Жұмыс үйлері: Мұқтаждарға арналған мекемелер тарихы

Кіріспе

Өзін-өзі қамтамасыз ете алмайтындарға арналған мекеме, Сент-Луис қаласындағы "Жұмыс үйі" деп белгілі түрме.

Ұлыбритания мен Ирландияда жұмыс үйі (tloty lit. "кедейлер үйі") – қаржылық тұрғыдан өзін-өзі қамтамасыз ете алмайтындарға баспана мен жұмыс ұсынылатын мекеме еді. Шотландияда олар көбінесе кедейлер үйі деп аталды. "Жұмыс үйі" терминінің ең ерте белгілі қолданылуы 1631 жылға дейін барады, онда Абингдон қаласының мэрі "біз өзіміздің қаламызда кедей адамдарды жұмыспен қамтамасыз ету үшін жұмыс үйін салдық" деп хабарлаған. Жұмыс үйінің тамыры 1388 жылғы Кембридж статутына дейін жетеді, ол Англиядағы Қара өлімнен кейін жұмысшылардың қозғалысын шектеу арқылы еңбек тапшылығын шешуге тырысты және нәтижесінде мемлекеттің кедейлерді қолдауға жауапкершілігі туды. Алайда, 1815 жылы Наполеон соғыстарының аяқталуынан кейін жаппай жұмыссыздық, әсіресе ауыл шаруашылығы жұмысшыларын алмастыру үшін жаңа технологиялардың енгізілуі және бірқатар нашар егістер, 1830 жылдардың басында кедейлерге көмек көрсетудің қалыптасқан жүйесінің тұрақсыз екенін көрсетті. 1834 жылғы "Жаңа кедейлер заңы" жұмыс үйіне кіруден бас тартқандарға көмек көрсетуді тоқтату арқылы экономикалық тенденцияны өзгертуге тырысты. Кейбір кедейлер заңы органдары тұтқындардың тегін еңбегін пайдаланып, жұмыс үйлерін пайда табуға үміттенді. Көбінесе олар тас сындыру, тыңайтқыш өндіру үшін сүйектерді ұсақтау немесе үлкен металл тікпақпен (spike) мақта жинау сияқты жұмыстармен айналысты. 19 ғасырдың соңына қарай жұмыс үйлері еңбекке қабілетті кедейлерге емес, көбінесе қарттарға, денсаулығы нашар адамдарға және науқастарға пана беріп, бейімделді. 1929 жылы жергілікті билік органдарына жұмыс үйлерінің емханаларын қалалық ауруханалар ретінде қабылдауға рұқсат беретін заң қабылданды. 1930 жылы жұмыс үйлері ресми түрде таратылғанымен, олардың көптегені жергілікті биліктің бақылауындағы "Мемлекеттік көмек мекемелері" деген жаңа атаумен жұмысын жалғастырды. 1948 жылғы "Ұлттық көмек заңы" қабылданғанға дейін ғана кедейлер заңының соңғы іздері және олармен бірге жұмыс үйлері толығымен жойылды.

In Britain and Ireland, a workhouse (tloty lit. "poor house") was an institution where those unable to support themselves financially were offered accommodation and employment. In Scotland, they were usually known as poorhouses. The earliest known use of the term workhouse is from 1631, in an account by the mayor of Abingdon reporting that "we have erected wthn our borough a workhouse to set poorer people to work". The origins of the workhouse can be traced to the Statute of Cambridge 1388, which attempted to address the labour shortages following the Black Death in England by restricting the movement of labourers, and ultimately led to the state becoming responsible for the support of the poor. However, mass unemployment following the end of the Napoleonic Wars in 1815, the introduction of new technology to replace agricultural workers in particular, and a series of bad harvests, meant that by the early 1830s the established system of poor relief was proving to be unsustainable. The New Poor Law of 1834 attempted to reverse the economic trend by discouraging the provision of relief to anyone who refused to enter a workhouse. Some Poor Law authorities hoped to run workhouses at a profit by utilising the free labour of their inmates. Most were employed on tasks such as breaking stones, crushing bones to produce fertiliser, or picking oakum using a large metal nail known as a spike. As the 19th century wore on, workhouses increasingly became refuges for the elderly, infirm, and sick rather than the able bodied poor, and in 1929 legislation was passed to allow local authorities to take over workhouse infirmaries as municipal hospitals. Although workhouses were formally abolished by the same legislation in 1930, many continued under their new appellation of Public Assistance Institutions under the control of local authorities. It was not until the introduction of the National Assistance Act 1948 that the last vestiges of the Poor Law finally disappeared, and with them the workhouses.

Орта ғасырдан бастап қазіргі заманның басына дейін

1388 жылғы Кембридж статуты – Англия халқының үштен бірін қырған қатерлі індет, "Қара өлім" салдарынан туындаған еңбек тапшылығын шешуге жасалған әрекет болды. Жаңа заң жалақыны бекітіп, жұмысшылардың қозғалысын шектеді, себебі оларға басқа жерде жоғары жалақымен жұмыс істеуге рұқсат берілсе, жалақының күрт өсуіне әкеледі деп күтілді. Тарихшы Дерек Фрейзердің айтуынша, індеттен кейін әлеуметтік тәртіпсіздіктерге ұшырау қаупінен қорқу нәтижесінде кедейлерді қолдау міндеті "жеке христиан қайырымдылығынан" емес, мемлекетке жүктелді. Босқындыққа қарсы қабылданған заңдар кедейлерге мемлекеттік қаржымен көмектесудің бастауы болды. 16 ғасырдан бастап жұмыс істеуге ниетті, бірақ мүмкіндігі жоқ, және жұмыс істей алатын, бірақ істемейтіндер арасында заң жүзінде айырмашылық жасалды: "шынайы жұмыссыз және жалқау". Король Генрих VIII-нің 1536 жылы бастаған монастырларды таратуы кедейлерді қолдау мәселесін ушықтырды. Монастырлар қайырымдылық көмектің маңызды көзі болған және тікелей де, жанама түрде жұмыспен қамтуды қамтамасыз еткен. 1575 жылғы Кедейлер туралы заңда егер еңбекке қабілетті кедейлерге қолдау қажет болса, олар оны жұмыс істеу арқылы табуға тиіс деген принцип орнатылды. 1601 жылғы Кедейлерге көмек көрсету туралы заң бойынша, жасы немесе денсаулығының нашарлығынан жұмыс істей алмайтындарға қамқорлық жасау жауапкершілігі заң жүзінде аудандық әкімшіліктерге жүктелді. Заң кедейлерді үш топқа жіктеді. Ол еңбекке қабілеттілерге түзету үйінде (жұмыс үйінің алғашқы үлгісі) жұмыс ұсынуды ұсынды, онда "тұрақты босқындар" жазаланатын болды. Сондай-ақ, мүгедектерге, қарттар мен ауруларға арналған тұрғын үйлер салу ұсынылды, бірақ көмектің көп бөлігі аудандық салық есебінен берілетін сыртқы көмек түрінде ұсынылды – ақша, азық-түлік немесе басқа да қажетті заттар үйлерінде тұратын адамдарға берілді. Жұмыс үйлерінің санының өсуіне 1723 жылғы Жұмыс үйі сынақ заңы түрткіс болды. Ол кедейлерге көмек іздеушілерді жұмыс үйіне қабылдауға және белгілі бір көлемде жұмыс істеуге міндеттеді (әдетте, жалақысыз – ішкі көмек деп аталатын жүйе), бұл аудандық кедейлер қорына қатысты жауапсыз талаптарды болдырмауға көмектесті. Бұл өсімді Томас Гилберт ұсынған 1782 жылғы Кедейлерге көмек көрсету туралы заң да күшейтті. Гилберт заңы аудандарға қарттар мен мүгедектерді орналастыру үшін одан да ірі жұмыс үйлерін салу және ұстау үшін Гилберт одақтары деп аталатын одақтарды құруға бірігіп, кедейлерге көмек көрсету шығындарын бөлісуге мүмкіндік берді. Еңбекке қабілетті кедейлерге сыртқы көмек көрсетіліп, жергілікті жұмыс орындары табылды. Салыстырмалы түрде аз Гилберт одақтары құрылды, бірақ 18 ғасырдың соңында Спинамленд жүйесіндегі жеткіліксіз жалақыны толықтыру қалыптасты. Кейбір Кедейлер заңының өкілдері шығындарды қысқартуға тырысқандықтан, күйеулер әйелдерін ауданға қаржылық ауыртпалық болдырмау үшін сатуға мәжбүр болған жағдайлар тіркелді. 1814 жылы осындай жағдайдың бірінде Эффингемдегі жұмыс үйінде тұратын Генри Куктың әйелі мен баласы Кройдон базарында бір шиллингке (5 пенске) сатылды. Аудан сапар мен "той" шығындарын төледі. 1830 жылдарға қарай көптеген аудандарда кем дегенде бір жұмыс үйі болды, бірақ олардың көпшілігі нашар басқарылды. 1797 жылы Фредерик Иденнің "Кедейлердің жағдайы" атты еңбегінде былай деп жазылған: Кейбір сирек қоныстанған аудандар үйсіз кедейлерді жалға алынған тұрғын үйлерге орналастырды, ал басқаларына өз үйлерінде көмек көрсетті. Жұмыс үйіне кіргендер бірнеше адамнан жүздерше басқа тұтқындарға қосылуы мүмкін. Мысалы, 1782 және 1794 жылдар аралығында Ливерпульдің жұмыс үйінде 900-ден 1200 кедей ерлер, әйелдер және балалар орналасты. Грессенхолл индустрия үйі сияқты үлкен жұмыс үйлері әдетте бірнеше аудандарға қызмет көрсетті, Грессенхоллдың жағдайында 50 аудан. 1854 жылы Кедейлер заңдарының комиссары Джордж Николз олардың көпшілігін зауыттардан ерекшеленбейтін деп қарастырды.

