Клод Нугаро: Француздық джаз әншісі және ақын

Кіріспе

Француз джаз әншісі (1929–2004)

Клод Нугаро (klod nuɡaʁo, ; 9 қыркүйек 1929 – 4 наурыз 2004) – француз джаз әншісі және ақын.

Өмір және мансап

Клод Нугаро 1929 жылдың 9 қыркүйегінде Тулуза қаласында француз опера әншісі Пьер Нугаро мен фортепиано сабақтарын беруші Лиетт Теллини отбасында дүниеге келді. Оның анасының ата-бабалары италияндықтар еді; әкесі Ливорнода (Тоскана) дүниеге келген, ал әжесі Сан-Дамиано-д'Астиде (Пьемонт) туған. Ол Тулузада әжесі мен атасының тәрбиесінде өсті, радиодан Гленн Миллер, Эдит Пиаф және Луи Армстронг (басқалармен қатар) әндерін тыңдады. 1947 жылы бакалавриатты бітіре алмағаннан кейін журналистика саласында жұмыс істей бастады, Вишидегі Le Journal des Curistes және Алжирдегі L'Echo d'Alger сияқты түрлі журналдарға мақалалар жазды. Сонымен қатар, ол Марсель Амонтқа ("Le barbier de Belleville", "Le balayeur du roi") және Филипп Клейге ("Жозеф", "La sentinelle") әндер жазды. Ол Жорж Брассенспен танысты, ол оның досы және ұстазы болды. 1949 жылы Мароккодағы Рабат қаласында шетелдік легионда әскери қызметтен өтті. Ол өзінің өлеңдерін Эдит Пиафтың ән жазушысы Маргарита Монноға жіберді, ол оларды музыкаға қосты ("Мефисто", "Соғыс жолы"). 1959 жылы Монмартрдағы париждік кабареде, "Lapin Agile" әнімен өмір көруге кірісті. 1962 жылы ол өзінің туындыларын өзі орындауға шешім қабылдады: "Une petite fille" және "Cécile ma fille" (1962 жылы туған қызына және "Lapin Agile"де танысқан әйелі Сильвиге арналған). Бұл әндер оны Dalida концерттеріне қатысып, үлкен тыңдарманға таныстырды. 1963 жылы автокөлік апатынан кейін бірнеше ай бойы омырылып қалды. Келесі жылы Бразилияға сапар шегіп, Олимпиада мен Париждегі Театр де Ла Вильде, Лиондағы Қысқы сарайда ән шырқады. 1965 жылы досы Жак Аудиберти қайтыс болғаннан кейін, Нугаро оның құрметіне "Chanson pour le maçon" әнін жазды. 1968 жылғы мамыр оқиғалары оны "Париж май" атты әнге шабыттандырды, бұл өмірге шақыру болды және ол эфирден тыйым салынды. Сол жылы ол "Олимпиадада" өзінің алғашқы тікелей концерттік альбомын жазды: Une soirée avec Claude Nougaro. Оның мансабы сәттілікке толы болды: Le jazz et la java, Tu verras, Île de Ré, Armstrong, Toulouse, Petit taureau. Бірақ 1984 жылы оның дискілеу компаниясы оның келісімшартын жаңартпады. Нугаро Нью-Йоркке шабыт іздеп кетті, онда өзі қаржылаған "Nougayork" альбомын жазды, ол күтпеген үлкен жетістікке ие болды. 1988 жылы Victoires de la musique оны "ең жақсы альбом" және "ең жақсы артист" сыйлықтарымен марапаттады, ал 1993 және 1997 жылдар аралығында үш жаңа альбом шығарды. 1995 жылдан кейін жүрек операциясынан кейін денсаулығы нашарлады. 2003 жылы оның жағдайы Тулузадағы Фестиваль дю Вербе фестивалінде өнер көрсетуге мүмкіндік бермеді. 1998 жылдан 2004 жылға дейін ол көбірек концерттер мен фестивальдерге қатысты, сонымен қатар СПИД-тен зардап шеккен балаларға көмектесу үшін альбом шығарды. 2004 жылдың басында тағы бір операциядан кейін наурыз айында 74 жасында қатерлі ісік ауруынан қайтыс болды.

Claude Nougaro was born on 9 September 1929 in Toulouse to a respected French opera singer, Pierre Nougaro, and a piano teacher, Liette Tellini. His maternal grandparents were Italian; his grandfather was born in Livorno, Tuscany and his grandmother in San Damiano d'Asti, Piedmont. He was raised by his grandparents in Toulouse where he heard Glenn Miller, Édith Piaf and Louis Armstrong (among others) on the radio. In 1947 he failed his baccalaureat and began a career in journalism, writing for various journals including Le Journal des Curistes at Vichy and L'Echo d'Alger. At the same time he wrote songs for Marcel Amont ("Le barbier de Belleville", "Le balayeur du roi") and Philippe Clay ("Joseph", "La sentinelle"). He met Georges Brassens, who became his friend and mentor. In 1949, he performed his military service in the Foreign Legion at Rabat, Morocco. He sent his lyrics to Marguerite Monnot, Édith Piaf's songwriter, who put them to music. ("Méphisto", "Le Sentier de la guerre"). He started to sing for a livelihood in 1959 in a Parisian cabaret in Montmartre, the Lapin Agile. In 1962, he decided to sing his works himself: "Une petite fille" and "Cécile ma fille" (dedicated to his daughter, born in 1962, and to his wife Sylvie, whom he met at the Lapin Agile). These songs made him immediately known to a larger public, which he had already started to penetrate by participating in the concerts of Dalida. A car accident immobilised him for several months in 1963. The following year he travelled to Brazil, and sang in prestigious halls: the Olympia and the Théâtre de la Ville in Paris, and the Palais d'Hiver in Lyon. Following the death of his friend Jacques Audiberti in 1965 Nougaro wrote, in homage, the song "Chanson pour le maçon". The events of May 1968 inspired him to the torrential "Paris Mai", a plea for life, which would be banned from the airwaves. The same year he recorded his first live album at the Olympia: Une soirée avec Claude Nougaro. His career continued normally, punctuated by success: Le jazz et la java, Tu verras, Île de Ré, Armstrong, Toulouse, Petit taureau. But in 1984, his recording company did not renew his contract. Nougaro left for New York, seeking inspiration, and while there wrote and recorded a self financed disc, Nougayork, whose resounding success was a surprise. In 1988 Victoires de la musique rewarded him with "best album" and "best artist", and between 1993 and 1997 he released three new albums. His health deteriorated after 1995, when he underwent a heart operation. In 2003, his condition left him unable to appear at the Festival du Verbe at Toulouse. From 1998 to 2004 he devoted himself more to concerts and festivals, apart from an album in aid of children suffering from AIDS. Having undergone further surgery in early 2004, he died of cancer in March, at the age of 74.