Кіріспе
Католик шіркеуінің басшысы 1144 жылдан 1145 жылға дейін.
Папа Люций II (15 ақпан 1145 ж. қайтыс болды), шын аты Геррадо Качианемичи дал Орсо, 1144 жылдың 9 наурызынан өліміне дейін Католик шіркеуінің басшысы және Папалық мемлекеттердің билеушісі болды. Оның понтификаты Римдегі коммунамен байланысты болған және Рим папасынан қаланың билігін тартып алуға тырысқан аласапырандықтармен ерекшеленді. Ол Анархия кезінде Англия тағына императрица Матильданың талабын қолдады және Сицилия королі Роджер II-мен керіспеуші қарым-қатынаста болды.
Ерте өмір
Геррадо Качианемичи даль Орсо, Орсо Качианемичидің ұлы Болоньяда дүниеге келді. 1124 жылы Папа Хонорий II оны Иерусалимдегі Санта-Кроче шіркеуінің кардиналы етіп тағайындағанға дейін ол көптеген жылдар бойы Сан-Фредиано базиликасының каноны болды. 1130 жылы Папа Иннокентий II оны Германияға легат етіп тағайындады, ол Лотар III-ді Рим папасы Иннокентий II-ді антипапа Анаклетий II-ге қарсы қорғап, Италияға екі рет жорық жасауға көндірді. Сондай-ақ, ол Папаның өкілі Игмарусты (немесе Хинкмарды) Англияға жіберді, оған Сент-Дэвид епископы Бернардтың өтінішін зерттеп, оның епископтығын митрополит деңгейіне көтеру және Йорк архиепископы Уильямға паллийді жеткізу тапсырылды. Билікке келгеннің алғашқы кезеңінде Люций Лукка мен Пиза арасындағы соғыстан қала ішіндегі қамалдың билеушісі болу туралы Лукка қаласының көрнекті өкілдерінен өтініш алды. Люций оны 18 наурыз 1144 жылы қабылдады және он фунт алтын төлесе, оны өз атынан қорғауға келісті. Содан кейін Люций қаланы оларға феод ретінде қайтарды. Осы уақытта Португалияда Португалияның Леон Корольдігінен жаңадан қол жеткізген тәуелсіздігін сақтап қалуға құштар король Афонсо I Люцийге құрмет көрсетуді ұсынды, өйткені ол бұрын Папа Иннокентий II-ге көрсеткен болатын, және Папаны өз жерлерінің феодалдық билеушісі етіп тағайындауды ұсынды. Ол Люцийге өзінің аумағын және Папалық Тақты қорғау мен қолдау үшін жыл сайын төрт унция алтын сыйлауға уәде берді. Патшалық атақ ақырында Папа Александр III-тің қолынан берілді. Соңында, формальды түрде Папалық Мемлекетке тиесілі Корнето қаласы 20 қараша 1144 жылы Люцийдің понтификаты кезінде Роджердің Вассал ретіндегі міндеттерін нақтылау үшін Папалыққа қайтарылды. Люций Капуа княздығын қайтаруды талап етті, ал Роджер оның орнына Оңтүстіктегі Папалық Мемлекеттердің бір бөлігін құрайтын қосымша аумақтарды талап етті. Люций Роджердің талаптарына келіспеді және оларды қабылдамады. Ашуланған Роджер Сицилияға оралып, ұлы Апулия герцогы Роже III-ке Кампанияны басып алуды бұйырды. Енді Люций II-нің жеңілісіне сенген Сенат, бұрынғы антипапа Анаклетий II-нің інісі Джордано Пьерлеони басшылығымен Люций II-ге қарсы көтеріліс ұйымдастырып, Папалық префекттерді қуды. Люций Конрадтың жауабын күтіп, мәселені өз қолына алуға шешім қабылдады.
In 1130 he was again appointed legate to Germany by Pope Innocent II, where he was instrumental in convincing Lothair III to make two expeditions to Italy for the purpose of protecting Pope Innocent II against the Antipope Anacletus II. He also dispatched a papal legate, Igmarus (or Hincmar), to England, charged to investigate the request of Bernard, Bishop of St David's, to elevate his see to the rank of metropolitan bishop, and to take the pallium to Archbishop William of York. Early in his reign, Lucius received a request from prominent members of the town of Lucca to become the suzerain of the castle within the town in order to protect it from the war between Lucca and Pisa. Lucius received it on 18 March 1144 and, for a payment of ten pounds of gold, agreed to defend it on his behalf. Lucius then returned the castle to them as a fief. Meanwhile, in Portugal, King Afonso I, eager to maintain the newly established independence of Portugal from the Kingdom of León, offered to do homage to Lucius, as he had done to Pope Innocent II, and to make the pope the feudal suzerain of his lands. He offered Lucius his territory and a yearly tribute of four ounces of gold in exchange for the defence and support of the Apostolic See. The royal title would eventually be conferred by Pope Alexander III. Finally, the city of Corneto, formally belonging to the Papal States, was restored to the papacy during Lucius’ pontificate by a formal deed on 20 November 1144. to clarify the duties of Roger as a vassal of the Holy See. Lucius demanded the return of the principality of Capua, while Roger instead wanted additional territory that formed part of the Papal States in the south. was unwilling to accept Roger's demands and rejected them. Infuriated, King Roger returned to Sicily and asked his son Duke Roger III of Apulia to invade Campania. Now, encouraged by Lucius II's defeat, the Senate, led by Giordano Pierleoni, brother of the former Antipope Anacletus II, rebelled against Lucius II, driving out the papal prefects At first, Lucius asked for Roger II's aid, but Roger, still annoyed that Lucius had not fully recognised his kingship, withheld his assistance. While waiting for Conrad's reply, Lucius decided to take matters into his own hands.