Тересса үйлер: Орта тығыздықпен құрылыс, қабырғалары біріккен үйлердің тарихы, 16 ғасырдан бастау алады. Еуропа, Латын Америкасы және басқа елдерде кең таралған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орта тығыздықтағы тұрғын үйдің түрі
Form of medium density housing
Терраса, террасты үй (Ұлыбритания) немесе таунхаус (АҚШ) – бұл орта тығыздықтағы тұрғын үйдің түрі. Ол алғаш рет 16 ғасырдағы Еуропада, бір-бірімен қабырғаларымен жалғасқан үйлер қатарынан пайда болды. АҚШ және Канадада мұндай үйлерді кейде қатарластырылған үйлер немесе қатарластырылған баспаналар деп атайды. Террасалы тұрғын үйлер бүкіл әлемде кездеседі, бірақ Еуропа мен Латын Америкасында кең таралған. Біріккен Корольдікте, Бельгияда, АҚШ-та, Канадада және Австралияда олардың көптеген мысалдарын кездестіруге болады. Париждегі Вожес алаңы (1605–1612) – осы стильдің ерте үлгілерінің бірі. Бастапқыда бұл үлгі бай адамдарға арналған болса, қалалардың өсуімен және тығыз орналасқан, кішкентай баспанаға деген сұраныс артуымен, ол көбінесе жұмысшы табымен байланысты болды. Террасалы тұрғын үйлер кейбір ішкі қалалық аудандарда жаңарумен (gentrification) байланысты болып келеді, бұл қала құрылысын зерттеушілердің назарын аударады.
A terrace, terraced house (UK), or townhouse (US) is a kind of medium density housing that first started in 16th century Europe with a row of joined houses sharing side walls. In the United States and Canada these are sometimes known as row houses or row homes. Terrace housing can be found worldwide, though it is quite common in Europe and Latin America, and many examples can be found in the United Kingdom, Belgium, United States, Canada, and Australia. The Place des Vosges in Paris (1605–1612) is one of the early examples of the style. Although in early larger forms it was used for housing the wealthy, as cities and the demands for ever smaller close housing grew, it regularly became associated with the working class. Terraced housing has increasingly become associated with gentrification in certain inner city areas, drawing the attention of city planning.
Шығу тегі және номенклатурасы
Бұрынғы готикалық үлгілер, мысалы, Vicars' Close, Wells белгілі болғанымен, үйлердің алдыңғы жағының жер шегімен тікелей сәйкестігі 16 ғасырда голланд және бельгиялық үлгілер бойынша басталды және ағылшын тілінде "қатар" үйлер деп аталды. Мысалы, "Ярмут қатарлары", Ұлы Ярмут, Норфолк, мұндағы ғимараттардың барлық алдыңғы жағы жер шегінде орналасқан. "Терраса" терминін британдық сәулетшілер Георг кезеңінің соңында бақша террасаларынан қарыз алып, үйлердің біртекті алдыңғы жағы мен бірдей биіктігі стильді жиынтық құрап, жай ғана "қатар" үйлер емес екенін көрсету үшін қолданды. Таунхаустар (немесе таунхаустар) әдетте көршілес тұрғынмен қабырғасын бөлісетін екі-үш қабатты құрылыстар болып табылады. Пәтерлерден айырмашылығы, таунхаустардың үстінде немесе астында көршілес пәтерлер болмайды. Олар қатарлы үйлерге немесе террасалы үйлерге ұқсас, бірақ олардың дизайны мен құрылысы ортақ. Үйлердің бірінші және соңғысы соңғы терраса деп аталады және көбінесе ортадағы үйлерден әртүрлі жоспарламаға ие, олар кейде орталық терраса деп аталады.
Though earlier Gothic examples, such as Vicars' Close, Wells, are known, the alignment of the house fronts with the property line really began in the 16th century following Dutch and Belgian models and became called "row" houses in English. For example, in "Yarmouth Rows", Great Yarmouth, Norfolk, the building fronts all were right on the property line. The term terrace was borrowed from garden terraces by British architects of the late Georgian period to describe streets of houses whose uniform fronts and uniform height created a stylish ensemble rather than a mere "row" of similar homes. Townhouses (or townhomes) are generally two to three story structures that share a wall with a neighbouring unit. As opposed to apartment buildings, townhouses do not have neighbouring units above or below them. They are similar in concept to row houses or terraced houses, but share a common design and construction. The first and last of the houses is called an end terrace and is often a different layout from the houses in the middle, sometimes called mid terrace.
Австралия
Австралияда "террасалы үй" термині көбінесе Виктория және Эдвард дәуіріндегі терасаларға немесе үлкен қалалардың ескі, ішкі аймақтарында кездесетін олардың көшірмелеріне қатысты. Террасалы үйлер 19 ғасырда Ұлыбританиядан Австралияға әкелінді, олардың архитектурасы Ұлыбритания, Франция және Италиядағы үлгілерге негізделген. Австралияның ірі қалаларының, әсіресе Сидней мен Мельбурн қалаларының ішкі аймақтарында, негізінен 1850-1890 жылдар аралығында көптеген террасалы үйлер салынды (осы қалалардың сыртында олар сирек кездеседі). 1901 жылы Австралия Федерациясы құрылғаннан кейін жеке тұрғын үйлер Австралиядағы басты үй салу стиліне айналды. Құрылыс материалдарының көп бөлігі кірпіштен жасалған, көбінесе цементпен жабылып, содан кейін боялған. Көптеген террасалар "филигрань" стилінде салынған, бұл стиль құйма темірмен жасалған әшекейлердің көп қолданылуымен ерекшеленеді; олардың алдында, сондай-ақ "терраса" деп аталатын тегіс төселген алаң бар, әсіресе балкон үстінде және кейде Австралияның жергілікті флорасын бейнелейді. 1950 жылдары көптеген қалалық жаңару бағдарламалары оларды толығымен жоюға бағытталған. Соңғы онжылдықтарда осы қалалар мен олардың террасалы үйлері қайта жандандырылды. Террасалы үйлер жиі кездесетін қала маңындағы аудандар Австралияда ірі қалалардың орталық бизнес аймақтарына жақындығы үшін ізделіс тапқан. Сондықтан олар кейде өте қымбатқа сатылады, тіпті олар ең қолайлы тұрғын үй стилі болмаса да. Қабырғаларындағы терезелердің аздығы, кішкентай бақшалар және бөлмелердің салыстырмалы қараңғылығы заманауи австралиялық үйлердің дизайнына қайшы келеді.
