Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық биохимик және ғарышкер (1943 жылы туған)
American biochemist and astronaut (born 1943)
Шэннон Матильда Уэллс Люсид (14 қаңтар 1943 жылы туған) – американдық биохимик және зейнеткер НАСА ғарышкері. Ол бес рет ғарышқа ұшты, соның ішінде 1996 жылы ресейлік "Мир" ғарыш станциясындағы ұзақ мерзімді миссияға қатысты және "Мир" станциясында болған жалғыз американдық әйел. 1996 жылдан 2007 жылға дейін Люсид американдық және әйел адам арасында ғарышта ең көп уақыт өткізген рекордты сақтап тұрды. 1996 жылдың желтоқсан айында ол Конгресс ғарыш құрмет медалімен марапатталды, бұл құрметке ие болған оныншы адам және бірінші әйел болды. Люсид 1963 жылы Оклахома университетін химия бакалавры, 1970 жылы биохимия магистрі және 1973 жылы биохимия докторы дәрежесімен аяқтады. 1964-1966 жылдары Оклахома медициналық зерттеулер қорында зертханалық техник, 1966-1968 жылдары Kerr McGee компаниясында ғылыми химик, ал 1973-1978 жылдары Оклахома медициналық зерттеулер қорында ғылыми қызметкер болып жұмыс істеді. 1978 жылы Люсид NASA-ның әйелдерді қамтитын алғашқы астронавттар тобы – NASA Astronaut Group 8-ге астронавттарды даярлауға қабылдады. Ол бес рет ғарышқа ұшты: STS 51 G, STS 34, STS 43, STS 58 және "Мир" ғарыш станциясына жасаған миссиясы, ол үшін Люсид STS 76 арқылы ғарыш станциясына барды және алты айдан кейін STS 79 арқылы қайтып келді. 2002-2003 жылдары NASA-ның бас ғалымы қызметін атқарды және көптеген Space Shuttle миссияларында, соның ішінде Space Shuttle бағдарламасының соңғы миссиясы болған STS 135-те Миссиялық бақылау орталығында капсулалық коммуникатор (CAPCOM) болды. Люсид 2012 жылы NASA-дан зейнетке шыққандығын жариялады.
Shannon Matilda Wells Lucid (born January 14, 1943) is an American biochemist and retired NASA astronaut. She has flown in space five times, including a prolonged mission aboard the Russian space station Mir in 1996, and is the only American woman to have stayed on Mir. From 1996 to 2007, Lucid held the record for the longest duration spent in space by an American and by a woman. She was awarded the Congressional Space Medal of Honor in December 1996, making her the tenth person and the first woman to be accorded the honor. Lucid is a graduate of the University of Oklahoma, where she earned a bachelor's degree in chemistry in 1963, a master's degree in biochemistry in 1970, and a PhD in biochemistry in 1973. She was a laboratory technician at the Oklahoma Medical Research Foundation from 1964 to 1966, a research chemist at Kerr McGee from 1966 to 1968, and a research associate at the Oklahoma Medical Research Foundation from 1973 to 1978. In 1978, Lucid was recruited by NASA for astronaut training with NASA Astronaut Group 8, the first class of astronauts to include women. She flew in space five times: on STS 51 G, STS 34, STS 43, STS 58, and her mission to Mir, for which Lucid traveled to the space station on with STS 76 and returned six months later with STS 79. She was the NASA Chief Scientist from 2002 to 2003 and a capsule communicator (CAPCOM) at Mission Control for numerous Space Shuttle missions, including STS 135, the final mission of the Space Shuttle program. Lucid announced her retirement from NASA in 2012.
