Оң Африка Республикасы Армиясы

Кіріспе

Оңтүстік Африка Ұлттық қорғаныс күштерінің бөлімшесі

Оңтүстік Африка армиясы – Оңтүстік Африканың негізгі құрлықтағы соғыс күштері, Оңтүстік Африка Ұлттық қорғаныс күштерінің (SANDF) құрамындағы Оңтүстік Африка әуе күштері, Оңтүстік Африка әскери-теңіз флоты және Оңтүстік Африка әскери-санитариялық қызметімен бірге. Армияға Армия басшысы басшылық етеді, ол SANDF басшысына бағынады. 1912 жылы Оңтүстік Африка одағында Одақтың қорғаныс күштері ретінде құрылды, бұл Оңтүстік Африканың бірігуінен кейін оның отарлық күштерінің бірігуі нәтижесінде болды. Армия боер командосы (милиция) күштерінің шекаралық соғыс дәстүрінде дамыды, бұл африкандардың үлкен тұрақты армияларға деген тарихи сенімсіздігімен нығайтылды. Ұлттық партия билікке келгеннен кейін Армияның Ұлттар Достастығымен (Commonwealth) байланысы үзілді. Оңтүстік Африка армиясы апартеидтің аяқталуымен және оған дейінгі дүрбелеңдермен түбірінен өзгерді, Оңтүстік Африка қорғаныс күштері SANDF болып қайта құрылды. Бұл процесс армиядағы шендік және жас құрамының тепе-теңдігінің нашарлауына әкелді, бірақ жағдай жақсарып, қалыпқа келді. Тарихы барысында Оңтүстік Африка армиясы Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар, Родезия Буш соғысы және ұзақ әрі қатал Шекара соғысы сияқты бірқатар ірі соғыстарға қатысты. Оңтүстік Африка армиясы Лесотоға жасалған әскери операция, Орталық Африка Республикасының азаматтық соғысы және Африкадағы көптеген бүліктерді басу операциялары сияқты көптеген бейбітшілік операцияларына да қатысты; көбінесе Біріккен Ұлттар Ұйымының қолдауымен немесе Оңтүстік Африкадағы Африка Одағының кең ауқымды операцияларының бөлігі ретінде. Сонымен қатар, 1980-жылдардың соңы мен 1990-жылдардың басында Оңтүстік Африка ішіндегі діни және саяси зорлық-зомбылықты бақылауда маңызды рөл атқарды.

