Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генри Стаффорд, Уилтширдің 1-ші графы (шамамен 1479 – 6 сәуір 1523) – ағылшын пэрі.
English peer
Henry Stafford, 1st Earl of Wiltshire (c. 1479 – 6 April 1523) was an English peer.
Отбасы
Генри Стаффорд, шамамен 1479 жылы туған, Генри Стаффордтың, Букингемнің 2-ші герцогы, және леди Кэтрин Вудвиллдің, Ричард Вудвиллдің қызы, 1-ші граф Риверс, Жакетта Люксембургпен, Пьер де Люксембургтің қызы, Сент-Пол графы, екі ұлының кенжесі болды. Осылайша, ол Елизавета Вудвилл мен король Эдуард IV-тің жүрегі туысы еді. Әкесінің Кэтрин Вудвиллмен некелесуінен Стаффордтың ағасы Эдвард Стаффорд, 3-ші Букингем герцогы, және екі әпкесі болды: Елизавета, Роберт Рэдклиффке, 1-ші Сассекс графына үйленген, және Энн, бірінші, сэр Уолтер Гербертке (16 қыркүйек 1507 жылы қайтыс болған), Уильям Герберттің заңды емес ұлы, 1-ші Пемброк графы, екінші, Джордж Гастингске, 1-ші Хантингдон графына үйленген. Букингемнің 2-ші герцогы өлімге кесілгеннен кейін, оның жесірі Кэтрин Вудвилл Оуэн Тюдордың екінші ұлы Джаспер Тюдорға, Генрих V-нің жесірі Валуалық Кэтринге үйленді. Джаспер Тюдор 1495 жылдың 21 желтоқсанында қайтыс болғаннан кейін, Кэтрин Вудвилл сэр Ричард Уингфилдке (22 шілде 1525 жылы қайтыс болған) үйленді. Кэтрин Вудвилл 1497 жылдың 18 мамырында қайтыс болды. Оның қайтысынан кейін, сэр Ричард Уингфилд Бриджит Уилтширге, сэр Джон Уилтширдің қызы және мұрагеріне, Кент штатының Стоун аймағында үйленді.
Henry Stafford, born c.1479, was the younger of two sons of Henry Stafford, 2nd Duke of Buckingham, and Lady Catherine Woodville, the daughter of Richard Woodville, 1st Earl Rivers, by Jacquetta of Luxembourg, daughter of Pierre de Luxembourg, Count of St. Pol, and was thus a nephew of Elizabeth Woodville and King Edward IV. By his father's marriage to Catherine Woodville, Stafford had an elder brother, Edward Stafford, 3rd Duke of Buckingham, and two sisters, Elizabeth, who married Robert Radcliffe, 1st Earl of Sussex, and Anne, who married firstly, Sir Walter Herbert (d. 16 September 1507), an illegitimate son of William Herbert, 1st Earl of Pembroke, and secondly, George Hastings, 1st Earl of Huntingdon. After the execution of the 2nd Duke of Buckingham, his widow, Catherine Woodville, married Jasper Tudor, second son of Owen Tudor and King Henry V's widow, Catherine of Valois. After Jasper Tudor's death on 21 December 1495, Catherine Woodville married Sir Richard Wingfield (d. 22 July 1525). Catherine Woodville died 18 May 1497. After her death, Sir Richard Wingfield married Bridget Wiltshire, daughter and heiress of Sir John Wiltshire of Stone, Kent.
Мансап
1483 жылдың қазан айында Стаффордтың әкесі Ричард III патшаға қарсы көтеріліске қатысты. 1483 жылдың 2 қарашасында сотсыз-ақ оның басы кесілді, соның салдарынан барлық құрметтерінен айырылды. Бірақ, Ричард III 1485 жылдың 22 тамызында Босворт шайқасында жеңілгеннен кейін және Генрих VII патшаның таққа отыруымен, Стаффордтың үлкен ағасы 1485 жылдың 29 қазанында Букингем герцогы атағымен Бат орденінің рыцары болды және ертесіне Генрих VII-нің тәж кию рәсіміне қатысты. Әкесінің айыпталуы сол жылдың қараша айында Парламент тарапынан ресми түрде жойылды, ал Генри Стаффорд пен оның үлкен ағасының қамқорлығы 1486 жылдың 3 тамызында патшаның анасы Маргарет Бофортқа берілді. Айыпталудың жойылғанына Эдвард пен Генри Стаффордтың анасы Кэтрин Вудвилльдің Генрих VII патшаның әйелі Йорк Елизаветасының анасы Елизавета Вудвилльдің қарындасы болғандығы ықпал еткен болуы мүмкін. Стаффорд өзінің қаржылық тәуелсіздігін қамтамасыз ететін мүлікті мұраға алмады, ал Докрейдің сөзіне сүйенсек, оның үлкен ағасы, Букингем герцогы оған табыс әкелетін жерлерді де бермеді. Осылайша, мүмкін, қаржылық себептермен Стаффорд ағасының сенімді кеңесшілерінің бірі болды және кең аумақты Стаффорд иеліктерін басқаруға көмектесті. 1500 жылы Стаффорд ағасының Уэльс шебіндегі, Торнбери және Бедминстердегі меншіктерін тексеруді қадағалады, 1502 жылы ағасының Глостерширдегі иеліктерін тексеруге көмектесті, ал шамамен 1500 жылдан 1521 жылға дейін ағасының Уэльс иеліктерінің басқарушысы және осы уақыттың көп бөлігінде шериф қызметін атқарды. Стаффорд Генрих VII және Генрих VIII сарайларында да маңызды рөл атқарды. 1505 жылдың 22 сәуірінде ол Гартер орденінің мүшесі болды, ал 1506 жылдың қаңтарында Виндзорда Генрих VII мен Кастилия Филиппінің кездесуіне қатысты. Генрих VIII таққа отырғанда, 1509 жылдың 21 сәуірінде Стаффорд опасыздық жасады деген күдікпен Тауэрде тұтқындалды, бірақ айыптаусыз босатылды. 