Влад Дракул: Валахия билеушісінің тарихы

Кіріспе

Валахияның билеушісі (1436–42, 1443–47)

Влад II (Влад ал II лея), сондай-ақ Влад Дракул (Влад ал II лея Дракул) немесе Влад Аждаһа (1395 жылдан бұрын – 1447 жылғы қараша), 1436 жылдан 1442 жылға дейін және қайтадан 1443 жылдан 1447 жылға дейін Валахияның воеводасы болды. Ол халықаралық деңгейде Влад Қазық (Дракула) деп аталатын Владтың әкесі ретінде танымал. Валахияның Мирча I-нің заңсыз ұлы ретінде дүниеге келген ол, жастығын Люксембургтің Сигизмунд сарайында өткізді, ол оны 1431 жылы Аждаһа орденінің мүшесі етті (содан бері оның лақап аты). Сигизмунд оны Валахияның заңды воеводасы деп мойындап, жақын маңдағы Трансильванияға қоныстануға рұқсат берді. Влад өзінің құқығын жартылай бауыры Александр I Алдеяның өмірінде іске асыра алмады, ол Осман сұлтаны Мурад II-нің үстемдігін мойындады. 1436 жылы Александр Алдея қайтыс болғаннан кейін Влад Венгрияның қолдауымен Валахияны басып алды. 1437 жылы Люксембургтің Сигизмундының қайтысынан кейін Венгрияның жағдайы әлсіреп, Влад II Мурад II-ге құрмет көрсетуге мәжбүр болды, соның ішінде 1438 жылғы жазда Мурад II-нің Трансильванияға жасаған жорылына қатысты. Трансильвания воеводасы Джон Хуняди Валахияға келіп, Владты 1441 жылы Осман империясына қарсы крест жорығына қосылуға көндірді. Хуняди Трансильванияда Осман әскерін жеңгеннен кейін, сұлтан Владқа Эдирнеге келуге бұйырды, ол 1442 жылы тұтқынға алынды. Хуняди Валахияға басып кіріп, Владтың туысы Басараб II-ні воевода етіп тағайындады. Влад жыл соңына дейін босатылды, бірақ екі кішкентай ұлын Осман сарайында кепіл ретінде қалдыруға мәжбүр болды. Ол 1443 жылы Османдықтардың қолдауымен Валахияға қайта оралды. Ол 1443 жылғы қазан мен 1444 жылғы қаңтар аралығында Хунядидің Осман империясына қарсы "Ұзақ науқаны" кезінде бейтарап болды, бірақ Варна крест жорығы кезінде Османдықтарға қарсы күресу үшін 4000 атты жіберді. Бургундия флотының қолдауымен ол 1445 жылы Гюргеудегі маңызды Осман бекінісін басып алды. Ол 1446 немесе 1447 жылы Осман империясымен бейбіт келісімге келді, бұл Хунядимен қарым-қатынасының нашарлауына себеп болды. Хуняди Валахияға шабуыл жасап, Владты қараша айының соңында Тарговиштеден қашуға мәжбүр етті, ол жақын маңдағы ауылда қаза тапты.

Vlad II (Vlad al II lea), also known as Vlad Dracul (Vlad al II lea Dracul) or Vlad the Dragon (before 1395 – November 1447), was Voivode of Wallachia from 1436 to 1442, and again from 1443 to 1447. He is internationally known as the father of Vlad the Impaler, or Dracula. Born an illegitimate son of Mircea I of Wallachia, he spent his youth at the court of Sigismund of Luxembourg, who made him a member of the Order of the Dragon in 1431 (hence his sobriquet). Sigismund also recognized him as the lawful Voivode of Wallachia, allowing him to settle in nearby Transylvania. Vlad could not assert his claim during the life of his half brother, Alexander I Aldea, who acknowledged the suzerainty of the Ottoman Sultan, Murad II. After Alexander Aldea died in 1436, Vlad seized Wallachia with Hungarian support. Following the death of Sigismund of Luxembourg in 1437, Hungary's position weakened, causing Vlad to pay homage to Murad II, which included participating in Murad II's invasion of Transylvania in the summer of 1438. John Hunyadi, Voivode of Transylvania, came to Wallachia to convince Vlad to join a crusade against the Ottomans in 1441. After Hunyadi routed an Ottoman army in Transylvania, the sultan ordered Vlad to come to Edirne where he was captured in 1442. Hunyadi invaded Wallachia and made Vlad's cousin, Basarab II, voivode. Vlad was released before the end of the year but was forced to leave his two young sons as hostages in the Ottoman court. He was restored in Wallachia with Ottoman support in 1443. He remained neutral during Hunyadi's "Long Campaign" against the Ottoman Empire between October 1443 and January 1444, but he sent 4,000 horsemen to fight against the Ottomans during the Crusade of Varna. With the support of a Burgundian fleet, he captured the important Ottoman fortress at Giurgiu in 1445. He made peace with the Ottoman Empire in 1446 or 1447, which contributed to the deterioration of his relationship with Hunyadi. Hunyadi invaded Wallachia, forcing Vlad to flee from Târgoviște in late November, where he was killed at a nearby village.