Тарих

1910 жылы Оңтүстік Африка одағы құрылғаннан кейін, одақтың бірінші қорғаныс министрі генерал Ян Сматс одақтың төрт провинциясының жеке әскерлерінен (Британдық Кейп колониялық күштерінен, Натал колониясының, Трансваалдың және Оранж өзені колониясының күштерінен) бірыңғай әскери күш құруға үлкен мән берді. 1912 жылғы «Қорғаныс туралы» заң (No. 13) Одақтың қорғаныс күштерін (UDF) құрды, оның құрамына мансапты сарбаздардан тұратын тұрақты әскер, уақытша шақырылғандар мен еріктілерден құралған белсенді азаматтар күштері және кадеттер ұйымы кірді. 1912 жылғы заңда он жеті мен алпыс жас аралығындағы барлық ақ нәсілді ер адамдар әскери қызметке міндетті деп белгіленді, бірақ еріктілердің көп болуына байланысты бұл талап қатаң түрде орындалмады. Оның орнына, 17-ден 25 жасқа дейінгі ақ нәсілді ер адамдардың жартысы лотерея арқылы белсенді азаматтар күштеріне (ACF) шақырылды. Оқу мақсатында одақ 15 әскери округке бөлінді. Белгіленген лимит бойынша ACF және жағалау гарнизоны күштерінің саны 25 155 адамды құрады, ал 31 желтоқсанға дейін нақты саны 23 462 адамға жетті.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1914 жылғы 4 тамызда Ұлыбританияның Германияға қарсы соғыс жариялауынан кейін Оңтүстік Африка, империя құрамындағы доминион мәртебесіне ие болғандықтан, британдық соғыс күшін кеңейтті. Өзін-өзі басқаратын мемлекет болғанымен, Оңтүстік Африка, Австралия, Канада және Жаңа Зеландия сияқты басқа доминиондар Ұлыбританиядан толық тәуелсіз болмады. Сол кездегі премьер-министр генерал Луи Ботха, Екінші бура соғысынан кейін көп өтпей Ұлыбританиямен бірге соғысуға қарсы африканерлердің кең тараған наразылығына тап болды және 67 000 сарбаздан тұратын экспедициялық корпусты Германияның Оңтүстік-Батыс Африкасына (қазіргі Намибия) басып кіргізуге жібермес бұрын, радикалды топтардың әскери бүлігін басуға мәжбүр болды. Аталған аймақтағы неміс әскерлері 1915 жылдың шілдесінде Оңтүстік Африка күштеріне жеңілді. 1920 жылы Оңтүстік Африка Ұлттар Лигасынан бұрынғы неміс колониясын басқару және оны бірнеше жыл ішінде тәуелсіздікке дайындау мандатын алды, алайда Оңтүстік Африканың оккупациясы 1990 жылға дейін заңсыз жалғасты. Кейіннен Оңтүстік Африканың жаяу әскер бригадасы және Оңтүстік Африканың жергілікті еңбек корпусы сияқты басқа да қолдаушы бөлімшелер Батыс майданында британдық қолбасшылық астындағы Оңтүстік Африканың экспедициялық күштері ретінде Францияға жіберілді. 1-ші Оңтүстік Африка бригадасы Оңтүстік Африка одағының барлық төрт провинциясынан, сондай-ақ Родезиядан келген сарбаздардан құралған төрт жаяу әскер батальонының полктерінен тұрды. 1-ші полк Кейп провинциясынан, 2-ші полк – Натал және Оранж еркін мемлекетінен, ал 3-ші полк – Трансвааль және Родезиядан болды. 4-ші полк «Оңтүстік Африка шотландтары» деп аталды және Трансвааль шотландтары мен Кейптаун таулы жаяу әскерлерінің мүшелерінен құрылды; олар Атолл Мюррей тартанын киді. Қолдаушы бөлімшелерге ауыр артиллерияның бес батареясы, далалық жедел жәрдем бөлімі, Корольдік инженерлердің сигналдық ротасы және әскери госпиталь кірді. Батыс майданындағы Оңтүстік Африка күштерінің ең ауыр шығынға ұшыраған шайқасы – 1916 жылғы Делвилл орманы шайқасы. Орманға кірген бригаданың 3000 сарбазының тек 768-і ғана жарақатсыз шықты. Соғыс кезінде Оңтүстік Африка күштері үшін тағы бір қайғылы оқиға – 1917 жылғы 21 ақпанда «Менди» кемесінің апатқа ұшырауы. «Менди» кемесі 607 Оңтүстік Африканың жергілікті еңбек корпусының мүшесін Ұлыбританиядан Францияға тасымалдап бара жатқанда, басқа кемемен соқтығысып, жартысына дейін қирады. Сонымен қатар, Германияның Шығыс Африкасындағы неміс және аскари күштеріне қарсы соғысқа 20 000-нан астам Оңтүстік Африка сарбазы қатысты; олар 1915 жылы британдық науқанын басқарған генерал Ян Смұцтің басшылығымен шайқасты. (Соғыс кезінде армияға генерал Смұц басшылық етті, ол соғыс басталғанда қорғаныс министрі лауазымынан армияға қайта оралды.) Түсті терілі оңтүстік африкалықтар Палестинадағы Кейп корпусымен де көзге түсті. 6 миллионға жуық халқы бар Оңтүстік Африка 1914-1918 жылдар аралығында барлық нәсілдегі 250 мыңнан астам азаматы өз еліне ерікті түрде қызмет етті. Мыңдаған адамдар тікелей британдық армияда қызмет етті, 3000-нан астамы британдық Корольдік әуе корпусына қосылды және 100-ден астамы Корольдік теңіз флотына ерікті болып тіркелді. 146 000-нан астам ақ, 83 000 қара африкалық және 2 500 түсті терілі және азиялықтар Германияның Оңтүстік-Батыс Африкасында, Шығыс Африкада, Таяу Шығыста немесе Еуропаның Батыс майданында қызмет етті. Соғыста шамамен 19 000 адам қаза тауып, 7 000-нан астам оңтүстік африкалық қаза тауып, 12 000-ға жуық адам жарақат алды. Сегіз оңтүстік африкалық батырлығы үшін империяның ең жоғары және беделді әскери наградасы – Виктория кресімен марапатталды. Делвилл орманы шайқасы және «СС Менди» кемесінің апатқа ұшырауы ең көп өмізді құрбан болған оқиғалар болып есептеледі.

