Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің американдық теңіздік барлау ұшағы
Martin P4M Mercator
Мартин P4M Mercator: Американдық теңіздік барлау ұшағы. Ұзын қашықтықтағы мина қоюға, электрондық барлауға арналған, поршенді және турбореактивті қозғалтқыштармен жабдықталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі американдық теңіздік барлау ұшағы
WW2 era American maritime reconnaissance aircraft
Martin P4M Mercator – Glenn L. Martin компаниясы құрастырған теңіздік барлау ұшағы. Mercator АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ұзақ қашықтықтағы теңіздік патрульдік бомбалаушы ұшақтарына қойған талабына үміткер болған, бірақ Lockheed P2V Neptune ұшағы таңдалды. Ол ұзақ қашықтықты электрондық барлау ұшағы ретінде шектеулі ғана пайдаланылды. Оның ең ерекше ерекшелігі – поршендік және турбореактивтік қозғалтқыштардың комбинациясымен жұмыс істегендігі, соңғылары қозғалтқыш қуыстарының артқы бөлігінде орналасқан.
The Martin P4M Mercator was a maritime reconnaissance aircraft built by the Glenn L. Martin Company. The Mercator was an unsuccessful contender for a United States Navy requirement for a long range maritime patrol bomber, with the Lockheed P2V Neptune chosen instead. It saw a limited life as a long range electronic reconnaissance aircraft. Its most unusual feature was that it was powered by a combination of piston engines and turbojets, the latter being in the rear of the engine nacelles.
Жобалау және әзірлеу
Model 219 жобасы 1944 жылы PB4Y Privateer ұзын қашықтыққа ұшып жүретін патрульдік бомбалаушыны алмастыру мақсатымен, ұзақ қашықтыққа мина салу миссиялары үшін оңтайландырылған. Ұшақ үлкен және күрделі болды, екі Pratt & Whitney R4360 Wasp Major 28 цилиндрлі радиалды қозғалтқыштарымен жабдықталған. Ұшу кезінде және жағдайда жылдамдық беру үшін екі Allison J33 турбореактивті қозғалтқышы екі кеңейтілген қозғалтқыш ұясының артқы бөлігіне орнатылды, ал ауа түсіру тесіктері радиалды қозғалтқыштардың астында және артында орналасқан. Көптеген поршенді-реактивті гибридтер сияқты, реактивтер де реактивтік отынның орнына бензинмен жұмыс істеді, бұл жеке отын бактерілерінің қажеттілігін жойды. Үш дөңгелекті шасси орнатылды, мұнда алдыңғы дөңгелек алға қарай жиырылады. Бір дөңгелекті негізгі тіреулер қанаттардағы жабылмаған қоршауларға жиырылды, сондықтан дөңгелектердің бүйірлері жиырылғанда да көрінетін болды. Қанаттардың өзінде, ерекшелік ретінде, сыртқы қанаттарға қарағанда ішкі қанаттарда әртүрлі аэродинамикалық қима болды. Қорғаныс қарулары күшті болды, Emerson мұрындық мұнарасында және Martin құйрық мұнарасында екі 20 мм (.79 дюйм) зеңбірек, Martin арқалық мұнарасында екі 0.5 дюймдік (12.7 мм) пулемет орнатылды. Бомбалық бөлімше британдық тәжірибеге сәйкес, американдық бомбалаушыларда кең таралған қысқа және терең бөлімшеден гөрі ұзын және жайпақ болды. Бұл ұзын торпедалар, бомбалар, миналар, тереңдік зарядтары немесе ұзартылған отын бактерілері сияқты пайдалы жүктемеге үлкен икемділік берді.
