Бірінші дүниежүзілік соғыстағы неміс көктемгі шабуылы
German spring offensive
1918 ж. Бірінші дүниежүзілік соғысындағы неміс шабуылы – "Кайзер шайқасы". Одақтастарды АҚШ-тың көмегінен бұрын жеңу мақсатымен жүргізілген, басты шабуылдар: Michael, Georgette, Gneisenau, Blücher Yorck.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Батыс майданындағы әскери шабуыл, 1918 жылғы Бірінші дүниежүзілік соғыстың неміс шабуылы.
WWI military offensive along the Western Front
the World War I German offensive of 1918
Неміс көктемгі шабуылы, немесе Кайзершахт ("Кайзер шайқасы"), Людендорф шабуылы деп те аталады, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс майданындағы неміс шабуылдарының сериясы, 1918 жылдың 21 наурызында басталды. Американың 1917 жылдың сәуір айында соғысқа қатысуынан кейін, немістер жеңіске жетудің жалғыз мүмкіндігі – Америка Құрама Штаттары Атлант мұхитын кесіп өтіп, ресурстарын толыққанды жұмылдыруға үлкермес бұрын одақтастарды жеңу екеніне шешім келтірді. Неміс армиясы Ресейдің жеңілісі мен Брест-Литовск шартымен соғыстан шығуына байланысты шамамен 50 дивизияны босатып, уақытша сандық артықшылыққа ие болды. Неміс шабуылдары төртке бөлінді: Михаэль, Жоржетта, Гнейзенау және Блюхер-Йорк. Михаэль – басты шабуыл, оның мақсаты одақтастардың қорғанысын бұзып, британдық күштерді (Сомма өзенінен Англия арнасына дейін майданды ұстап тұрған) айналып өтіп, британдық армияны жеңу болды. Бұл мақсатқа қол жеткізілгеннен кейін, француздар соғыс тоқтату туралы келісімдер іздеуі мүмкін деген үміт болды. Басқа шабуылдар Михаэльге көмекші болды және Соммадағы басты шабуылдан одақтас күштерін аударуға бағытталды. Шабуылдар басталғанға дейін нақты мақсат белгіленбеді, ал операциялар барысында шабуылдардың нысаналары тактикалық жағдайға байланысты үнемі өзгеріп отырды. Алға жылжуды бастағаннан кейін, немістер, ішінара логистикалық қиындықтарға байланысты, қарқынды ұстап тұруда қиындыққа тап болды. Жылдам қозғалатын шабуылшылар бөлімшелері ұзақ уақыт бойы өздерін қамтамасыз ету үшін жеткілікті азық-түлік пен оқ-дәрі тасымалдай алмады, ал армия оларға көмектесу үшін жеткілікті жылдамдықпен жарақ-жабдық пен күштерді жеткізе алмады. Одақтастар өздерінің негізгі күштерін маңызды бағыттарда (Канал порттарына және Амиен теміржол торабына жақындау) шоғырландырды. Стратегиялық құндылығы жоқ, жылдар бойы соғыс әрекеттерінен қираған аймақтар жеңіл қорғауға қалдырылды. Бірнеше апта ішінде неміс шабуылының қаупі сейілді, бірақ осыған байланысты шайқастар шілде айына дейін жалғасты. Германия армиясы 1914 жылдан бері Батыс майданында екі жақтың да ең үлкен табысын жасады. Олар 1916-17 жылдары жоғалтқан жерлерін қайта басып алды және бұрын бақылап алмаған аймақтарды да иеленді. Осы көзге көрінетін табысқа қарамастан, олар стратегиялық құндылығы аз және қорғауы қиын жерлер үшін ауыр шығынға ұшырады. Бұл шабуыл Германияны жеңілістен құтқаратын соққы бермеді, бұл кейбір тарихшыларды оны Пирр жеңісі деп сипаттауға итерді. 1918 жылдың шілдесінде одақтастар америкалық әскерлердің келуімен сандық артықшылықтарын қайта алды. Тамыз айында олар осы артықшылықты және жақсартылған тактиканы қарсы шабуылға шығу үшін пайдаланды. Одан кейінгі жүз күндік шабуыл немістердің көктемгі шабуылда алған барлық жерлерін жоғалтуына, Гинденбург қорғаныс желісінің құлауына және Германияның қарашада капитуляциялауына әкелді.