Following the British declaration of war against Germany on 4 August 1914, South Africa was an extension of the British war effort due to her status as a Dominion within the Empire. Although self governing, South Africa, along with other Dominions such as Australia, Canada and New Zealand, were only semi independent from Britain. General Louis Botha, the then prime minister, faced widespread Afrikaner opposition to fighting alongside Great Britain so soon after the Second Boer War, and had to quell a military rebellion by some of the more extremist elements before he could send an expeditionary force of some 67,000 troops to invade German South West Africa (now Namibia). The German troops stationed there eventually surrendered to the South African forces in July 1915. In 1920 South Africa received a League of Nations mandate to govern the former German colony and to prepare it for independence within a few years, however South African occupation continued, illegally, until 1990. Later, the South African Infantry Brigade, and various other supporting units such as the South African Native Labour Corps, were deployed to France in order to fight on the Western Front as the South African Overseas Expeditionary Force under British command. The 1st South African Brigade consisted of four infantry battalion sized regiments, representing men from all four provinces of the Union of South Africa, as well as Rhodesia. The 1st Regiment was from the Cape Province, the 2nd Regiment was from Natal and the Orange Free State and the 3rd Regiment was from Transvaal and Rhodesia. The 4th Regiment was called the South African Scottish and was raised from members of the Transvaal Scottish and the Cape Town Highlanders; they wore the Atholl Murray tartan. Supporting units included five batteries of heavy artillery, a field ambulance unit, a Royal Engineers signals company and a military hospital. The most costly action that the South African forces on the Western Front fought in was the Battle of Delville Wood in 1916 – of the 3,000 men from the brigade who entered the wood, only 768 emerged unscathed. Another tragic loss of life for the South African forces during the war was the Mendi sinking on 21 February 1917, when the troopship Mendi – while transporting 607 members of the South African Native Labour Corps from Britain to France – was struck and cut almost in half by another ship. In addition, the war against the German and Askari forces in German East Africa also involved more than 20,000 South African troops; they fought under General Jan Smuts's command when he directed the British campaign against there in 1915. (During the war, the army was led by General Smuts, who had re joined the army from his position as Minister of Defence on the outbreak of the war.) Coloured South Africans also saw notable action with the Cape Corps in Palestine. With a population of roughly 6 million, between 1914 1918, over 250,000 South Africans of all races voluntarily served their country. Thousands more served in the British Army directly, with over 3,000 joining the British Royal Flying Corps and over 100 volunteering for the Royal Navy. More than 146,000 whites, 83,000 black Africans and 2,500 Coloureds and Asians also served in either German South West Africa, East Africa, the Middle East, or on the Western Front in Europe. Suffering roughly 19,000 casualties, over 7,000 South Africans were killed, and nearly 12,000 were wounded during the course of the war. Eight South Africans won the Victoria Cross for gallantry, the Empire’s highest and prestigious military medal. The Battle of Delville Wood and the sinking of the SS Mendi being the greatest single incidents of loss of life.

