Оңтүстік Африка Армиясының 6-шы Зымырандық Дивизиясы
6th South African Armoured Division
Оңтүстік Африка армиясының 6-шы броньдық дивизиясы Екінші дүниежүзілік соғыста Италиядағы одақтастардың науқанында өте маңызды рөл атқарды. Тарихы, құрамы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африка армиясының жауынгерлік құрамы
South African Army combat formation
6-шы Оңтүстік Африка броньды дивизиясы – Оңтүстік Африка армиясының екінші броньды дивизиясы және ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде құрылған. 1943 жылдың басында құрылған дивизияның негізін 1942 жылдың соңында Эль-Аламейндегі екінші шайқастан Оңтүстік Африкаға оралған бұрынғы 1-ші Оңтүстік Африка жаяу әскер дивизиясының ядросы құрады. Дивизия бастапқыда Египетке оқуға жіберілді, содан кейін 1944 және 1945 жылдары Италиядағы одақтас әскерлерінің науқанында қызмет етті. Италияда дивизия бастапқыда генерал-лейтенант Оливер Лиздің басқаруымен британдық 8-ші армияның құрамына кірді, содан кейін Италия кампаниясының қалған бөлігі үшін генерал-лейтенант Марк У. Кларк басқаратын АҚШ-тың 5-ші армиясына ауыстырылды. Дивизия күшті нығайтылған дивизия ретінде жұмыс істеді және оған қосылған корпус пен армияның шабуылына жетекшілік ету үшін жиі пайдаланылды. Олар Италиядағы соғыс аяқталғаннан кейін үйлеріне оралды және 1946 жылы таратылды. Дивизия соғыстан кейін 1 шілде 1948 жылдан 1 қараша 1949 жылға дейін қысқа мерзімге қайтадан белсенді болды.
The 6th South African Armoured Division was the second armoured division of the South African Army and was formed during World War II. Established in early 1943, it was based on a nucleus of men from the former 1st South African Infantry Division who had returned to South Africa after the Second Battle of El Alamein in late 1942. The division was initially transferred to Egypt for training, after which it served in the Allied campaign in Italy during 1944 and 1945. In Italy, the division was initially deployed as part of the British Eighth Army, under command of Lieutenant General Oliver Leese, and was then transferred to the U. S. Fifth Army, under Lieutenant General Mark W. Clark, for the remainder of the Italian Campaign. The division operated as a strongly reinforced division and was frequently used to spearhead the advance of the Corps and Army to which it was attached. They returned home after the end of the war in Italy and were disbanded in 1946. The division was also briefly active after the war from 1 July 1948 to 1 November 1949.
Негізін қалау
Оңтүстік Африканың бронедивизиясын құру мүмкіндігі 1941 жылдың сәуір айында 1-ші Оңтүстік Африка жаяу әскер дивизиясының қолбасшысы генерал-майор Джордж Бринк пен премьер-министр (фельдмаршал) Сматс арасында талқыланды. Осы кезде Оңтүстік Африка екі жаяу әскер дивизиясын майданға ұстап тұруға қажетті адам күшін сақтауға тырысып жатты. 1944 жылдың 3 наурызында дивизияға Палестинаға көшуге бұйрық берілді және алдыңғы жасақтар 7 наурызда аттанды. Бірақ 12 наурызда бұл бұйрық кері қайтарылды және дивизияға Италияға көшу тапсырылды. Таяу Шығысқа келгеннен кейін бір жыл өткен соң дивизия Александриядан 14-16 сәуір аралығында кемеге мінді, 1944 жылдың 20-21 сәуірінде Италияның Таранто қаласына жетті.
The possibility of forming a South African armoured division was discussed as early as April 1941 between Major General George Brink, Commander of the 1st South African Infantry Division and Prime Minister (Field Marshal) Smuts. At this time, South Africa was struggling to maintain the manpower levels needed to sustain two infantry divisions in the field. On 3 March 1944, the division was instructed to move to Palestine and the advance parties left on 7 March. On 12 March however, this movement order was countermanded and the division was instructed to move to Italy. One year after arriving in the Middle East, the division embarked from Alexandria between 14 and 16 April to arrive in Taranto, Italy on 20 and 21 April 1944.