The Statute of Cambridge 1388 was an attempt to address the labour shortage caused by the Black Death, a devastating pandemic that killed about one third of England's population. The new law fixed wages and restricted the movement of labourers, as it was anticipated that if they were allowed to leave their parishes for higher paid work elsewhere then wages would inevitably rise. According to historian Derek Fraser, the fear of social disorder following the plague ultimately resulted in the state, and not a "personal Christian charity", becoming responsible for the support of the poor. The resulting laws against vagrancy were the origins of state funded relief for the poor. From the 16th century onwards a distinction was legally enshrined between those who were willing to work but could not, and those who were able to work but would not: between "the genuinely unemployed and the idler". Supporting the destitute was a problem exacerbated by King Henry VIII's Dissolution of the Monasteries, which began in 1536. They had been a significant source of charitable relief, and provided a good deal of direct and indirect employment. The Poor Act 1575 went on to establish the principle that if the able bodied poor needed support, they had to work for it. The Act for the Relief of the Poor 1601 made parishes legally responsible for the care of those within their boundaries who, through age or infirmity, were unable to work. The Act essentially classified the poor into one of three groups. It proposed that the able bodied be offered work in a house of correction (the precursor of the workhouse), where the "persistent idler" was to be punished. It also proposed the construction of housing for the impotent poor, the old and the infirm, although most assistance was granted through a form of poor relief known as outdoor relief – money, food, or other necessities given to those living in their own homes, funded by a local tax on the property of the wealthiest in the parish. This growth in the number of workhouses was prompted by the Workhouse Test Act 1723; by obliging anyone seeking poor relief to enter a workhouse and undertake a set amount of work, usually for no pay (a system called indoor relief), the Act helped prevent irresponsible claims on a parish's poor rate. The growth was also bolstered by the Relief of the Poor Act 1782, proposed by Thomas Gilbert. Gilbert's Act was intended to allow parishes to share the cost of poor relief by joining together to form unions, known as Gilbert Unions, to build and maintain even larger workhouses to accommodate the elderly and infirm. The able bodied poor were instead either given outdoor relief or found employment locally. Relatively few Gilbert Unions were set up, but the supplementing of inadequate wages under the Speenhamland system did become established towards the end of the 18th century. So keen were some Poor Law authorities to cut costs wherever possible that cases were reported of husbands being forced to sell their wives, to avoid them becoming a financial burden on the parish. In one such case in 1814 the wife and child of Henry Cook, who were living in Effingham workhouse, were sold at Croydon market for one shilling (5p); the parish paid for the cost of the journey and a "wedding dinner". By the 1830s most parishes had at least one workhouse, but many were badly managed. In his 1797 work, The State of the Poor, Sir Frederick Eden, wrote:

Instead of a workhouse, some sparsely populated parishes placed homeless paupers into rented accommodation, and provided others with relief in their own homes. Those entering a workhouse might join anywhere from a handful to several hundred other inmates; for instance, between 1782 and 1794 Liverpool's workhouse accommodated 900–1200 indigent men, women and children. The larger workhouses such as the Gressenhall House of Industry generally served a number of communities, in Gressenhall's case 50 parishes. Writing in 1854, Poor Law commissioner George Nicholls viewed many of them as little more than factories:

1834 жылғы заң

1832 жылға қарай, жалпыұлттық деңгейде кедейлерге жәрдемдеуге жұмсалған қаржы жылдық 7 миллион фунт стерлингке жетті, бұл 1784 жылғы 2 миллион фунттан халықтың әрбір адамына 10 шиллингтен (£) асып түсті. Көмекке жүгінушілердің көп саны жүйені «құлау алдына» жеткізді. 19-шы ғасырдың басында Наполеон соғыстарының аяқталуынан кейін туған экономикалық төмендеу жұмыссыздардың санының өсуіне себеп болды. Ауыл шаруашылығындағы дамулар, жерде кем жұмыс күші қажеттігін білдірді. Нәтижесінде, Англия мен Уэльсте Кедейлер туралы заңға түзетулер енгізу туралы 1834 жылғы Заң бойынша Кедейлер жөніндегі орталықтандырылған комиссия құрылды, ол «Жаңа Кедейлер заңы» деп те белгілі, бұл еңбекке қабілеттілерге сыртқы жәрдем көрсетуді шектеді; «барлық жағдайларда «үй ұсынылуы керек», басқа ештеңе жоқ». Жекелеген приходтар Кедейлер одақтарына біріктірілді, олардың әрқайсысының құрамында жұмыс үйі болды. Келесі 50 жылдың ішінде 500-ден астам мұндай ғимарат салынды, олардың үштен екісі 1840 жылға дейін аяқталды. Елдің кейбір аймақтарында осы жаңа құрылыстарға қарсылық болды, кейде зорлық-зомбылыққа дейін жетті, әсіресе өнеркәсіптік солтүстікте. 1837 жылғы үлкен экономикалық дағдарыс кезінде көптеген жұмысшылар жұмысын жоғалтты және жұмыссыздарға жұмыс үйі емес, уақытша жәрдем қажет деген пікір қалыптасты. 1838 жылға қарай Англия мен Уэльсте 573 Кедейлер одағы құрылды, олар 13 427 приходты қамтыды, бірақ одақтар бүкіл елде тек 1868 жылға дейін құрылды: сол жылы Жаңа Кедейлер заңы Гилберт одақтарына қолданылды. 1834 жылғы Заңның мақсаттарына қарамастан, кедейлерге жәрдем көрсету жергілікті салық төлеушілердің жауапкершілігінде қалды, сондықтан отбасы мүшелерінің ауруы сияқты сыртқы жәрдемді жалғастыру үшін заңды бұзуға күшті экономикалық ынталандыру болды; әр адамға апталық шығын жұмыс үйінде ұстау құнынан шамамен екі есе төмен болды. Сыртқы жәрдем 1844 жылғы Сыртқы жәрдемді тыйым салу туралы жарлықтың талаптарымен одан әрі шектелді, оның мақсаты еңбекке қабілетті кедейлерге толығымен тоқтату болды. 1846 жылы 1,33 миллион кедейдің тек 199 000-ы жұмыс үйлерінде ұсталды, олардың 82 000-ы еңбекке қабілетті деп есептелді, ал шамамен 375 000 еңбекке қабілетті адам сыртқы жәрдемде қалды. Өте ауыр экономикалық қиындықтарды ескермегенде, Ұлыбритания халқының шамамен 6,5%-ы кез келген уақытта жұмыс үйлерінде орналасқан болуы мүмкін.