STS-51-G
1983 жылғы 17 қарашада Люсид өзінің алғашқы ғарыш сапарына тағайындалды, ол STS 51 А миссиясы болды. 1984 жылғы 24 қазанда жоспарланған миссияны Дэниел Бренденштейн басқарды, пилот – Джон О. Крейттон, ал миссия мамандары ретінде Люсид, Фабиан және Стивен Р. Нагель болды. Ол TFNG тобындағы алты әйелдің соңғысы болып ғарышқа ұшты. Кешігулерге байланысты экипаж 1984 жылғы тамызда STS 51 D миссиясына қайта тағайындалды. Бұл миссияның жүгі басқа болды және оны 1985 жылғы 18 наурызда ұшыру жоспарланған. Бірақ миссия ұшыру күніне үш апта қалғанда тоқтатылды. 1985 жылғы мамырда экипаж STS 51 G миссиясына қайта тағайындалды. Француз астронавты Патрик Бодри және Сауд Арабиясының ханзадасы Сұлтан бин Салман Аль Сауд жүк мамандары ретінде тағайындалды. STS 51 G 1985 жылғы 17 маусымда KSC-нің 39A ұшыру кешенінен ұшып қозғалды. Жеті күндік миссияның мақсаты үш коммуникациялық спутнигін орбитаға шығару болды: Мексиканың Morelos I, Араб лигасының Arabsat 1B және АҚШ-тың Telstar 303. Спутниктер миссияның алғашқы үш күнінде бірінен соң бірі ұшырылды. Люсид және Фабиан спутниктерді орналастыру үшін қашықтан басқарылатын манипулятор жүйесін (RMS) пайдаланды, олар Пайдалы жүктемеге көмектесетін модульдің (PAM D) күштеу сатыларымен геостационарлық орбитаға шығарылды. Люсид сондай-ақ RMS-ті Spartan (Астрономияға арналған Шатлдың автономды зерттеу құралы) спутнигін орналастыру үшін қолданды, ол Шатлдан бөлінгеннен кейін 17 сағат бойы рентген сәулелері астрономиясы бойынша эксперименттер жүргізді, ал Фабиан оны 45 сағаттан кейін қайтарып алды. Спутниктерді орбитаға шығарудан басқа, экипаж Автоматтандырылған бағытталған қаттылау пешін (ADSF), алты «Getaway Special» және биомедициналық эксперименттерге қатысты. «Дискавери» 24 маусымда Калифорниядағы Эдвардс әуе базасына қонды. Миссия Жердің 112 айналымын жасап, 169 сағат 39 минутта (бір аптадан сәл артық) аяқталды.
On November 17, 1983, Lucid was assigned to her first flight, the STS 51 A mission. Tentatively scheduled for October 24, 1984, the mission would be commanded by Daniel Brandenstein, with pilot John O. Creighton and Lucid, Fabian and Steven R. Nagel as mission specialists. She would be the last of the six women in the TFNG group to fly. Due to slippages, the crew was reassigned to the STS 51 D mission in August 1984. This mission had a different payload, and it was scheduled to be launched on March 18, 1985. The mission was scrubbed just three weeks before the launch date. In May 1985 the crew was reassigned to the STS 51 G mission. A French astronaut, Patrick Baudry, and a Saudi Arabian prince, Sultan bin Salman Al Saud were assigned as payload specialists. STS 51 G lifted off from Launch Complex 39A at KSC in the on June 17, 1985. The seven day mission was to deploy three communications satellites: Morelos I for Mexico, Arabsat 1B for the Arab League, and Telstar 303 for the United States. The satellites were launched on successive days during the first three days of the mission. Lucid and Fabian operated the Remote Manipulator System (RMS) to deploy the satellites, which were boosted into geostationary transfer orbits by Payload Assist Module (PAM D) booster stages. Lucid also used the RMS to deploy the Spartan (Shuttle Pointed Autonomous Research Tool for Astronomy) satellite, which performed 17 hours of X ray astronomy experiments while separated from the Space Shuttle, while Fabian handled its retrieval 45 hours later. In addition to the satellite deployments, the crew activated the Automated Directional Solidification Furnace (ADSF), six Getaway Specials and participated in biomedical experiments. Discovery landed at Edwards Air Force Base in California on June 24. The mission was accomplished in 112 orbits of the Earth, traveling in 169 hours and 39 minutes (just over one week).