12-ші мотоатқыштар бригадасының жасағы
Италияға келгеннен кейін қайта топтастыру әлі жалғасып жатқанда, артиллериясы мен қолдау бөлімдерімен бірге 12-ші мотомобильді бригадаға Кассино аймағындағы 11-ші канадалық жаяу әскер бригадасын алмастыруға және британдық X корпусының 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының басқаруына өтуге дайындық жасау үшін Изерния аймағына жылжуға бұйрық берілді. Бұл Италиядағы соғысқа кірген алғашқы дивизиялық әскерлер болды.
Regrouping was still in progress after arrival in Italy, when the 12th Motorised Brigade with artillery and support elements was ordered to move to the area of Isernia to prepare to relieve the 11th Canadian Infantry Brigade in the Cassino area and to come under command of the 2nd New Zealand Division in the British X Corps. These were the first division troops to enter combat in Italy.
Рим құлағаннан кейінгі алғашқы алға жылжу
Британдық Сегізінші армияның резервінің бір бөлігі болған дивизия, Кассинодан солтүстікке қарай Гитлер сызығын бұзғаннан кейін, Канаданың I корпусына қосылды. Римді одақтастар 1944 жылдың маусым айының басында алғаннан кейін, дивизияға Виа Казалинаға көтеріліп, Сегізінші армияның британдық XIII корпусының алдыңғы қатарларын басып алу туралы бұйрық берілді. Дивизияны үш бригадаға дейін толықтыру үшін британдық 24-ші гвардиялық бригада басқаруға берілді, бұл бірлестік 1945 жылдың көктеміне дейін сақталды. Дивизия шығысқа қарай Тибр өзенімен және батысқа қарай Болсена көлімен күніне 10 миль (16 км) жылдамдықпен ілгері жылжыды, қанаттағы бөлімшелерін озып кетті. 10 маусымда алға жылжуды басқарып отырған броньды бригада Celleno-дан оңтүстікке қарай жаңадан келген 365-ші жаяу әскер дивизиясының танкіге қарсы қорғанысына тап болды. Бірінші (және жалғыз) рет бригадир Фурстенбург өзінің үш броньды полкі мен мотопехота батальонын шайқасқа шығарып, маңызды жеңіске жетті. Подполковник Папа Бритс (Арнайы қызмет батальоны) және подполковник Боб Ривз Мур (Империялық жеңіл атқыштар / Кимберли полкі) 365-ші дивизияның элементтерін жеңгені үшін DSO орденін алды. 17 маусымда 11-ші броньды бригаданың Империялық жеңіл атқыштар тобы Херман Геринг дивизиясының парашютшілерімен Киузиге кіруге жасаған алғашқы әрекеті тоқтатылды, бірақ 23 маусымда қала Кейптаун таулы жаяу әскерлерімен басып алынды. Чиузиге шабуыл кезінде "А" ротасы, Бірінші қалалық / Кейптаун таулы жаяу әскерлері, қала маңындағы террасаларға шабуылды бастады. 