The German spring offensive, or Kaiserschlacht ("Kaiser's Battle"), also known as the Ludendorff offensive, was a series of German attacks along the Western Front during the First World War, beginning on 21 March 1918. Following American entry into the war in April 1917, the Germans decided that their only remaining chance of victory was to defeat the Allies before the United States could ship soldiers across the Atlantic and fully deploy its resources. The German Army had gained a temporary advantage in numbers as nearly 50 divisions had been freed by the Russian defeat and withdrawal from the war with the Treaty of Brest Litovsk. There were four German offensives, codenamed Michael, Georgette, Gneisenau, and Blücher Yorck. Michael was the main attack, which was intended to break through the Allied lines, outflank the British forces (which held the front from the Somme River to the English Channel) and defeat the British Army. Once that was achieved, it was hoped that the French would seek armistice terms. The other offensives were subsidiary to Michael and were designed to divert Allied forces from the main offensive effort on the Somme. No clear objective was established before the start of the offensives and once the operations were underway, the targets of the attacks were constantly changed, depending on the tactical situation. Once they began advancing, the Germans struggled to maintain the momentum, partly due to logistical issues. The fast moving stormtrooper units could not carry enough food and ammunition to sustain themselves for long, and the army could not move in supplies and reinforcements fast enough to assist them. The Allies concentrated their main forces in the essential areas (the approaches to the Channel Ports and the rail junction of Amiens). Strategically worthless ground, which had been devastated by years of conflict, was left lightly defended. Within a few weeks, the danger of a German breakthrough had passed, though related fighting continued until July. The German Army made the deepest advances either side had made on the Western Front since 1914. They re took much ground that they had lost in 1916–17 and took some ground that they had not yet controlled. Despite these apparent successes, they suffered heavy casualties in return for land that was of little strategic value and hard to defend. The offensive failed to deliver a blow that could save Germany from defeat, which has led some historians to describe it as a pyrrhic victory. In July 1918, the Allies regained their numerical advantage with the arrival of American troops. In August, they used this and improved tactics to launch a counteroffensive. The ensuing Hundred Days Offensive resulted in the Germans losing all of the ground that they had taken in the Spring Offensive, the collapse of the Hindenburg Line, and the capitulation of Germany that November.
Стратегия
Неміс Жоғарғы Басшылығы – әсіресе генерал Эрих Людендорф, Oberste Heeresleitung бас штаб-майстры, армияның жоғарғы бас штабы – әскери тарихшылар тарапынан дұрыс және нақты стратегияны қалыптастыра алмағаны үшін сынға ұшырады. Людендорф жеке түрде Германияның тозу соғысында жеңіске жете алмайтынын мойындады, бірақ ол батыс және шығыстағы неміс үлкен табыстарынан бас тартуға дайын емес еді және неміс үкіметінің Батыс Одақтастарымен келісімге келу әрекеттеріне кедергі келтіретін басты тұлғалардың бірі болды. Людендорф американдықтардың соғысқа толық күшпен кіретініне көзі жетпесе де, 1917 жылдың 11 қарашасында Батыс майданындағы неміс әскерлерінің бас штабтарының мәжілісінде шабуылға көшу туралы шешім қабылдады. Неміс үкіметі және номиналды түрде Бас штабтың басшысы фельдмаршал Пол фон Гинденбург жоспарлау процесіне қатыспады. Соңында, француз және британдық армияларының арасындағы маңызды нүктеде, Сент-Квентинге жақын жерде «Михаил» операциясын бастау және солтүстікке қарай Аррасқа шабуыл жасау туралы шешім қабылданды. Бұл таңдаудың басты себебі тактикалық ыңғайлылық болды. Алдыңғы шептің осы бөлігі қысқы және көктемгі жаңбырдан кейін тезірек кепті, демек, одан өту оңайырақ болар еді. Бұл сонымен қатар, британдық және француз әскерлері осы секторда әлсіз болғандықтан, ең аз қарсылық көрсетілетін бағыт болды. Мақсат – Ла-Манш жағалауына жетпей, одақтастардың қорғанысын бұзып, британдық армияның оң жақтан қанатын орап, оны Ла-Манш портына қарай итеру немесе британдықтар тұрып, шайқасқан жағдайда оны жою болды. «Жоржетта» және «Марс» сияқты келесі операциялар Бельгия мен Франциядағы қалған одақтас порттарын басып алу және «Михаилдан» одақтас күштерін аудару үшін солтүстікке шабуыл жасауға бағытталған. Алайда, бұл операциялар «Михаилға» бағынышты, екінші деңгейдегі және нашарлау операциялар болып қалды. Шабуыл басталғаннан кейін операциялық мақсаттардың үнемі өзгеруі неміс басшылығында стратегиялық мақсаттың жоқтығын көрсетті. Канал порттары немесе Амиендегі маңызды теміржол торабы сияқты маңызды стратегиялық нысандарды басып алу көбінесе жоспарланғаннан гөрі, жай ғана сәйкес келу нәтижесінде болды.
The German High Command—in particular General Erich Ludendorff, the Chief Quartermaster General at Oberste Heeresleitung, the supreme army headquarters—has been criticised by military historians for the failure to formulate sound and clear strategy. Ludendorff privately conceded that Germany could no longer win a war of attrition, yet he was not ready to give up the German gains in the west and east and was one of the main obstacles to the German government's attempts to reach a settlement with the Western Allies. Although Ludendorff was unsure whether the Americans would enter the war in strength, at a meeting of the Chiefs of Staff of the German armies on the Western Front on 11 November 1917, he decided to launch an offensive. The German government and Field Marshal Paul von Hindenburg, nominally the Chief of the General Staff, were not party to the planning process. Eventually it was decided to launch Operation Michael near Saint Quentin, at the hinge between the French and British armies, and strike north to Arras. The main reason for the choice was tactical expediency. The ground on this sector of the front would dry out much sooner after the winter and spring rains and would therefore be easier to advance across. It was also a line of least resistance as the British and French armies were weak in the sector. The intention was not to reach the English Channel coast, but to break through the Allied lines and roll up the flank of the British army from the south, pushing it back toward the Channel ports or destroying it if the British chose to stand and fight. Further operations such as Operation Georgette and Operation Mars were designed to strike further north to seize the remaining Allied ports in Belgium and France while diverting Allied forces from Michael. However, these remained only secondary and weaker operations, subordinate to Michael. The constant changing of operational targets once the offensive was underway gave the impression the German command had no coherent strategic goal. Any capture of an important strategic objective, such as the Channel ports, or the vital railway junction of Amiens, would have occurred more by chance than by design.