Соғыс аралық кезең

Соғыс кезіндегі қазалар мен соғыстан кейінгі демобилизация UDF-ті әлсіретті. 1922 жылы жаңа заң 21 жастан асқан ақ нәсілді еркектер үшін төрт жылдық әскери дайындық пен қызметті қайта енгізді және Тұрақты күшті қайта құрды. UDF әскерлері Оңтүстік Африкадағы ішкі қауіпсіздік міндеттерін өз мойнына алды және Оңтүстік-Батыс Африкада Оңтүстік Африка үстемдігіне қарсы бірнеше көтерілістерді басып тастады. Оңтүстік африкалықтар, әсіресе 1922 жылы, Хойхойлардың тәуелсіз тобы – бондельсуартс Хереро, шайқасқа қара жолақтармен киінгендері үшін белгілі болған – көптеген көтерілістердің біріне жетекшілік еткен кезде көптеген жазаға ұшырады; 1925 жылы, аралас нәсілді халық – Бастерлер мәдени автономия мен саяси тәуелсіздік талап еткен кезде; және 1932 жылы, Анголамен шекаралас Овамбо (Амбо) халқы Оңтүстік Африка үстемдігін тоқтатуды талап еткен кезде. 1922 жылғы Рэнд ереуілі кезінде 14 000 АХҚ мүшесі және белгілі бір А класты резервистер шақырылды. Қаржыны қысқарту UDF-тің жалпы көлемін азайтты. Оңтүстік Африка атты әскерлерінің соңғы полкі 1926 жылдың 31 наурызында таратылды, ал әскери округтер саны 1926 жылдың 1 сәуірінде 16-дан алтыға дейін азайтылды. Саудияның далалық артиллериясының бригада штабы да таратылды. Бұларға Кейп Командасы (штаб-пәтері Кейптаундағы Ізгі Үміт сарайында), Оранж Еркін Мемлекеті Командасы, Натал Командасы, Витватерсранд Командасы (5-ші және 9-шы бригадалар және Трансваал атты артиллериясы), Робертс Хайтс және Трансваал Командасы (штаб-пәтері Робертс Хайтс) және Шығыс Лондондағы Шығыс провинция Командасы кірді. 1939 жылдың қыркүйегінде соғыс жарияланғанда Оңтүстік Африка армиясының құрамында тек 5 353 тұрақты сарбаз болды, ал белсенді азаматтар күшінің (ACF) 14 631 адамы болды, олар бейбіт уақытта еріктілерге оқыту жүргізді және соғыс кезінде армияның негізгі бөлігін құрады. Соғысқа дейінгі жоспарларда армияның Оңтүстік Африкадан тыс жерде соғысатыны көзделмеген, ол тек бұталық соғыс үшін дайындалған. Соғыс кезінде Оңтүстік Африка алдында тұрған үнемі проблемалардың бірі – қол жетімді ер адамдардың жетіспеушілігі болды. Расалық саясатының салдарынан ол тек еуропалық текті еркектерді қаруландыруды қарастырды, бұл 20 мен 40 жас аралығындағы еркектердің санын шамамен 320 000-ға дейін шектеді. Германияға соғыс жариялау Оңтүстік Африка парламентінде тар көпшіліктің қолдауына ие болды және жалпыға бірдей танымал болмады. Шындығында, соғысқа белсенді қарсы шыққан азшылық болды және осы жағдайда әскери міндеттілік мүмкін болмады. Армияның кеңеюі және оның шетелге жөнелтілуі толығымен еріктілерге байланысты болды. 1-ші Оңтүстік Африкалық жаяу әскер дивизиясы 1940 жылы Шығыс Африкада, 1941 және 1942 жылдары Солтүстік Африкада, соның ішінде Эль-Аламейннің екінші шайқасында қатысты, кейін Оңтүстік Африкаға қайтарылды. Оңтүстік Африканың 2-ші жаяу әскер дивизиясы 1942 жылы Солтүстік Африкадағы бірқатар операцияларға қатысты, бірақ 1942 жылдың 21 маусымында дивизияның екі толық жаяу әскер бригадасы және көптеген қолдау бөлімшелері Тобруктың түсуі кезінде тұтқындалды. 3-ші Оңтүстік Африкалық жаяу әскер дивизиясы ешқандай шайқасқа белсенді қатыспады, керісінше Оңтүстік Африканың ішкі қорғаныс күштерін ұйымдастырып, оқытты, гарнизондық міндеттерді орындады және Оңтүстік Африканың 1-ші және 2-ші жаяу әскер дивизияларына ауыстыруды жүзеге асырды. Алайда, осы дивизияның құрамына кіретін бригадалардың бірі – Фалаборавадағы Оңтүстік Африканың 7-ші жаяу әскер батальоны 1942 жылы Мадагаскарға шабуылға қатысты. Оңтүстік Африканың 6-шы бронедивизиясы 1944-1945 жылдары Италияда көптеген операцияларға қатысты. Соғыс кезінде Оңтүстік Африка армиясында толық уақытты қызметке ерікті 334 000 адам (соның ішінде 211 000 ақ, 77 000 қара және 46 000 мыс түлі мен азиялық) болды, шамамен 9 000 адам қаза тапты, бірақ Ұлттар Достастығы соғыс қабірлері комиссиясы Екінші дүниежүзілік соғыста 11 023 Оңтүстік Африка соғыста қаза тапқандарының тізімін сақтайды.