STS-34
STS 51 G миссиясынан кейін Люсидке Капсулалық коммуникатор (CAPCOM) міндеті жүктелді. Ол 1985 жылғы қазан айында STS 51 J миссиясында, 1985 жылғы қараша айында STS 61 A миссиясында, 1985 жылғы қараша және желтоқсан айларында STS 61 B миссиясында және 1986 жылғы қаңтарда STS 61 C миссиясында CAPCOM қызметін атқарды. 1986 жылғы қаңтардағы Space Shuttle Challenger апаты НАСА тергеу және жөндеу жұмыстарын жүргізген кезде 32 айға Space Shuttle операцияларын тоқтатты. Ұшқыштар тоқтатылды. Апаттың бір салдары – Юпитерге адамсыз зонд жіберу жобасы «Галилео» болды, ол «Кентавр» шаттлы жобасының тоқтатылуына байланысты ұшыру мүмкіндігінен және ұшу құралынан айырылды. 1988 жылғы 30 қарашада НАСА «Галилеоның» 1989 жылғы 12 қазанда жоспарланған STS 34 миссиясымен жіберілетінін хабарлады. Миссияны Дональд Э. Уильямс басқарды, пилот Майкл Дж. МакКалли, ал Люсид, Эллен С. Бейкер және Франклин Чанг Диаз миссияның мамандары болды. Ұшыру Space Shuttle негізгі қозғалтқышының ақауына байланысты бес күнге кешіктірілді, содан кейін нашар ауа райына байланысты тағы бір күнге ұзартылды. «Атлантис» 18 қазанда KSC-ден ұшып, «Галилеоны» «Атлантистен» ажырату үшін батырманы басып, оны орналастыруды бастады. «Галилео» инерттік жоғарғы сатыны (IUS) пайдаланып, ұшудың алты жарым сағатында сәтті орналастырылды. Бұл «Кентавр» шаттлының жоғарғы сатысына қарағанда әлдеқайда аз қуатты болғандықтан, «Галилеоға» Венерадан және Жерден екі гравитациялық көмек қажет болды, ал «Галилеоның» Юпитерге жетуі екі жылдың орнына алты жылға созылды. Миссия сонымен қатар жүк бөлімінде бес күндік Шаттл Күндік кері шашырауыш ультракөк сәуле (SSBUV) экспериментін, өсу гормонының кристаллдарды тарату (GHCD) және полимер морфологиясы (PM) бойынша эксперименттерді, сенсорлық технологиялар экспериментін (STEX), мезомасштабты молния экспериментін (MLE), Шаттл студенттік қатысу бағдарламасы (SSIP) экспериментін жүргізді, ол нөлдік гравитацияда мұз кристалдарының қалыптасуын зерттеді, сондай-ақ жердегі Әуе күштерінің Мауи оптикалық станциясының (AMOS) экспериментін жүргізді. Люсид пен Чанг Диаз PM экспериментін жүргізді, ол портативті компьютерді инфрақызыл спектрометрден екі гигабайт дерек жинап, микрогравитацияның минералдарға тигізетін әсерін зерттеді. Ұшу экипажы өздерінің іс-әрекеттерін IMAX камерасымен түсірді. Миссия 79 рет Жерді айналып, 119 сағат 39 минутта 23 қазанда Эдвардс әуе базасына қонды.
After the STS 51 G mission, Lucid was assigned to Capsule Communicator (CAPCOM) duty. She served as the CAPCOM for the STS 51 J mission in October 1985, the STS 61 A mission in November 1985, STS 61 B mission in November and December 1985, and the STS 61 C mission in January 1986. The January 1986 Space Shuttle Challenger disaster later that month halted Space Shuttle operations for 32 months while NASA conducted investigations and remediation. Flight crews were stood down. One consequence of the disaster was the Galileo project, an unmanned probe to Jupiter, which lost both its launch window and its ride due to the cancelation of the Shuttle Centaur project. On November 30, 1988, NASA announced that Galileo would be deployed by the on the STS 34 mission, which was scheduled for October 12, 1989. The mission was commanded by Donald E. Williams, with pilot Michael J. McCulley and Lucid, Ellen S. Baker and Franklin Chang Diaz as mission specialists. The launch was delayed for five days due to a faulty Space Shuttle main engine controller, and then for an additional day due to bad weather. Atlantis lifted off from KSC on October 18. and initiated its deployment by pressing a button to separate Galileo from Atlantis. Galileo was successfully deployed six and a half hours into the flight using the Inertial Upper Stage (IUS). As this was much less powerful than the Shuttle Centaur upper stage, Galileo had to employ a gravity assist from Venus and two from Earth, and it took six years instead of two for the Galileo to reach Jupiter. The mission also conducted a five day Shuttle Solar Backscatter Ultraviolet (SSBUV) experiment carried in the cargo bay, and experiments related to growth hormone crystal distribution (GHCD) and polymer morphology (PM), a sensor technology experiment (STEX), a mesoscale lightning experiment (MLE), a Shuttle Student Involvement Program (SSIP) experiment that investigated ice crystal formation in zero gravity, and a ground based Air Force Maui Optical Station (AMOS) experiment. Lucid and Chang Diaz operated the PM experiment, which used a laptop computer to collect two gigabytes of data from an infrared spectrometer to study the effects of microgravity on minerals. The crew filmed their activities with an IMAX camera. The mission completed 79 orbits of the Earth, traveling in 119 hours and 39 minutes before landing at Edwards Air Force Base on October 23.
