Кіріспе
Теңіз сүтқоректілерінің отбасы
автоматты санаттамалық қорап
| аты = Құлақты түлендер
| суреті = Neophoca cinerea. JPG
| суреттің сипаттамасы = Австралиялық теңіз арыстаны (Neophoca cinerea)
| қазбалық диапазоны = Миоцен–Голлоцен, оларды фоцидтерден ерекшелейтін кішкентай, бірақ көзге көрінетін сыртқы құлақ қабықшаларына (пина) сілтеме жасайды.
automatic taxobox
| name = Eared seals
| image = Neophoca cinerea. JPG
| image caption = An Australian sea lion (Neophoca cinerea)
| fossil range = Miocene–Holocene, referring to the small but visible external ear flaps (pinnae), which distinguishes them from the phocids.
Эволюция және таксономия
Морфологиялық және молекулалық деректер сойқылылардың Мустелоидеямен ортақ ата-бабаны бөлісіп, монофилетикалық тегін қолдайды, бірақ бұрынғы гипотеза Отаридтер қазіргі аюларға ең жақын ортақ ата-бабадан тарағанын көрсеткен. Фоцидтер отаридтерден морждан бұрын немесе кейін бөлініп шықты деген пікірталас әлі де жалғасуда. Отаридтер Миоценде (15–17 миллион жыл бұрын) Солтүстік Тынық мұхитында пайда болып, қазір көптеген түрлері тіршілік ететін Оңтүстік жарты шарға жылдам тарады. Ең ерте белгілі қазба отарид – Оңтүстік Калифорниядан табылған Эотариа крипта, ал Каллорхинус (солтүстік терілі теңіз арыстаны) туысының қазбалық жазбасы ең көнесі болып табылады, ол орта Плиоценге дейін созылады. Ол, мүмкін, құрып кеткен терілі теңіз арыстаны туысы Талассолеоннан шыққан. Дәстүрлі түрде отаридтер терілі теңіз арыстаны (Arctocephalinae) және теңіз арыстаны (Otariinae) қосалқы туыстарына бөлінді, олардың арасындағы басты айырмашылық – біріншісіндегі қалың тері асты қабатының болуы. Осы жіктеу бойынша терілі теңіз арыстандары екі туыстан тұрады: Солтүстік Тынық мұхитындағы Callorhinus, оның жалғыз өкілі – солтүстік терілі теңіз арыстаны (C. ursinus), және Оңтүстік жарты шардағы Arctocephalus туысының сегіз түрі; ал теңіз арыстандары бес туыстың бес түрін қамтиды. Жақында жүргізілген генетикалық талдаулар Callorhinus ursinus шын мәнінде бірнеше теңіз арыстаны түрлерімен жақын туыс екенін көрсетті. Сонымен қатар, Otariinae-нің көпшілігі бұрынғыдай филогенетикалық жағынан ерекше болып көрінеді; мысалы, жапондық теңіз арыстаны (Zalophus japonicus) енді Калифорния теңіз арыстанының (Zalophus californius) ішкі түрі емес, жеке түр деп саналады. Осы деректерге сүйене отырып, қосалқы туыс жіктемесі толығымен алынып тасталды және Otariidae туысы 16 түр мен екі ішкі түрін қамтитын жеті туысқа бөлінді. Дегенмен, «терілі теңіз арыстандары» мен «теңіз арыстандары» арасындағы морфологиялық және мінез-құлықтық ұқсастықтар оларды түрлер топтарының арасындағы айырмашылықтарды талқылау кезінде пайдалы санаттар етіп сақтайды. Теңіз арыстандарымен салыстырғанда, терілі теңіз арыстандары әдетте кішірек, жыныстық диморфизмге ие, кішкентай жем жейді және ұзақ азық іздеу сапарларына шығады; және, әрине, теңіз арыстанының қысқа, қатаң жүні мен терілі теңіз арыстанының терісі арасындағы айырмашылық бар.