Work began on the Model 219 in 1944, as a replacement for the PB4Y Privateer long range patrol bomber, optimised for long range minelaying missions, with the first flight being on 20 October 1946. A large and complicated aircraft, it was powered by two Pratt & Whitney R4360 Wasp Major 28 cylinder radial engines. To give a boost during takeoff and combat, two Allison J33 turbojets were fitted in the rear of the two enlarged engine nacelles, the intakes being beneath and behind the radial engines. The jets, like those on most other piston/jet hybrids, burned gasoline instead of jet fuel which eliminated the need for separate fuel tanks. A tricycle undercarriage was fitted, with the nosewheel retracting forwards. The single wheel main legs retracted into coverless fairings in the wings, so that the sides of the wheels could be seen even when retracted. The wings themselves, unusually, had a different airfoil cross section on the inner wings than the outer. Heavy defensive armament was fitted, with two 20 mm (.79 in) cannon in an Emerson nose turret and a Martin tail turret, and two 0.5 in (12.7 mm) machine guns in a Martin dorsal turret. The bomb bay was, like British practice, long and shallow rather than the short and deep bay popular in American bombers. This gave greater flexibility in payload, including long torpedoes, bombs, mines, depth charges or extended range fuel tanks.
Пайдалану тарихы
АҚШ Әскери-теңіз күштері теңіздік патрульдеуге арналған кішірек, қарапайым, арзан және тиімді P2V Нептун ұшағын таңдады, бірақ 1947 жылы жоғары жылдамдықты мина орнату мақсатымен он тоғыз ұшаққа тапсырыс берілді. P4M 1950 жылы 21-ші патрульдік эскадрилья (VP 21) құрамында қызметке түсті. Ол 1953 жылдың ақпанына дейін VP 21 эскадрильясында қолданыста болды. 1951 жылдан бастап, қалған 18 P4M ұшағы PB4Y 2 Privateer ұшағының орнына электрондық барлау (немесе SIGINT, сигналдарды барлау) миссиясы үшін P4M 1Q ретінде қайта жабдықталды. Барлық бақылау жабдықтарын басқару үшін экипаж саны 14-ке, кейіннен 16-ға дейін арттырылды және ұшаққа көптеген түрлі антенналар орнатылды. 1951 жылдың қазан айынан бастап Филиппиндегі Сангли Пойнт Әскери-теңіз базасынан, кейіннен Жапониядағы Ивакуни Әскери-әуе базасынан және Ацуги Әскери-әуе базасынан электрондық бақылау миссиялары құпия бөлімше арқылы жүзеге асырылды, ол ақырында Fleet Air Reconnaissance Squadron One (VQ 1) атауын алды. Ұзақ миссиялар Вьетнам, Қытай, Солтүстік Корея және Шығыс Совет Одағының жағалау бойында (жағадан шамалы қашықтықта) жүргізілді және жоғары құпиялы болды; ұшақтар кейде радио байланысында P2V Нептун сияқты көрінетін, ал көбінесе құйрығының астында жалған сериялық нөмірлермен (Бюро нөмірлері) ұшатын. Оперативтік миссиялар әрқашан түнде, мүмкіндігінше ай жарығында және сыртқы шамдарсыз ұшырылды.
The US Navy chose the smaller, simpler, cheaper and better performing P2V Neptune for the maritime patrol requirement, but nineteen aircraft were ordered in 1947 for high speed minelaying purposes. The P4M entered service with Patrol Squadron 21 (VP 21) in 1950, the squadron deploying to NAS Port Lyautey in French Morocco. It remained in use with VP 21 until February 1953. From 1951, the 18 surviving production P4Ms were modified for the electronic reconnaissance (or SIGINT, for signals intelligence) mission as the P4M 1Q, to replace the PB4Y 2 Privateer. The crew was increased to 14 and later 16 to operate all the surveillance gear, and the aircraft was fitted with a large number of different antennae. Starting in October 1951, electronic surveillance missions were flown from U. S. Naval Station Sangley Point in the Philippines, later from Naval Air Station Iwakuni, Japan, and Naval Air Station Atsugi, Japan, by a secretive unit that eventually gained the designation Fleet Air Reconnaissance Squadron One (VQ 1). Long missions were flown along the coast (about offshore) of Vietnam, China, North Korea and the eastern Soviet Union, and were of a highly secret nature; the aircraft sometimes masqueraded as regular P2V Neptunes in radio communications, and often flew with false serial numbers (Bureau Numbers) painted under the tail. Operational missions were always flown at night, during the dark with the moon when possible, and with no external running lights.