STS-43
1990 жылдың мамыр айында НАСА Лусидтің STS 43 миссиясының экипажына тағайындалғанын жариялады, ол 1991 жылдың сәуірінде Discovery кемесімен ұшуға жоспарланған болатын. Миссияға Джон Э. Блах командалық жасады, Майкл А. Бейкер ұшқыш, ал Люсид, Г. Дэвид Лоу және Джеймс С. Адамсон – миссия мамандары. Миссияның мақсаты – TDRS E, НАСА-ның бақылау және деректерді тарату спутниктік жүйесінің бір бөлігі болатын байланыс спутнигін іске қосу еді. Ұшыру күні 23 шілдеге ауыстырылды, ал орбиталық аппарат Atlantis деп өзгертілді. Ұшыру орбиталық аппарат пен сыртқы бак арасындағы бөлінуді басқаратын ақаулы интеграцияланған электроника жиынтығын ауыстыру үшін бір күнге кешіктірілді, содан кейін кері санау негізгі қозғалтқыш контроллерінің ақауына байланысты бес сағатқа тоқтатылды және ұшыру 1 тамызға кейінге қалдырылды. Қолайсыз ауа райы тағы да 24 сағатқа кешіктірді. Atlantis 2 тамызда ұшып кетті. Экипаж IUS-ті пайдаланып TDRS E спутнигін сәтті іске қосты. Atlantis Жерді 142 рет айналып, 213 сағат 21 минутта саяхаттады. Бастапқыда бір миссия ретінде жоспарланған Spacelab Life Sciences мақсаттары мен тәжірибелерінің саны екі миссияға бөлінгенге дейін өсті, олардың біріншісі, STS 40/SLS 1, 1991 жылдың маусымында ұшырылды. Экипаждың қалған мүшелерінің есімдері 1992 жылдың 27 тамызында ғана жарияланды. Блаха миссияның командирі болып тағайындалды, пилот Ричард А. Сирфосс және Уильям С. МакАртур-младший төртінші миссия маманы болды. 29 қазанда миссияға Мартин Фетман тағайындалды. 1993 жылдың 18 қазанында KSC-ден ұшырылды. Он төрт күндік ұшу кезінде экипаж өздері мен 48 егеуқұйрықтарда нейровестибулярлық, жүрек-қан тамырлары, жүрек-өкпе, метаболизм және қаңқа-бұлшық ет жүйесіне қатысты медициналық тәжірибелер жүргізді. Олар Columbia кемесінде 20 ұзақ мерзімді орбиталық медициналық жобаның инженерлік сынақтарын өткізді. Миссия Жерді 225 рет айналып, 336 сағат, 13 минут және 1 секунд ішінде бес миллион мильді басып өтті. Ол Калифорния штатындағы Эдвардс әуе базасына қонды. Бұл ұшуды аяқтаған кезде Люсид ғарышта 838 сағат 54 минут өткізді. "Мен ғарышта ұзақ уақыт қалай болады деп ойладым", - деп есіне алды Люсид. "Мен барлығына осыны істегім келетінін айттым, бірақ өз еркімен келген басқа ешкімді таба алмады. Сондықтан олар: "Жарайды, бар, істе" деді." Тагардтан кейін, ол ғарыш станциясына 16 наурызда келді. Люсидтің Мирге миссиясы 1996 жылдың 22 наурызында STS 76 миссиясымен Атлантис кемесімен KSC-ден ұшып көтерілумен басталды. 24 наурызда Атлантис Мирмен докталды, ал Люсид станцияда тұратын алғашқы американдық әйел атанды. Ол Юрий Онуфриенко мен Юрий Усахов ғарышкерлеріне қосылды, олардың екеуі де ағылшын тілін білмейтін. Мирде болған кезінде Люсид көптеген өмір және физика ғылымдары бойынша тәжірибелер жүргізді. Ол оттың микрогравитацияда қалай өршіп жатқанын зерттеу үшін шамдарды жақты, бақаша ұрықтарының қалай дамып жатқанын, ақуыз кристалдарының қалай өсіп жатқанын және шағын жылыжайда бидай өсірді. Ол өзінің кітаптарын кейінірек келетін ғарышкерлерге қалдырды, бірақ 1997 жылдың маусымында Progress M 34 соқтығысынан кейін оларға қолжетімді болмады. Тагард Люсидті орыстардың балық және борщты жақсы көретіндігі туралы ескерткен. Ол өзімен бірге M&M және желе алып келді және орыс және американдық тағамдардың үйлесімді қоспасымен өмір сүрді. KSC-ге Люсидтің қайту сапары Атлантиспен жасалды. STS 79 миссиясы 18 қыркүйекте Мирмен докталды, оның орнына Блаха келді және 1996 жылдың 26 қыркүйегінде KSC-ге қонды. Оның шлемді мойнынан босататын құлыптардың бірі істемей қалды, және техниктер оны алып тастау үшін қысқыш пен бұрауышты қолдануға мәжбүр