21-22 маусым түнінде рота күшті неміс жаяу әскерлерімен, танктардың тығыз қолдауымен қоршалып алынды және оның аман қалғандары 22 маусымның түске дейін капитуляциялауға мәжбүр болды. Екі жыл бұрын Тобрукта 2-ші жаяу әскер дивизиясының капитуляциясынан кейін Оңтүстік Африка әскерлерінің капитуляциясы сезімтал мәселеге айналды. Бұл 21 маусымда британдық штаб басшыларымен кездескен премьер-министр Сматсты Оңтүстік Африкаға қайтып оралған кезде ұшағын Орвието әуежайына бұрып, дивизия басшылығымен осы оқиғаның саяси және әскери салдары туралы талқылауға итермеледі. Флоренцияға жасалған Сегізінші армияның XIII корпусының ілгерілеуін оң жақта британдық 6-шы броньды дивизия, ортада британдық 4-ші жаяу әскер дивизиясы және сол жақта Оңтүстік Африканың 6-шы броньды дивизиясы басқарды. Дивизия екі колоннада Раполано және Палаццуоло арқылы ілгері жылжыды, олар 73-ші бағыттың солтүстік жағындағы Георг желісінде LXXVI танк корпусымен кездескенше. Танк корпусының күші бастапқыда белгісіз болды және XIII корпусының алдыңғы қатарлары неміс желісі қысымға көніп, толыққанды шабуыл қажет болмайынша, алға қарай тексеруді жалғастырды. Корпус Монте-Лигнано биіктігін басып алуға тырысып, 6 және 7 шілдеде оған қарсы күресті жалғастырды, бірақ 15-ші танк-гренадерлік дивизия биіктіктерді ұстап тұруды жалғастырды. Дивизия жақсы ілгеріледі, алға жылжуды екі бригада басқарды: 12-ші мотобригада дивизияның ілгерілеу осін анықтайтын жолмен және күзетші бригада оң қанатта, Кианти тауларының беткейлерінде. Радда 17 шілде түнінде басып алынды, содан кейін дивизияға Кианти таулы жерлерін басып алуға бұйрық берілді. Күзетші бригада 18-19 шілде түнінде Претория полкінің танктерінің қолдауымен Маунт-Майоне тауына түнгі шабуыл жасады, ал 12-ші мотобригада 20 шілдеде Маунт-Сент-Мишель (Pt 892) тауын басып алуға шабуыл жасады. Дивизия қазір Кианти тауларының биіктігін ұстап, Арно аңғарын және Флоренцияға жасалған шабуылдарды бақылады. 24 шілдеде. Дегенмен, дивизия 24-25 шілде түнінде кері шегінген неміс парашют дивизиясын қоршап алды, бұл Оңтүстік Африка, Жаңа Зеландия және Үндістан дивизияларына 28 шілдеде жеткен Паула желісіне дейін ілгерілеуге мүмкіндік берді. Киркман тағы да Оңтүстік Африка және Жаңа Зеландия дивизияларын өзінің корпусының алға жылжуының басты бөлігі ретінде қойды, бұл жолы Паула желісін бұзып, Флоренцияны басып алу үшін. Жаңа Зеландия дивизиясы негізгі шабуылды жүзеге асырмақ, ал Оңтүстік Африка дивизиясы Импрунетаның батысындағы биік жердегі жауды бейтараптандырып, содан кейін Флоренцияға қарай 2-ші бағытты тазалауға тиіс еді. Шабуыл 1944 жылдың 30 шілдесіне жоспарланған. Италиядағы одақтас әскерлердің қолбасшысы генерал Харольд Александр Флоренцияда соғысу ниеті жоқ екенін білдірді, сондықтан Киркман қаладан өту туралы бұйрық берді. 31 шілдеде шабуылға арналған ауыр артиллерияның қолдауы оқ-дәрі жетіспеушілігіне әкелді және Киркман жаңа жабдық...