Тактиканың өзгеруі
Неміс армиясы өзінің ең жақсы әскерлерінің көпшілігін штурмдық бөлімдерге шоғырландырды, олар жаудың алдыңғы шебіне еніп, оны айналып өту үшін инфильтрация тактикасында оқытылды, ал осы бекіністерді кейін келген әскерлер "тазалауға" тиіс болды. Штурмдық бөлімдердің тактикасы – жаудың бас штабтарына, артиллерия бөлімшелеріне және тыл аймақтарындағы жабдықтау қоймаларына шабуыл жасап, оларды бұзу, сондай-ақ аумақты жылдам басып алу болды. Әр ірі құрама өзінің ең мыкты және дені сау сарбаздарын штурмдық бөлімдерге "тартып алды"; осы элиталық бөлімдерден бірнеше толық дивизиялар құрылды. Бұл процеске байланысты неміс армиясы шабуылда бастапқы басымдыққа ие болды, бірақ ең жақсы құрамалар пропорционалды түрде ауыр шығындарға ұшырады, ал штурмдық бөлімдерді қамтамасыз ету үшін ең жақсы кадрларынан айырылған қалған құрамалардың сапасы төмендеді. Неміс әскерлері сонымен қатар жылдам табыстарды пайдалану үшін атты әскер сияқты мобильді күштермен қаруланбады. Бұл тактикалық қателікке байланысты жаяу әскері шаршататын қарқынмен жылжуға мәжбүр болды. Штурмдық бөлімдердің тиімділігіне қарамастан, олардан кейін келген неміс жаяу әскері көбінесе үлкен, дәстүрлі толқындарда шабуылдап, ауыр шығындарға ұшырады. Алғашқы жетістікті қамтамасыз ету үшін неміс артиллерия офицері, подполковник Георг Брухмюллер, "Фейервальце" (Militär) (сөзбе-сөз: айналмалы от, айналмалы артиллериялық жабу) тиімді және экономикалық жайнаған артиллериялық жабу схемасын жасады. Ол үш кезеңнен тұрды: бірінші, жаудың басқару және байланыс орталықтарын (штаб, телефон станциялары және т.б.) қысқаша бомбалау; екінші, олардың артиллериясын жою; үшінші, жаудың алдыңғы шебіндегі жаяу әскерінің қорғанысына шабуыл жасау. Бомбалау әрқашан қысқа болып өтті, осылайша күтпегендік элементті сақтап қалуға болады. Брухмюллердің тактикасы Германияның 1918 жылға дейін иеленген ауыр артиллерияның көп санымен және оларға сәйкес келетін оқ-дәрінің молдығымен мүмкін болды.
The German army had concentrated many of its best troops into stormtrooper units, trained in infiltration tactics to infiltrate and bypass enemy front line units, leaving these strong points to be "mopped up" by follow up troops. The stormtrooper tactic was to attack and disrupt enemy headquarters, artillery units and supply depots in the rear areas, as well as to occupy territory rapidly. Each major formation "creamed off" its best and fittest soldiers into storm units; several complete divisions were formed from these elite units. This process gave the German army an initial advantage in the attack, but meant that the best formations would suffer disproportionately heavy casualties, while the quality of the remaining formations declined as they were stripped of their best personnel to provide the stormtroops. The Germans also failed to arm their forces with a mobile exploitation force, such as cavalry, to exploit gains quickly. This tactical error meant the infantry had to keep up an exhausting tempo of advance. Notwithstanding the effectiveness of the stormtroopers, the following German infantry often made attacks in large traditional waves and suffered heavy casualties. To enable the initial breakthrough, Lieutenant Colonel Georg Bruchmüller, a German artillery officer, developed the Feuerwalze (Militär), (literally: rolling fire, rolling barrage) an effective and economical creeping barrage scheme. There were three phases: first, a brief bombardment on the enemy's command and communications (headquarters, telephone exchanges, etc. ); then, destruction of their artillery; lastly an attack upon the enemy front line infantry defences. Bombardment would always be brief so as to retain surprise. Bruchmüller's tactics were made possible by the vast numbers of heavy guns—with correspondingly plentiful amounts of ammunition for them—which Germany possessed by 1918.
