Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз әншісі (туған 1939)
French singer (born 1939)
Бриджит Фонтейн (24 маусым 1939 ж. туған) – авангардтық музыканың әншісі. Ол рок-н-ролл, фолк, джаз, электроника, сөздік поэзия және әлемдік музыканы үйлестіре отырып, көптеген ерекше музыкалық стильдерді пайдаланды. Ол Stereolab, Michel Colombier, Jean Claude Vannier, Areski Belkacem, Gotan Project, Sonic Youth, Antoine Duhamel, Grace Jones, Noir Désir, Archie Shepp, Arno және Чикаго өнер ансамблімен ынтымақтастықта жұмыс істеді. Ол сонымен қатар романдардың авторы, драматург, ақын және актриса.
Brigitte Fontaine, (born 24 June 1939) is a singer of avant garde music. She has employed numerous unusual musical styles, melding rock and roll, folk, jazz, electronica, spoken word poetry, and world. She has collaborated with Stereolab, Michel Colombier, Jean Claude Vannier, Areski Belkacem, Gotan Project, Sonic Youth, Antoine Duhamel, Grace Jones, Noir Désir, Archie Shepp, Arno, and The Art Ensemble of Chicago. She is also a novelist, playwright, poet, and actress.
Ерте өмір
Екі мұғалімнің қызы Бриджит Фонтейн жазу және театрға деген талғамын өте ерте кезде дамытты. Ол балалық шағын Финистердің шағын ауылдарында, содан кейін Морледе өткізді. 17 жасында актриса болу үшін Парижге көшті. 1971 жылы Францияда аборт заңсыз болған кезде, ол 343 манифестіне қол қойған 343 әйелдің бірі болды, олар өздерінің аборт жасағанын жария етті.
The daughter of two teachers, Brigitte Fontaine developed her taste for writing and drama very early. She spent her childhood in small villages of Finistère, then in Morlaix. At 17 years old, she moved to Paris to become an actress. In 1971, she was one of the women who signed the Manifesto of the 343, publicly admitting to having an abortion at a time when it was illegal in France.
1963-1968 жылдар
1963 жылы әншілікке бет бұрып, бірнеше париждік театрларда өзінің туындыларын орындады. 1964 жылы ол Боббинода Барбара мен Жорж Брассендердің қойылымын ашты. Дегенмен, ол театрдан қол үзген жоқ. Жак Хигелин мен актер Руфуспен бірлесіп, «Маман, мен қорқамын» («Mom I am afraid») атты пьесаны жасады, ол алғашқыда Vieille Grille театрында, содан кейін Théâtre des Champs Élysées театрында қойылды. Пьеса сыншылар мен көрермендер тарапынан зор қолдауға ие болып, Парижде екі маусымнан астам уақыт сахналанып, бүкіл Еуропа бойынша гастрольдік сапармен болды. 1965 және 1968 жылдары ол екі альбом шығарды – бірі джаз, екіншісі авангардты поп, сондай-ақ Жак Хигелинмен бірлесіп екі 45-ші жазба шығарды. 1969 жылы ол кабил музыканты Арески Белкасеммен ұзақ мерзімді ынтымақтастығын бастады. Белкасеммен және Хигелиннің қатысуымен ол Люцернаре театры үшін «Ниок» атты театр мен әннің инновациялық қойылымын жасады. Содан кейін Фонтен «Театр дю Вье Коломбиеде» («Comme à la radio») көрсетілімін құраған еркін өлең мен прозадан тұратын бірқатар туындылар жазды, кейіннен ол осы аттас альбомға айналды. Чикагоның «Art Ensemble» тобымен бірге жазылған бұл альбом дәстүрлі француз әндерінен түбірлі жаңа бастауды білдіріп, әлемдік музыкаға алғашқы көпірлерді салды.
In 1963, she turned to singing and appeared in several Parisian theatres, interpreting her own works. In 1964, she opened for Barbara and George Brassens's show at the Bobino. Even so, she did not give up theatre. With Jacques Higelin and actor Rufus, she created the play Maman j'ai peur ("Mom I am afraid"), which played first at the Vieille Grille theatre, and then at the Théâtre des Champs Élysées. It met with such a critical and popular success that it stayed in Paris for more than two seasons and toured throughout Europe. In 1965 and then in 1968, she made two albums, one jazz and one avant pop, as well as two 45s with Jacques Higelin. In 1969, she began what would be a long collaboration with Kabyle musician Areski Belkacem. With Belkacem and in the company of Higelin, she conceived Niok, an innovative spectacle of theatre and song, for the Lucernaire theatre. Soon after, Fontaine wrote a series of works in free verse and prose which comprised the show Comme à la radio at the Théâtre du Vieux Colombier before being turned into an album of the same name. Recorded with the Art Ensemble of Chicago, this album marks a clean break with traditional French songs, building the first bridges to world music.