Ерте өмір

Владтың ерте өмірі жеткілікті жазылмаған. Ол 1395 жылға дейін дүниеге келген, және Валахияның Мирча I-нің көптеген заңсыз ұлдарының бірі болды. Қазіргі заманғы зерттеушілер 1395 немесе 1396 жылдары Владтың Венгрия королі Люксембургтің Зигизмундына кепіл ретінде жіберілгенін айтады. Зигизмунд Владтың өзінің сарайында білім алғанын, жастық шағын Будада, Нюрнбергте және Венгрияның басқа да ірі қалаларында, сондай-ақ Киелі Рим империясында өткізгенін мәлімдеді. 1418 жылы Мирча I қайтыс болды, ал оның жалғыз заңды ұлы (және бірге билеушісі) Михаил оның орнына отырды. Екі жылдан кейін Михаил өзінің туысы Дан II-ге (Мирча I-нің үлкен ағасы Дан I-нің ұлы) қарсы шайқаста қаза тапты. Келесі он жыл бойы Дан II және Владтың жартылай бауыры Раду II Празнаглава Валахия үшін күресті. 1423 жылдың басында Влад Зигизмундтың рұқсатынсыз Будадан Польшаға аттанды, бірақ шекараға жетпей тұтқынға алынды. Біраз уақыттан кейін Зигизмунд Дан II-ні Валахияның заңды билеушісі деп мойындады. Византия тарихшысы Дукас Владтың Византия императоры Иоанн VIII Палеологтың әскерінде "әскери шенеунік" болғанын және Константинопольдегі император сарайына "кіруге құқығы" болғанын жазды. Тарихшы Раду Флореску Зигизмундтың 1423 жылы Венецияда Иоанн VIII-ді (Османдықтарға қарсы көмек сұрап Италияға келген) қарсы алу үшін Владты тағайындағанын, ал Влад императормен бірге Константинопольге оралғанын айтады. Иоанн VIII Валахияны басып алуға көмектесе алмайтынын түсінгеннен кейін, Влад 1429 жылы Венгрияға қайтты. Зигизмунд 1431 жылдың 8 ақпанында Нюрнбергте Владты Аждаһа орденінің (Зигизмунд құрған рыцарлық орден) бірінші дәрежелі мүшесі етіп тағайындады. Орденнің бірінші дәрежелі мүшелеріне Арагонның Альфонсо V және Литваның Ұлы князі Витовт кірді. Орденнің аждаһар пішіндес белгісі оның румынша лақап атын, Дракул ("Аждаһа") тудырды, ал оның ұлдары Дракула ("Дракулдың ұлы") деп аталды. Влад Зигизмундқа адал болуға ант берді, ол оны Валахияның заңды князі деп жариялады. Влад Рим-католик шіркеуін қорғауға уәде беруге міндетті болды. Алайда, Зигизмунд оған Валахияны басып алуға көмектеспеді. Жазда Владтың жартылай бауыры Александр I Алдея Молдавияның қолдауымен Валахияға басып кіріп, Дан II-ні тақтан түсірді. Влад Валахияға деген құқығынан бас тартпады және Трансильванияға қоныстанды. Раду Флорескудың айтуынша, Сигишоара қаласының басты алаңындағы үш қабатты үйдің қабырғасындағы нео-Ренессанс суреті (Влад Дракулдың ұлы Дракуланың қайтыс болған күнінің 500 жылдығына орай ашылған) Влад Дракулды түпнұсқа сурет бойынша бейнелеуі мүмкін. Суретте ақ түбіреген, сопақша көздері мен ұзын мұрты бар, денелі адам бейнеленген. Александр I Алдея 1432 жылы Осман сұлтаны Мурад II-ге құрмет көрсету үшін Адрианопольге барды. Влад Трансильванияға қашқан валахиялық боярлардың (немесе ақсүйектердің) қолдауымен Валахияға шабуыл жасағысы келді, бірақ Александр Алдеяның бас шенеунігі Альбу шабуылға жол бермеді. Зигизмунд 1434 жылы ғана Владқа қару сатып алуға және жер аударылған боярлардан әскер жинауға рұқсат берді. 1435 жылы Александр Алдея ауыр сырқатқа шалдығып, жазылмай қалды. Ағасының сырқатынан пайдаланып, Влад Валахияға шабуыл жасады, бірақ Александр Алдея мен оның Осман одақтастары оны шегінуге мәжбүр етті.