In Australia, the term "terrace house" refers almost exclusively to Victorian and Edwardian era terraces or replicas almost always found in the older, inner city areas of the major cities. Terraced housing was introduced to Australia from Britain in the nineteenth century, basing their architecture on those in the UK, France and Italy. Large numbers of terraced houses were built in the inner suburbs of large Australian cities, particularly Sydney and Melbourne, mainly between the 1850s and the 1890s (terraced housing is rare outside of these cities). Detached housing became the popular style of housing in Australia following Federation in 1901. The most common building material used was brick, often covered with cement render and then painted. Many terraces were built in the "filigree" style, a style distinguished through heavy use of cast iron ornament; it has a level paved area in front, also known as terrace, particularly on the balconies and sometimes depicting native Australian flora. In the 1950s, many urban renewal programmes were aimed at eradicating them entirely in favour of modern development. In recent decades these inner city areas and their terraced houses have been gentrified. The suburbs in which terrace houses are often found are often sought after in Australia due to their proximity to the Central Business Districts of the major cities. They are therefore sometimes quite expensive even though they may not be the preferred accommodation style. The lack of windows on the side, the small gardens, and the relative darkness of the rooms is at odds with the design favoured for modern Australian homes.
Бельгия
Бельгияда қатар үйлер – елдің түкпір-түкпіріндегі басым тұрғын үй түрі және бельгиялық мәдениет пен тарихпен тығыз байланысты. Елорда Брюссельдің тарихи орталығы – Гран-Плас 17 ғасырдан бері салынған жеке үйлермен қоршалған, бұл сол кезде солтүстік Еуропадағы қаланың сауда қуатын көрсетеді. Кейін, 19 ғасырда Бельгия Ұлыбритания сияқты өнеркәсіптік революцияның алғашқы тарихында маңызды рөл атқарды, онда көмір шахтерлерін орналастыру үшін көптеген жұмысшыларға арналған кішкентай кірпіш қатар үйлер салынды, олар көбінесе "Корон" деп аталады. Осындай құрылыстар Валония аймағында, сондай-ақ Францияның Нор-Па-де-Кале аймағында кең таралған. Осы кезеңде (1850 жылдан 1900 жылдың басына дейін) Брюссель және Антверпен сияқты ірі қалалар қалаларды кеңейту ретінде жаңа аудандар салу арқылы маңызды қалалық дамуға ұшырады, көбінесе жеке меншіктегі жерлерге үйлер салынды және орта тап пен буржуазияның өкілдері оларды иеленді. Кейбір үйлер, мысалы, модерн стиліндегі "Hotel Tassel" және Виктор Хортаның жобалары "Hôtel van Eetvelde" секілді, әлемдік архитектуралық ескерткіштер ретінде танымал.
In Belgium, the row houses are the predominant type of housing around the country and closely associated with the Belgian culture and history. The Grand Place, the central historic place of the capital Brussels, is surrounded by private houses dating from the 17th century, reflecting the city as a mercantile power at that time in northern Europe. Later, in the 19th century, Belgium played an important role in the early history of industrial revolution like the United Kingdom, where an important amount of working class housing was built to accommodate the coal miners in small brick row houses usually called "Coron". These types of constructions are very common in the Walloon region, but also in the Nord Pas de Calais region of France. Within the same period (from 1850 to early 1900), major cities like Brussels or Antwerp faced important urban development with the construction of new neighborhoods as extensions of the cities often entirely around individually owned parcels where single family row houses were built and occupied by both the middle class and the bourgeois class. Some houses are internationally renowned for their architecture like the Art Nouveau style Hotel Tassel or the Hôtel van Eetvelde both designed by Victor Horta.
Финляндия
Финляндияда, қала құрылысы көбінесе кеш пайда болған аграрлық елде, ривитало (сөзбе-сөз: қатар үй) ерекше қалалық үй түрі ретінде қарастырылмаған. Алғашқы қабатты үй деп есептелетін Риббинсхоф (1916) Хельсинкидің жаңа Кулосаари ауданында белгілі сәулетші Армас Линдгреннің жобасы бойынша салынды. Ол ағылшынның «Бақша қаласы» қозғалысы мен Hampstead Garden Suburb идеяларының ықпалында болды және салыстырмалы түрде аз тығыздықты тұрғын аумақ ретінде қарастырылды. Хельсинкидің Мункиниеми ауданындағы Hollantilaisentie (1920) көшесі де осыған ұқсас, көп жасыл жеңілді қабатты үйлермен толық болды, оны сәулетші Элиэль Сааринен жобалаған. Бастапқыда бұл үйлер жұмысшыларға арналған тұрғын үй ретінде жоспарланған, солтүстік-батыс Хельсинкинің жаңа қалалық жоспарының бір бөлігі болған, бірақ денеуден бастап әулетті орта таптың тұрғын ауданына айналды. 1950 жылдардағы Эспо қаласындағы Тапиола бақша қаласы сияқты, Финляндиядағы кейінгі қабатты үйлер де орта таптың қала маңындағы өмірімен байланысты.
In Finland, an agrarian country where urbanism was a generally late phenomenon, the rivitalo (literally: row house) has not been seen as a particularly urban house type. What is regarded as the first terraced house to be built, Ribbingshof (1916), in the new Helsinki suburb of Kulosaari was designed by renowned architect Armas Lindgren, and was inspired by ideas from the English Garden City movement and Hampstead Garden Suburb, and was seen as a relatively low density residential area. A similarly leafy suburban street of terraced houses was that of Hollantilaisentie (1920) in the suburb of Munkkiniemi, Helsinki, designed by architect Eliel Saarinen. They were initially envisioned as workers' housing, as part of a grand new urban scheme for the entirety of north west Helsinki, but from the outset became a fashionable middle class residential area. Later terraced housing in Finland is similarly associated with suburban middle class living, such as the Tapiola garden city, Espoo, from the 1950s.
Франция
Париж қаласында қатарластырылған үйлер ұзақ жылдардан бері танымал. Place des Vosges (1605–1612) осы құрылыстың ең алғашқы мысалдарының бірі болды. Париж алаңдарындағы орталық блоктар қасбетке әдемі көрініс беру үшін, көзге жасырын түрде елеулілік танытты. 1852 және 1870 жылдар аралығында Хаусманның Парижді қайта жаңарту кезінде қатарластырылған үйлерді қоса алғанда, терассалы ғимараттар кеңінен қолданылып, тұтас көшелерді құрады.
Terraced housing has long been a popular form in Paris, France. The Place des Vosges (1605–1612) was one of the earliest examples of the arrangement. In Parisian squares, central blocks were given discreet prominence, to relieve the façade. Terraced building including housing was also used primarily during Haussmann's renovation of Paris between 1852 and 1870 creating whole streetscapes consisting of terraced rows.