Анатомиясы мен сыртқы келбеті
Отаридтердің алдыңғы қанаттары мен кеуде бұлшық еттері фоцидтерге қарағанда пропорционалды түрде әлдеқайда үлкен, сондай-ақ артқы аяқтарын алға бұрып, төрт аяқпен жүру қабілетіне ие, бұл оларды құрлықта өте маневрлі етеді. Олар, әдетте, су ортасына жақсы бейімделмеген деп есептеледі, себебі олар негізінен құрлықта көбейеді және нағыз тұмсықтарға қарағанда жиі құрлыққа шығады. Дегенмен, олар жоғары жылдамдыққа жете алады және суда жақсы маневрлікке ие. Олардың жүзу күші, фоцидтер мен морждарға тән иілгіш дене қозғалыстарына қарағанда, қанаттарын пайдалану арқылы көбірек қамтамасыз етіледі. Отаридтер ит сияқты басы, өткір, жақсы жетілген тістері және жоғарыда айтылған сыртқы құлақ қабығымен (pinnae) ерекшеленеді. Олардың тісқабыршақ тістері көбінесе қарапайым және конус тәрізді болады. Құлақты теңіз аңдарының тіс формуласы: Теңіз арыстандары қалың қорғаушы түкпен жабылған, ал теңіз түлкілері қалың төменгі түкке ие, бұл оларды тарихи тұрғыдан коммерциялық игеру нысанына айналдырған. Аталық отаридтердің мөлшері Галапагос теңіз түлкісінен (барлық отаридтердің ең кішкентайы) бастап, 1000 кг-нан астам (2200 фунт) салмаққа ие Стеллер теңіз арыстанына дейін жетеді. Ересекті аталық отаридтердің салмағы аналықтарынан екі-алты есе көп, пропорционалды түрде үлкен бас, мойын және кеуделері бар, бұл оларды барлық сүтқоректілердің ішінде ең жыныстық диморфизмге ие етеді.
Мінез-құлық
Барлық аулалы-қоралы жануарлар жақсы анықталған көбейту маусымдарында құрлықта көбейеді. Австралиялық теңіз арыстанынан басқа, оның 17,5 айлық ерекше көбею циклы бар, олар жағажайларда немесе тасты субстраттарда, көбінесе аралдарда қатаң жылдық топтамалар құрайды. Барлық түрлер полигинозды, яғни сәтті аталар бірнеше аналармен көбейеді. Көптеген түрлерде аталар көбейту орындарына бірінші болып келіп, дауыстық және визуалды көрсетулер мен кейде ұрыс арқылы аумақтарды орнатып, сақтайды. Аналықтар әдетте босануға бір-екі күн бұрын жағаға келеді. Олар әлеуметтік жануарлар саналғанымен, колонияларда тұрақты иерархия немесе мәртебе орнатылмайды. Аталардың аналықтарды немесе аумақтарды бақылау деңгейі түрлер арасында өзгереді. Мысалы, солтүстік теңіз түлкісі мен Оңтүстік Америка теңіз арыстандары белгілі бір гаремге қатысты аналықтарды жинауға бейім, кейде оларды жарақаттайды, ал Стеллер теңіз арыстаны мен Жаңа Зеландия теңіз арыстаны кеңістіктік аумақтарды бақылайды, бірақ әдетте аналықтардың қозғалысына кедергі келтірмейді. Жаңа Зеландия теңіз арыстандарының аналары – көбейту маусымында балаларын қорғау үшін орманға дейін көшетін жалғыз аулалы-қоралы жануарлар. Аулалы-қоралы жануарлар етқоректілер, балық, кальмар және крильмен қоректенеді. Теңіз арыстандары көбінесе жағалауға жақын, ағын аймақтарында ірі балықтармен қоректенеді, ал кішірек теңіз түлкілері ұзақ, теңізге қарай азық іздеу сапарларына шығып, көптеген кішірек жемдермен де көмектесе алады. Олар көру арқылы азықтанады. Кейбір аналықтар шамамен . дейін суға сүңгіп түсе алады.