Vlad's early life is poorly documented. He was born before 1395, and was one of the numerous illegitimate sons of Mircea I of Wallachia. Vlad's modern biographers agree that he was sent as a hostage to Sigismund of Luxembourg, King of Hungary, in 1395 or 1396. Sigismund mentioned that Vlad had been educated at his court, suggesting that he spent his youth in Buda, Nuremberg and other major towns of Hungary and the Holy Roman Empire. Mircea I died in 1418, and his only legitimate son (and co ruler), Michael, succeeded him. Two years later, Michael died fighting against his cousin, Dan II (the son of Mircea I's elder brother, Dan I). During the following decade, Dan II and Vlad's half brother, Radu II Praznaglava, were fighting against each other for Wallachia. Vlad left Buda for Poland without Sigismund's authorization in early 1423, but was captured before reaching the border. Before long, Sigismund acknowledged Dan II as the lawful ruler of Wallachia. The Byzantine historian, Doukas, recorded that Vlad was "an officer in the army" of the Byzantine Emperor, John VIII Palaiologos, and he "had access" to the imperial palace in Constantinople. Historian Radu Florescu says that Sigismund had appointed Vlad to receive John VIII (who had come to Italy to seek assistance against the Ottomans) in Venice in 1423, and Vlad accompanied the emperor back to Constantinople. After realizing that John VIII could not help him to seize Wallachia, Vlad returned to Hungary in 1429. Sigismund made Vlad a first class member of the Order of the Dragon (a chivalric order established by Sigismund) in Nuremberg on 8 February 1431. Other first class members included Alfonso V of Aragon and Vytautas, Grand Duke of Lithuania. The dragon shaped badge of the order gave rise to his Romanian sobriquet, Dracul ("the Dragon"), for which his sons became known as Dracula ("son of Dracul"). Vlad swore fealty to Sigismund who declared him the lawful prince of Wallachia. Vlad had to promise that he would protect the Roman Catholic Church. However, Sigismund did not assist him to seize Wallachia. In the summer, Vlad's half brother, Alexander I Aldea, invaded Wallachia with Moldavian support and dethroned Dan II. Vlad did not abandon his claim to Wallachia and settled in Transylvania. A Neo Renaissance mural in a three storey house in the main square of Sighișoara (which was uncovered on the 500th anniversary of the death of Vlad Dracul's son, Dracula) may depict Vlad Dracul after an original painting, according to Radu Florescu. The mural depicts a corpulent man with oval shaped eyes and long moustaches wearing a white turban. Alexander I Aldea went to Adrianople to do homage to the Ottoman Sultan, Murad II, in 1432. Vlad wanted to invade Wallachia with the support of Wallachian boyars (or noblemen) who had fled to Transylvania, but Alexander Aldea's principal official, Albu, prevented the invasion. Sigismund authorized Vlad to buy weapons and muster an army of exiled boyars only in 1434. In 1435, Alexander Aldea fell seriously ill and never recovered. Taking advantage of his brother's illness, Vlad broke into Wallachia, but Alexander Aldea and his Ottoman allies forced him to retreat.