Біріккен Корольдік пен Ирландия
Үйлердің біркелкі фасады бар алғашқы көшелерін гугенот кәсіпкері Николас Барбон Лондонның Ұлы өртінен кейін қайта құрылыс кезінде салды. 1727 жылдан бастап Лондонның Гросвенор алаңында, ал 1729 жылдан бастап Баттың Королева алаңында сәнді террасалар пайда болды. Шотланд сәулетшісі Роберт Адам үйлерді дамытумен байланысты. Бат қаласындағы екі Джон Вудс және Лондонның Регент паркінде Джон Нэш басшылығымен ертедегі террасалар салынды. Томас Кубитт сияқты спекулянт құрылысшылар бұл терминді қабылдады және ол көп ұзамай кеңінен таралды. Террасалық үйлер тек мүмкіндігі шектеулі адамдар үшін ғана салынған емес. Бұл Лондонда ерекше айқын болды, онда елдегі ең бай адамдардың кейбіреулері Белгрейв сквері және Карлтон Хаус террасасы сияқты жерлерде оларға иелік етті. Бұл таунхаустар, британдық мағынасында, жылдың көп бөлігін елдік үйлерінде өткізетін ақсүйектер мен дворяндардың Лондон тұрақтары болды. Көбінесе бақшамен қоршалған бұл террасалық үйлер грузин сәулетінің ерекше белгісі болып табылады. Бұл Британия мен Ирландияның көптеген қалаларында да осылай болды. Дублинде Меррион және Фицвильям алаңдары сияқты грузин алаңдары қаланың жоғарғы сыныптарына қызмет етті. Кейінірек "жер төлесінен бір қабат жоғары" деп аталған террасалық үйдің бір түрі Ирландия астанасына тән стиль болды. Олар Виктория дәуірінде қаланың төменгі орта таптары үшін салынды және жоғарғы таптың таунхаустарын еліктеді. Виктория дәуірінің басында терраса дегені – бір дизайнда қайталанитын жеке үйлердің қатарласып орналасқан кез келген тұрғын үй стилін білдіретін болды. Бұл стиль өнеркәсіптік революциядан кейін болған қарқынды урбанизация кезінде өнеркәсіптік аудандардағы жұмысшылардың тұрғын үйлерінде, әсіресе тоқыма өнеркәсібінің кеңейіп жатқан кәсіпорындарының жұмысшылары үшін салынған үйлерде қолданылды. Терраса стилі ел бойынша кеңінен тарады және Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жоғары тығыздықтағы тұрғын үйлердің әдеттегі түрі болды. 19 ғасырдағы өзіндік ерекшеліктерге деген қажеттілік, стандартталған форматта әртүрлілік ұсыну үшін фасадтың егжей-тегжейін және әрбір көршілес үй жұбының жоспарларын кері ауыстыруға әкелді. Екінші дүниежүзілік соғыстан бері тұрғын үйлерді қайта дамыту көптеген ескірген немесе қираған террасаларды бұрқасты ғимараттарға орын ашу үшін жоюға әкелді, олар жердің әлдеқайда кіші аумағын алып жатыр. Осы жерді пайдаланудың нәтижесінде қаланың орталық аудандарында қолжетімділікті, жұмыспен қамтуды немесе демалыс және ойын-сауық орталықтарын құруға теориялық тұрғыдан мүмкіндік болды. Алайда, оңтайлы емес немесе кемшіліктері бар іске асыру көптеген аймақтарда (мысалы, Манчестер немесе Лондонның тұрақтарында) мұнараларға қоныс аударған тұрғындарға бұрынғы террасалық үйлерінен жақсаруды ұсынбады. 2005 жылы "Англия мұрасы" бағадарламасының "Тәртіпсіз сұранысқа ие тұрғын үйлер және тарихи орта" есебінде стандартты Виктория стиліндегі үйді 30 жыл бойы жөндеу, жаңадан салынған үйді салуға және күтіп ұстауға қарағанда шамамен 60% арзан екені анықталды. 2003 жылы Heritage Counts ұйымы үшін жасалған сарапшылар тобының зерттеуінде Виктория дәуіріндегі террасаны 1980 жылдан кейін салынған үймен салыстырғанда, мыналар анықталды: Зерттеу көрсеткендей, бұрынғы пікірлерге қарамастан, ескі тұрғын үйлерді ұзақ мерзімді ұстау және пайдалану жаңа тұрғын үйлерге қарағанда арзан. Қолданылған материалдардың сапасы мен қызмет ету мерзіміне байланысты, Викториялық террасаны 100 м2 үшін жыл сайын орташа есеппен £1,000-ға дейін ұстау және пайдалану арзан болды.
The first streets of houses with uniform fronts were built by the Huguenot entrepreneur Nicholas Barbon in the rebuilding after the Great Fire of London. Fashionable terraces appeared in London's Grosvenor Square from 1727 onwards and in Bath's Queen Square from 1729 onwards. The Scottish architect Robert Adam is credited with the development of the house itself. Early terraces were also built by the two John Woods in Bath and under the direction of John Nash in Regent's Park, London. The term was picked up by speculative builders like Thomas Cubitt and soon became commonplace. It is far from being the case that terraced houses were only built for people of limited means. This is especially true in London, where some of the wealthiest people in the country owned them in locations such as Belgrave Square and Carlton House Terrace. These townhouses, in the British sense, were the London residences of noble and gentry families who spent most of the year in their country houses. These terraced houses, often surrounding a garden square, are hallmarks of Georgian architecture. The same was true of many British and Irish cities. In Dublin, Georgian squares such as Merrion Square and Fitzwilliam Square housed the city's upper classes. A type of terraced house known latterly as the "one floor over basement" was a style of terraced house particular to the Irish capital. They were built in the Victorian era for the city's lower middle class and emulated upper class townhouses. By the early Victorian period, a terrace had come to designate any style of housing where individual houses repeating one design are joined into rows. The style was used for workers' housing in industrial districts during the rapid urbanisation following the industrial revolution, particularly in the houses built for workers of the expanding textile industry. The terrace style spread widely across the country, and was the usual form of high density residential housing up to World War II. The 19th century need for expressive individuality inspired variation of façade details and floor plans reversed with those of each neighbouring pair, to offer variety within the standardised format. Since the Second World War, housing redevelopment has led to many outdated or dilapidated terraces being cleared to make room for tower blocks, which occupy a much smaller area of land. Because of this land use in the inner city areas could in theory have been used to create greater accessibility, employment or recreational or leisure centres. However, sub optimal or flawed implementation has meant that in many areas (like Manchester or the London estates) the tower blocks offered no real improvement for rehoused residents over their prior terraced houses. In 2005 the English Heritage report Low Demand Housing and the Historic Environment found that repairing a standard Victorian terraced house over 30 years is around 60% cheaper than building and maintaining a newly built house. In a 2003 survey for Heritage Counts a team of experts contrasted a Victorian terrace with a house built after 1980, and found that:The research demonstrated that, contrary to earlier thinking, older housing actually costs less to maintain and occupy over the long term life of the dwelling than more modern housing. Largely due to the quality and life span of the materials used, the Victorian terraced house proved almost £1,000 per 100 m2 cheaper to maintain and inhabit on average each year.