1510 жылдың 27 қаңтарында Уилтшир графы атанды. Докрейдің сөзіне сүйенсек, содан кейін Стаффорд патшаның сүйікті сарайлықтарының қатарында болды, 'оның сәнді ойын-сауықтарына, турнирлерге және аң ауруға деген құштарлығын бөлісті'. Патша Стаффордқа Батыс Англияда бірнеше лауазым берді, ол 1512 жылы патшаның кемелерінің бірінде әскери қызмет атқарды және 1513 жылы Генрих VIII Францияға шабуыл жасаған кезде 651 сарбаздың капитаны болды, 10 маусымда Каледе қонып, 16 маусымда оңтүстік-шығысқа қарай Терууан қамалына қатысу үшін жорық жасады. Стаффорд 1514 жылдың 29 қыркүйегінде Девондағы тәртіпсіздіктерді тексеруге бағытталған комиссияда болды және 18 қарашада Вулси кардиналдық шапқысын алған кезде Вестминстер аббаттығында болды. 1520 жылы немесе одан бұрын ол Жеке Кеңестің мүшесі болды, ал 1520 жылы патшаға маусым айында Алтын киім алаңында және шілдеде император Карл V-мен кездесуде қатысуға тағайындалды. Докрей атап өткендей, Генрих VIII билігінің алғашқы жылдарында Уилтширдің сарайдағы шығындары айтарлықтай болған болуы керек, өйткені 1521 жылға қарай ол патшаға 4407 фунт стерлинг берешегі болған. Стаффорд ағасының 1521 жылдың 17 мамырында өлім жазасына кесілуіне себеп болған құлқынға күдікпен қарады, ол патшаның Вулсиге "жақсы күзетуді" бұйырғандардың бірі болды, бірақ патшаның ықыласын сақтап қалды және 1522 жылдың 12 тамызында Францияға өтетін әскермен бірге болды. Стаффорд бірнеше айдан кейін, 6 сәуірде 1523 жылы шамамен 44 жасында қайтыс болды. Ол ұрпақ қалдырмады, ал графтық жойылды. 1529 жылдың 8 желтоқсанында атақ Томас Болейнге берілді, оның қызы Анна король Генрих VIII-ге үйленді.
In October 1483 Stafford's father participated in a rebellion against King Richard III. He was beheaded without trial on 2 November 1483, whereby all his honours were forfeited. However, after Richard III's defeat at Bosworth on 22 August 1485, and King Henry VII's accession to the crown, Stafford's elder brother was made a Knight of the Order of the Bath on 29 October 1485 as Duke of Buckingham, and attended Henry VII's coronation the following day. Their father's attainder was formally reversed by Parliament in November of that year, and the wardship of both Henry Stafford and his elder brother were granted, on 3 August 1486, to the King's mother, Margaret Beaufort. The reversal of the attainder may have been influenced by the fact that Edward and Henry Stafford's mother, Catherine Woodville, was the sister of Elizabeth Woodville, mother of King Henry VII's wife, Elizabeth of York. Stafford did not inherit properties which would have ensured his financial independence, and according to Dockray his elder brother, the Duke of Buckingham, did not endow him with lands which would have guaranteed him an income. It was thus perhaps for financial reasons that Stafford became one of his brother's retained councillors and assisted with the management of the extensive Stafford estates. In 1500 Stafford oversaw a survey of his brother's properties in the Welsh Marches, Thornbury, and Bedminster, in 1502 he assisted with an audit of his brother's Gloucestershire estates, and from about 1500 to 1521 he served as steward, and for most of that time also as sheriff, of his brother's Welsh lordships. Stafford also played a role at the courts of Henry VII and Henry VIII. On 22 April 1505 he was made a member of the Order of the Garter, and in January 1506 was present at a meeting between the Henry VII and Philip of Castile at Windsor. At the accession of Henry VIII on 21 April 1509 Stafford was imprisoned in the Tower on suspicion of treason, but was released without charge. On 27 January 1510 he was created Earl of Wiltshire. According to Dockray, Stafford was thereafter among the King's favoured courtiers, 'sharing his taste for lavish entertainments, tournaments, and hunting'. The King granted Stafford several offices in the West Country, and he served militarily on one of the King's ships in 1512 and as captain of 651 men during Henry VIII's invasion of France in 1513, landing at Calais on 10 June, and marching south east on 16 June to participate in the siege of Thérouanne. Stafford was on the commission directed to inquire into riots in Devon on 29 September 1514, and was in attendance in Westminster Abbey when Wolsey received his Cardinal's hat on 18 November 1515. Either in or before 1520 he became a member of the Privy Council, and in 1520 was appointed to attend the King at the Field of the Cloth of Gold in June, and at his meeting with the Emperor Charles V in July. Dockray notes that Wiltshire's expenditure at court in the early years of the reign of Henry VIII must have been considerable, as by 1521 he owed the crown £4407 4s. Stafford was under suspicion in the plot which led to the execution of his elder brother on 17 May 1521, being among those on whom the King ordered Wolsey to keep 'good watch', but apparently retained the King's favour, and was with the army which crossed to France on 12 August 1522. Stafford died a few months later on 6 April 1523, aged about 44. He left no issue, and the earldom became extinct. On 8 December 1529 the title was granted to Thomas Boleyn, whose daughter, Anne, was betrothed to King Henry VIII.