Бірінші ереже

1436 жылы күзде Александр Алдеа қайтыс болды, бұл Влад Дракулға венгрлердің қолдауымен Валахияны басып алуға мүмкіндік берді. Ол өзінің бұрынғы билеушілерінің ешқайсысын жұмыстан босатпады, тек Альбу ғана оның жауы болды. Влад Александр Алдеаның Осман империясымен жасасқан келісімін растамады, осының салдарынан қараша айында Осман империясы Валахияға шабуыл жасады. 1437 жылы 9 желтоқсанда Владтың қамқоршысы Люксембургтің Зигизмунды қайтыс болды. Зигизмундтың өлімі мен Трансильвания шаруаларының көтерілісі Венгрияны әлсіретіп, Владты Осман империясымен келісуге мәжбүр етті. Ол Эдирнеге барып, Мурад II-ге адалдық серт берді. Сондай-ақ, ол солтанға жыл сайын салық төлеуге және солтанның бұйрығымен Осман әскерінің жорықтарын қолдауға уәде берді. Көп ұзамай Мурад II Венгрияға шабуыл жасауға шешім қабылдады және әскерін Видинге жинады. Габсбург Альберті (Люксембургтің күйеу баласы және мұрагері) Владқа хат жазып, Трансильванияны қорғауға бұйырды. Патшаның бұйрығын елемей, Влад 1438 жылы жазда өз әскерімен Валахияға келген Мурад II-ге қосылды. Осман және Валахия әскерлері Оршова арқылы Венгрияға шабуыл жасады. Олар Хацег маңындағы жергілікті влах кенесі Кандеаның әскерін талқандады. Олар Мюреш өзені бойымен жүріп, Кальник пен Себесті басып алды. Себесте Влад қала басшыларын қарсылық көрсетпей берілуге көндірді, егер олар оны Валахияға ертіп кетсе, олардың мүлкін қорғауға уәде берді. Османдықтар мен валахтар Сибиуді қоршауға алды, бірақ қоршау тек 8 күнге созылды. Олар Брашовтың шеткерін қиратты, содан кейін Венгриядан көптеген олжамен және 30 000-нан астам тұтқынмен кетіп қалды. Осман әскері Валахиядан кеткеннен кейін Влад Габсбург Альбертіне Себесте тұтқындалған қала тұрғындарын босатуды ұсынды, бірақ патша (оларды сатқын санады) оның ұсынысын қабылдамады. Владтың Венгрия мен Осман империясы арасында тепе-теңдікті сақтауға тырысуы патша мен сұлтанның оның шынайы ниеттеріне күдік тудырды. Альберт Валахия тағына талапкер Басарабқа (Дан II-нің ұлы) Венгрияда қоныстануға рұқсат берді. Османдықтар Георгиу бекінісін нығайтып, қалаға жаңа әскер жіберді. Габсбург Альберті 1439 жылы 27 қазанда қайтыс болды. Венгрия ақсүйектерінің көпшілігі 1440 жылдың басында Польша патшасы Владислав III-ті патша етіп сайлады. 1441 жылдың ақпан айында Владислав талантты әскери қолбасшы Джон Хунядиді Трансильванияның воеводасы етіп тағайындады. Валахияда Венгрияның ықпалын қалпына келтіруді шешкен Хуняди Брашов қалалықтарына 15 қазанда Влад үшін монеталар соғуға бұйрық берді. Екі-үш аптадан кейін Хуняди Тарговиштеге келіп, Владпен кездесіп, Осман империясына қарсы крест жорығына қосылуын талап етті. 1442 жылдың наурыз айында Хуняди Трансильванияда Османдықтарды жеңгеннен кейін, Болгарияның Османдық губернаторы Владты сатқындықпен айыптады, замандас Османдық тарихшысы Нешридің мәліметінше. Мұрад Владты өзінің адалдығын көрсету үшін Эдирнеге шақырды. Кету алдында Влад өзінің үлкен ұлы Мирчаны Валахияның билеушісі етіп тағайындады. Ол Эдирнеге келгеннен кейін сұлтанның бұйрығымен тұтқынға алынды. Ол Галлиполиде тұтқында ұсталды.