Қорғау тактикасы
Өз кезегінде одақтастар қорғанысты тереңдетіп дамытты, алдыңғы қатардағы әскерлердің санын азайтып, резервтер мен жабдықтау қоймаларын неміс артиллериясының ұратын қашықтығынан тысқа тартты. Бұл өзгеріс 1917 жылы немістердің тереңдікте қорғану тәжірибесінен кейін жасалды. Теория бойынша, майдан шебінде тек снайперлер, патрульдер және пулеметтік бекеттермен жеңіл қорғалған "алдын ала күзет аймағы" (кейін "алдыңғы аймақ" деп аталды) болды. Одан артында, неміс далалық артиллериясының ұратын қашықтығынан тыс, шабуылға белсенді қарсылық көрсетілетін "жауынгерлік аймақ" орналасқан еді. Ал одан да артында, немістердің ең ауыр артиллериясының өтетін қашықтығынан тыс, резервтердің қарсы шабуылға немесе жаудың енуін тоқтатуға дайын тұратын "артық аймақ" болды. Теориялық тұрғыдан алғанда, британдық жаяу әскер дивизиясы (тоғыз жаяу әскер батальоны) үш батальонды алдын ала күзет аймағына, төрт батальонды жауынгерлік аймаққа және екі батальонды артық аймаққа орналастырды. Бірақ бұл өзгеріс одақтастар тарапынан толыққанды жүзеге асырылмады. Атап айтқанда, британдық Бесінші армияның жақында француз бөлімшелерінен қабылдаған секторында қорғаныс толық емес еді және тереңдіктегі толық позицияны ұстауға жеткілікті әскер болмады. Артық аймақ тек сызба белгілері түрінде ғана болды, ал жауынгерлік аймақ бір-бірін қолдамайтын батальондық "бекіністерден" құралды (бұл штурмдық топтарға олардың арасымен өтуге мүмкіндік берді).
In their turn, the Allies had developed defences in depth, reducing the proportion of troops in their front line and pulling reserves and supply dumps back beyond German artillery range. This change had been made after experience of the successful German use of defence in depth during 1917. In theory, the front line was an "outpost zone" (later renamed the "forward zone"), lightly held by snipers, patrols and machine gun posts only. Behind, out of range of German field artillery, was the "battle zone" where the offensive was to be firmly resisted, and behind that again, out of range of all but the heaviest German guns, was a "rear zone" where reserves were held ready to counter attack or seal off penetrations. In theory, a British infantry division (with nine infantry battalions) deployed three battalions in the outpost zone, four battalions in the battle zone and two battalions in the rear zone. This change had not been completely implemented by the Allies. In particular, in the sector held by the British Fifth Army, which they had recently taken over from French units, the defences were incomplete and there were too few troops to hold the complete position in depth. The rear zone existed as outline markings only, and the battle zone consisted of battalion "redoubts" which were not mutually supporting (allowing stormtroopers to penetrate between them).
Майкл операциясы
1918 жылғы 21 наурызда немістер британдық Бесінші армияға және британдық Үшінші армияның оң жақ қанатына қарсы ірі шабуыл жасады. Неміс әскерлері солтүстіктен оңтүстікке қарай Отто фон Белоудың 17-ші армиясы, Георг фон дер Марвицтің екінші армиясы және Оскар фон Хутьердің 18-ші армиясы болды. Хутьердің шабуылына қолдау көрсетіп, жетінші армиядан келген Корпус (Gayl тобы) да қатысты. Британдықтар шабуылдың шамамен уақытын және орнын білгенімен, шабуылдың күші және алдын ала бомбалау күлкілі жағдай тудырды. Немістерге де сәттілік соққандай, шабуылдың таңертеңгі күні тұманды болды, бұл шабуылға жетекшілік ететін шабуылшыларға британдықтардың позицияларына байқалмай терең енуге мүмкіндік берді. Бірінші күнінің соңында британдықтар 7512 қаза тапты және 10 000 жараланған, ал немістер британдық Бесінші армияның фронтында бірнеше жерде жарылыс жасады. Екі күннен кейін Бесінші армия толыққанды түрде шегінді. Олар кері шегінгенде, көптеген оқшауланған "редуттар" неміс жаяу әскерімен қоршалып, басып алынды. Үшінші армияның оң жақ қанаты шегініп жатқан Бесінші армиядан бөлініп, қапталдан шабуылдан