Wartime casualties and post war demobilisation weakened the UDF. New legislation in 1922 re established conscription for white males over the age of 21 for four years of military training and service and re constituted the Permanent Force. UDF troops assumed internal security tasks in South Africa and quelled several revolts against South African domination in South West Africa. South Africans suffered high casualties, especially in 1922, when an independent group of Khoikhoi – known as the Bondelswarts Herero for the black bands that they wore into battle – led one of numerous revolts; in 1925, when a mixed race population – the Basters – demanded cultural autonomy and political independence; and in 1932, when the Ovambo (Ambo) population along the border with Angola demanded an end to South African domination. During the Rand strike of 1922, 14,000 members of the ACF and certain A class reservists were called up. Expenditure cuts saw the UDF as a whole reduced. The last remaining regiment of the South Africa Mounted Riflemen was disbanded on 31 March 1926 and the number of military districts was reduced from 16 to six on 1 April 1926. The Brigade HQ of the SA Field Artillery was also disbanded. These included Cape Command (with its headquarters at the Castle of Good Hope, Cape Town), Orange Free State Command, Natal Command, Witwatersrand Command (5th and 9th Brigades plus the Transvaal Horse Artillery), Robert's Heights and Transvaal Command (HQ Robert's Heights) and Eastern Province Command at East London. With the declaration of war in September 1939, the South African Army numbered only 5,353 regulars, with an additional 14,631 men of the Active Citizen Force (ACF) which gave peace time training to volunteers and in time of war would form the main body of the army. Pre war plans did not anticipate that the army would fight outside southern Africa and it was trained and equipped only for bush warfare. One of the problems to continuously face South Africa during the war was the shortage of available men. Due to its racial policies it would only consider arming men of European descent, which limited the available pool of men aged between 20 and 40 to around 320,000. In addition the declaration of war on Germany had the support of only a narrow majority in the South African parliament and was far from universally popular. Indeed, there was a significant minority actively opposed to the war and under these conditions conscription was never an option. The expansion of the army and its deployment overseas depended entirely on volunteers. The 1st South African Infantry Division took part in several actions in East Africa in 1940, North Africa in 1941 and 1942, including the Second Battle of El Alamein, before being withdrawn to South Africa. The 2nd South African Infantry Division also took part in a number of actions in North Africa during 1942, but on 21 June 1942 two complete infantry brigades of the division as well as most of the supporting units were captured at the fall of Tobruk. The 3rd South African Infantry Division never took an active part in any battles but instead organised and trained the South African home defence forces, performed garrison duties and supplied replacements for the South African 1st Infantry Division and the South African 2nd Infantry Division. However, one of this division's constituent brigades – 7th South African Infantry Battalion in Phalaborwa – did take part in the invasion of Madagascar in 1942. The 6th South African Armoured Division fought in numerous actions in Italy from 1944 to 1945. Of the 334,000 men volunteered for full time service in the South African Army during the war (including some 211,000 whites, 77,000 blacks and 46,000 Cape Coloureds and Asians), about 9,000 were killed in action, though the Commonwealth War Graves Commission has records of 11,023 known South African war dead during World War II.

Құралымдар мен бірліктер

Екі тұрақты әскер бригадасы – 43-ші Оңтүстік Африка бригадасының бас штабы және 46-шы Оңтүстік Африка бригадасының бас штабы. Әскерде 10 жалпы қолдау базасы бар, бұл Оңтүстік Африка армиясының қолдау формациясының құрамына кіретін секілді.

Шығыс мыс

Грэмстаун әскери базасында Оңтүстік Африканың 6 жаяу әскер батальоны (әуе шабуылы) және Бас Маханда полкі (әуе шабуылы) орналасқан. Порт-Элизабетте Бас Макома полкі (әуе шабуылы) орналасқан. Мтата армия базасында 14 Оңтүстік Африка жаяу әскер батальоны (моторландырылған жаяу әскер) орналасқан. Порт-Элизабетте Нельсон Мандела полкі (жеңіл жаяу әскер) орналасқан. Ист-Лондон Буффало ерікті атқыштар полкінің (жеңіл жаяу әскер) орналасқан жері.