Alexander Aldea died in autumn 1436, enabling Vlad Dracul to seize Wallachia with Hungarian support. He did not dismiss his predecessor's officials with the exception of Albu, who thus became his enemy. Vlad did not confirm the treaty that Alexander Aldea had concluded with the Ottomans, provoking an Ottoman incursion against Wallachia in November. Vlad's patron, Sigismund of Luxembourg, died on 9 December 1437. Sigismund's death and the uprising of the Transylvanian peasants weakened Hungary, forcing Vlad to seek reconciliation with the Ottoman Empire. He went to Edirne and swore fealty to Murad II. He also promised to pay a yearly tribute to the sultan and to support the Ottomans' military campaigns at the sultan's order. Before long, Murad II decided to invade Hungary and gathered his troops at Vidin. Albert of Habsburg (who was Sigismund of Luxembourg's son in law and successor) wrote a letter to Vlad, ordering him to protect Transylvania. Ignoring the king's command, Vlad joined Murad II who came to Wallachia at the head of his army in summer 1438, serving the sultan as his guide. The Ottoman and Wallachian troops broke into Hungary at Orșova. They routed the army of a local Vlach kenez, Cândea, near Hațeg. They marched along the river Mureș, capturing Câlnic and Sebeș. At Sebeș, Vlad convinced the leaders of the town to give in without resistance, promising to protect their property if they accompanied him to Wallachia. The Ottomans and Wallachians laid siege to Sibiu, but the siege lasted only for 8 days. They destroyed the outskirts of Brașov, before they left Hungary loaded with plunder and taking more than 30,000 captives. After the Ottoman army left Wallachia, Vlad offered Albert of Habsburg to set the burghers who had been captured at Sebeș free, but the king (who regarded them traitors) refused his offer. Vlad's attempts to maintain a balance between Hungary and the Ottomans made both the king and the sultan suspicious about his true intentions. Albert allowed a pretender to the Wallachian throne, Basarab (who was a son of Dan II) to settle in Hungary. The Ottomans strengthened the fortress of Giurgiu and sent new troops to garrison the town. Albert of Habsburg died on 27 October 1439. The majority of the Hungarian noblemen elected Władysław III of Poland king in early 1440. Władysław made the talented military commander, John Hunyadi, voivode of Transylvania in February 1441. Hunyadi who decided to restore the influence of Hungary in Wallachia ordered the burghers of Brașov to mint coins for Vlad around 15 October. Two or three weeks later, Hunyadi came to Târgoviște to meet Vlad, demanding him to join a crusade against the Ottoman Empire. After Hunyadi defeated the Ottomans in Transylvania in March 1442, the Ottoman governor of Bulgaria accused Vlad of treachery, according to the contemporaneous Ottoman historian, Neşri. Murad summoned Vlad to Edirne to demonstrate his loyalty. Before departing, Vlad made his eldest son, Mircea, the ruler of Wallachia. Soon after he came to Edirne, he was captured at the sultan's command. He was held in captivity in Gallipoli.