Галифакс
Галифакс қатарлы үйлерді, таунхаустарды және террасалы тұрғын үйлерді пайдалану тарихы бойында тұрақты болды, әсіресе қаланың алғашқы қоныстану ортасы болған жарты аралда. Қаланың ескі аудандарында әскери отбасыларға тарихи түрде берілген, қалыптасқан отбасылардың жылжымайтын мүліктеріне қосымша, елдік үйлермен қатар, қаланың жұмысшы табы мен мемлекеттік тұрғын үй ретінде пайдаланылған террасалы тұрғын үйлер кездеседі. Террасалы тұрғын үйлердің ең белгілі ауданы – Гидростон, ол Галифакс жарылысынан кейін үйсіз қалғандар үшін салынып, тұрғын үй қорын жаңартқан. Алайда, жеке меншік иелері уақыт өте көптеген қатарлы үйлердің сыртқы пішінін өзгертіп, отбасы мүшелерінің қажеттіліктеріне бейімдеді. Соңғы жылдары қаланың түрлі аймақтарында жаңа қатарлы үйлер салу көбейді.
Halifax's use of rowhouses, townhouses and terraced housing has been consistent throughout its history, particularly on the Peninsula where the city first began settlement. In the older sections of the city are sections of terraced housing used historically for military families, as part of established families' real estate holdings in addition to a country house, and as dwellings for the working classes of the city and as public housing. The most well known of the terraced housing areas is The Hydrostone, which was originally built as replacement housing stock for those made homeless after the Halifax Explosion; individual owners have, however, altered the exteriors of many of the rowhouses over time to accommodate changing family needs. More recently, there have been rowhouse developments appearing in diverse areas throughout the city.
Монреаль
Монреаль Канададағы ең көп қатарлы үйлерге ие және олар қаланың барлық аудандарында кездеседі. Солтүстік Американың басқа қалаларындағыдай, Монреальда қатарлы үйлер көбінесе қала үйлері деп аталады. Плато, Центр-Суд және Хохелага сияқты қаланың 19 ғасырындағы аудандарының көше суреттері қатарлы үйлермен, дуплекстермен және триплекстермен ерекшеленеді. Қатарлы үйлер 20 ғасыр бойы салынып келді. Вилле, Парк Экстеншн және Виль Эмар сияқты көптеген аудандарда, олар соғыстан кейінгі кезеңде басым тұрғын үй түріне айналды. 21 ғасырда Монреаль қатарлы үйлерді жоғары қарқынмен салуда, метрополиядағы тұрғын үй құрылысының 62% пәтерлер мен қатарлы үйлерден тұрады. Паркдейл, The Annex, Кенсингтон базары, Чайнатаунның шығыс жағы, Торонто және Спадина даңғылы, соның ішінде Болдуин ауылы. Торонтодағы грузин стиліндегі соңғы сақталған қатарлы үйлер, Уолнут Холл деп белгілі, 2007 жылы құрылымдық тозудың салдарынан бұзылды.
Montreal has the largest stock of terraced houses in Canada and they are typical in all areas of the city. As is common in other North American cities, in Montreal row houses are often referred to as townhouses. The streetscape of the city's 19th century neighbourhoods, such as the Plateau, Centre Sud, and Hochelaga, are dominated by row houses, duplexes and triplexes. Row houses continued to be built throughout the 20th century. In many neighbourhoods, such as Villeray, Parc Extension, and Ville Émard, they became the dominant form of housing during the post war period. In the 21st century, Montreal has continued to build row houses at a high rate, with 62% of housing starts in the metropolitan area being apartment or row units. Parkdale, The Annex, Kensington Market, areas east of Chinatown, Toronto and Spadina Avenue including Baldwin Village. The last surviving row of Georgian style terraced houses in Toronto, known as Walnut Hall, was demolished in 2007 as a result of structural decay.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ Халық санағы бюросының мәліметтері бойынша, Америка Құрама Штаттарындағы террасалық үйлердің ең көп шоғырланған аймағы Атлантика орталық аймағында, әсіресе Филадельфия, Балтимор және Вашингтон қалаларының аймақтарында орналасқан. Елдегі алғашқы террасалық үйлер 1799 жылдан 1820 жылға дейін құрылысшы және сәулетші Томас Карстерс жобалаған Филадельфиядағы Карстерс Роу болды. Бұл үйлер әзірлеуші Уильям Сансом үшін, Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы спекулятивтік тұрғын үйлер құрылысының бір бөлігі ретінде салынған. Карстерс Роу «Моррис ақымақтығы» деп аталатын, Роберт Морриске тиесілі аяқталмаған сарайдың оңтүстік бөлігінде салынды. Осыған дейін үйлер қатар емес, жеке-жеке салынып келген. Бұл АҚШ-тағы ең көне үздіксіз пайдаланылып келе жатқан Эльфретт аллеясымен салыстырылады, ондағы үйлердің барлығы әртүрлі биіктікте және енде, әртүрлі көше жолдарымен, есіктермен және кірпіш жұмыстарымен ерекшеленеді. Америка Құрама Штаттарында террасалық үйлер көбінесе таунхаустар деп аталады. Нью-Йорк, Филадельфия, Балтимор, Сан-Франциско және Вашингтон сияқты қалаларда, олар бір ғасырдан астам уақыттан бері қалалық пейзаждың бөлігі болып табылады және көбінесе қатардағы үйлер немесе қатардағы баспаналар деп аталады. Тар жер участаларына қарамастан, қатардағы үйлердің көпшілігі салыстырмалы түрде үлкен, кейбіреулері 2000 шаршы футтан асады. Олар әдетте екі қабатты болады, бірақ үш немесе одан да көп қабатты болуы мүмкін (соңғылары көбінесе жеке жалдаушыларға арналған пәтерлерге айналдырылады). Солтүстік-Шығыс және Атлантика орталық аймағында «қала үйі» термині көбінесе 20-шы ғасырдың соңында және одан кейін салынған, әсіресе қала маңындағы үйлерге қатысты қолданылады, олар көбінесе үй иелерінің бірлестіктерімен және гараждармен жабдықталған. Екі немесе үш қабаттан тұратын үйлер, әдетте, тиісінше дуплекс және триплекс деп аталады.