Having formed part of British Eighth Army's reserve, the division was moved forward and attached to the Canadian I Corps after the Canadians and Polish II Corps had breached the Hitler Line north of Cassino. After Rome had been taken by the Allies in early June 1944, the division was ordered to move up the Via Casalina to take over the spearhead of the Eighth Army's British XIII Corps. To bring the division up to a full complement of three brigades, the British 24th Guards Brigade was placed under command, an association which lasted to the spring of 1945. The division advanced with the Tiber River to the east and Lake Bolsena to the west at a rate of 10 mile (16 km) per day, outstripping their flanking units. On 10 June the Armoured Brigade which was leading the advance, came up against the anti tank screen of the newly arrived German 365th Infantry Division south of Celleno. For the first (and only) time Brigadier Furstenburg was able to deploy all three of his armoured regiments and his motorised infantry battalion in battle to gain an important victory. Lieutenant Colonel Papa Brits (Special Service Battalion [SSB]) and Lieutenant Colonel Bob Reeves Moore (Imperial Light Horse / Kimberley Regiment [ILH/KR]) received DSOs for their leadership in the defeat of elements of the 365th Division. By 17 June, the Imperial Light Horse of the 11th Armd Bde had been stopped by the parachutists of the Hermann Göring Division on their first attempt to enter Chiusi but by 23 June, the town had been taken by the Cape Town Highlanders. During this attack on Chiusi, "A" Company of First City/Cape Town Highlanders was leading the attack up the terraces around the town. During the night of 21–22 June, the company was surrounded by strong German infantry elements closely supported by tanks and its surviving members were forced to surrender by noon on 22 June. Since the disaster of the surrender of the 2nd Infantry Division at Tobruk two years previously, the surrender of South African troops in the field had become a sensitive matter. This prompted Prime Minister Smuts, who had been meeting the British Chiefs of Staff on 21 June, to divert his aircraft to Orvieto airfield on his way back to South Africa to discuss the political and military consequences of this event with the division command. The Eighth Army's XIII Corps advance on Florence was led by the British 6th Armoured Division on the right, British 4th Infantry Division in the centre and the South African 6th Armoured Division on the left. The division advanced in two columns through Rapolano and Palazzuolo until they encountered the LXXVI Panzer Corps on the Georg Line, a delaying position on the north side of Route 73. The strength of the Panzer Corps was not known initially and the leading elements of XIII Corps continued to probe forward expecting the German line to crumble under pressure without the need to launch a full scale attack. The Corps fed in more battalions in an attempt to secure the Monte Lignano high ground and fighting for the hill continued on 6 and 7 July, but the 15th Panzer Grenadier Division continued to hold the heights. The division made good progress, advancing with two brigades leading the advance: the 12th Mot Bde astride the road defining the division's axis of advance and the Guards Bde on the right flank, on the slopes of the Chianti highlands. Radda was secured on the night of 17 July and orders were then received for the division to secure the heights of the Chianti Highlands. The Guards Bde took Mt. Maione by a night attack on the night of 18/19 July supported by the tanks of the Pretoria Regiment while 12th Mot Bde attacked to take Mt. St. Michele (Pt 892) on 20 July. The division now held the heights of the Chianti range, dominating the Arno Valley and the advances to Florence. on 24 July. The division had, however, outflanked the German Parachute Division, who then withdrew during the night of 24/25 July, allowing the South African, New Zealand and Indian Divisions to advance to the Paula Line which was reached on 28 July. Kirkman again placed the South African and New Zealand Divisions as the spearhead of his Corps advance, this time to break the Paula Line and to take Florence. The New Zealand Division would carry out the main assault and the South African Division would neutralise the enemy on the high ground west of Impruneta and then clear Route 2 into Florence. The attack was scheduled for 30 July 1944. General Harold Alexander, commander of Allied Armies in Italy, had indicated that he had no intention of fighting in Florence and so Kirkman gave orders for the by passing of the city. On 31 July the heavy artillery support for the attack had resulted in an ammunition shortage and Kirkman ordered a 24 hour pause for fresh supplies to arrive. An Imperial Light Horse / Kimberley Regiment patrol however found the smaller Ponte Vecchio bridge intact and crossed it under heavy shelling, entering into the centre of the city at 4 am, to be the first allied troops to enter Florence. After reaching Florence, General Pool recorded in a Special Order of the Day, that the division had " covered 601 mile (967 km) since leaving its concentration area at Taranto, its artillery had fired 201,500 rounds, the Divisional Engineers had built sixty five bridges (one a day!) and had made 196 major deviations necessitated by 'blows' and demolitions. The signallers had laid 3752 mile (6038 km) of telephone cable." The division was then withdrawn into Eighth Army reserve for rest and maintenance in the Siena / Castelnuovo area until 17 August, when orders were issued for the division to be transferred from British XIII Corps to U. S. IV Corps to partially replace divisions withdrawn to the U. S. Seventh Army for the assault of southern France. The 6th South African Armoured Division was assigned to their new Corps in the U. S. Fifth Army as from 22 August 1944 and was replaced in XIII Corps by the British 6th Armoured Division.