By 1832 the amount spent on poor relief nationally had risen to £7 million a year, more than 10 shillings (£) per head of population, up from £2 million in 1784. The large number of those seeking assistance was pushing the system to "the verge of collapse". The economic downturn following the end of the Napoleonic Wars in the early 19th century resulted in increasing numbers of unemployed. Coupled with developments in agriculture that meant less labour was needed on the land, The result was the establishment of a centralised Poor Law Commission in England and Wales under the Poor Law Amendment Act 1834, also known as the New Poor Law, which discouraged the allocation of outdoor relief to the able bodied; "all cases were to be 'offered the house', and nothing else". Individual parishes were grouped into Poor Law Unions, each of which was to have a union workhouse. More than 500 of these were built during the next 50 years, two thirds of them by 1840. In certain parts of the country there was a good deal of resistance to these new buildings, some of it violent, particularly in the industrial north. Many workers lost their jobs during the major economic depression of 1837, and there was a strong feeling that what the unemployed needed was not the workhouse but short term relief to tide them over. By 1838, 573 Poor Law Unions had been formed in England and Wales, incorporating 13,427 parishes, but it was not until 1868 that unions were established across the entire country: the same year that the New Poor Law was applied to the Gilbert Unions. Despite the intentions behind the 1834 Act, relief of the poor remained the responsibility of local taxpayers, and there was thus a powerful economic incentive to use loopholes such as sickness in the family to continue with outdoor relief; the weekly cost per person was about half that of providing workhouse accommodation. Outdoor relief was further restricted by the terms of the 1844 Outdoor Relief Prohibitory Order, which aimed to end it altogether for the able bodied poor. In 1846, of 1.33 million paupers only 199,000 were maintained in workhouses, of whom 82,000 were considered to be able bodied, leaving an estimated 375,000 of the able bodied on outdoor relief. Excluding periods of extreme economic distress, it has been estimated that about 6.5% of the British population may have been accommodated in workhouses at any given time.

Виктория дәуірінің алғашқы жұмыс үйлері

Жаңа кедейлер заңы комиссарлары қолданыстағы жұмыс үйлерін қатты сынға алды және оларды ауыстыруды талап етті. Олар әсіресе «көп жағдайда бұл үлкен қайырымдылық үйі, онда жастар жалқаулыққа, білімсіздікке және жамандыққа баулынады; еңбекке қабілеттілер – жайсыз сезімге беріліп, жалқаулыққа тонып жатады; қарттар мен құрметті азаматтар – осындай қоғамда өмір сүрудің барлық қиындықтарына ұшырайды» деп шағымданады. 1835 жылдан кейін көптеген жұмыс үйлері салынды, олардың орталық ғимараттары жұмыс істеу және жаттығу алаңдарымен қоршалған, кірпіш қабырғалардың артында, «кедейлердің бастильдері» деп аталатын. Комиссия барлық жаңа жұмыс үйлерінде кедейлерді кем дегенде төрт топка бөліп, әрқайсысын жеке орналастыруды ұсынды: қарттар мен мүгедектер, балалар, еңбекке қабілетті ерлер және еңбекке қабілетті әйелдер. Жалпы жоспары Джереми Бентамның түрме паноптиконына ұқсас, радиалды құрылыс, ортасында төрт үш қабатты ғимарат, тікбұрышты ауланың ішінде орналасқан, периметрі үш қабатты кіреберіс блогымен және бір қабатты шағын ғимараттармен шектелген, барлығы қабырғамен қоршалған. Бұл негізгі жоспар, сәулетші Самсон Кемпторн жасаған екі жобаның бірі (оның екінші жобасы сегменттелген ішкі бөлмесі бар сегізбұрышты, кейде «Кемпторн жұлдызы» деп аталады), әрбір тұтқынға арналған төрт жеке жұмыс істеу және жаттығу алаңдарын қамтамасыз етті. Тұтқындарды бөлек ұстау үш мақсатқа қызмет етуді көздеді: ең көп мұқтаждарға көмек көрсетуді бағыттау; басқаларды кедейлікке барудан сақтандыру; және физикалық және психикалық ауруларға қарсы физикалық тосқауыл құру. Комиссия мүшелері Кемпторнның жоспарларына негізделген ғимараттар кедейлерге көмек көрсетудегі соңғы өзгерістердің символы болатынын айтты; бір көмекші комиссар олардың «кедейлердің қарсы тұруы мүмкін емес деп санайтын» және «Кедейлер заңын қорғаушыларға сенім беретін» нәрсе болады деген пікірін білдірді. Тағы бір көмекші комиссар жаңа жобаның «еңбекке қабілетті халықты қорқытуға» арналғанын мәлімдеді, бірақ сәулетші Джордж Гилберт Скотт оны «мүмкіндігінше төмен деңгейдегі дайын дизайндар жиынтығы» деп сынады. Жаңа кедейлер заңын сынағандар Кемпторнның жоспарлары мен үлгілік түрмелер арасындағы ұқсастықтарды атап өтті және олардың жай ғана кездейсоқтық екеніне күмән келтірді. Ричард Оастлер осы мекемелерді «кедейлер үшін түрмелер» деп атады. Август Пьюгин Кемпторнның сегізбұрышты жоспарын «көне кедейлер үйімен» салыстырды, Феликс Драйвер бұл салыстыруды «ағылшынның моральдық және эстетикалық құндылықтарының төмендеуіне» жасалған «романтикалық, консервативті сын» деп атады. 1840 жылдары Кемпторнның жоспарларына деген ынта-күш азайды. Салынған аумақтардағы орынның шектеулі болуы және ғимараттарды желдету туралы алаңдаушылықтарға байланысты, кейбір округтер паноптикон жобаларынан бас тартты. 1840-1870 жылдар аралығында арнайы функцияларға арналған жеке блоктары бар шамамен 150 жұмыс үйі салынды. Әдетте кіреберіс ғимаратында кеңселер орналасқан, ал негізгі жұмыс үйінде әртүрлі палаталар мен жұмыс бөлмелері болды, олардың барлығы желдету мен жарықтандыруды жақсарту үшін жасалған ұзын дәліздермен байланысты. Мүмкіндігінше, әр ғимараттан арнайы топтағы кедейлерге арналған жаттығу алаңдары жасалды.