Неке және балалылық
Берктің 493-бетіне сәйкес, Стаффорд алғашқыда Джон Грейдің қызы және мұрагері, Лисль виконтының қызы, ал Уильтширдің 2-ші графы Эдвард Стаффордтың жесірі Маргарет Грейге үйленді. Алайда, Кокейннің XII томы, 738-бетінде бұл айтылған неке болмаған деп көрсетілген. Сонымен қатар, Берк Маргарет Грейді Джон Грейдің қызы деп жаңылыстырған, ал ол Лисль виконты Эдвард Грейдің қызы және оның әйелі Элизабет Талботтың (8 қыркүйек 1487 ж. қайтыс болған) қызы болған, сондай-ақ Лисльдің 4-ші виконты Джон Грейдің (6 немесе 9 қыркүйек 1509 ж. қайтыс болған) әпкесі. Пиджон Сисели Бонвиллге үйленуге рұқсат алу үшін берген өтінішінде, ол жесір деп сипатталғанын айтады, бірақ «басқа ешқандай дәлел жоқ». 1505 жылдың 8 қазанына дейін Стаффорд Генри VII-ге бай Сесили Бонвиллмен үйленуге рұқсат үшін 2000 фунт төледі. Сесили Бонвилл – Уильям Бонвиллдің жалғыз баласы және мұрагері, 6-шы Барон Харингтонның жесірі, Генри Стаффордтың бірінші туысы Томас Грейдің (шамамен 1455 ж. – 30 тамыз 1501 ж.) жесірі. Сесили Бонвилл Стаффордтан он тоғыз жас үлкен болды және алғашқы некесінен жеті ұлы мен жеті қызы болды. Бұл ұсынылған одақ Сесилияның үлкен ұлы Томас Грейге, 2-ші Дорсет маркизіне анасының қайтыс болған күйеуінің мүлікін басқару құқығын даулауға себеп болды. Патша мен кеңестің араласуынан кейін, Сесилияның күйеуінің мүлігін талап етуіне тыйым салынған келісімге қол жеткізілді. Бұл келісім бойынша, оның үлкен ұлы әкесінің өсиеті бойынша мұрасын алғанға дейін, және оның өмір бойы өз мүлігін басқару құқығы шектелді, сондай-ақ ол өлгенде үлкен ұлына мұра қалдыруға міндетті болды.
According to Burke, p. 493, Stafford married firstly, Margaret Grey, daughter and co heiress of John Grey, Viscount Lisle, and widow of Edward Stafford, 2nd Earl of Wiltshire (d. 24 March 1499). However Cokayne, Vol. XII, p. 738, states that this alleged marriage did not take place. Moreover, Burke mistakenly identifies Margaret Grey as the daughter of John Grey, Viscount Lisle, whereas she was the daughter of Edward Grey, Viscount Lisle, and his wife, Elizabeth Talbot (d. 8 September 1487), and the sister of John Grey (d. 6 or 9 September 1509), 4th Viscount Lisle. Pidgeon states that in the supplication he made to obtain a dispensation to marry Cicely Bonville he is described as a widower although "there is no other evidence for a wife." Before 8 October 1505 Stafford paid Henry VII £2000 for permission to marry the wealthy Cecily Bonville, only child and heiress of William Bonville, 6th Baron Harington, and widow of Henry Stafford's first cousin, Thomas Grey, 1st Marquess of Dorset (c.1455 – 30 August 1501). Cecily Bonville was some nineteen years older than Stafford, and had seven sons and seven daughters by her first marriage. The proposed match prompted Cecily's eldest son, Thomas Grey, 2nd Marquess of Dorset, to challenge his mother's right to continue as her late husband's executor. After intervention by King and council, a settlement was reached under which Cecily was prevented from claiming her dower until her eldest son had received his inheritance under his father's will, and limited her control over her own inheritance during her lifetime, requiring her to bequeath it to her eldest son at her death.