болды. Мирде болған кезінде Люсид 400 сағатқа жуық стационарлық велосипед пен жүгіру таспасында жаттықты және Атлантистен тұрып, жүре алды. НАСА әкімшісі Дэниел Голдин оған президент Билл Клинтонның сыйлығы ретінде M&M-нің қорабын сыйлады, өйткені ол оған оларды қатты аңсайтынын айтқан. Бұл миссияны аяқтау үшін Люсид 188 күн, 4 сағат, 0 минут саяхаттады. Оның ішінде Мирде өткізген 179 күні бар. 2002 жылдан 2003 жылға дейін ол НАСА-ның бас ғалымы болып қызмет етті. 2005 жылдан бастап ол 16 ғарыш миссиясының (соның ішінде STS 135 соңғы миссиясы) миссиялық бақылаудағы жоспарлау (түнгі) ауысымында CAPCOM басшысы болып қызмет етті. 2012 жылдың 31 қаңтарында ол НАСА-дан зейнетке шығуын жариялады.
In May 1990 NASA announced that Lucid was assigned to the crew of the STS 43 mission, which was scheduled to be flown in Discovery in April 1991. The mission was commanded by John E. Blaha, with Michael A. Baker as the pilot and Lucid, G. David Low, and James C. Adamson as the mission specialists. The objective of the mission was to deploy TDRS E, a communications satellite that would form part of NASA's Tracking and Data Relay Satellite System. The launch date was postponed to July 23, and the orbiter was changed to Atlantis. The launch was delayed by a day to replace a faulty integrated electronics assembly that controlled the separation of the orbiter and the external tank, and then the countdown was halted with five hours to go due to a faulty main engine controller, and the launch was postponed to August 1. Unfavorable weather prompted yet another 24 hour delay. Atlantis lifted off on August 2. The crew deployed TDRS E without incident using the IUS. Atlantis performed 142 orbits of the Earth, traveling in 213 hours and 21 minutes. Originally scheduled as one mission, the number of Spacelab Life Sciences objectives and experiments had grown until it was split into two missions, the first of which, STS 40/SLS 1, was flown in June 1991. The rest of the crew were not named until August 27, 1992. Blaha was designated the mission commander, with pilot Richard A. Searfoss and William S. McArthur Jr. as a fourth mission specialist. A payload specialist, Martin J. Fettman, was assigned to the mission on October 29. The with SLS 2 on board lifted off from KSC on October 18, 1993. During the fourteen day flight the crew performed neurovestibular, cardiovascular, cardiopulmonary, metabolic and musculoskeletal medical experiments on themselves and 48 rats. They performed sixteen engineering tests aboard Columbia and twenty Extended Duration Orbiter Medical Project experiments. The mission completed 225 orbits of the Earth, traveling five million miles in 336 hours, 13 minutes and 1 second. Landing was at Edwards Air Force Base, California. On completion of this flight, Lucid had logged 838 hours and 54 minutes in space. "I was wondering what it would be like to spend a long period of time in space," Lucid later recalled. "I told everybody I wanted to do it, and they couldn't find anybody else who had volunteered. So they said: 'Well OK, go do it.'" after Thagard, who arrived on the space station on March 16. Lucid's mission to Mir commenced on March 22, 1996, with liftoff from KSC aboard Atlantis on the STS 76 mission. Atlantis docked with Mir on March 24, and Lucid became the first American woman to live on the station. She joined cosmonauts Yuri Onufriyenko and Yuri Usachov, neither of whom spoke English. During the course of her stay aboard Mir, Lucid performed numerous life science and physical science experiments. She lit candles to study the behavior