The New Poor Law Commissioners were very critical of existing workhouses, and generally insisted that they be replaced. They complained in particular that "in by far the greater number of cases, it is a large almshouse, in which the young are trained in idleness, ignorance, and vice; the able bodied maintained in sluggish sensual indolence; the aged and more respectable exposed to all the misery that is incident to dwelling in such a society". After 1835 many workhouses were constructed with the central buildings surrounded by work and exercise yards enclosed behind brick walls, so called "pauper bastilles". The commission proposed that all new workhouses should allow for the segregation of paupers into at least four distinct groups, each to be housed separately: the aged and impotent, children, able bodied males, and able bodied females. A common layout resembled Jeremy Bentham's prison panopticon, a radial design with four three storey buildings at its centre set within a rectangular courtyard, the perimeter of which was defined by a three storey entrance block and single storey outbuildings, all enclosed by a wall. That basic layout, one of two designed by the architect Sampson Kempthorne (his other design was octagonal with a segmented interior, sometimes known as the Kempthorne star), allowed for four separate work and exercise yards, one for each class of inmate. Separating the inmates was intended to serve three purposes: to direct treatment to those who most needed it; to deter others from pauperism; and as a physical barrier against illness, physical and mental. The commissioners argued that buildings based on Kempthorne's plans would be symbolic of the recent changes to the provision of poor relief; one assistant commissioner expressed the view that they would be something "the pauper would feel it was utterly impossible to contend against", and "give confidence to the Poor Law Guardians". Another assistant commissioner claimed the new design was intended as a "terror to the able bodied population", but the architect George Gilbert Scott was critical of what he called "a set of ready made designs of the meanest possible character". Some critics of the new Poor Law noted the similarities between Kempthorne's plans and model prisons, and doubted that they were merely coincidental Richard Oastler went as far as referring to the institutions as 'prisons for the poor'. Augustus Pugin compared Kempthorne's octagonal plan with the "antient poor hoyse", in what Felix Driver calls a "romantic, conservative critique" of the "degeneration of English moral and aesthetic values". By the 1840s some of the enthusiasm for Kempthorne's designs had waned. With limited space in built up areas, and concerns over the ventilation of buildings, some unions moved away from panopticon designs. Between 1840 and 1870 about 150 workhouses with separate blocks designed for specific functions were built. Typically the entrance building contained offices, while the main workhouse building housed the various wards and workrooms, all linked by long corridors designed to improve ventilation and lighting. Where possible, each building was separated by an exercise yard, for the use of a specific category of pauper.

Қабылдау және босату

Әр кедейлер одағы бір немесе бірнеше көмекшілерді жұмысқа алды, олардың міндеті – көмек сұрағандарға барып, оларға қандай көмек қажет екенін анықтау еді. Шұғыл көмекке мұқтаж деп танылған кез келген үміткер тікелей жұмыс үйіне қабылдау туралы қағазға ие болуы мүмкін. Басқа жағдайда, оларға келесі қорғаншылар отырысына дейін қажетті ақша немесе заттар берілуі мүмкін, онда қолдау деңгейі және үміткерлерді жұмыс үйіне жіберу туралы шешім қабылданар еді. Жұмыс үйлері бір ғана кіреберіспен жабдықталған, оны күзетшілер мен келушілер бірдей басып өтуге тиіс болды. Кіреберіске жақын жерде саяхатшылар мен қаңғыбасдарға арналған бөлмелер және кедейлерді медициналық қарап-тексеруге дейін орналастыратын бөлмелер орналасқан. Сараптамадан кейін кедейлер бөлініп, жасына және жағдайына қарай тиісті бөлімге орналастырылды: 14 жасқа дейінгі ұлдар, 14 мен 60 жас аралығындағы еңбекке жарамды ерлер, 60 жастан асқан ерлер, 14 жасқа дейінгі қыздар, 14 мен 60 жас аралығындағы еңбекке жарамды әйелдер және 60 жастан асқан әйелдер. Екі жасқа дейінгі балалар аналарымен бірге қалуға рұқсат етілді, бірақ жұмыс үйіне кірген кезде кедейлер отбасылық жауапкершіліктен бас тартқан болып саналды. Киім-кешектері мен жеке заттары (көздіктерді қоспағанда) әдетте алынып, сақталып, шығарылғанда қайтарылып берілді. Олар жуынғаннан кейін ерекше киіммен қамтамасыз етілді: ерлерге – жолақты мақтадан жасалған жейде, күрмешке және шалбар, сондай-ақ матадан жасалған бас киім, ал әйелдерге – көк және ақ жолақты көйлек, оның үстіне фартук кигізілді. Аяқ киім де берілді. Кейбір мекемелерде тұтқындардың белгілі бір санаттары киімдері арқылы ерекшеленді; мысалы, Бристоль жұмыс үйінде әйелдер сары көйлек, ал жүкті жалғыз әйелдер қызыл көйлек киюге міндетті болды. Мұндай тәжірибелерді кедейлер заң комиссиясы 1839 жылы шығарған «Жұмыс үйлеріндегі ұятты киімдер» деген нұсқаулықта айыптап, бірақ олар кем дегенде 1866 жылға дейін жалғасты. Кейбір жұмыс үйлерінде жеке «ластанған» немесе «қышымалы» бөлімшелер болды, онда тері ауруларынан, мысалы, кекірекпен ауырған тұтқындар жұмыс үйіне кірмес бұрын ұсталып тұрды. Сонымен қатар, психикалық денсаулық мәселелерінен зардап шеккен, мұқтаж адамдарды да естен шығармау керек, олар шіркеу дәрігерінің бұйрығымен жұмыс үйіне жіберілді. 1853 жылғы «Ақылдан адасу туралы» заң психикалық аурудың барлық түрлерімен ауырған науқастар үшін паналауды басымдықпен қарастырды. Алайда, шындығында, психикалық аурудан зардап шеккен кедейлер жергілікті жұмыс үйінде орналастырылды. Қажетті бөлмелердегі жағдай, босқындарды ынталандырмау үшін жасалған, қарапайым бөлмелерге қарағанда нашар болды, олар потенциалды бұзақылар және ауру тасымалдаушылар деп есептелді. Жұмыс үйінің есігіне келген босқындар күзетшінің ықтиярында болды, оның шешімі оларға түнде қарапайым бөлмеде төсек беру немесе бермеу болып табылды. Кіруден бас тартқандар тігізгендері үшін екі аптаға ауыр еңбекке кесілу қаупіне тап болды және 1824 жылғы «Қаңғыбасдық туралы» заң бойынша қылмыстық жауапқа тартылды. Әдеттегі 19 ғасырдың басындағы қарапайым бөлмеде төсек-орын және санитарлық талаптар үшін еденнің ортасында шелек орналасқан бір үлкен бөлме болды. Ұсынылған төсек-орын өте қарапайым болуы мүмкін: 1840 жылдардың ортасында Лондондағы Ричмондтағы кедейлер заңының билігі тек сабан мен киімдерді ғана ұсынды, бірақ аурулар үшін төсек-орын болды. Түндеме үшін босқындардан келесі күні кеткенге дейін белгілі бір жұмыс істеуі күтілуі мүмкін; мысалы, Гисбороудағы ерлер үш сағат бойы тастарды сындыруға, ал әйелдер таңғы астан екі сағат бұрын және бір сағаттан кейін өрік жинауға міндетті болды. 1882 жылғы «Жетіспейтін кедейлер туралы» заң қабылданғанға дейін босқындар қабылдалған күнінің ертесінде сағат 11-ге дейін шыға алатын, бірақ 1883 жылдан бастап оларды екінші күні сағат 9-ға дейін ұстау қажет болды. Бір ай ішінде жұмыс үйіне қайтадан кіргендер қабылдалған күнінен кейін төртінші күнге дейін ұсталып тұруға міндетті болды. Тұтқындар үш сағаттан кейін деп есептелетін ақылға қонымды ескерту бергеннен кейін қашан қаласа босатылуы мүмкін еді, бірақ егер ата-ана өзін босатса, балалары да тасталып кетпеу үшін босатылды. Комик актер Чарли Чаплин, Ламбет жұмыс үйінде анасымен бірге уақыт өткізген, өзінің автобиографиясында Ханвеллдегі мектепке жіберілгеннен кейін өзінің жарты ағасымен бірге жұмыс үйіне оралғанда, қақпадан анасы Ханнамен кездесетінін жазады, ол өз киімінде киінген. Оларды қайтадан көруге асыққан ол өзін және балаларын босатқан, олар күні бойы Кеннингтон паркінде ойнап, кофехананы аралаған, содан кейін ол оларды қайтадан жұмыс үйіне орналастырған. Жұмыс үйі жүйесіндегі өлім-жітім туралы қолда бар мәліметтер шектеулі; алайда, Wall to Wall құжаттық фильмінде «Жұмыс үйінен құпиялар» 1834 жылғы кедейлер заңын түзету актісінен кейін жұмыс үйіне түскендердің 10% -ы жүйеде қайтыс болды деп есептеледі.