Еркін мемлекет

Елдегі ең ірі базалардың бірі – Блумфонтейнде орналасқан Темпе әскери базасы. Онда 1 Оңтүстік Африка танк полкі, 1 арнайы қызмет батальоны (бронекөлік полкі), Оңтүстік Африка бронетехникалық мектебі (қатардағы және резервтік полктарға таратылған оқытуды ұсынады), 44 парашют полкі және 1 Оңтүстік Африка жаяу әскер батальоны (механикаландырылған жаяу әскер) орналасқан. Парашюттік дайындық бөлімі де осы жерде орналасқан. Блумфонтейнде Мангаунг полкі (жеңіл жаяу әскер), генерал Дэн Пиенаар артиллерия полкі (артиллерия) және Таба Босиу бронетанкі полкі (танк полкі), сондай-ақ 3 әскери госпиталь орналасқан. Кронштадта инженерлік мектеп және әскер оркестрі орналасқан. Бейт-Лехемде 2 далалық инженерлік полк орналасқан.

Гаутенг

Армия штабы Преториядағы Декуар жолында орналасқан, онда сонымен қатар Мемлекеттік артиллерия полкі (артиллерия) және Претория бронетанкті полкі (танк полкі) орналасқан. Преторияда Таба Тшване деп аталатын ірі бірлескен қызмет базасы орналасқан, онда Оңтүстік Африка армиясы колледжі, Ұлттық салтанатты гвардия және оркестр, әскери полиция мектебі, 1 әскери аурухана, Маджакандила әуе шабуылына қарсы полк (әуе қорғанысы артиллериясы), Тшване полкі (моторлы жаяу әскер) және Стив Бико артиллерия полкі (әуеде ұшатын минометтер) орналасқан. Таба Тшванеден оңтүстікке қарай және жеке аймақта Техникалық база кешені Центурион орналасқан, онда Багака полкі, Ухоси парашют инженерлері полкі, 1 әскери баспа полкі, 4 зерттеу және карта полкі және Армия инженерлері құрамасы орналасқан. Хабарлама бойынша, онда Техникалық қызмет оқу орталығы, сондай-ақ SAMHS және SAAF бөлімшелері де орналасқан. "Tegnies Basis Werkswinkel" деген сөзден шыққан болуға тиіс TEK атауы, Преторияның оңтүстігіндегі Центурион қаласында орналасқан. Онда белсенді қызметтегілер үшін тұрғын үй кешені бар. Валманштальда 43 Оңтүстік Африка бригадасының штабы орналасқан. Центурионда 3 парашютшілер батальоны орналасқан. Вундербумдағы бірлескен қолдау базасында Сигналдар мектебі, 1 сигнализация полкі, 2 сигнализация полкі, 3 электрондық шеберхана, 4 сигнализация полкі және 5 сигнализация полкі орналасқан. Йоханнесбургтегі бірнеше әскер базаларында 21 Оңтүстік Африкалық жаяу әскер батальоны, 46 Оңтүстік Африка бригадасының штабы, 6-шы далалық инженерлер полкі, 1 құрылыс полкі, 35-ші инженерлік жабдықтау полкі, Рэнд жеңіл жаяу әскері (моторлы жаяу әскер), Йоханнесбург полкі (моторлы жаяу әскер), Соломон Малангу полкі (моторлы жаяу әскер), ОР Тамбо полкі (моторлы жаяу әскер), Эндрю Млангени полкі (моторлы жаяу әскер), Ленгонг полкі (моторлы жаяу әскер), Сандфонтейн артиллерия полкі (артиллерия) және Йоханнесбург жеңіл ат полкі (бронераванды көлік полкі) орналасқан. Бенониде IWombe әуе шабуылына қарсы полк (әуе қорғанысы артиллериясы) орналасқан. Спрингсте Секухуне әуе шабуылына қарсы полк (әуе қорғанысы артиллериясы) орналасқан. Гейдельберг әскери базасында Оңтүстік Африка армиясының гимназиясы орналасқан. Гермистон - Бамбата винтовкасының (механикаландырылған жаяу әскер) орны. Верингингте Галешеве әуе шабуылына қарсы полк (әуе қорғанысы артиллериясы) орналасқан.