According to the US Census Bureau, the highest concentration of terraced houses in the United States is in the Mid Atlantic region, particularly the Philadelphia, Baltimore, and Washington metropolitan areas. The first terraced houses in the nation were Carstairs Row in Philadelphia, designed by builder and architect Thomas Carstairs c. 1799 through 1820, for developer William Sansom, as part of the first speculative housing developments in the United States. Carstairs Row was built on the southern part of the site occupied by "Morris's Folly" – Robert Morris's unfinished mansion designed by L'Enfant. Prior to this time houses had been built not in rows, but individually. It can be contrasted with Elfreth's Alley, the oldest continuously occupied road in the U. S., where all the houses are of varying heights and widths, with different street lines, doorways and brickwork. Terraced housing in the United States is generally referred to as townhouses. In some cities such as New York, Philadelphia, Baltimore, San Francisco, and Washington, D. C., where they have been part of the landscape for over a century, they are often called row houses or row homes. Despite the narrow lots, many row houses are relatively large, some being over 2,000 square feet. They typically have two stories, but may have three or more (with the latter often being converted into apartments for separate tenants). The term "townhouse" in the Northeast and Mid Atlantic usually refers to modern terraced houses constructed in the late 20th century and beyond, especially those in suburban settings, which often have home owners associations and include garages. Multi story attached homes that are grouped in twos or threes are typically called duplexes and triplexes respectively.
Балтимор
Балтимордың көп бөлігі қатарлап салынған үйлерден тұрады. Балтимордың кейбір қатарлап салынған үйлері отарлық дәуірге дейін салынған. Олардың құрылысында қолданылған стильдер мен материалдар қаланың әртүрлі аудандарында өзгеріп отырады. Балтимордың көптеген қатарлап салынған үйлері формаштонмен қапталған, бұл Балтимор үйлерінің ерекше белгісі және көбінесе қаланың жұмысшы табының тұратын аудандарында кездеседі. Мрамордан жасалған кіреберіс сатылары Балтимордың қатарлап салынған үйлерін басқа қалалардағы осындай үйлерден ерекшелендіреді. Филадельфиядағыдай, қаланың кейбір қатарлап салынған үйлерге толы аудандарына көңіл бөлмейді.
Most of Baltimore's housing consists of row houses. A few of Baltimore's row houses date back to colonial times. The style and materials used in their constructions vary throughout the city. A sizable quantity of Baltimore's row houses are clad with formstone, a distinct feature of Baltimore's row houses, typically found in working class areas of the city. Marble front steps also make Baltimore's row houses distinct from other cities' row houses. Much like Philadelphia, some areas of the city that contain row houses are neglected.
Бостон
Бостонның қатарлы үйлері негізінен Бэк-Бэй, Бикон-Хилл және Саут-Энд аудандарында кездеседі. Бэк-Бэй викториандық кірпіштен салынған қала үйлерінің қатарымен танымал – бұл үйлер АҚШ-тағы 19 ғасырлық қала құрылысының ең жақсы сақталған мысалдарының бірі болып есептеледі. Бикон-Хилл – Бостон қаласындағы федералды стильдегі қатарлы үйлерден тұратын аудан. Саут-Энд көбінесе 19 ғасырдың ортасында салынған, сыртқы бөлігі дөңгелек шығыңқы болатын үйлерден құралған. Бұл үйлер эстетикалық тұрғыдан біркелкі, негізінен қызыл кірпіштен салынған, бес қабатты және тұрғын үйлермен қатар коммерциялық мақсатта да пайдаланылады.
The row houses of Boston are found primarily in the Back Bay, Beacon Hill, and the South End. Back Bay is famous for its rows of Victorian brick townhouse homes – considered one of the best preserved examples of 19th century urban design in the United States. Beacon Hill is a neighborhood in Boston consisting of Federal style rowhouses. The South End is built mostly of mid nineteenth century bowfronts – aesthetically uniform rows of five story, predominantly red brick structures, of mixed residential and commercial uses.
Чикаго
Чикагода қатарлы үйлерді 1800-жылдардың соңынан 1930-жылдарға дейін салынған орталық және айналасындағы аудандарда кездестіруге болады. Олардың көпшілігі екі және үш қабатты ғимараттар (үш қабатты ғимараттың бірінде немесе кейде екі пәтерінен тұрады). Чикагодағы сұр тас, Нью-Йорк пен Бостон қалаларындағы қоңыр тасқа ұқсас, бірақ оның фасады Индиана әктасымен қапталған. Көптеген қатарлы үйлердің арасында, үйлердің артына (кейде артқы үй немесе шарабаны бар) және аллеяға апаратын, ортақ қабырғаның астынан өтетін өткел болады. Екі және үш пәтерлі үйлердің көп бөлігі ортақ қабырғамен бөлінбейді және жеке тұрғызылған. Дегенмен, Филадельфия, Балтимор және Вашингтон қалаларындағы сияқты қатарлы үйлер де бар, көбінесе қаланың оңтүстік және батыс жақтарында кездеседі, бірақ олар бұл қалалардағыдай көп емес.
In Chicago, row houses can be found in the downtown and surrounding areas developed in the late 1800s through 1930s. Many are two and three flat buildings (consisting of one or sometimes two apartments on a three floored building). A greystone in Chicago is similar to the brownstone found in New York and Boston, except the façade is clad in Indiana limestone. Most row houses are separated by a gangway that leads under the common wall between the houses leading to the rear of the property (where sometimes a rear house or coach house exists) and alleyway. The vast majority of two and three flats do not share a common wall and are stand alone structures. However, many row houses similar to those found in Philadelphia, Baltimore, and Washington, D. C. do exist, largely on the near south and west sides, though not as common.
Саванна
Саваннадағы Гордон Роу 1850 жылдары салынған. Ол (және оның арт жағындағы жеке шарабандар) Саванна тарихи ауданының құрамына кіретін мүлік, ал ауданның өзі Ұлттық тарихи орындар тізілімінде. Саваннада Скудер қатары, Уильям Ремшарт үйлері, Тейлор және Джонс көшелеріндегі Кванток қатарлары, Макдонау қатары және Маршалл қатары сияқты ұқсас стильдегі қатарлы үйлер де бар.