Each Poor Law Union employed one or more relieving officers, whose job it was to visit those applying for assistance and assess what relief, if any, they should be given. Any applicants considered to be in need of immediate assistance could be issued with a note admitting them directly to the workhouse. Alternatively they might be offered any necessary money or goods to tide them over until the next meeting of the guardians, who would decide on the appropriate level of support and whether or not the applicants should be assigned to the workhouse. Workhouses were designed with only a single entrance guarded by a porter, through which inmates and visitors alike had to pass. Near to the entrance were the casual wards for tramps and vagrants and the relieving rooms, where paupers were housed until they had been examined by a medical officer. After being assessed the paupers were separated and allocated to the appropriate ward for their category: boys under 14, able bodied men between 14 and 60, men over 60, girls under 14, able bodied women between 14 and 60, and women over 60. Children under the age of two were allowed to remain with their mothers, but by entering a workhouse paupers were considered to have forfeited responsibility for their families. Clothing and personal possessions (with the possible exception of spectacles) were usually taken from them and stored, to be returned on their discharge. After bathing, they were issued with a distinctive uniform: for men it might be a striped cotton shirt, jacket and trousers, and a cloth cap, and for women a blue and white striped dress worn underneath a smock. Shoes were also provided. In some establishments certain categories of inmate were marked out by their clothing; for example, at Bristol Incorporation workhouse, prostitutes were required to wear a yellow dress and pregnant single women a red dress; such practices were deprecated by the Poor Law Commission in a directive issued in 1839 entitled "Ignominious Dress for Unchaste Women in Workhouses", but they continued until at least 1866. Some workhouses had a separate "foul" or "itch" ward, where inmates diagnosed with skin diseases such as scabies could be detained before entering the workhouse proper. Also not to be overlooked were unfortunate destitute sufferers of mental health disorders, who would be ordered to enter the workhouse by the parish doctor. The Lunacy Act 1853 did promote the asylum as the institution of choice for patients afflicted with all forms of mental illness. However, in reality, destitute people suffering from mental illness would be housed in their local workhouse. Conditions in the casual wards were worse than in the relieving rooms, and deliberately designed to discourage vagrants, who were considered potential troublemakers and probably disease ridden. Vagrants who presented themselves at the door of a workhouse were at the mercy of the porter, whose decision it was whether or not to allocate them a bed for the night in the casual ward. Those refused entry risked being sentenced to two weeks of hard labour if they were found begging or sleeping in the open and prosecuted for an offence under the Vagrancy Act 1824. A typical early 19th century casual ward was a single large room furnished with some kind of bedding and perhaps a bucket in the middle of the floor for sanitation. The bedding on offer could be very basic: the Poor Law authorities in Richmond in London in the mid 1840s provided only straw and rags, although beds were available for the sick. In return for their night's accommodation vagrants might be expected to undertake a certain amount of work before leaving the next day; for instance at Guisborough men were required to break stones for three hours and women to pick oakum, two hours before breakfast and one after. Until the passage of the Casual Poor Act 1882 vagrants could discharge themselves before 11 am on the day following their admission, but from 1883 onwards they were required to be detained until 9 am on the second day. Those who were admitted to the workhouse again within one month were required to be detained until the fourth day after their admission. Inmates were free to leave whenever they wished after giving reasonable notice, generally considered to be three hours, but if a parent discharged him or herself then the children were also discharged, to prevent them from being abandoned. The comic actor Charlie Chaplin, who spent some time with his mother in Lambeth workhouse, records in his autobiography that when he and his half brother returned to the workhouse after having been sent to a school in Hanwell, he was met at the gate by his mother Hannah, dressed in her own clothes. Desperate to see them again she had discharged herself and the children; they spent the day together playing in Kennington Park and visiting a coffee shop, after which she readmitted them all to the workhouse. Available data surrounding death rates within the workhouse system is minimal; however, in the Wall to Wall documentary Secrets from the Workhouse, it is estimated that 10% of those admitted to the workhouse after the 1834 Poor Law Amendment Act died within the system.