Army headquarters is located at Dequar Road, Pretoria, which also houses the State Artillery Regiment (Artillery) and the Pretoria Armoured Regiment (Tank Regiment). Pretoria is home to a large joint services base called Thaba Tshwane, which is also home to the South African Army College, the National Ceremonial Guard and Band, the Military Police School, 1 Military Hospital, Madzhakandila Anti Aircraft Regiment (Air Defence Artillery), Tshwane Regiment (Motorised Infantry), and Steve Biko Artillery Regiment (airborne mortars). Just south of Thaba Tshwane and within a separate area is Technical Base Complex Centurion, which is home to Bagaka Regiment, Ukhosi Parachute Engineer Regiment, 1 Military Printing Regiment, 4 Survey and Map Regiment, and the Army Engineer Formation. Reportedly it also houses the Technical Service Training Centre, and units from the SAMHS and the SAAF. The base, whose TEK appellation may be derived from "Tegnies Basis Werkswinkel", is located at Centurion, south of Pretoria. It has a housing complex for active members. Wallmannsthal is home to 43 SA Brigade Headquarters. Centurion is home to 3 Parachute Battalion. The Joint Support Base in Wonderboom houses the School of Signals, 1 Signal Regiment, 2 Signal Regiment, 3 Electronic Workshop, 4 Signal Regiment and 5 Signal Regiment. Several army bases in Johannesburg house 21 South African Infantry Battalion, 46 South African Brigade headquarters, 6th Field Engineers Regiment, 1 Construction Regiment, 35th Engineering Supply Regiment, the Rand Light Infantry (Motorised Infantry), The Johannesburg Regiment (Motorised Infantry), the Solomon Mahlangu Regiment (Motorised Infantry), OR Tambo Regiment (Motorised Infantry), the Andrew Mlangeni Regiment (Motorised Infantry), Lenong Regiment (Motorised Infantry), the Sandfontein Artillery Regiment (Artillery) and the Johannesburg Light Horse Regiment (Armoured Car Regiment). Benoni is home to IWombe Anti Aircraft Regiment (Air Defence Artillery). Springs is home to Sekhukhune Anti Aircraft Regiment (Air Defence Artillery). The Heidelberg Army Base is home to the SA Army Gymnasium. Germiston is home to the Bambatha Rifles (Mechanized Infantry). Vereeniging is home to Galeshewe Anti Aircraft Regiment (Air Defence Artillery).

Батыс Кап

Кейптаунда бірнеше әскер базасы орналасқан және онда 9-шы Оңтүстік Африкалық жаяу әскер батальоны (теңіз жаяу әскері), Армия оркестрі, Гоннема полкі (механикаландырылған жаяу әскер), генерал Ян Сматс полкі (механикаландырылған жаяу әскер), Бас Лангалибалеле атқыштар полкі (моторландырылған жаяу әскер), Нельсон Мандела артиллерия полкі (артиллерия), Аутшумато әуе шабуылына қарсы полкі (әуе қорғанысы артиллериясы), Блауберг бронетехникалық полкі (бронеавтомобиль полкі) және Ихауу далалық инженерлік полкі орналасқан. Оудсхоорн әскери базасында Оңтүстік Африкалық жаяу әскер мектебі орналасқан.

Солтүстік мыс

Кимберлидегі әскери базада Әуе қорғанысы артиллерия мектебі, 10-шы әуе шабуылына қарсы полк (Әуе қорғанысы артиллериясы), 3-ші Оңтүстік Африка жаяу әскер батальоны (Армияның базалық оқу бөлімі), Кимберли полкі (моторландырылған жаяу әскер) және Маджакандила әуе шабуылына қарсы полк (Әуе қорғанысы артиллериясы) орналасқан. Лохатла оқу алаңында Оңтүстік Африка Армиясының жауынгерлік дайындық орталығы орналасқан, онда ірі армиялық жаттығулар өтеді. Сондай-ақ, онда 101-ші далалық жөндеу шеберханасы және 16-шы техникалық қызмет көрсету бөлімі де орналасқан. Упингтондағы әскери базада Оңтүстік Африканың 8-ші жаяу әскер батальоны (механикаландырылған жаяу әскер) орналасқан.