Арно өзенінен өту
Флоренциядан солтүстікке қарай одақтастардың негізгі шабуылын жалғастыру үшін алдымен Арно өзенін кесіп өту қажет болды. Бірінші қалалық/Кейптаун жоғары тау әскерлерінің [FC/CTH] барлау тобы Ле Пьягге маңында қолайлы өту орындарын тапты, бұл 12-ші моторизацияланған бригадаға 28/29 тамыз түнінде жаудың жеңіл артиллериясының атысы астында өтуге мүмкіндік берді. Тұтқындардан алынған мәліметтер дивизия алдындағы неміс әскерлерінің шегініп жатқанын көрсетті, бұл олардың алдындағы жарылыс дыбыстарымен расталды. Сирек атқылаулар мен кейбір бөлімшелер жеңіл қарсылыққа тап болса да, операция 3 қыркүйекке дейін аяқталды. Генерал Пул дивизия алдында қарсылықтың болмауын байқап, жылдам ілгерілеуді қолдады, бірақ Флоренцияның солтүстігіндегі 5-ші армияның негізгі шабуылының құпиясын сақтау үшін бұл шешімге келіспеді. Албано массивін келесі бұйрыққа дейін күтіп тұру және бақылауда ұстау туралы бұйрық дивизия басшылығына терең наразылық тудырды және Бесінші армия басшылығының дәйекті тікелейлігін көрсетеді деп саналды.
To continue the main Allied thrust north from Florence, the Arno River first had to be crossed. Reconnaissance patrols from the First City/Cape Town Highlanders [FC/CTH] found suitable crossing points close to Le Piagge allowing the 12th Mot Bde to cross during the night of 28/29 August under light enemy artillery fire. Reports from prisoners indicated that the German forces in front of the division were withdrawing, and this was confirmed by the sound of demolitions ahead of them. Under sporadic shelling and some units encountering light resistance, the operation was completed by 3 September. General Pool, observing the lack of resistance ahead of the division, encouraged a rapid advance, but this was countermanded in order not to compromise the surprise of the main 5th Army attack north of Florence. The order to wait and hold the Albano Massif until further notice was deeply resented by the division command and was considered representative of the persistent inflexibility displayed by the Fifth Army leadership.
Апенниндер
Сегізінші армияның Германия басып алған Готика сызығына жасаған шабуылы "Олив" кодын алды және 1944 жылдың 25 тамызында басталды. "Ультра" ақпараттары одақтастардың әскер саны, бронетехника, әуе күштері және артиллерия жағынан айтарлықтай басымдығын көрсетті, бірақ одақтастардың танктарының бронясы мен оқ күшінің неміс техникасына қарағанда нашарлығына қатысты алаңдаушылықтар болды. АҚШ-тың Бесінші армиясының шабуылы 10 қыркүйекте Болоньяның оңтүстігіндегі таулы бекіністерге қарсы басталды және