Жұмыс

Күнделікті жұмыс кестесі 5:00 6:00 Ояну 6:30–7:00 Таңғы ас 7:00–12:00 Жұмыс 12:00–13:00 Түскі ас 13:00–18:00 Жұмыс 18:00–19:00 Кешкі ас 20:00 Ұйықтау Жексенбі күні демалыс күні болды. Қыс айларында тұтқындарға бір сағаттан кейін тұруға рұқсат етіліп, жұмысты сағат 8:00-де бастады. Кейбір Кедейлер заңы органдары тұтқындардың атқарған жұмысына ақы төлеу арқылы жұмыс үйлеріне пайда әкелетінін немесе кем дегенде өздерін асырауға мүмкіндік беретініне үміттенеді, бірақ қандай да бір кішкентай табыс жұмыс үйлерінің шығындарына жетпеді. 18 ғасырда тұтқындар нашар басқарылды және еркін нарық индустриясымен бәсекелесуге ниеті де, дағдылары да болмады. Кейбір жұмыс үйлері жұмыс орындары ретінде емес, түзету орындары ретінде жұмыс істеді, бұл Букингемшир әкімі Мэтью Мэриоттпен сынақтан өткізілген рөлге ұқсас. 1714 және 1722 жылдар аралығында ол жұмыс үйін пайда көзі ретінде емес, кедейлікті сынау ретінде пайдаланумен тәжірибе жасады, бұл мақсатта көптеген жұмыс үйлерінің құрылуына әкелді. Дегенмен, жергілікті халық арзан жұмыс күшінің өз бизнесімен бәсекелесуіне алаңдады. Мысалы, 1888 жылы "Отын кесушілерді қорғау қауымдастығы" өз мүшелерінің күнкөрісіне Лондонның шығыс бөлігіндегі жұмыс үйлерінен келетін арзан отын қауіп төндіріп отырғаны туралы шағымданып айтты. Көптеген тұтқындарға ауруларға күтім жасау немесе оқыту сияқты олардың қабілеттерінен асып түсетін жұмыс тапсырылды, бірақ көпшілігі "көбінесе мәнсіз" жұмыстарға, мысалы тастарды сындыруға немесе телеграф сымдарынан қамысты алуға жұмысқа орналастырылды. Басқалары үлкен металл қақпақпен қамысты жинады, бұл жұмыс үйінің лақап атының шығуы мүмкін. Тыңайтқыш жасауға пайдалы сүйектерді ұсақтау көптеген тұтқындардың орындай алатын жұмысы болды, бірақ 1845 жылы Андовердегі жұмыс үйіндегі жағдайды зерттеу кезінде аштықтан өлген кедейлер шіріген сүйектерді сорып алу үшін күресіп жатқаны анықталды. Бұл оқиға сүйек ұсату жұмысын жұмыс үйлерінде тоқтатуға және 1847 жылы Кедейлер заңы комиссиясын Кедейлер заңы кеңесімен алмастыруға әкелді. Содан кейін жағдайлар 1847 жылғы Біріктірілген жалпы ереженің ережелерімен реттелді, онда диета, қызметкерлердің міндеттері, киім, білім, тәртіп және шағымдарды қарау сияқты мәселелер бойынша нұсқаулар қамтылған. Кейбір Кедейлер заңы одақтары мұқтаж балаларды британдық колонияларға, әсіресе Канада мен Австралияға жіберді, онда олардың еңбегі империяны қорғауға және колонияларға британдық экспортты көбірек сатып алуға көмектеседі деп үміттенді. "Үй балалары" деп аталатын Филантропиялық ферма мектебінің өзі 1850 мен 1871 жылдар аралығында колонияларға 1000-нан астам ұлдарды жіберді, олардың көпшілігі жұмыс үйлерінен алынды. 1869 жылы Мария Рай мен Энни Макферсон, "қажырлы екі әйел", жұмыс үйлерінен жетім балалар мен балалар топтарын Канадаға алып бара бастады, олардың көпшілігі Онтариодағы шаруа отбасыларына берілді. Канада үкіметі әйелдерге әрбір бала үшін шағын төлем жасады, бірақ шығындардың көп бөлігі қайырымдылық ұйымдары немесе Кедейлер заңы одақтарымен өтелді. Мүмкіндігінше, қарт тұтқындар жас ерлер мен әйелдер сияқты жұмыс істеуге тиіс болды, бірақ олардың денсаулығына жеңілдіктер жасалды. Олар отын жарып, палаталарды тазалап немесе басқа да үй шаруаларын атқаруы мүмкін. 1882 жылы Леди Брабазон, кейіннен Мит графесі, денесі жарамсыз тұтқындарға балама кәсіп беру жобасын, Brabazon схемасын құрды. Волонтёрлар тоқу, кестелеу және тігізгіштік сияқты қолөнерді оқытты, бастапқыда барлық шығындар Леди Брабазонның өзіне тиесілі болды. Бұл жүйе баяу дамыды, бірақ жұмыс үйлері өндірілетін тауарлар саудаға жарамды екенін және кәсіпорынды өзін-өзі қаржыландыруға мүмкіндік беретінін анықтағаннан кейін, схема бірте-бірте елге тарады, 1897 жылға қарай 100-ден астам филиалы болды.

Daily workhouse schedule 5:00 6:00 Rise 6:30–7:00 Breakfast 7:00–12:00 Work 12:00–13:00 Dinner 13:00–18:00 Work 18:00–19:00 Supper 20:00 BedtimeSunday was a day of rest. During the winter months inmates were allowed to rise an hour later and did not start work until 8:00. Some Poor Law authorities hoped that payment for the work undertaken by the inmates would produce a profit for their workhouses, or at least allow them to be self supporting, but whatever small income could be produced never matched the running costs. In the 18th century, inmates were poorly managed, and lacked either the inclination or the skills to compete effectively with free market industries such as spinning and weaving. Some workhouses operated not as places of employment, but as houses of correction, a role similar to that trialled by Buckinghamshire magistrate Matthew Marryott. Between 1714 and 1722 he experimented with using the workhouse as a test of poverty rather than a source of profit, leading to the establishment of a large number of workhouses for that purpose. Nevertheless, local people became concerned about the competition to their businesses from cheap workhouse labour. As late as 1888, for instance, the Firewood Cutters Protection Association was complaining that the livelihood of its members was being threatened by the cheap firewood on offer from the workhouses in the East End of London. Many inmates were allocated tasks in the workhouse such as caring for the sick or teaching that were beyond their capabilities, but most were employed on "generally pointless" work, such as breaking stones or removing the hemp from telegraph wires. Others picked oakum using a large metal nail known as a spike, which may be the source of the workhouse's nickname. Bone crushing, useful in the creation of fertiliser, was a task most inmates could perform, until a government inquiry into conditions in the Andover workhouse in 1845 found that starving paupers were reduced to fighting over the rotting bones they were supposed to be grinding, to suck out the marrow. The resulting scandal led to the withdrawal of bone crushing as an employment in workhouses and the replacement of the Poor Law Commission by the Poor Law Board in 1847. Conditions were thereafter regulated by a list of rules contained in the 1847 Consolidated General Order, which included guidance on issues such as diet, staff duties, dress, education, discipline, and redress of grievances. Some Poor Law Unions opted to send destitute children to the British colonies, in particular to Canada and Australia, where it was hoped the fruits of their labour would contribute to the defence of the empire and enable the colonies to buy more British exports. Known as Home Children, the Philanthropic Farm school alone sent more than 1000 boys to the colonies between 1850 and 1871, many of them taken from workhouses. In 1869 Maria Rye and Annie Macpherson, "two spinster ladies of strong resolve", began taking groups of orphans and children from workhouses to Canada, most of whom were taken in by farming families in Ontario. The Canadian government paid a small fee to the ladies for each child delivered, but most of the cost was met by charities or the Poor Law Unions. As far as possible, elderly inmates were expected to undertake the same kind of work as the younger men and women, although concessions were made to their relative frailty. Or they might be required to chop firewood, clean the wards, or carry out other domestic tasks. In 1882 Lady Brabazon, later the Countess of Meath, set up a project to provide alternative occupation for non able bodied inmates, known as the Brabazon scheme. Volunteers provided training in crafts such as knitting, embroidery and lace making, all costs initially being borne by Lady Brabazon herself. Although slow to take off, when workhouses discovered that the goods being produced were saleable and could make the enterprise self financing, the scheme gradually spread across the country, and by 1897 there were more than 100 branches.

Диета

1836 жылы Кедейлер заң комиссиясы жұмыс үйінің тұрғындарына арналған алты диета таратып, әр Кедейлер заң одағы жергілікті жағдайларға қарай олардың біреуін таңдауға құқылы болды. Тамақ көңіл көтермес болғанымен, көбінесе қажетті дәрумендермен қамтамасыз етілген. Диеталар жалпы нұсқауларды, сондай-ақ тұрғындардың әр санатына арналған кестелерді қамтыды. Олар апта сайын алмастырылып, күн сайын азық-түлік тізімінен таңдалған түрлі тағамдар ұсынылды. Мысалы, нан мен ботқадан тұратын таңғы ас, кейіннен пісірілген ет, тұздалған шошқа немесе бекон, көкөністер, картоп, ашытқыдан жасалған бөлшек, сорпа және майлы тағамдар немесе күріш пудингінен тұратын кешкі ас берілді. Кешкілік тамақ әдетте нан, ірімшік және сорпадан тұратын, кейде сары май немесе картоп қосылған. Ірі жұмыс үйлерінде ерлер мен әйелдерге арналған бөлек асханалар болды, ал бөлек асханалары жоқ жұмыс үйлерінде әртүрлі жыныстардың арасында кездейсоқ байланысқа жол бермеу үшін тамақтану уақыттары кезең-кезеңмен ұйымдастырылды.