қашу үшін де шегінді. Людендорф жоғарыда сипатталғандай шабуылшылар тактикасын дұрыс қолданбады. Оның жаңа тактиканы сүйемелдеу үшін тұжырымды стратегиясының болмауы Баварияның мұрагерлік ханзадасы Руппрехтке, өзінің әскери тобының қолбасшысына айтқан сөзінде көрінді: "Біз тесік жасадық. Қалғаны соңынан келеді". Людендорфтың қиын жағдайы одақтастардың желісінің ең маңызды бөліктері де ең мықты қорғалғандығында еді. Немістердің көптеген табыстары стратегиялық маңызы жоқ жерлерде болды. Осы себепті Людендорф өз күштерін британдықтардың берік бекіністеріндегі бөлімдеріне шабуыл жасап, үнемі шаршатып тастады. 28 наурызда Арраста ол одақтастардың желісіндегі жарылысты кеңейту үшін британдық Үшінші армияның сол жақ қанатына қарсы асығыс дайындалған шабуыл (Марс операциясы) жасады. Бұл секторда британдық қорғаныс толық және жабдықталған, ал немістердің алғашқы бомбалауы бос позицияларға тиді және шабуылдаған шабуылшыларды жабу үшін тұман болмады. Бір күннен кейін немістер аз ғана пайдаға жетіп, ауыр шығынға ұшырады. Марс операциясы дереу тоқтатылды. Немістердің жарылысы француз және британдық армиялардың шекарасының солтүстігінде болды. Француз бас қолбасшысы генерал Филипп Петен британ бас қолбасшысы фельдмаршал Дуглас Хейг пен британ үкіметінің пікірінше, секторға күшін жеткізуді тым баяу жүзеге асырды, бірақ тарихшы Элизабет Гринхолг бұл туралы дауласып, Петен 6 қосымша дивизияны Хейгпен келісілгеннен гөрі жылдам жіберді деп дәлелдеді – 4 күннің орнына 2 күнде, және Хейгтен өтініштер келгенге дейін бірнеше рет қосымша дивизиялар үшін дайындық жасады – 23 наурызда 12 дивизия және 25/26 наурызда 13 дивизия. Одақтастар француз генерал Фердинанд Фошты Франциядағы барлық одақтас әрекеттерін үйлестіру үшін, ал кейіннен барлық одақтас күштердің бас қолбасшысы етіп тағайындады. Майкл операциясының табысы неміс жаяу әскерін олардың жабдықтау базаларынан және теміржолдардан тым алысқа жылжытты. Алдыңғы қатардағы шабуылшылар бірнеше күндік азық-түлікпен ғана қамтамасыз етілді, ауырлықтан сақтану үшін және арттан жылдам жеткізілімге сенді. Алға жылжуды азық-түлік тапшылығы тежеді, бұл одақтас командирлеріне қауіпті аймақтарды нығайтуға және алға жылжуды одан да баяулатуға көбірек уақыт берді. Немістердің жабдықтау қиындықтары 1916 жылы Сомма шайқасында құрылған шөлді жерді кесіп өту және 1917 жылдың ақпан-наурыз айларында Гинденбург желісіне немістердің шегінуімен байланысты Альберих операциясы арқылы нашарлады. Бірнеше күннен кейін немістердің алға жылжуы әлсіре бастады, өйткені жаяу әскердің күші таусылып, оларды қолдау үшін артиллерия мен жабдықты алға жылжыту қиынға соқты. Жаңа британдық және австралиялық бөлімшелер маңызды теміржол орталығы Амиенге көшірілді және қорғаныс нығайып бастады. Амиенді басып алуға жасаған сәтсіз әрекеттерден кейін Людендорф 5 сәуірде Майкл операциясын тоқтатты. Сол кездегі стандарттарға қарағанда, бұл іс едәуір алға басуды білдірді. Алайда, бұл аз құнды болды; жарақат алған әскерлердің шығындарына байланысты Пирр жеңісі, өйткені Амиен мен Аррастың маңызды позициялары одақтастардың қолында қалды. Жаңадан басып алынған аумақты одақтастардың қарсы шабуылдарынан қорғау кейіннен қиынға соқты. Одақтастар 255 000-ға жуық адамын (британдықтар, британдық империя және француздар) жоғалтты. Сонымен қатар, олар 1300 артиллерия ұшағын және 200 танкты жоғалтты. Бұлардың барлығын француз және британдық фабрикалар немесе американдық жұмыс күштері алмастыра алады. Немістердің әскерлік шығыны 239 000 адамды құрады, олардың көп бөлігі ерекше шабуылшылар (Stoßtruppen) болды, оларды алмастыру мүмкін емес еді. Тағы да, стратегиялық нәтижелер немістер үшін көңіл көншітпейтін болды. Азебрук одақтастардың қолында қалды және немістер үш жақтан атыс жүргізілетін осал позицияны басып алды. Британдықтар өткен жылы Ипр маңындағы қымбатқа түскен, салыстырмалы түрде құнды емес аумақты тастап кетті, бұл неміс шабуылшыларына қарсы тұру үшін бірнеше дивизияны босатуға мүмкіндік берді.