Gordon Row, in Savannah, was built in the 1850s. It (and its individual carriage houses to the rear) is a contributing property of the Savannah Historic District, itself on the National Register of Historic Places, Other similar style row houses exist in Savannah's Scudder's Row, William Remshart Row House, the Quantock Rows on Taylor Street and Jones Street, McDonough Row and Marshall Row.
Жаңа Орлеан
Нью-Орлеан қаласының Француз кварталында креолдық таунхаус деп аталатын ерекше стильдегі терассалық үйлер бар, олар қаланың атымен шығуына себепші болады. Ғимараттың фасады жер шекарасында орналасқан, симметриясыз аркалы ашылулармен жабдықталған. Креолдық таунхаустардың шатыры тік және екі жақты, бірнеше шатыр терезелері бар. Сыртқы қабырғасы кірпіштен немесе штукатурдан тұрғызылған.
New Orleans has a distinctive style of terrace house in the French Quarter known as the Creole townhouse that is part of what makes the city famous. The façade of the building sits on the property line, with an asymmetrical arrangement of arched openings. Creole Townhouses have a steeply pitched roof, side gabled, with several roof dormers. The exterior is made of brick or stucco.
Нью-Йорк
Нью-Йорк қаласындағы қатар үйлер әртүрлі материалдардан салынған, оның ішінде қоңыр тас, әк тас және кірпіш, ал кейбіреулері ағаш қаңқалы үйлер. Қатар үйлер әсіресе Куинс облысының Мидл Виллидж, Вудхейвен және Джексон Хайтс сияқты аудандарында, Бруклин облысының Бей Ридж, Бенсонхерст, Бруклин Хайтс, Бушвик, Канарси, Мариан Парк, Парк Слоп және Сансет Парк аудандарында, сондай-ақ Бронкс облысының Уильямсбридж, Уэйкфилд және Саундвью аудандарында кең таралған.
The row houses of New York City are built with a variety of material, including brownstone, limestone, and brick, and some are wood frame homes. Row houses are especially prominent in neighborhoods like Middle Village, Woodhaven and Jackson Heights in Queens; Bay Ridge, Bensonhurst, Brooklyn Heights, Bushwick, Canarsie, Marine Park, Park Slope, and Sunset Park in Brooklyn; and Williamsbridge, Wakefield, and Soundview in the Bronx.
Филадельфия
Тарихи Филадельфияда қатарлы үй (әдетте бір сөзбен жазылады) отарлық дәуірден бері қалада және оның кейбір қалашықтарында ең көп кездесетін тұрғын үй түрі болып табылады. Қаладағы ең көне қатарлы үйлердің кейбіреулері – үш қабатты "Trinity" үйлері, олар 19 ғасырда еркін африкалық американдықтардың топтарымен қатар, келісімшарт бойынша жұмыс істегендер мен иммигрант жұмысшыларды сыйдыратын. Society Hill Америка Құрама Штаттарында 18-ші және 19-шы ғасырдың басындағы тұрғын үй архитектурасының ең ірі жиынтығына ие екені мәлім. Филадельфиядағы қатарлы үйлердің стилі мен құрылыс материалдары қаланың әртүрлі аудандарында әртүрлі болады. Тіпті екі үйдің орналасқан жерлерінде де олардың сыртқы және ішкі жоспарлары қатарлы үйлерге ұқсас келеді. Көбінесе олар қызыл кірпіштен салынған, көбінесе ақ таспен әшекейленген. Кейбіреулері таспен қапталған, Орталық Филадельфиядағы, Оңтүстік Филадельфиядағы және Солтүстік Филадельфиядағы кейбір участаларда қоңыр тас, ал Солтүстік-Шығыс Филадельфиядағы Мейфэрде Виссахикон тақтасы және Солтүстік-Батыстағы Mt. Airy-де қолданылады. Батыс Филадельфияда итальяндық және королева Анна архитектуралық стильдеріндегі түрлі-түсті қатарлы үйлер көптеп кездеседі. Қатарлы үйлердің кең таралғандығына байланысты, Филадельфия қалалық жоспарлау комиссиясы (PCPC) үй иелеріне олардың мүліктерін қалай күтіп ұстауға болатынын егжей-тегжейлі түсіндіретін арнайы нұсқаулық жариялаған. Қала шекараларындағы кеңістікке деген қажеттілік артып, соңғы кезде қатарлы үйлерге үшінші қабатты қосуға тырысулар көбейді, көбінесе бұл үшінші деңгейге шатырдан терраса кіреді. Үшінші қабатты қосуға тыйым салатын аймақ кодекстері болғанымен, Philly Mag журналы "Қаланың 2012 жылғы аймақ кодексін жаңартуы, қатарлы үйлердің биіктігін 35-тен 38 футқа дейін арттырды, бұл мүмкіндікті одан әрі кең таратты" деп мәлімдейді.
In historic Philadelphia, the rowhouse (almost always spelled as one word) has been the most common domestic building type in the city and some of its suburbs since colonial times. Some of the oldest rowhouses in the city are narrow three story "Trinity" houses that accommodated a large population of indentured servants and immigrant workers, in addition to enclaves of free African Americans in the 19th century. Society Hill is known to have the largest concentration of original 18th and early 19th century residential architecture of any place in the United States. The style and type of material used in constructing Philadelphia's rowhouses vary throughout the city. Even in neighborhoods where twin houses are found, their façades and internal layouts usually resemble those of rowhouses. Most are primarily red brick in construction, often with white stone trim. Some are faced with stone, being brownstone on some blocks in Center City, South Philadelphia, and North Philadelphia and being Wissahickon schist in Mayfair in Northeast Philadelphia and Mt. Airy in Northwest Philadelphia. West Philadelphia has many colorful rowhouses in the Italianate and Queen Anne architectural styles. As rowhouses are very common, the Philadelphia City Planning Commission (PCPC) publishes a specific guide for rowhouse home owners in an effort to detail some of the ways to maintain their properties. With space within the city's borders at a premium, there has been a push to add a third floor to an existing rowhouse's in recent times, often this third level would include a rooftop deck. While zoning codes do exist which can possibly prevent third stories from being added to homes, Philly Mag claims "The city’s 2012 zoning code overhaul, which increased the height limit for rowhouses from 35 to 38 feet, has made this option increasingly prevalent."
