appended a note to it declaring that any hope that the fascist regime might improve was lost and criticized those in Argentina who supported Italy's belligerence. In 1937, Ocampo and the editors of Sur came out openly against fascism and definitively linked the journal with liberalism. During the Spanish Civil War, the magazine sided with the Republicans. She supported and edited from Argentina, in collaboration with her friend and translator Pelegrina Pastorino, the anti Nazi magazine Les Lettres Francaises, directed by Roger Caillois; and in 1946 she was the only Argentine who attended the Nuremberg Trials. A few months before World War II, in 1939, Ocampo was appointed to the International Committee on Intellectual Cooperation of the League of Nations, but did not participate in its works. In 1953, she was briefly imprisoned for her open opposition to the government of Juan Domingo Perón. Ocampo was made a member of the Argentine Academy of Letters in 1976. She was the first woman ever admitted to the Academy, and she formally took her seat on 23 June 1977. The "cultural dialog," initiated in 1977 by the de facto government but organized by UNESCO, was held in her home, Villa Ocampo, in San Isidro, Buenos Aires Province; she eventually donated the house to UNESCO in 1973. At Villa Ocampo, her guests included Igor Stravinsky, André Malraux and Rabindranath Tagore, also Indira Gandhi, José Ortega y Gasset, Antoine de Saint Exupéry, Ernest Ansermet and Rafael Alberti. Graham Greene dedicated his 1973 novel The Honorary Consul to her, "with love, and in memory of the many happy weeks I have passed at San Isidro and Mar del Plata." Victoria Ocampo died in Buenos Aires in 1979, and is buried in La Recoleta Cemetery in Buenos Aires.

Куәліктер

Testimonios, 1.ª сериясы ("Куәліктер, 1-ші сериясы": 1935)
Testimonios, 2.ª сериясы ("Куәліктер, 2-ші сериясы": 1941)
Testimonios, 3.ª сериясы ("Куәліктер, 3-ші сериясы": 1950)
Testimonios, 4.ª сериясы ("Куәліктер, 4-ші сериясы": 1950)
Testimonios, 5.ª сериясы ("Куәліктер, 5-ші сериясы": 1954)
Testimonios, 6.ª сериясы ("Куәліктер, 6-шы сериясы": 1962)
Testimonios, 7.ª сериясы ("Куәліктер, 7-ші сериясы": 1967)
Testimonios, 8.ª сериясы ("Куәліктер, 8-ші сериясы": 1971)
Testimonios, 9.ª сериясы ("Куәліктер, 9-шы сериясы": 1975)
Testimonios, 10.ª сериясы ("Куәліктер, 10-шы сериясы": 1998)

Биографиялық фильмдер

Оның өмірі 1984 жылы телефильмде – Оскар Барни Финн режиссерлік еткен "Викторияның төрт бейнесі" фильмінде көрсетілген. Викторияның әртүрлі жастағы ролін төрт актриса сомдады (Кэрола Рейна, Нача Гевара, Джулия фон Грольман және Чайна Зоррилла). Оның мінезі мен саяси көзқарастары Моника Оттиноның "Ева мен Виктория" атты театрлық қойылымында бейнеленген, онда жас Эва Перон мен қарт Виктория арасындағы қияли кездесу көрсетілген. Қойылым сексенінші жылдары Соледад Сильвейраның Эва және Чайна Зоррилланың Виктория рөліндегі өнертабысының арқасында сәтті өтті.