Тұтқындық және екінші ереже

Мұрат 1442 жылдың тамызында Валахияны аннексиялау үшін Румелияның бейлербегі (немесе губернаторы) Хадым Шехабетдинді жіберді. Хуньяди қыркүйекте Карпат тауларында Осман әскерін талқандап, Владтың туысы Басарабты Валахияның воеводасы етіп тағайындады. Жыл соңына дейін Мұрат II Владты босатты. Влад Осман империясының жауларына қолдау көрсетпеуге, жыл сайын салық төлеуге және 500 валахиялық жігітті сұлтан әскерінде янычар болып қызмет етуге жіберуге ант берді. Ол сондай-ақ екі ұлын, Влад пен Радуды Осман империясында кепіл ретінде қалдыруға мәжбүр болды. Владтың Валахияға қайтып оралуының мән-жайлары белгісіз. Ол 1443 жылдың наурыз және қыркүйек айлары арасында тағына қайта оралды. 1443 жылдың қазанынан 1444 жылдың қаңтарына дейін созылған Осман империясына қарсы Хуньядидің «Ұзақ науқаны» кезінде Влад бейтараптық сақтады, себебі сұлтан оның екі ұлын босатуға уәде берген еді. Венгрия мен Осман империясы арасындағы бейбіт келіссөздерде Мұрат II Владты жеке сарайына бару міндетінен босатуға дайын болды, бірақ папаның легаты Джулиан Чезарини бейбіт шартының ратификациялануына кедергі келтірді. Оның орнына, ол Владиславты Осман империясына қарсы крест жорығын жалғастыруға шақырды. Екінші жағынан, поляк тарихшысы Ян Длугош айтуынша, Влад III Владислав III-ті Осман империясына қарсы соғыс ашудан сақтандыруға тырысты, Мұрат II Владиславтың әскерінен гөрі көп сарбаздарымен аң аулауға кеткенін еске салды. Дегенмен ол ұлы Мирча басқаруымен 4000 атты әскерін Осман империясына қарсы күреске жіберді. Крест жорығы 1444 жылдың 10 қарашасында Варна шайқасында крестшілердің жеңілісімен аяқталды. Шайқас аяқталғаннан кейін Хуньяди Валахия арқылы Венгрияға қайтуға тырысты, бірақ оны Дунайда валахиялық сарбаздар тұтқындады. Влад оны Лоуренс Хедервари, Венгрияның палатині, оны соғысқа барумен қорқытқаннан кейін ғана босатты. Тарихшы Джон Джефферсонның айтуынша, Влад Хуньядиді тұтқындады, өйткені оны сұлтанға тапсырғысы келді. Камил Мурешану Хуньядиді тұтқындаған сарбаздар оны танымағаны үшін ғана тұтқындалғанын жазады. Тарихшы Курт В. Тептов Владтың апатқа себепкер болған Хуньядиге жауапты деп есептеп, оны өлтіруге жақындағанын айтады. Хуньядиді босатқаннан кейін Влад оған құнды сыйлықтар берді және оны Венгрия шекарасына дейін сүйемелдеді. 1445 жылдың көктемінде Бургундиялық крестшілердің флоты Қара теңізде Осман флотына шабуыл жасады. Флоттың қолбасшысы Валеренд Ваврин Венгрияға елшілерді жіберіп, Осман империясына қарсы бірлескен науқан туралы келіссөздер бастады. Хуньядидің өтініші бойынша Вавриннің елшілерінің бірі Педро Васке де Сааведра Владқа барып, оны Вавринмен кездесуге көндірді. Шілдеде Влад Исакчеге барып, Вавринмен одақ құрды. Влад 4000-6000 сарбаздан тұратын әскер жинап, оны ұлы Мирчаға тапсырды. Бургундиялық және валахиялық әскерлер қыркүйек айының ортасында Силистраны қоршауға алды, бірақ оны басып ала алмады. Бірақ көп ұзамай олар Тутракан қаласындағы шағын бекіністі басып алып, жойды. Влад Вавринды Ғұлакияға немесе Трансильванияға шабуыл жасағысы келгенде, олар өз жылқыларымен Дунайдан Ғұлакиядағы бекінілген аралға жақын, оны Гургиу жағалауына көпір арқылы жалғастыра алатынын айтып, оған шабуыл жасауға көндірді. Гургиуды қоршау кезінде үлкен бомбаның екі темір сақинасы кенеттен сынды, екі сарбаз қаза тапты, өйткені отты басқарған Влад бомбаның соққылар арасында салқындауына рұқсат бермеді. Қамалдың Осман гарнизоны Осман империясына еркін кетуге рұқсат етілгені шартымен берілді. Бірақ олар қамалдан шыққаннан кейін, Владтың бұйрығымен 2000 валахиялық сарбаз оларға шабуыл жасап, өлтірді, өйткені ол 1442 жылы тұтқындалуына Осман гарнизонының қолбасшысын жауапты деп есептеді. Көп ұзамай Руседегі Осман гарнизоны да берілді. Влад Осман империясына қарсы көтерілген 11000-нан астам болгарға пана берді және оларға Дунайдан Валахияға өтуіне көмектесті. Бургундиялық крестшілер мен валахиялықтар Никополиске жақындады, онда 14 қыркүйекте оларға Джон Хуньяди басқаратын венгр әскері қосылды. Бірақ ертеректе болған аяз крестшілерді қазан айында науқанды тоқтатуға мәжбүр етті, өйткені олар Дунай мұздай қалады деп қорқып, қалды. Валахия мен Венгрия арасындағы қарым-қатынас тез нашарлады. 1445 жылдың соңында Брашов қаласына жазған хатында Влад Трансильванияда валахиялық саудагерлер тұтқындалғанына наразылық білдірді, бірақ ол өзінің «кішкентай балаларын христиандық бейбітшілік үшін құрбан етуге мәжбүр болғанын» және осылайша өзі мен елі Венгрия королінің поддандылары болғанын айтты. Оның сөздері оның екі ұлы Осман империясында өлтірілгеніне сенгенін көрсетті, бірақ сұлтан балаларға зиян келтірмеді. 1446 немесе 1447 жылы Влад Османмен бейбітшілікке келді, тіпті болгар босқындарын Осман империясына қайтаруға келісті. Ол 1447 жылдың шілдесінде Молдавия тағы үшін күресте Роман II-ге қолдау көрсетті. Поляктар да Романды қолдады, бірақ Романның қарсыласы Петр II Хуньядидің қорғаушысы болды. 20 шілдеде 1447 жылы Джон Хуньяди Брашов қаласының тұрғындарына Валахия тағына талапкер Владиславқа пана беруді бұйырды, ол Владтың туысы болды. Хуньяди қараша айының соңында күтпеген жерден Валахияға басып кірді, Владиславты (сондай-ақ Дан деп те белгілі) алып келді. Влад Тырговиштеден қашып кетті, бірақ оны Бэлтени батпақтарында тұтқындап, өлтірді. 4 желтоқсан күні 1447 жылы жазылған хатында Хуньяди өзін «Трансальпі елінің воеводасы» (Валахия) деп атады және Тырговиштені өзінің бекінісі деп атады, осылайша ол сол кезде Валахияны бақылауға алғанын білдірді. Хуньяди Владиславты Валахия тағына отырғызды. Влад Дракулдың жерленген жері анықталған жоқ. Казаку оның, ең болжамдысы, Снагов монастырында жерленгенін айтады. Флореску Влад Дракул Тырговиштеге жақын Деалу монастырындағы шағын ғимаратқа жерленгенін жазады.