Сан-Франциско қаласы
Сан-Франциско қабатты үйлерімен де танымал, әсіресе Солтүстік жағалау, Кастро, Хайт-Эшбери, Рус Хилл, Миссия ауданы, Дубос үшбұрышы және Батыс қосымшасы сияқты ескі аудандарда. Батыс қосымшасының Аламо сквер ауданындағы Штайнер көшесіндегі "Бейнелі ханымдар" қатаң түрде "қабатты" болмаса да, қаланың символы болып саналады. Қала бойынша "боялған ханымдар" деп аталатын басқа да әсем, күрделі өрнектелген викториандық стильдегі үйлердің кейбіреулері қабатты, ал кейбіреулері жартылай жеке тұрған.
San Francisco is also famous for its terraced houses, especially in the older neighborhoods of North Beach, the Castro, the Haight Ashbury, Russian Hill, the Mission District, Duboce Triangle and the Western Addition. The "Painted Ladies" on Steiner Street, in the Western Addition's Alamo Square district, although not strictly "terraced", are a symbol of the city. Other ornate, intricately detailed Victorian style homes labelled as "painted ladies" around the city are terraced, and others again are semi detached.
Вашингтон, округ.
Вашингтон қаласының бірнеше аудандарында қатарластырылған үйлер кездеседі, олар көбінесе жергілікті тұрғын үй қорының көп бөлігін немесе үлкен үлесін құрайды. Американың басқа қалаларындағыдай, Вашингтондағы қатарластырылған үйлер де әртүрлі сәулеттік стильдер мен құрылыс материалдарын қамтиды. Қатарластырылған үйлердің жоғары концентрациясымен танымал аудандар: Капитолий төбесі, Дюпонт шеңбері, Логан шеңбері, Шоу, ЛеДройт паркі, Колумбия Хайтс, Петворт және Блумингдейл. Қатарластырылған үйлері бар көптеген аудандар қаланың солтүстік-батыс бөлігінде, Рок Крик паркінің шығысына қарай орналасқан, бірақ Капитолий төбесі мен оның кіші аудандары Солтүстік-шығыс және Оңтүстік-шығыс бөліктерінде, АҚШ Капитолий ғимаратының шығысында орналасқан. Көптеген Вашингтон қаласының қатарластырылған үйлері тарихи ескерткіштер болып саналады, олардың тарихы 1800 жылдардың басына дейін жетеді, сондықтан олар қаланың 1791 жылғы Л’Энфан жоспарында белгіленген бастапқы шекараларында жиі кездеседі.
Several neighborhoods in Washington, D. C. feature rowhouses, often composing the majority or a large plurality of the local housing stock. As in other American cities, rowhouses in D. C. span a wide range of architectural styles and building materials. Neighborhoods known for high concentrations of rowhouses include Capitol Hill, Dupont Circle, Logan Circle, Shaw, LeDroit Park, Columbia Heights, Petworth, and Bloomingdale. Many neighborhoods with rowhouses are located in the city's Northwest quadrant, in the densely populated area east of Rock Creek Park, except for Capitol Hill and its sub neighborhoods, which occupy the areas of the Northeast and Southeast quadrants directly east of the United States Capitol Building. Because many D. C. rowhouses are historic structures, dating back as far as the early 1800s, they are especially common within the city's original boundaries, as laid out in the 1791 L'Enfant Plan.
Басқа қалалар
АҚШ-тың басқа қалаларында, мысалы, Олбани, Нью-Йорк; Цинциннати; Кливленд; Ковингтон, Кентукки; Детройт; Хобокен, Нью-Джерси; Джерси-Сити; Ланкастер, Пенсильвания; Норфолк; Питтсбург; Рединг, Пенсильвания; Ричмонд; Трой; және Уилмингтон, Делавэр секілді қалаларда қатарластырылған үйлер мен қабатты тұрғын үйлер де көптеп кездеседі. Қатарластырылған үйлер көбінесе қала орталығында шоғырланған, ал кейіннен қала сыртындағы аудандарда тығыз жеке тұрғын үйлерге айналады. АҚШ-тың шығыс және орталық-батыс аймақтарындағы басқа қалаларда, әсіресе Миннеаполис және Сент-Пол қалаларында шашыраңқы қатарластырылған үйлер мен пәтерлер қатарларын кездестіруге болады. Сент-Пол қаласындағы Ф. Скотт Фицджеральд үйі – Твин-Ситидегі қатарластырылған үйлердің ең танымал мысалы. Колумбус, Огайода, сондай-ақ Дубуке, Дулут және Толедо сияқты кіші Орта Батыс қалаларында да қатарластырылған үйлер кездеседі. Денвер, Колорадоның ең көне аудандарында да шашыраңқы қатарластырылған үйлер мен пәтерлер қатарларын табуға болады.
In other cities throughout the United States, such as Albany, New York; Cincinnati; Cleveland; Covington, Kentucky; Detroit; Hoboken, New Jersey; Jersey City; Lancaster, Pennsylvania; Norfolk; Pittsburgh; Reading, Pennsylvania; Richmond; Troy; and Wilmington, Delaware row houses and terraced housing are also common, with row housing more focused on the center of the city, and later changing over to dense detached housing in outer neighborhoods. Scattered row homes and apartment rows can often be found in other eastern and Midwestern U. S. cities, specifically Minneapolis and St. Paul. The F. Scott Fitzgerald House in St. Paul is likely the most notable example of a row home in the Twin Cities. Columbus, Ohio has scattered row homes, along with smaller Midwest cities like Dubuque, Duluth, and Toledo. There are also scattered row homes and apartment rows in the oldest neighborhoods of Denver, Colorado.
Уругвай мен Аргентина
Монтевидео мен Буэнос-Айресте 19 ғасырдың соңғы онжылдықтарында «Стандартты үй» немесе бейресми түрде «Чоризо» үйі деп аталатын қабатты үйлердің түрі дамыды.
Montevideo and Buenos Aires during the last decades of the 19th century developed a type of terraced house called the Standard House or informally 'Chorizo' House.