оны АҚШ-тың ІІ корпусы басқарды. Жоспардың бір бөлігі ретінде 6-шы SA бронедивизиясына Вергато және Болоньяға дейінгі 64-тас жолмен ілгерілеуге және Монте-Соле мен Марзаботтоның Капрара шыңдарын басып алуға бұйрық берілді. Дивизияның 24-ші гвардиялық бригадасы Готика сызығының қорғанысына бірінші болып тап болды, ол бригада Лехр бригадасының екі батальонынан, сондай-ақ 362-ші жаяу әскер дивизиясының екі батальонынан күшті қарсылыққа ұшырады. "Олив" операциясы 1944 жылдың 21 қыркүйегінде ресми түрде аяқталды. 28 қыркүйекте дивизия үш кеңінен шашыраңқы бағытта алға жылжи бастады, шегінетін неміс күштері көпірлерді, су өткізгіш құбырларды және жолдарды қиратып жатты, бұл шектеулі жолдардағы қозғалыс жамырды баяулатты. Содан кейін 66-тас жолды 92-ші топқа беру туралы шешім қабылданды, өйткені Оңтүстік Африка инженерлері үш бағытты бір уақытта қолдауға шамасы келмеді. Бұл Гвардиялық бригадаға 11-ші бронедивизиямен бірігіп, АҚШ ІІ корпусының батыс жағын қорғауға мүмкіндік берді. Монте-Вигезе дивизияның негізгі бағытында үстемдік етті. 36-шы СС танк-гренадер полкінің бөлімдерімен екі күнге созылған, жаңбырлы ауа-райындағы шайқас үзіліс әкелмеді. Сондықтан Пул таудың үстінде дивизиялық шабуылға дайындалуға шешім қабылдады, оны 12-ші мотострелок бригадасы 11-ші броне және Гвардиялық бригадалардың қолдауымен бастауы тиіс болды. 10 000-нан астам снарядтан тұратын ауыр артиллериялық оқшаудан кейін шабуыл сәтті аяқталды. Осы шайқастан кейін дивизия демалыс пен техникалық қызмет көрсету үшін кері қайтарылды. Ол АҚШ-тың IV корпусынан АҚШ-тың Бесінші армиясының тікелей басқаруына ауыстырылды, бұл армия қолбасшысы генерал-лейтенант Марк У. Кларкқа дивизияның алға жылжуын АҚШ-тың II корпусымен жақын үйлестіруге мүмкіндік берді. Сонымен қатар, дивизия артиллериямен күшейтіліп, АҚШ-тың 1-ші бронедивизиясының Б жауынгерлік командасы қосылды. Дивизияның басты міндеті АҚШ-тың 34-ші дивизиясының қанатын жауып, Болоньяға қарай жылжу болды. Б жауынгерлік командасы 64-тас жолмен, 24-ші гвардиялық бригада Сетта аңғары жолымен, ал 11-ші және 12-ші бригадалар екеуінің арасындағы биік жерді бақылауы керек еді. Алға жылжуға 16-шы СС танк-гренадер дивизиясы қарсы тұрды. Келесі күні жаңбырлар су тасқынына айналып, 501-ші төбедегі дивизия бөлімдерін оқшаулап, АҚШ XXII тактикалық әуе күштерінен әуе көмегі тоқтатылды. Монте-Солеге қайтадан шабуыл жасалмады және дивизия 4 қарашада АҚШ IV корпусының басқаруына қайтарылды. Қыс кірген кезде АҚШ-тың Бесінші армиясы 1945 жылдың ақпанына дейін бекініп, қорғаныс позицияларынан қарауылдап, қысқы науқанның тұрақты кезеңіне енді.