Білім

Балаларға білім беру ұйымдастырылды, бірақ жұмыс үйлеріндегі мұғалімдер ерекше мәселе тудырды. Аз төленген жалақы, ешқандай формальды дайындықсыз, үлкен сыныптарда тәртіпсіз, сабақтарына қызығушылық танытпайтын балалармен күрескен көптеген мұғалімдер жұмыста бірнеше айдан аспайтын. Жұмыс үйлерін кем дегенде қарапайым білім беру деңгейін ұсынуға мәжбүрлеу үшін 1845 жылы заң қабылданды, ол барлық кедей шәкірттерінің өз келісім-шарттарын оқып, қол қоюға қабілетті болуын талап етті. 1840 жылдары Твикенхемдегі Кнеллер залында жұмыс үйі мұғалімдерін даярлау колледжі ашылды, бірақ ол келесі онжылдықта жабылды. Кейбір балалар аймақ үшін пайдалы дағдылармен оқытылды. Шрусбериде ұлдар жұмыс үйінің шеберханасына орналастырылды, ал қыздарға "олардың жынысына, жасына және қабілеттеріне сәйкес" тоқу, қолғап жасау және басқа да жұмыстар жүктелді. Сент-Мартин-ин-зе-Филдс-те балалар лен илеуге, шашты тартуға және жүнді жіпке тоқуға үйретілді, содан кейін олар шәкірттікке жіберілді. Жұмыс үйлері жергілікті өнеркәсіппен де байланысқа түсті; Ноттингемде мақта фабрикасында жұмыс істейтін балалар жұмыс үйі үшін жылына шамамен 60 фунт стерлинг тапты. Кейбір приходтар шәкірттікке іздеу туралы хабарландырулар берді және оларды ұсынуға дайын кез келген жұмыс берушіге ақы төлеуге дайын болды. Мұндай келісімдер жұмыс үйінде балаларды ұстаудан артық болды: шәкірттерді сот тексермейді, осылайша немқұрайлылық үшін жазалау ықтималдығы төмендейді; және шәкірттік жұмыс істеуге қызығушылық танытпайтын балаларға дағдыларды үйретудің ұзақ мерзімді әдісі ретінде қарастырылды. Шәкірттік балаға қолдау көрсету жұмыс үйіне немесе сыртқы көмекке қарағанда әлдеқайда арзан болды. Балалар көбінесе бұл мәселеде өз пікірін білдіре алмады, және бұл шешім ата-аналарының рұқсатынсыз немесе олардың білмеуімен қабылдануы мүмкін. 1830 жылдарға дейін танымал болған жұмыс үйінен зауытқа жұмыс күшін жіберу кейде түрлі жазалау түрі ретінде қарастырылды. Клеркенвеллден приход шәкірттерін алып жатқанда, Сэмюэл Олдноудың агенті кейбір ата-аналардың "балаларын қайтадан алуды сұрап, жылап келгенін" хабарлады. Тарихшы Артур Редфордтың пікірінше, кедейлер бір кезде фабрикалардан "жасырын жұмыс үйі" деп қашқан болуы мүмкін.

Education was provided for the children, but workhouse teachers were a particular problem. Poorly paid, without any formal training, and facing large classes of unruly children with little or no interest in their lessons, few stayed in the job for more than a few months. In an effort to force workhouses to offer at least a basic level of education, legislation was passed in 1845 requiring that all pauper apprentices should be able to read and sign their own indenture papers. A training college for workhouse teachers was set up at Kneller Hall in Twickenham during the 1840s, but it closed in the following decade. Some children were trained in skills valuable to the area. In Shrewsbury, the boys were placed in the workhouse's workshop, while girls were tasked with spinning, making gloves and other jobs "suited to their sex, their ages and abilities". At St Martin in the Fields, children were trained in spinning flax, picking hair and carding wool, before being placed as apprentices. Workhouses also had links with local industry; in Nottingham, children employed in a cotton mill earned about £60 a year for the workhouse. Some parishes advertised for apprenticeships, and were willing to pay any employer prepared to offer them. Such agreements were preferable to supporting children in the workhouse: apprenticed children were not subject to inspection by justices, thereby lowering the chance of punishment for neglect; and apprenticeships were viewed as a better long term method of teaching skills to children who might otherwise be uninterested in work. Supporting an apprenticed child was also considerably cheaper than the workhouse or outdoor relief. Children often had no say in the matter, which could be arranged without the permission or knowledge of their parents. The supply of labour from workhouse to factory, which remained popular until the 1830s, was sometimes viewed as a form of transportation. While getting parish apprentices from Clerkenwell, Samuel Oldknow's agent reported how some parents came "crying to beg they may have their Children out again". Historian Arthur Redford suggests that the poor may have once shunned factories as "an insidious sort of workhouse".

Дін

Дін жұмыс үйінің өмірінде маңызды рөл атқарды: күн сайын таңғы асқа дейін және кешкі ас кейін кедейлерге дұға оқылды. Әрбір кедейлер бірлестігі жұмыс үйі тұрғындарының рухани қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін дін қызметкерін тағайындауға міндетті болды, және ол міндетті түрде Англия шіркеуінен болуы керек еді. Діни қызметтер көбінесе асханада өткізілді, себебі алғашқы жұмыс үйлерінің көп бөлігінде жеке капелла болған жоқ, бірақ елдің кейбір аймақтарында, әсіресе Корнуолл мен Солтүстік Англияда, ресми шіркеу мүшелерінен гөрі басқа діни көзқарастарды ұстанатындар көп болды. 1834 жылғы кедейлер туралы заңның 19-тармағында "олардың діни нанымына қайшы келетін" тәсілмен тұрғынды шіркеу қызметіне қатысуға мәжбүрлеуге тыйым салынғандықтан, комиссия мүшелері жексембі күндері ағылшын емес тұрғындарға басқа жердегі қызметтерге қатысуға келісім беруге мәжбүр болды, егер олар қайтып келгенде, қызмет өткізген дін қызметкерінің қол қойған қатысқандығы туралы куәлігін ұсынса. Барлық жазалар жазалар кітабына тіркелді, және жұмыс үйінің басқаруына жауапты, қатысушы елді мекендердің сайланған өкілдері – жұмыс үйінің күзетшілері оны үнемі тексеріп отыратын.