On 21 March 1918, the Germans launched a large offensive against the British Fifth Army and the right wing of the British Third Army. The German armies involved were—from north to south—the Seventeenth Army under Otto von Below, the Second Army under Georg von der Marwitz and the Eighteenth Army under Oskar von Hutier, with a Corps (Gruppe Gayl) from the Seventh Army supporting Hutier's attack. Although the British had learned the approximate time and location of the offensive, the weight of the attack and of the preliminary bombardment was an unpleasant surprise. The Germans were also fortunate in that the morning of the attack was foggy, allowing the stormtroopers leading the attack to penetrate deep into the British positions undetected. By the end of the first day, the British had lost 7,512 dead and 10,000 wounded and the Germans had broken through at several points on the front of the British Fifth Army. After two days the Fifth Army was in full retreat. As they fell back, many of the isolated "redoubts" were left to be surrounded and overwhelmed by the following German infantry. The right wing of Third Army became separated from the retreating Fifth Army, and also retreated to avoid being outflanked. Ludendorff failed to follow the correct stormtrooper tactics, as described above. His lack of a coherent strategy to accompany the new tactics was expressed in a remark to Rupprecht, Crown Prince of Bavaria—commander of one of his Army Groups—in which he stated, "We chop a hole. The rest follows." Ludendorff's dilemma was that the most important parts of the Allied line were also the most strongly held. Much of the German advance was achieved where it was not strategically significant. Because of this, Ludendorff continually exhausted his forces by attacking strongly entrenched British units. At Arras on 28 March, he launched a hastily prepared attack (Operation Mars) against the left wing of the British Third Army, to try to widen the breach in the Allied lines. In this sector, the British defences in depth were complete and fully manned, some of the opening German bombardment hit only empty positions and there was no fog to give cover to the attacking stormtroopers. After a day, the Germans had achieved only minor gains and had suffered heavy casualties. Operation Mars was immediately cancelled. The German breakthrough had occurred just to the north of the boundary between the French and British armies. The French commander in chief, General Philippe Pétain, sent reinforcements to the sector too slowly in the opinion of the British commander in chief, Field Marshal Douglas Haig, and the British government, though the historian Elizabeth Greenhalgh disputes this, arguing that Petain sent the six additional divisions quicker than had been arranged with Haig – in 2 days instead of 4 – and arranging for extra divisions several times – 12 divisions on 23 March and 13 on the 25/26 March – before requests came in from Haig. The Allies reacted by appointing the French General Ferdinand Foch to coordinate all Allied activity in France, and subsequently as commander in chief of all Allied forces everywhere. The success of Operation Michael led German infantry to advance too far from its supply bases and railheads. The stormtrooper units leading the advance carried supplies for only a few days, to avoid being overburdened, and relied on supplies delivered quickly from the rear. The advance was slowed by supply shortages, which gave Allied commanders more time to reinforce the threatened areas and to slow the advance still more. German supply difficulties were made worse by the direction of advance, which crossed the wasteland created during the Battle of the Somme in 1916 and by Operation Alberich, the German retirement to the Hindenburg Line from February to March 1917. After a few days, the German advance began to falter, as the infantry became exhausted and it became increasingly difficult to move artillery and supplies forward to support them. Fresh British and Australian units were moved to the vital rail centre of Amiens and the defence began to stiffen. After fruitless attempts to capture Amiens, Ludendorff called off Operation Michael on 5 April. By the standards of the time, there had been a substantial advance. It was, however, of little value; a Pyrrhic victory in terms of the casualties suffered by the crack troops, as the vital positions of Amiens and Arras remained in Allied hands. The newly won territory would later be difficult to defend against Allied counter attacks. The Allies lost nearly 255,000 men (British, British Empire and French). They also lost 1,300 artillery pieces and 200 tanks. All of this could be replaced, either from French and British factories or from American manpower. German troop losses were 239,000 men, many of them specialist shocktroops (Stoßtruppen) who were irreplaceable. Again, the strategic results were disappointing for the Germans. Hazebrouck remained in Allied hands and the Germans occupied a vulnerable salient under fire from three sides. The British abandoned the comparatively worthless territory they had captured at vast cost the previous year around Ypres, freeing several divisions to face the German attackers.
Блюхер-Йорк
Георжетта тоқтаған кезде француз позицияларына жаңа шабуыл жоспарланды, оның мақсаты күштерді Ла-Манштан алыстатып, солтүстікте неміс әскерлерінің қайтадан ілгерілеуіне мүмкіндік беру еді. Стратегиялық мақсат – британдықтар мен француздарды бөліп, американдық күштер майданға толыққанша араласпай, жеңіске қол жеткізу болатын. Американдықтар бастапқыда Лотарингиядағы тыныш Сент-Михиль секторында орналасты, онда 20 сәуірде Сейшепрейді қорғауда алғашқы маңызды ұрысқа қатысты. Британдықтар Соммадағы Майклдың шабуылын тоқтатқаннан кейін, АҚШ-тың 1-дивизиясы сәуірдің ортасында сол сектордағы қорғаныс шебін нығайтуға жіберілді және 1918 жылдың 28 мамырында Кантиньиге соғыстағы алғашқы шабуылын бастады. Неміс шабуылы 27 мамырда Суассон мен Реймс арасында өтті. Бұл сектордың бір бөлігін жыл басындағы қажырлы шайқастардан кейін "демалып" жатқан төрт британдық дивизия бақылады. Бұл секторда қорғаныс желісі жеткілікті дамытылмаған, себебі француздық 6-армияның қолбасшысы генерал Денис Огюст Дюшеннің келеңсіздігіне байланысты. Осының салдарынан неміс артиллериялық дайындығы өте тиімді болды және одақтастардың майдан шебі, бірнеше ерекше жағдайларды қоспағанда, құлдырады. Дюшеннің әскерлерін алдыңғы қатардағы окоптарда шоғырландыруы, майдан жарылғаннан кейін немістерді тоқтатуға қажетті жергілікті резервтердің болмауына әкеп соқты. Француз және британдықтардың қарсылығына қарамастан, неміс әскерлері Марна өзеніне жетті және Париж жеңіске жетуге қол жеткізуге болатын мақсатқа айналды. 21 наурыздан бері неміс қашықтықтан оқ атушы қаруларымен бомбалаған Парижде үрейлі ахуал орнады, көптеген тұрғындар қашып кетті, ал үкімет Бордоға көшу жоспарларын жасады. Екі тараптың да шығындары шамамен бірдей болды: 6 маусымға дейін 127 000 одақтас және 130 000 неміс әскерінен жарақаттанғандар мен қаза тапқандар. Неміс әскерлерінің жоғалтуларының көп бөлігі шабуылдық дивизиялардан болды, оларды толықтыру өте қиын болды.