of fire in a microgravity environment; studied the way that quail embryos developed in their shells; grew protein crystals; and cultivated wheat in a tiny greenhouse. She left her books on Mir for later astronaut visitors, but they became inaccessible after the Progress M 34 collision in June 1997. Thagard had warned Lucid about the Russians' fondness for jellied fish and borscht. She brought a supply of M&M's and jello with her, and lived on a combination of Russian and American food. Lucid's return journey to KSC was made aboard Atlantis. The STS 79 mission docked with Mir on September 18, bringing Blaha as her relief, and landed back at KSC on September 26, 1996. One of the catches that released her helmet from the neck ring became stuck, and technicians had to use pliers and a screwdriver to remove it. During her stay on Mir, Lucid had spent nearly 400 hours exercising on a stationary bicycle and a treadmill, and was able to stand and walk off Atlantis. Administrator of NASA Daniel Goldin presented her with a giftwrapped box of M&M's, a gift from President Bill Clinton, since she had told him that she craved them. In completing this mission Lucid traveled in 188 days, 4 hours, 0 minutes. This included 179 days on Mir. From 2002 to 2003, she served as Chief Scientist of NASA. Starting in 2005, she served as lead CAPCOM on the Planning (overnight) shift at the Mission Control for sixteen Space Shuttle missions, including STS 135, the final mission. On January 31, 2012, she announced her retirement from NASA.
Кейінгі өмірі
Люсид NASA-дан зейнеткерлікке шығып, деменциямен ауырған күйеуі Майкқа күтім жасады. Ол 2014 жылдың 25 желтоқсанында қайтыс болды. Кейіннен ол осы тәжірибесі туралы "Қант қосылмаған: бір отбасының деменция және күтім туралы хикаясы" (2019) кітабында жазды. "Тумблвид: Мирде алты ай өмір" (2020) кітабында Мирдегі өмірі туралы баяндады.
Lucid retired from NASA to take care of her husband Mike, who had dementia. He died on December 25, 2014. She later wrote about this experience in her book No Sugar Added: One Family's Saga of Dementia and Caretaking (2019). She wrote about her experiences on Mir in Tumbleweed: Six Months Living on Mir (2020).
Марапаттар мен құрметтер
Люсид 1996 жылдың желтоқсанында Конгресс ғарыш медалімен марапатталды (Мир миссиясы үшін), бұл құрметке ие болған он бірінші адам және бірінші әйел болды. Ол сондай-ақ 1985, 1989 (екі рет), 1991, 1993 және 1996 жылдары NASA ғарыш ұшу медалімен, 1988, 1990, 1992 және 2003 жылдары (екі рет) NASA ерекше қызмет медалімен, ал 1994 және 1997 жылдары NASA жолдарымен ерекшеленген қызмет медалімен марапатталды. 1990 жылы Халықаралық ғарыш даңқы залына, 1993 жылы Оклахома әйелдерінің даңқы залына, 1998 жылы Ұлттық әйелдер даңқы залына және 2014 жылы АҚШ ғарышкерлерінің даңқы залына енгізілді. 2002 жылы Discover журналы оны ғылымдағы ең маңызды елу әйелдің бірі деп мойындады.
Lucid was awarded the Congressional Space Medal of Honor in December 1996 (for her mission to Mir), making her the tenth person and first woman to be given this honor. She was also awarded the NASA Space Flight Medal in 1985, 1989 (twice), 1991, 1993 and 1996; the NASA Exceptional Service Medal in 1988, 1990, 1992 and 2003 (twice); and the NASA Distinguished Service Medal in 1994 and 1997. She was inducted into the International Space Hall of Fame in 1990, the Oklahoma Women's Hall of Fame in 1993, the National Women's Hall of Fame in 1998, and the United States Astronaut Hall of Fame in 2014. In 2002 Discover magazine recognized her as one of the fifty most important women in science.