Солтүстік-Батыс

Почфструм әскери базасында Артиллерия мектебі, 4 артиллерия полкі (артиллерия), Артиллерия мобильдік полкі (артиллерия), Тактикалық барлау мектебі, 1 тактикалық барлау полкі, Генерал де ла Рей полкі (механикаландырылған жаяу әскер), Почфструм университеті (артиллерия) полкі және Молапо бронетехникалық полкі (бронеавтомобиль полкі) орналасқан. Махикенг әскер базасында 10 Оңтүстік Африкалық жаяу әскер батальоны (моторлы жаяу әскер) орналасқан. Оркниде Скуонспруйт полкі (моторлы жаяу әскер) орналасқан. Zeerust әскер базасында Оңтүстік Африканың 2 жаяу әскер батальоны (моторлы жаяу әскер) орналасқан.

Квазулу-Натал

Дурбанда Армия оркестрі, Дурбан жеңіл жаяу әскері (механикаландырылған жаяу әскер), Король Цетшвайо артиллерия полкі (артиллерия), Королева Нанди атты әскері (танк полкі), Умвоти атты әскері (бронекөлік полкі), Король Шака полкі (моторландырылған жаяу әскері) және Умхонто далалық инженерлік полкі орналасқан. Питермарицбургте Ингобамахошо Карбинерлері (моторландырылған жаяу әскері) орналасқан. Мтубатуба әскери базасында 121 Оңтүстік Африкалық жаяу әскер батальоны (моторландырылған жаяу әскері) орналасқан. Ладисмит әскери базасында Оңтүстік Африканың 5 жаяу әскер батальоны (моторландырылған жаяу әскері) орналасқан.

Мпумаланга

Миддельбург армия базасында 4 Оңтүстік Африкалық жаяу әскер батальоны (моторландырылған жаяу әскер) дислокацияланған. Барбертон генерал Ботта полкінің (моторландырылған жаяу әскер) орналасқан жері.

Лимпопо

Полокуандағы әскер базасында Армиялық оркестр мен Мапунгубве полкі (моторландырылған жаяу әскер) орналасқан. Фалаборова әскер базасында Оңтүстік Африканың 7-ші жаяу әскер батальоны (моторландырылған жаяу әскер) орналасқан. Тохоянду әскер базасында 15-ші Оңтүстік Африка жаяу әскер батальоны (моторландырылған жаяу әскер) орналасқан. Оңтүстік Африка Армиясының Бас штабы Претория қаласының Сальвокоп ауданындағы Декуар көшесіндегі кешенде, сондай-ақ 102-ші дала жөндеу шеберханасы, 17-ші техникалық қызмет бөлімі және Оңтүстік Африка Әскери Денсаулық сақтау қызметінің Әскери Денсаулық сақтау департаменті орналасқан.

Бюджет

2023 қаржы жылына шамамен 15,7 миллиард теңге көлемінде бюджет бөлінді. Әскери техниканың басым бөлігі қызмет мерзімінің соңына жақындап келеді, ал кейбір үлгілері (мысалы, "Олифант" негізгі ұрыс танкісі) ондаған жылдар бұрын жасалған. Дегенмен, Оңтүстік Африка Ұлттық қорғаныс күштері Hoefyster бағдарламасы аясында 244 "Badger" жаяу әскердің жауынгерлік машиналарын сатып алып, жағдайды түзетуге кірісті. Тағы да бірқатар сатып алулар жоспарлануда, олар "Армия көрінісі 2020" нұсқаулық құжатына сәйкес жүзеге асырылуы керек. ҰҚК "Африкалық жауынгер" жобасын іске қосты, ол ҰҚК техникасы мен қару-жарағын жаңғыртуға бағытталған. Бұл жоба соңғы жылдары үлкен табысқа жетті және Оңтүстік Африка армиясы қазір 21 ғасырлық R4 автомат мылтығын қолдануға енгізді.

Жабдық

Оңтүстік Африка армиясы кең ауқымды әскери техниканы пайдаланады.