The Eighth Army offensive on the German held Gothic Line was assigned the codename olive and had commenced on 25 August 1944. ultra intercepts had shown that the Allies had a significant numerical superiority in manpower, armour, air and artillery, although there were concerns regarding the relative inferiority of Allied tank armour and gun power as compared to German equipment. The U. S. Fifth Army attack was launched on 10 September against the mountain bastions south of Bologna and was led by U. S. II Corps. As part of the plan, the 6th SA Armoured Division was ordered to advance along Route 64 leading to Vergato and Bologna and to capture the twin peaks of Monte Sole and Caprara di Marzabotto. The division's 24th Guards Brigade were first to encounter the Gothic Line defences when the Brigade met strong resistance from two battalions of the Lehr Brigade as well as two battalions of the 362nd Infantry Division, fighting from strongly fortified positions which had been prepared throughout the previous winter. Operation olive officially ended on 21 September 1944. By 28 September, the division was advancing on three widely separated axis, retreating German forces were demolishing bridges, culverts and roads and this, with traffic congestion on limited roads made passage extremely slow. It was then decided to hand over Route 66 to Task Force 92, as the South African Engineers were not able to maintain the three parallel routes simultaneously. This permitted the Guards Brigade to re unite with the 11th Armd Bde in protecting the US II Corps western flank. Monte Vigese dominated the division's main line of advance. Two days of extended fighting in drenching rain against elements of the 36th SS Panzer Grenadier Regiment brought no break through and Poole then decided to pause and prepare a divisional attack on the mountain, to be led by 12th Mot Bde with 11th Armd and Guards Brigades in support. After an extremely heavy artillery bombardment of more than 10,000 shells, the attack succeeded. After this battle, the division was withdrawn for rest and maintenance. It was reassigned from U. S. IV Corps to direct command by the U. S. Fifth Army to enable the Army commander, Lieutenant General Mark W. Clark, to coordinate the division's advance more closely with that of U. S. II Corps. In addition, the division was heavily reinforced with artillery and taking Combat Command B, an armoured brigade from U. S. 1st Armored Division, under command. The division's major task became that of thrusting north towards Bologna covering the flank of the U. S. 34th Division. Combat Command B was to advance on Route 64, the 24th Guards Brigade along the Setta Valley road, with 11th and 12th Bdes covering the high ground between the two. Opposing the advance was the 16th SS Panzer Grenadier Division. The following day the continuing rains had turned to floods, isolating the division elements on Hill 501 and suspending all air support from U. S. XXII Tactical Air Command. Mt. Sole was not attacked again and the division was returned to U. S. IV Corps command on 4 November. As winter set in, the U. S. Fifth Army entered a period of static winter campaigning patrolling from fixed defensive positions until February 1945.
Тіректің берілуі
2 мамыр күні таңертең неміс театрының командирі, фельдмаршал Альберт Кессельринг, фельдмаршал Александрдың капитуляциялау шартына келісіп, отты тоқтату туралы бұйрық берді. Оңтүстік Африка дивизиясы 3 мамырда Миланның солтүстік-шығысында болды, сол кезде генерал Фридолин фон Зенгер унд Эттерлин Италиядағы неміс әскерлерінің капитуляциясын генерал Кларкқа Флоренцияда тапсырды. Бұдан кейін 8 мамыр 1945 жылы Уинстон Черчилль Еуропадағы соғыстың аяқталғанын жариялады. Дивизия 14 шілде 1945 жылы Монца автокөлік жарыс трассасында үлкен жеңіс шеруін өткізді, онда генералдар Кларк (15-ші армия тобы) және Трускотт (5-ші армия), сондай-ақ аймақтағы көптеген құралымдардың командирлері қатысты. Бұл шеру кезінде дивизиядағы әскерилерге көптеген американдық наградалар табысталды, оның ішінде генерал Пулге "Ерлік ордені" командирінің атағы берілді. Оңтүстік Африка бригадалары Швейцария және Франция шекараларына шекаралық қызметтерді атқару үшін жөнелтілді, 11 SA Armd Bde Швейцария шекарасында, 13 Mot Bde Турин маңында, ал 12 Mot Bde Аоста алқабында, Франция-Италия шекарасына жақын орналастырылды, бұл шекара екі елді бөліп тұрған биік жерлерде жүргізілді.
Early on 2 May the German Theatre commander, Field Marshal Albert Kesselring, agreed to Field Marshal Alexander's surrender terms and broadcast orders to cease fire. The South African Division was north east of Milan by 3 May, when General Fridolin von Senger und Etterlin delivered the surrender of the German forces in Italy to General Clark in Florence. This was followed by Winston Churchill's announcement of the end of the war in Europe on 8 May 1945. The division held a major victory parade at the Monza motor racing circuit on 14 July 1945 attended by Generals Clark (15th Army Group) and Truscott (5th Army) as well as commanders of numerous formations in the region. During this parade, numerous US awards were made to men within the division, including the rank of Commander of the Legion of Merit being awarded to General Poole. South African brigades were then deployed to the Swiss and French borders for frontier duties with 11 SA Armd Bde along the Swiss border, 13 Mot Bde around Turin, and 12 Mot Bde in the Aosta Valley contiguous to the Franco Italian border which was drawn on the high ground separating the two countries.