Murad sent Hadım Şehabeddin, Beylerbey (or governor) of Rumelia, to annex Wallachia in August 1442. Hunyadi annihilated the Ottoman army in the Carpathian Mountains in September, and made Vlad's cousin, Basarab, voivode of Wallachia. Before the end of the year, Murad II released Vlad. Vlad had to pledge that he would not support the enemies of the Ottoman Empire and he would pay an annual tribute and send 500 Wallachian boys to serve as janissaries in the sultan's army. He was also forced to leave his two sons, Vlad and Radu, as hostages in the Ottoman Empire. The circumstances of Vlad's return to Wallachia are unknown. He regained his throne between March and September 1443. During Hunyadi's "Long Campaign" against the Ottoman Empire, which lasted from October 1443 to January 1444, Vlad remained neutral, especially because the sultan promised the release of his two sons. In the ensuing peace negotiations between Hungary and the Ottoman Empire, Murad II was willing to release Vlad from his obligation to personally visit his court, but the papal legate, Julian Cesarini, prevented the ratification of the peace treaty. Instead, he urged Władysław to continue the crusade against the Ottoman Empire. On the other hand, Vlad tried to dissuade Władysław III from waging war against the Ottomans, reminding him that Murad II went hunting with more retainers than Władysław had troops, according to the Polish historian, Jan Długosz. Nevertheless, he sent 4,000 horsemen under the command of his son, Mircea, to fight against the Ottomans. The crusade ended with the catastrophic defeat of the crusaders in the Battle of Varna on 10 November 1444. After the battle Hunyadi wanted to return to Hungary through Wallachia, but he was captured by Wallachian soldiers at the Danube. Vlad only released him after Lawrence Héderváry, Palatine of Hungary, threatened him with a war. According to historian John Jefferson, Vlad held Hunyadi in captivity because he wanted to hand him over to the sultan. Camil Mureşanu writes that Hunyadi was only imprisoned because the soldiers who captured him did not recognize him. Historian Kurt W. Teptow says, Vlad held Hunyadi responsible for the catastrophe and almost killed him. After releasing Hunyadi, Vlad gave him precious gifts and accompanied him as far as the Hungarian border. A fleet of Burgundian crusaders attacked the Ottoman fleet on the Black Sea in the spring 1445. The commander of the fleet, Walerand of Wavrin, sent envoys to Hungary to start negotiations about a joint campaign against the Ottoman Empire. At Hunyadi's request, one of Wavrin's envoys, Pedro Vasque de Saavedra, visited Vlad and convinced him to meet Wavrin. In July, Vlad went to Isaccea where he made an alliance with Wavrin. Vlad mustered an army of 4,000–6,000 strong and placed it under the command of his son, Mircea. The Burgundian and Wallachian army laid siege to Silistra in the middle of September, but they could not capture it. Before long, however, they conquered and destroyed the small fort at Tutrakan. Vlad convinced Wavrin to attack Giurgiu, saying that whenever the Ottomans "want to harry Wallachia or Transylvania, they and their horses can cross" the Danube near the fortified island at Giurgiu, connected to the Wallachian bank by a bridge. During the siege of Giurgiu, two iron rings of a large bombard suddenly broke, killing two soldiers, because Vlad, who was in the command of the fire, did not allow the bombard to cool down between blows. The Ottoman garrison of the fortress capitulated on the condition that they were allowed to freely leave for the Ottoman Empire. However, after they left the fortress, 2,000 Wallachian soldiers attacked and massacred them at Vlad's order, because he regarded the commander of the Ottoman garrison responsible for his captivity in 1442. Before long, the Ottoman garrison at Ruse also capitulated. Vlad gave asylum to more than 11,000 Bulgarians who had rebelled against the Ottomans, assisting them to cross the Danube into Wallachia. The Burgundian crusaders and the Wallachians approached Nicopolis, where a Hungarian army under the command of John Hunyadi joined them on 14 September. However, an early frost forced the crusaders to abandon the campaign in October, because they feared that the Danube would freeze over. The relationship between Wallachia and Hungary soon deteriorated. In a letter written late in 1445 to the townspeople of Brașov, Vlad complained that Wallachian merchants were arrested in Transylvania, although he had left his "little children to be butchered for Christian peace so that [he] and [his] country [could] be subjects" of the king of Hungary. His words evidence that he was convinced that his two sons had been murdered in the Ottoman Empire, but the sultan did not harm the boys. In 1446 or 1447, Vlad made peace with the Ottomans, even agreeing to return the Bulgarian refugees to the Ottoman Empire. He intervened in the fight for the Moldavian throne in favor of Roman II of Moldavia in July 1447. The Poles also supported Roman, but Roman's opponent, Peter II, was Hunyadi's protégé. On 20 July 1447, John Hunyadi ordered the burghers of Brașov to give shelter to a pretender to the Wallachian throne, Vladislav, who was a cousin of Vlad. Hunyadi unexpectedly broke into Wallachia in late November, taking with him Vladislav (also known as Dan). Vlad fled from Târgoviște, but he was captured and killed in the marshes at Bălteni. In a letter written on 4 December 1447, Hunyadi styled himself "voivode of the Transalpine land" (Wallachia) and referred to Târgoviște as his fortress, implying that he had taken control of Wallachia by that time. Hunyadi placed Vladislav on the throne of Wallachia. The place of Vlad Dracul's burial has not been identified. Cazacu says, he was most probably buried in the Snagov Monastery. Florescu writes, Vlad Dracul was buried in a chapel in the Dealu Monastery near Târgoviște.