1969-1979 жылдар
Бриджит Фонтейн француз андеграундының маңызды тұлғасына айналды. Фонтейн жарты ондай альбомда, олардың көпшілігі тәуелсіз "Сарава" лейблы арқылы шығарылды, түрлі поэтикалық әлемдерді зерттеді. Ол ұйқастан бас тартып, кейде тікелей сөйлеуді пайдаланды, өте қарапайым құралдармен және көбінесе екі тректе, көңіл-күйіне қарай, өлім ("Dommage que tu sois mort"), өмір ("L’été, l’été"), бөтендік ("Comme à la radio"), ессіздік ("Ragilia"), махаббат ("Je t’aimerai"), әлеуметтік теңсіздік ("C’est normal"), жыныстар арасындағы теңсіздік ("Patriarcat") және нәсілдік дискриминация ("Y' a du lard") тақырыптарын қамтыған әндерді жазды. Дегенмен, ол өзін әжуалауды да білді ("L'Auberge (Révolution)"). "Поп", "фолк", "электро" және "әлемдік музыка" жанрларының арасында еркін ойнайтын Areski Fontaine дуэтінің "L'Incendie" және "Vous et Nous" альбомдары француз сахнасының жіктеуге келмейтін ең ерекше туындыларының қатарына жатады. Шамамен отыз жыл өткен соң, осы пластинкалардың (кейін CD форматта қайта жарық көрген) халықаралық аудиториясы Серж Генсбург пен Жан-Клод Ванньенің "Histoire de Melody Nelson" атты культ пластинкасымен шайқасады, әсіресе ағылшын тілді баспасөздерде "Sonic Youth" тобының мүшелері жасаған ыстық пікірлерінің арқасында.
Brigitte Fontaine became a major figure in the French underground. In a half dozen albums, the majority of which were released through the independent label Saravah, Fontaine explored different poetic worlds. She renounced the use of rhyme, and using talk over sometimes, she recorded, with very little means and often on two tracks, songs which addressed topics with humour or gravity, according to the mood, as various as death ("Dommage que tu sois mort"), life ("L’été, l’été"), alienation ("Comme à la radio"), madness ("Ragilia"), love ("Je t’aimerai"), social injustice ("C’est normal"), the inequality of the sexes ("Patriarcat") and racism ("Y' a du lard"). However, she also knew how to make light of herself ("L'Auberge (Révolution)"). Because they sail among pop, folk, electro and world music, the albums L'Incendie and Vous et Nous by the Areski Fontaine duo figure among the most unclassifiable records of the French scene. Almost thirty years later, the international audience of these LPs (since re edited for CD) is comparable to that of the cult record Histoire de Melody Nelson by Serge Gainsbourg and Jean Claude Vannier, notably due to the enthusiastic remarks made by members of the band Sonic Youth in the English speaking press.
1980-1990 жылдар
1980-жылдар Брижит Фонтейн мен оның серіктесі Арески Белкасем үшін музыкалық жағынан үнсіздік кезеңі болды. Ол жазу студиясынан қашықтап, өзін жазу және театрға арнады. Белсенділігін жоғалтпай, Квебек сахнасында өнер көрсетті, француз тілді елдердегі гастрольдік сапарында "Acte 2" пьесасын қойды, Парижде Жан Женедің "Les Bonnes" пьесасын сахналады, сондай-ақ "Paso doble" романы мен "Nouvelles de l’exil" әңгімелер жинағын жариялады. 1984 жылы ол "Les Filles d’aujourd’hui" синглын жазды. Токио және басқа да ірі жапон қалаларында концерттер бергеннен кейін, француз компаниясы оның "French corazon" альбомын таратуын шамамен бес жыл күтуге тура келді (1984 жылы жазылып, құрастырылған, бірақ Жапонияда 1988 жылы шықты). Комикстер суретшісі Оливия Теле Клевелдің режиссерлік жұмысымен түсірілген "Le Nougat" синглының видеосы француз телеарналарында көрсетіліп, әншінің 1993 жылы Батаклан театрында өткен концертімен басталган француз сахнасына қайта оралуына көрермендерді дайындады.
