Джон Кокран: Шотландиялық шахмат шебері және заңгер өмірі мен қызметі

Кіріспе

Джон Кокрейн (4 ақпан 1798 – 2 наурыз 1878) – шотланд шахмат шебері және заңгер. Корольдік теңіз күштерінде қызметтен кейін Кокрейн адвокатты таңдады. Заң оқып жүрген кезінде ол өте күшті шахматшыға айналып, ойын туралы кітап жариялады, онда Корольдік гамбитінің негізгі бағыты – Сальвио гамбитінің Кокрейн вариациясы кірді. Осы шақта ол сол кезде Еуропаның ең күшті ойыншылары деп есептелген француз Десшапель мен Лабурдоннаға қарсы ойнады. Үндістанда ұзақ қызметтен кейін ол Ұлыбританияға оралып, Говард Стаунтоннан басқа барлығын жеңді, содан кейін француз Сент-Аманға қарсы жеңіске дайындалуына көмектесті, бұл Стаунтонды әлемдегі жетекші шахматшы ретінде бекітті. Кокрейн Үндістанға қайтып келді, онда ол «Калкутта алқасының әкесі» (адвокаттар бірлестігі) және Калькутта шахмат клубының жетекші мүшесі ретінде танылды; Клуб және Кокрейн жекелеген түрде Стаунтон ұйымдастырған алғашқы халықаралық шахмат турниріне маңызды қаржылық үлес қосты. Кокрейн шахмат ойнауды жалғастырды және ойындарын Ұлыбританияға жариялап жіберді, көбінесе Стаунтонның бағаналарында. Оның екі негізгі қарсыласы – үндістер болды, және олардың біреуіне қарсы Петров қорғанысына қарсы Кокрейн гамбитін алғаш рет қолданды. Ұлыбританияға қайтып келгеннен кейін Кокрейн заңмен жартылай уақыт айналысты, негізінен Үндістанда туындаған маңызды істерде, сондай-ақ заң туралы мақалалар мен кітаптар жазды. Ол кезде ол шахмат турнирлеріне қатысуға тым ескі болды, бірақ күшті ойыншылармен көптеген бейресми ойындар ойнады. Кокрейн мұнара мен пілге қарсы мұнараның қиын соңғы ойын қорғанысын теңестіру әдісі – Кокрейн қорғанысын ашқанмен есімдері қатар айтылады. Кокрейн шабуылға дайын, құрбандыққа баратын ойнау стилімен танымал. Оның ең танымал дебюттік жаңалықтары көбінесе күмәнді деп есептеледі, бірақ Кокрейн гамбиті шебер шахматта кейде күтпеген қару ретінде қолданылады. Өмірінде де, өлімінен кейін де оған деген ыстық пікірлер айтылды.

John Cochrane (4 February 1798 – 2 March 1878) was a Scottish chess master and lawyer. After serving in the Royal Navy Cochrane chose to become a barrister. While studying law, he became a very strong chess player and published a book on the game, which included the Cochrane variation of the Salvio Gambit, a main line of the King's Gambit. Around this time he played against the Frenchmen Deschapelles and Labourdonnais, who were acknowledged to be Europe's strongest players at the time. After a long tour of duty in India, he returned to the UK and beat everyone except Howard Staunton, whom he then helped to prepare for his victorious match against the Frenchman Saint Amant, which established Staunton as the world's leading player. Cochrane returned to India, where he became known as the "Father of the Calcutta Bar" (association of barristers) and a leading member of the Calcutta Chess Club; the Club and Cochrane personally both made significant financial contributions to the first international chess tournament, which Staunton organised. Cochrane continued to play chess and to send games to the UK for publication, mostly in Staunton's columns. His two main opponents were Indians, and against one of them he made the first recorded use of the Cochrane Gambit against Petrov's Defence. When he returned to the UK for good, Cochrane continued to practise law part time, mainly in important cases that arose in India, and wrote articles and books about the law. By this time he was too old for serious chess competition but played many casual games with strong players. Cochrane is credited with discovering the Cochrane Defense, a technique to draw the difficult endgame defence of a rook against a rook and bishop. Cochrane is known for his dashing playing style – liberally sacrificing pieces and always attacking. His best known opening innovations are generally regarded as dubious, although the Cochrane Gambit is still occasionally used as a surprise weapon in master chess. Commentators during his life and after his death expressed strong affection for him.