Оңтүстік-шығыс Азия
ХХ ғасырдың басында пайда болған, қабатты үйлер (шупхаустар немесе сызықтық байланыс үйлері деп те аталады) Малайзия мен Сингапурда елдердің алғашқы британдық отаршылдық кезеңінен бері қабылданды. Британдық террасалы үйлердің дизайнына негізделген Оңтүстік-Шығыс Азия нұсқалары британдық үлгілерге ұқсас (тұрғын бөлмелер алдыңғы және жоғарғы қабатта, ал ас үй артқы жағында орналасқан) және аймақтың тропикалық климатына бейімделген, ол жыл бойы жылы және мол жауын-шашынды. Алғашқы үлгілер көбірек ашық болды, ауа айналымын жақсарту үшін жасалған, ішкі аулаларымен, алдыңғы ауласымен, артқы ауласымен немесе екеуімен бірге келді. Типик малайзиялық және сингапурлық қабатты үй әдетте бір немесе екі қабатты болады, бірақ үш немесе төрт қабатты үйлер де кездеседі, әсіресе жаңа салынғандары. Алғашқы нұсқалары дәстүрлі батыс, малай, үнді және қытай сәулет стилінде, сондай-ақ 1930-1950 жылдар аралығында арт-деко және халықаралық стильдерде салынды. Ғимараттардың жобалануы олардың қалалық аймақтағы орналасуына байланысты өзгереді. Қала орталықтарындағы үйлердің бірінші қабатында сауда орындары, ал жоғары қабаттарында тұрғын үйлер орналасуы мүмкін (дәлірек айтқанда, шупхаустар, сондай-ақ Линнан архитектурасына ұқсас). Қаланың ішкі аудандарындағы қабатты үйлерде көбінесе алдыңғы аула болмайды, көше жақтары тар болып келеді, сондықтан ғимарат тікелей жолға қарап тұрғызылған. Мұның себебі көше жағының ауданына салық салынуы, жалпы ауданына емес, сондықтан тар және терең салу экономикалық тұрғыдан тиімді болды. Жер төбесінде, әдетте, бес футтық (шамамен 1,5 метрлік) галерея орналасқан, оны тұрғындар мен жаяу жүргіншілер пайдалана алады. Галерея жеке кеңістік ретінде пайдалану үшін жаяу жүргіншілер жолынан бөлініп жабылуы мүмкін. Мұндай дизайн 1960 жылдан кейін сирек кездесе бастады. Қала орталықтарының шетіндегі қабатты үйлерге шектеулер аз болды, бірақ ғимараттың дизайны қаладағылардан көп өзгешеленбеді. Кейбір үйлердің алдыңғы аулалары кеңірек, көлік құралын қоюға жеткілікті. Ал басқалары шағын бақ ретінде ғана пайдаланылады. Бұл дизайн ХХ ғасыр бойы сұранысқа ие болды, ал Малайзияда 1940 жылдан бастап қабатты үйлердің құрылысы қарқынды дамыды, қалалар мен қалашықтардың ішінде және айналасында көптеген тұрғын үйлер пайда болды. Осы процесте ғимарат дизайны әр түрлі жетілдірулер мен стильдік өзгерістермен байи бастады. Жалпы, ғимараттың еден ауданы мен аулалары уақыт өте келе үлкеніп, әсемделуге ие болды, сондай-ақ сыртқы құрылыс пен қасбет жаңартылды. Кейбір ескі қабатты үйлер түрлі жаңа мақсаттарға ие болды; кейбіреулері шупхаустарға немесе бизнес орындарына айналдырылды (клубы, қонақүйлер мен пансионаттар, әсіресе тәуелсіздікке дейінгі үйлер, балабақшалар). Басқалары тұрғын үй ретінде пайдаланылуда, тасталып, күші жойылған немесе қиратылған. Барлық қабатты үйлерде кеңейтулер жиі кездеседі; үйдің жер учаскесінің ішінде шатырлар мен қосымша бөлмелер салынды. Бос тұрған үйлердің күтімі мен бақылауының жеткіліксіздігі де алаңдатушылық тудырады, олар кеміргіштер мен жыландарға (өскен шөптері бар аулаларда) және есірткіге тәуелді адамдарға пана бола алады. Қабатты үйлердің алғашқы үлгілері ағаштан салынған, кейіннен жоғары қабаттар мен шатырдың негізін құрайтын ағаш арқалықтарды ұстап тұратын тас қабырғалармен ауыстырылды. Қазіргі заманғы үлгілер негізінен темір бетон арқалықтармен біріктіріледі, олар кейін бетон плиталармен, кірпіш қабырғалармен және плиткалы шатырлармен толықтырылады.
Introduced around the beginning of the twentieth century, terraced houses (also known as shophouses or linear linkhouses) have been adopted in both Malaysia and Singapore since the countries' early British colonial rule. Based on British terraced home designs, the Southeast Asian variations are similar to their British counterparts (in which the living quarters are located on the front and top floor and the kitchen at the back) and were adapted to accommodate the area's tropical weather, which is primarily warm throughout the year and receives heavy rainfall. Earlier versions were more open, designed to better circulate air and features inner courtyards, with a frontal yard, rear yard, or both. A typical Malaysian and Singaporean terraced house is usually one or two floors high, but a handful of three or four storey terraced homes exist, especially newer terraced houses. Earlier variations followed traditional Western, Malay, India and Chinese architecture, as well as Art Deco and International stylings between the 1930s and 1950s. The manner in which the buildings were designed varies by their location in an urban area. Derivatives located within city centres may also utilize their space for both commercial on the ground floor and residential use on the first floor and above (accurately known as shophouses, also similar to Lingnan buildings). Inner city terrace house design tended to lack any frontal yard at all, with narrow street frontages, hence the building's structure directly erected in front of the road. One of the reasons behind this was the taxing according to street frontage rather than total area, thereby creating an economic motivation to build narrow and deeply. A five foot way porch was usually laid out at the ground floor for use by both the residents and pedestrians. Alternatively, the porch may be sealed from the rest of the walkway to serve as personal space. Such designs became less common after the 1960s. Terrace houses located on the outskirts of city centres were less restrictive, although the design of the building itself was not unlike those in the city. Certain homes tend to feature longer front yards, enough to accommodate cars. Others strictly serve as a small garden. This design remained in demand throughout the twentieth century, and a construction boom of the house design occurred in Malaysia since the 1940s, with numerous housing estates consisting of terrace homes sprouting in and around cities and towns. In the process, the design of the building began to diversify, with various refinements and style changes. Generally, the building's floor space and yards become larger and more elaborate through time, as is the modernisation of exterior construction and façade. Certain older terrace houses tend to be converted for various new roles; some are converted into shophouses or business premises (including clubs, hotels and boarding homes–especially pre independence houses–and kindergartens). Others have remained in use as residential units, are abandoned, neglected, or razed. Significant expansions are also common on all terrace homes; roofs and additional rooms may be added within the floorspace of the house's lot. Concerns are also raised with the limited maintenance and monitoring of deserted terrace homes, which potentially become hiding places for rodents and snakes (in yards with overgrown grass), and drug addicts. Earlier variations of the terrace house were constructed with wood, later replaced with a masonry shell holding wooden beams to form foundations for the upper floors and tiled roof. Contemporary variations are primarily held together with reinforced concrete beams, which are later completed with concrete slabs, brick walls and tiled roofs.