Демобилизация кезінде болған тәртіпсіздіктер
1945 жылдың сәуір айының басында соғыс аяқталуға жақын екендігі және дивизияның, сондай-ақ дивизиялық, корпус немесе армиялық бөлімдер құрамында қызмет ететін көптеген Оңтүстік Африка әскерлері демобилизация үшін Оңтүстік Африкаға қайтарылуы қажет екендігі анық болды. 1 мамырда Одақ қорғаныс күштері барлық әскерлерді қайтару жоспарлары әлі жасалмағанын түсінді және 1945 жылдың 1 шілдесінен бастап әуе арқылы айына 5000 әскерді, ал жылдың екінші жартысында теңіз арқылы 15000 әскерді тасымалдау туралы нұсқаулар дайындалды. Нәтижесінде, жыл соңына дейін 45000 әскер елге қайтарылды. Италиядағы 6-шы Оңтүстік Африка броньды дивизиясы мен басқа да әскерлерден өзге, Батыс шөлдегі Сиди-Резег және Тобрук шайқастарынан бері Италияда тұтқындалған 2-ші Оңтүстік Африка жаяу әскер дивизиясының мыңдаған босатылған тұтқындары да болды. Олардың саны демобилизация жоспарларына ескерілмеген. Қайырғаның солтүстігіндегі Хелван тұрақ қоймасы тез арада толып, Оңтүстік Африкаға қайтарылатын әскерлердің саны жоспарланғаннан кем болды. Сонымен қатар, күтілген жүк тасымалы кешіктірілді. Азық-түлік жетіспеді және депоға келген әскерлер әліпбилік тәртіппен бөлініп, өз бөлімдерінде сақталмағандықтан тәртіп нашарлады. Соңғы ұшақ 1946 жылдың 26 ақпанында Мысырдан генерал-майор Эверед Пулді алып ұшты, ол 1946 жылдың 2 наурызында Дурбанға келді.
By the beginning of April 1945, it had become obvious that the war was coming to a close and that the division as well as many other South African troops serving as divisional, corps or army troops with other formations would require repatriation back to South Africa for demobilisation. On 1 May, the Union Defence Force realised that no plans had yet been made to get all men back and instructions were prepared to move 5,000 troops per month by air commencing 1 July 1945 and 15,000 men by sea during the second half of the year, resulting in the repatriation of 45,000 troops by the end of the year. In addition to the 6th South African Armoured Division and other troops in Italy, there were thousands of recently released South African prisoners of war who had been held in Italy from the 2nd South African Infantry Division since the Sidi Rezegh and Tobruk battles in the western desert. Their numbers had not been factored into the demobilisation plans. The staging depot at Helwan north of Cairo was soon overcrowded and the number of troops being flown back to South Africa were substantially lower than had been planned. In addition, the expected shipping had been delayed. Food was in short supply and the standard of discipline deteriorated further as men arriving at the depot were split up alphabetically and were not retained in their unit structures. and the last aircraft left Egypt on 26 February 1946, carrying Major General Evered Poole who arrived in Durban on 2 March 1946.
Шығындар
Генерал Пул Оңтүстік Африкалықтардың қаза тауып, жарақат алып, жоғалғандарының санын былайша хабарлады: Қаза тапқандар: 711; Жарақат алғандар: 2,675; Із-түзсіз жоғалғандар: 157; Барлығы: 3,543.
General Poole gave the campaign statistics for South African casualties as follows: Killed: 711; Wounded: 2,675; Missing: 157; Total: 3,543.