Басқару және кадрлар

Комиссия мүшелері кедейлер одағының жұмыс істеген нормативтік-құқықтық базасына жауапты болғанымен, әр одақты жергілікті сайланған қорғаншылар кеңесі басқарды. Қорғаншылар көбінесе фермерлер немесе саудагерлер болды, олардың міндеттерінің бірі – жұмыс үйіне тауар жабдықтауын келісімшартқа беру болғандықтан, бұл лауазым олар мен олардың жақындары үшін тиімді болуы мүмкін еді. Саймон Фаулер: «Бұл [келісімшарттар беру] көптеген ұсақ-көлгі сыбайлас жемқорлыққа байланысты екені анық, және ол кедейлер туралы заң жүйесінде кең таралған құбылыс еді», – деп мәлімдеді. 1834 жылғы заң әйелдерге мүліктік талаптарды орындаған жағдайда жұмыс үйінің қорғаншысы болуға мүмкіндік берсе де, алғашқы әйел 1875 жылға дейін сайланбады. Жұмысшы табының өкілдері 1892 жылға дейін тағайындалмады, онда мүліктік талапты жылдық 5 фунт стерлингтік жалдама ақысы бар тұрғын үйді иелену шартымен алмастырды. Әр жұмыс үйінде толық уақытты қызметкерлер штаттық тізімі болды, олар көбінесе «ішкі штат» деп аталды. Олардың басшысы – қорғаншылар кеңесі тағайындаған басшы немесе меңгеруші. Оның міндеттері кедейлер туралы заң комиссарлары шығарған бірқатар нұсқауларда баяндалған. Жұмыс үйінің жалпы басқаруымен қатар, меңгерушілер қажет болған жағдайда кедейлерді тәртіпке келтіруге және күн сайын екі рет, сағат 11-де және 21:00-де әр бөлімді аралауға міндетті болды. Әйелдер мен жеті жасқа дейінгі балалардың және жалпы үй шаруасының жауапкершілігі басты әйелге жүктелді. Меңгеруші мен басты әйел көбінесе үйленген жұбайлар болып, жұмыс үйін «ең төменгі шығынмен және ең жоғары тиімділікпен – ең төменгі жалақыға» басқаруға міндетті болды. Мыңдаған кедейлерді қабылдайтын ірі жұмыс үйі, мысалы, Уайтчепель, шамамен 200 қызметкерді жұмысқа алды; ал ең кішкентайында меңгеруші мен басты әйелден басқа тек күзетші және, мүмкін, медбике көмекшісі болған. 225 тұтқынға арналған жұмыс үйінде бес адам жұмыс істеді, олардың ішінде жартылай штаттан жұмыс істейтін дін қызметкері мен дәрігер болды. Жалақының төмендігі дәрігерлердің көптегендерінің жас және тәжірибесіз болуына себеп болды. Олардың қиындықтарын арттыратын тағы бір фактор – көптеген одақтарда олар пациенттерді емдеу үшін қажетті дәрі-дәрмектерді, таңу материалдарын немесе басқа да медициналық жабдықтарды өз қаражатынан төлеуге міндетті болды.

Although the commissioners were responsible for the regulatory framework within which the Poor Law Unions operated, each union was run by a locally elected board of guardians, comprising representatives from each of the participating parishes, assisted by six ex officio members. The guardians were usually farmers or tradesmen, and as one of their roles was the contracting out of the supply of goods to the workhouse, the position could prove lucrative for them and their friends. Simon Fowler has commented that "it is clear that this [the awarding of contracts] involved much petty corruption, and it was indeed endemic throughout the Poor Law system". Although the 1834 Act allowed for women to become workhouse guardians provided they met the property requirement, the first female was not elected until 1875. Working class guardians were not appointed until 1892, when the property requirement was dropped in favour of occupying rented premises worth £5 a year. Every workhouse had a complement of full time staff, often referred to as the indoor staff. At their head was the governor or master, who was appointed by the board of guardians. His duties were laid out in a series of orders issued by the Poor Law Commissioners. As well as the overall administration of the workhouse, masters were required to discipline the paupers as necessary and to visit each ward twice daily, at 11 am and 9 pm. Female inmates and children under seven were the responsibility of the matron, as was the general housekeeping. The master and the matron were usually a married couple, charged with running the workhouse "at the minimum cost and maximum efficiency – for the lowest possible wages". A large workhouse such as Whitechapel, accommodating several thousand paupers, employed a staff of almost 200; the smallest may only have had a porter and perhaps an assistant nurse in addition to the master and matron. A typical workhouse accommodating 225 inmates had a staff of five, which included a part time chaplain and a part time medical officer. The low pay meant that many medical officers were young and inexperienced. To add to their difficulties, in most unions they were obliged to pay out of their own pockets for any drugs, dressings or other medical supplies needed to treat their patients.

Қазіргі заманғы көзқарас

Кедейлер туралы заң кедейлік мәселесін шешу үшін жасалмаған еді, өйткені кедейлік көпшілік үшін қажетсіз жағдай деп есептелді. 1806 жылы Патрик Колкхун былай деп жазды: Тарихшы Саймон Фаулер жұмыс үйлерінің «көбінесе еңбекке қабілетті бос жүргіштер мен жұмыстан жаңылғандар үшін арналған» екенін айтты. Дегенмен, бұл топ саяси экономистер буынының қиялынан тыс жерде дерлік болған жоқ. Жұмыс үйіндегі өмір қатал болуы тиіс еді, еңбекке қабілетті кедейлерді үркіту үшін және тек шын мұқтаждар ғана жүгінетінін қамтамасыз ету үшін, бұл принцип «кем жарамдылық» деп белгіленді. Алайда, Фридрих Энгельс 1834 жылғы «Жаңа кедейлер туралы заң» авторларының ниетін «кедейлерді өздерінің алдын ала қалыптасқан көзқарастарының Прокруст төсегіне салу» деп сипаттады. Осы үшін олар кедейлерді зор қатыгездікпен ұстады. Тарихшы М. А. Кроутердің сөзіне сәйкес, жұмыс үйіндегі еңбектің мақсаты ешқашан нақты болған емес. Жұмыс үйлерінің алғашқы күндері бұл жаза немесе приходқа кіріс көзі болды, бірақ 19-ғасырда жаза ретіндегі еңбек идеясы азайып, сәннен шықты. Еңбек жұмысшыларды болашақтағы тәуелсіздікке қарай оңалтуы керек деген ой қалыптасты, сондықтан оларға жұмысшының күнкөрісіне тең жалдама төленуі керек, әйтпесе олар басқа жерде жұмыс іздеуге қызығушылық танытпайды. 1997 жылғы мәліметтер бойынша, британдық халықтың шамамен 10%-ы жұмыс үйі жүйесімен генеалогиялық байланысқа ие болды.

Өнер мен әдебиетте

Жұмыс үйінің "драматикалық мүмкіндіктері" бірнеше суретшілерге шабыт берді, оның ішінде Чарльз Уэст Коупқа, ол Стейнс қорғаншылар кеңесінің отырысына қатысқаннан кейін, төрт баласына нан сұрап тұрған жас толғаулы әйелді бейнелейтін "Борд Дэй Аппликация за Брэд" (1841) суретін салған. Чарльз Диккенстің "Оливер Твист" (1838) романы – "жұмыс үйі туралы ең көрнекті әңгіме", онда Оливер жұмыс үйінің бастығына айтқан мәшһүр сөзі бар: "Ақылға қосыңыз, мырза, мен тағы біраз тамақ алғым келеді". Джордж Роберт Симстің "In the Workhouse – Christmas Day" (1877) драмалық монологы да жұмыс үйі әдебиетінің танымал үлгісі болды, оның бірінші жолы: "Жұмыс үйінде Рождество күні". Джордж Оруэлл өзінің "Париж бен Лондонда қаңғыбас" (Down and Out in Paris and London, 1933) атты тұңғыш кітабының XXVII тарауында, көшеде қаңғыбас болып саяхаттап жүрген кезде Лондон жұмыс үйінде болған уақытын қысқа, бірақ айқын етіп баяндады. Бұл оқиғаның алғашқы нұсқасы 1931 жылы "The Spike" атты эссе түрінде "The New Adelphi" журналында жарияланған болатын.