While Georgette ground to a halt, a new attack on French positions was planned to draw forces further away from the Channel and allow renewed German progress in the north. The strategic objective remained to split the British and the French and gain victory before American forces could make their presence felt on the battlefield. The Americans were originally deployed in the quiet Saint Mihiel sector in Lorraine where they had their first significant engagement in the defence of Seicheprey on 20 April. After the British had held off the Michael advance on the Somme, the US 1st Division was moved to reinforce the line in that sector in mid April and launched their first attack of the war on Cantigny on 28 May 1918. The German attack took place on 27 May, between Soissons and Reims. The sector was partly held by four depleted British divisions which were "resting" after their exertions earlier in the year. In this sector, the defences had not been developed in depth, mainly due to the obstinacy of the commander of the French Sixth Army, General Denis Auguste Duchêne. As a result, the German creeping barrage was very effective and the Allied front, with a few notable exceptions, collapsed. Duchêne's massing of his troops in the forward trenches also meant there were no local reserves to delay the Germans once the front had broken. Despite French and British resistance on the flanks, German troops advanced to the Marne River and Paris seemed a realistic objective. There was a frenzied atmosphere in Paris, which German long range guns had been shelling since 21 March, with many citizens fleeing and the government drawing up plans to evacuate to Bordeaux. Yet again, losses were much the same on each side: 127,000 Allied and 130,000 German casualties up to 6 June. German losses were again mainly from the difficult to replace assault divisions.
Гнайсенау
Людендорф Блюхер-Йорк операциясын британдық күштерді солтүстікке қарай жеңу үшін шешуші шабуылға (Хаген) кіріспе деп жоспарлағанмен, Фландриядан Энаға резервтерді жөнелту арқылы тактикалық жетістікті ғана күшейту қатесін жасады, ал Фох пен Хейг Энаға резервтерді тым көп жібермеді. Людендорф Блюхер-Йорк операциясын Гнайзенау операциясымен батысқа қарай кеңейтуге тырысты, одақтастардың қосымша резервтерін оңтүстікке тарту, неміс шығыңқы бөлігін кеңейту және Амиендегі неміс шығыңқы бөлігімен байланысуды көздеді. Француздар бұл шабуыл туралы (Матц шайқасы) неміс тұтқындарынан алған мәліметтер арқылы ескертілген, және олардың эшелонды қорғанысы 9 маусымдағы артиллериялық оқшашудың әсерін азайтты. Дегенмен, немістердің Мац өзені бойындағы шабуылы (37 км фронт бойында 21 дивизиядан тұрады) әсерлі болды, француздар мен американдықтардың қарсылығына қарамастан 14 км (9 миль) алға жылжуға мүмкіндік берді. Компиеньде 11 маусымда генерал Шарль Манген басқаратын төрт дивизия және 150 танк алдын ала оқшаусыз француз шабуылы немістерді дағдарысқа түсіріп, олардың ілгерілеуін тоқтатты. Гнайзенау операциясы келесі күні тоқтатылды. Жоғалғандар шамамен 35 000 одақтас және 30 000 неміс салдаты болды.
Although Ludendorff had intended Blücher Yorck to be a prelude to a decisive offensive (Hagen) to defeat the British forces further north, he made the error of reinforcing merely tactical success by moving reserves from Flanders to the Aisne, whereas Foch and Haig did not overcommit reserves to the Aisne. Ludendorff sought to extend Blücher Yorck westward with Operation Gneisenau, intending to draw yet more Allied reserves south, widen the German salient and link with the German salient at Amiens. The French had been warned of this attack (the Battle of Matz ) by information from German prisoners, and their defence in depth reduced the impact of the artillery bombardment on 9 June. Nonetheless, the German advance (consisting of 21 divisions attacking over a 23 mile (37 km) front) along the Matz River was impressive, resulting in an advance of 9 mile (14 km) despite fierce French and American resistance. At Compiègne, a sudden French counter attack on 11 June, by four divisions and 150 tanks (under General Charles Mangin) with no preliminary bombardment, caught the Germans by surprise and halted their advance. Gneisenau was called off the following day. Losses were approximately 35,000 Allied and 30,000 German.
Соңғы неміс шабуылы (Марнешуц-Реймс/Фриденштурм)
Людендорф Хагенді кейінге шегеріп, 15 шілдедегі Фриденштурм (Тыныштық шабуылы) кезінде Германияның жетінші, бірінші және үшінші армияларын іске қосты. Бұл Фландриядан одақтас резервтерін оңтүстікке тарту және Блюхер-Йорк жасаған шығыңқы бөлікті шығысқа қарай кеңейтуге жасалған жаңа әрекет болды. Неміс әскерлері Реймстің оңтүстік-батысында Марна өзенін кесіп өтуге жетіссе де, француздар 18 шілдеде шығыңқы бөліктің батыс жағында кең ауқымды шабуыл бастады, осы арқылы шығыңқы бөліктегі немістерді қиып тастау қаупі туды. Людендорф 7 тамызға дейін Блюхер-Йорк шығыңқы бөлігінің басым бөлігін эвакуациялауға мәжбүр болды, ал Хаген жоспары тоқтатылды. Бастама одақтастарға өтті, олар жақын арада соғысты аяқтаған Жүз күндік шабуылды бастады.