Отбасы

Ғалымдардың кеңінен қабылданған теориясына сәйкес, Владтың әйелі Молдавияның Александр I-нің қызы, "Кнейна" болған. Флорескудың сөзінше, оның есімі Еупраксия еді. Тарихшы Матей Казаку оның Владтың екінші әйелі болғанын жазады. Ол Владтың бірінші әйелі кім екенін нақты айтпайды. Владтың ұрпақтары Дракулешти деп аталды, себебі олар Владтың лақап атын өздерінің тегі ретінде қабылдады (Дракула). Дракулешти және Данешти (Валахияның Дан I-нің ұрпақтары) арасындағы қақтығыс, сондай-ақ Дракулешти әулетінің мүшелері арасындағы талас-тартыс 15 ғасырдағы Валахиядағы саяси тұрақсыздыққа себеп болды. Владтың үлкен ұлдары Мирча мен Влад Дракула алғаш рет 1437 жылғы 20 қаңтардағы Владтың грамотасында есімдері тіркелген. Мирча шамамен 1428 жылы, ал Влад 1429 мен 1431 жылдар аралығында дүниеге келген. Олардың інісі (Влад Дракулдың үшінші ұлы) Раду Әдемі 1439 жылғы 2 тамыздан бұрын туған. Флорескудың мәліметінше, Влад Дракулдың қызы Александра Валахия бояр Винтиля Флорескуге үйленген. Влад Дракулдың заңсыз балалары да болған. Валахиялық дворян әйел Кальцуна монах Владты дүниеге әкелді. Тағы бір заңсыз ұлы Мирча туралы дерлік ешқандай мәлімет жоқ.