Өмірбаян

Кокрейн "Дандональд графы басқаратын әйгілі шотландтық отбасының мүшесі" болды. Жастық шағында Кокрейн Корольдік теңіз флотының мичманы болды және 1815 жылы Наполеон Бонапартты Ұлыбританияға тасымалдаған HMS Bellerophon кемесінде қызмет еткені айтылады. Наполеон соғыстары аяқталғаннан кейін Теңіз флотының қысқартылуы мансаптық өрлеу мүмкіндіктерін нашарлатты, сондықтан Кокрейн адвокаттық мансапқа ауысты, тікелей университет бітірмей-ақ Орта ғибадатханаға қосылды. Ол студент кезінде шахмат ойнаумен көзге түсті. Джон Кокрейннің шахматшы ретінде алғашқы жазбалары – 1819 жылы Море басқаратын «Түрік» шахмат машинасына (пешканы және жүру мүмкіндігін алып) ойнаған бес партиясы (−3 =1 +1). 1822 жылы «Шахмат ойыны туралы трактат» жарияланды, ондағы ықтимал ұстанымдар бөлімі Вердони, Бернард, Карлиер және Легер жазған «Әуесқойлар туралы трактат» негізінде жазылған. Алайда Кокрейннің кітабында оның жеке талдауының көп бөлігі, соның ішінде Корольдік гамбитіндегі Сальвио гамбитінің Кокрейн вариациясы бар. Кокрейннің 1800-1820 жылдары және 1820-1840 жылдары Еуропаның ең күшті ойыншылары деп танылған Дешапель мен Лабурдоннаға қарсы ойнағаны белгілі; олардың арасындағы ойындар 1822-1824 жылдар аралығында өткен болуы мүмкін, бірақ Кокрейн қайтыс болған кезде комментаторлар күндік мәліметтерге сенімді болған жоқ. Алайда британдық шахматтың жарқыраған жұлдызы Говард Стаунтон болды, Кокрейн кітабын жариялаған кезде ол мектеп оқушысы болған. Кокрейннің айтуынша, Баннерджидің фианкеттолық ашылуларға деген құштарлығы үнді қорғанысы класындағы ашылуларға әкелді. Уильям Норвуд Поттердің «Лондон шахмат журналында» жарияланған тағы бір ойында Баннерджи қара піштермен ойнап, Кокрейнге қарсы жеңіске жеткен, ал ойын Корольдік үнді гамбитінің төрт пешкалық шабуылымен басталған. Стаунтон әлемдегі алғашқы халықаралық шахмат турнирін ұйымдастырғанда, Калькутта шахмат клубы турнир қорына ең ірі үлестердің бірін жасады, сонымен қатар оның басшылары Кокрейн мен Т. С. Мортон ең ірі жеке үлестерді енгізді. Кокрейн Үндістандағы екінші кезеңінде Калькутта адвокаттарының «әкесі» (адвокаттардың жергілікті бірлестігі) ретінде танылды. Стаунтон сондай-ақ Кокрейннің аштықтан зардап шеккен үндістер тобына ісі үшін алған гонорарын толығымен бергенін жариялады. Кокрейн Ұлыбританияға қайтып келгеннен кейін, ол жартылай уақытпен адвокат ретінде жұмыс істеуді жалғастырды, Ұлыбританияның Жеке кеңесі алдында бірнеше үнділік шағымдарды қарады және заңдық трактаттар жазды. Ол Бенгалиядағы мұрагерлік туралы жергілікті заңды қолдау мақсатында жазылған. Ол қайтыс болған кезде тағы бір заң кітабын аяқтауға тырысып жатқан. 1844 жылы Джордж Уокер Кокрейннің ойынға деген көзқарасын былай сипаттады: «Кокрейн мырза – менің қарап немесе қарсы тұру құрметіне ие болған ең керемет ойыншы; тіпті Де ла Бурдоннаны қоспағанда; және оның кереметтігі жиі жеңіске жеткеніне өкінемін». Кокрейн сондай-ақ танымал шахмат теоретигі болды, бірақ оның ашылулардағы жаңалықтары көбінесе дұрыс емес еді және олармен тек ол ғана ойнай алды.

Cochrane was "a member of a distinguished Scottish family of which the Earl of Dundonald was the head". As a youth Cochrane was a midshipman in the Royal Navy, and is said to have served aboard HMS Bellerophon when the ship transported Napoleon Bonaparte to Britain in 1815. The downsizing of the Navy after the end of the Napoleonic Wars made promotion prospects poor, and Cochrane switched to a career as a barrister, apparently joining the Middle Temple without first attending a university. While he was a student he first came to notice as a chess player. The first records of John Cochrane as a chess player are five games (−3 =1 +1) played receiving the pawn and move from The Turk (operated, at the time, by Mouret) in 1819. In 1822 published A Treatise on the Game of Chess, of which the section on odds was based on the Traité des Amateurs, written by Verdoni, Bernard, Carlier and Leger. However Cochrane's book contained significant amounts of his own analysis, including the Cochrane variation of the Salvio Gambit, a line in the King's Gambit. It is known that Cochrane played against Deschapelles and Labourdonnais, who were acknowledged to be Europe's strongest players from 1800 to 1820 and from 1820 to 1840 respectively; his games against them may have been played between 1822 and 1824, but by the time of Cochrane's death commentators were unsure of the dates. However the rising star of British chess was Howard Staunton, who had been a schoolboy when Cochrane published his book. Bannerjee's fondness for fianchettoed openings, as reported by Cochrane, eventually led to the Indian defence class of openings. Another game, published in William Norwood Potter's City of London Chess Magazine shows Bannerjee playing with the black pieces and beating Cochrane in a game that opened with the King's Indian Four Pawns Attack. When Staunton organised the world's first international chess tournament, the Calcutta Chess Club as a group made one of the largest donations to the tournament's funds, and in addition its principal officers Cochrane and T. C. Morton made two of the largest personal contributions. During his second period in India Cochrane became known as the Father of the Calcutta Bar (local association of barristers). Staunton also published an incident in which Cochrane gave the whole of his fee for a case to a group of famine stricken Indians

When Cochrane returned to the UK for good, he continued to work part time as a barrister, arguing several Indian appeals before the UK's Privy Council and writing legal treatises. was written in support of the native law of inheritance in Bengal. At the time of his death he was working on another law book. In 1844 George Walker described Cochrane's approach to the game:"Mr. Cochrane is the most brilliant player I have ever had the honour to look over or confront; not even excepting De la Bourdonnais; and pity it is that his very brilliancy so often mars success." Cochrane was also a well known chess theoretician, although his innovations in the openings were generally unsound, and only he could get away with playing them.