The 1980s were a period of silence, musically speaking, for Brigitte Fontaine and her partner Areski Belkacem. Far from the recording studio, she devoted herself to writing and the theatre. Always active, she appeared onstage in Quebec, she performed her play Acte 2 in a grand tour of the French speaking world, interpreted Les Bonnes by Jean Genet in Paris, and published a novel (Paso doble) as well as a collection of short stories (Nouvelles de l’exil). In 1984, she recorded a single ("Les Filles d’aujourd’hui"). After having given a series of concerts in Tokyo and other large Japanese cities, she had to wait about five years for a French company to distribute her new album French corazon (written and composed in 1984 but released in 1988 in Japan). Having been broadcast notably on French television, the video for the single "Le Nougat", directed by comics artist Olivia Tele Clavel, prepared the public for the big return of the singer to the French stage which commenced with a concert in 1993 at the Bataclan.
1990-2001 жылдар
1990 жылдары Брижит Фонтейн жаңа, электрлі музыкалық формаларды, әсіресе бұрынғыдан да электронды формаларды сынап, Бьорк және Massive Attack музыкалық әлемдеріне жақындады. Оның өлеңдері классикалық, өлең түріне қайта оралуды көрсетеді. 1995 жылы шыққан оның "Genre humain" альбомы үлкен жетістікке ие болды (жалпы халыққа қарағанда сыншылар тарапынан көбірек), "Conne" (Этьен Дахо продюсері), "La Femme à barbe" (Les Valentins продюсері) сияқты лирикалық атауларымен және "Il se mêle à tout ça" (Янн Кортелла мен Арески Белкасем продюсері) сияқты поэтикалық атауларымен көзге түсті. 1997 жылы ол жаңа романы "La Limonade bleue" жариялағанда, "Les Palaces" және оның "Ah que la vie est belle!" әнін жазды. Баспасөз тарапынан жоғары бағаланған альбом Арески Белкасем, Жак Хигелин және Ален Башунгтың қатысуымен толықтырылды.
In the 1990s, Brigitte Fontaine moved closer to the musical worlds of Björk and Massive Attack by testing new, more electric musical forms and, especially, more electronic forms than before. Her lyrics mark a return to a more classical, versified form. The release of her album Genre humain, in 1995, met with great success (more so on the part of the critics than the general public) with surprising titles like "Conne" (produced by Étienne Daho), lyric titles like "La Femme à barbe" (produced by Les Valentins), and poetic ones like "Il se mêle à tout ça" (produced by Yann Cortella and Areski Belkacem). In 1997, while she published a new novel (La Limonade bleue), she recorded Les Palaces and its landmark track "Ah que la vie est belle!". The album, very well received by the press, is enriched by the collaboration of Areski Belkacem, Jacques Higelin and Alain Bashung.
2001 жылдан қазіргі уақытқа дейін
Оның Kékéland (2001) және Rue Saint Louis en l'Île (2004) альбомдары Noir désir сияқты әртістермен беделді ынтымақтастықтардың арқасында табысқа ие болды (олармен ол L'Europe on des Visages des Figures атты 23 минуттық тректі бірлесіп жазды), Sonic Youth, Archie Shepp, M, Gotan Project, Zebda және т.б. 2005 жылы әдеттегі тобымен (сондай-ақ La Compagnie des musiques à ouïr тобымен) концерттер сериясын өткізгеннен кейін, ол La Bête curieuse атты жаңа романын жариялады, оның эротикалық атмосферасы оның он алтыншы альбомы Libido (2006) тональдығын болжады. Бұл жаңа альбом концерттерін жаңарып, оларға Тереза Авила, суфилер, Голливуд фильмдері және Мелоди Нельсон есімдері айтылған, жанды энергиямен толы "барокко 'н' ролл" атмосферасын сыйлады. 2006 жылдың қазан айында Фонтейн Лондонның Барбикан орталығында Джарвис Кокер, Badly Drawn Boy және басқа да британдық әртістермен бірге мифтік "Histoire de Melody Nelson" туындысының алғашқы ресми орындалуына қатысты. 2007 жылдың қаңтарында ол Ангулемдегі халықаралық комикс фестивалінде графикалық романдар авторы Блутчпен бірге сахнада пайда болды. 