Ludendorff now postponed Hagen and launched the German Seventh, First and Third Armies in the Friedensturm (Peace Offensive) of 15 July, a renewed attempt to draw Allied reserves south from Flanders and to expand the salient created by Blücher–Yorck eastwards. Although German troops southwest of Rheims succeeded in crossing the River Marne, the French launched a major offensive of their own on the west side of the salient on 18 July, threatening to cut off the Germans in the salient. Ludendorff had to evacuate most of the Blücher–Yorck salient by 7 August and Hagen was finally cancelled. The initiative had clearly passed to the Allies, who were shortly to begin the Hundred Days Offensive which ended the war.
Талдау
Кайзер шабуылдары Бірінші дүниежүзілік соғыста немістерге үлкен аумақтық пайда әкелді. Дегенмен, жеңіске жете алмады және неміс әскерлері қатты сарқылып, шаршап, осал жағдайда қалды. Аумақтық пайдалар одақтастардың күшін арттырған кезде қорғануға тиіс шептің ұзындығын едәуір ұлғайтатын шығыңқылар түрінде болды. Алты айдың ішінде Германия армиясының салмағы 5,1 миллионнан 4,2 миллионға дейін азайды. Шілде айына қарай Батыс майданында немістердің басымдығы 207 дивизиядан 203 одақтас дивизияға дейін төмендеді, бұл мардымсыз артықшылық болатын және американдық әскерлердің келуімен кері қайтарылатын еді. Америкалық әскерлер алғаш рет дербес құрамалар ретінде де қолданылды. Қызығы, шабуылдың бастапқы табысы Германияның жеңілісін жылдамдатып, әскерлердің рухын құлатқан болуы мүмкін. Бұрын неміс басшылығы өз әскерлеріне екі тараптың да азық-түлік және басқа да жабдықтау тапшылығы бірдей екенін айтқан. Бірақ одақтастардың қатарына енгеннен кейін неміс әскерлері одақтастардың өздерінен жақсы тамақтанып, жабдықталғанын, демек, басшылары оларды алдағанын түсінді.
The Kaiserschlacht offensives had yielded large territorial gains for the Germans, in First World War terms. However, victory was not achieved and the German armies were severely depleted, exhausted and in exposed positions. The territorial gains were in the form of salients which greatly increased the length of the line that would have to be defended when Allied reinforcements gave the Allies the initiative. In six months, the strength of the German army had fallen from 5.1 million fighting men to 4.2 million. By July, the German superiority of numbers on the Western Front had sunk to 207 divisions to 203 Allied, a negligible lead which would be reversed as more American troops arrived. American troops were for the first time also used as independent formations. Ironically, the offensive's initial success may have hastened Germany's defeat by undermining morale. German leadership had hitherto told their soldiers that food and other supply shortages were comparable on both sides. By breaking into Allied lines, the German soldiers realized that the Allies were in fact much better fed and supplied than they were, and thus that their leaders had been lying to them.
Журналдар
Астор, Уильям Дж. "Толық жеңіске қанағаттанбаудың трагедиялық іздеуі". MHQ: Quarterly Journal of Military History (2007 жылдың күзі) 20#1 64–73-беттер. Файфер, Майк. "Кайзердің жылдам шабуылы: 1918 жылы немістер элиталық шабуылшылар тобының жетекшілігімен соғыстың барысын өзгертуге және жеңіске жетуге бағытталған үлкен көктемгі шабуылды бастады". Military Heritage (2020 жылдың күзі) 22#3 54–63-беттер. Террейн, Джон. "Наурыз шабуылы, 1918 жыл". History Today (1968 жылғы сәуір) 18#4 234–24-беттер. Каулиш, Балдур. "Жеңіліс стратегиясы. 1918 жылғы неміс көктемгі шабуылына қатысты ойлар". ['Жеңіліс стратегиясы. 1918 жылғы неміс көктемгі шабуылы туралы байқаулар'] Zeitschrift für Militärgeschichte (1968) 7#6 661–675-беттер, неміс тілінде.
Astore, William J. "The Tragic Pursuit of Total Victory." MHQ: Quarterly Journal of Military History (Autumn 2007) 20#1 pp 64 73. Phifer, Mike. "The Kaiser's blitz: The Germans launched a massive spring offensive in 1918 spearheaded by elite storm troop units in a desperate Did to break the stalemate and win the war." Military Heritage (Fall 2020) 22#3 pp 54 63. Terraine, John. "The March Offensive, 1918." History Today (Apr 1968) 18#4 pp 234 24. Kaulisch, Baldur. "Strategie Der Niederlage. Betrachtungen Zur Deutschen Frühjahrsoffensive 1918." ['Strategy of defeat. Observations on the German spring offensive, 1918'] Zeitschrift für Militärgeschichte (1968) 7#6 pp 661 675, in German.