2007 жылдың 29 наурызында ол достары Jacno, Arthur H, Christophe, Anaïs, Jacques Higelin, Maya Barsony және Jean Claude Vannier қолдауымен Олимпиа концерт залына инвестиция жасады. Сәуір айында ол Printemps de Bourges музыка фестивалінде өнер көрсетті және Пьер Лапонте атты кебекоис жанкүйерінің "La Symphonie pastorale" дуэтіне арналған концертіне қатысты. Париждегі Сена өзеніндегі Pont des Arts көпірінің астында тоқтаған баржада қыркүйек айы бойы өткізілген жеке концерттерден кейін, Фонтейн Франция бойынша гастрольдік сапарға шықты. Концерттер арасында ол Оливия Руизбен бірге "Partir ou rester" атты жаңа синглді жазу үшін студияға барды, ол үшін ол өзі сөздерін жазды. 2008 жылдың ақпан айында ол "Фламмарионның саяхаттары" атты жаңа романын жариялады, ал Бенуа Мушар оның өмірі мен шығармашылығы туралы монография жазды ("Бригитт Фонтейн, ішкі/сыртқы"), ол Панама баспасында жарық көрді. Кейін 2009 жылдың күзінде Грейс Джонс пен Филипп Катеринамен бірлесіп жазылған Prohibition атты жаңа альбом шықты. Бұл жаңа туындының сөздері Бригитт Фонтейннің билікке қарсы саяси ұстанымына оралуын білдіреді. 2011 жылдың наурыз айында ол Ivor Guest продюсерлігімен жаңа альбом шығарды. Ол L'un n'empêche pas l'autre деп аталды және негізінен дуэттерден тұрады, олардың ішінде Grace Jones-пен бірлескен "Dancefloor" би трегі бар, ол Polydor компаниясы өздерінің ресми сайтына жүктеді. 2013 жылы ол өзінің соңғы альбомын шығарды, ол J'ai l'honneur d'être деп аталды. "Crazy Horse" әніне түсірілген бейнебаянды Энки Билал түсірді.
Her albums Kékéland (2001) and Rue Saint Louis en l'Île (2004) benefited from prestigious collaborations with artists such as Noir désir (with whom she also co wrote and recorded the 23 minute track L'Europe on des Visages des Figures), Sonic Youth, Archie Shepp, M , Gotan Project, Zebda, etc. In 2005, after having given a series of concerts with her usual band (but also with La Compagnie des musiques à ouïr), she published a new novel, La Bête curieuse, whose erotic ambiance somewhat foretold the tonality of her sixteenth album, Libido (2006). This new album renewed her concerts with a lively energy and gave them a very "baroque 'n' roll" ambiance, in which Teresa of Avila, Sufis, Hollywood films, and Melody Nelson are invoked. In October 2006, Fontaine appeared at the Barbican Centre in London along with Jarvis Cocker, Badly Drawn Boy and other English artists, for the first public interpretation of the mythic "Histoire de Melody Nelson". In January 2007, she appeared onstage with graphic novelist Blutch at the Angoulême International Comics Festival. On 29 March 2007, she invested in the Olympia music hall, supported by her friends Jacno, Arthur H, Christophe, Anaïs, Jacques Higelin, Maya Barsony and Jean Claude Vannier. In April, she played at the Printemps de Bourges music festival and participated in her Québécois admirer Pierre Lapointe's concert for a duo of "La Symphonie pastorale". After having given a series of intimate concerts all through September on a barge anchored under the Pont des Arts on the Seine river in Paris, Fontaine toured throughout France. Between two concerts, she went into the studio with Olivia Ruiz to record a new single, "Partir ou rester", for which she wrote the lyrics. In February 2008, she published a new novel, Travellings by Flammarion, while Benoît Mouchart wrote a monograph on her life and work("Brigitte Fontaine, intérieur/extérieur"), published by Panama. A new album titled Prohibition and produced by Ivor Guest including collaborations with Grace Jones and Philippe Katerine was subsequently released in the fall of 2009. The lyrics of this new work mark the return of Brigitte Fontaine to an anti authority political position. In March 2011 she released a new album, also produced by Ivor Guest. It is called L'un n'empêche pas l'autre, and consists primarily of duets, among others the dance track 'Dancefloor' with Grace Jones, which Polydor uploaded on their official site. In 2013, she released her latest album, named J'ai l'honneur d'être. The video for the first single "Crazy Horse" has been directed by Enki Bilal.