Далида: Француз әншісі мен актрисасының өмірі мен мансабы

Далида: Француз әншісі, актриса, Египетте туған. 140 млн-нан астам пластинка сатқан, "Bambino", "Paroles, paroles" сияқты хиттердің авторы. Биографиясы.

34 мин оқу

100%

Дереккөз: Dalida — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Француз әншісі және актрисасы (1933–1987)

Иоланда Кристина Джильотти (; 17 қаңтар 1933 – 3 мамыр 1987), кәсіби аты Далида, итальяндық ата-аналарынан Мысырда туған француз әншісі және актрисасы. Халықаралық мансапқа ие болған Далида бүкіл әлем бойынша 140 миллионнан астам пластинка сатқан. Оның ең танымал әндері: "Бамбино", "Гондольер", "Les enfants du Pirée", "Le temps des fleurs", "Darla dirladada", "J'attendrai", "Le jour où la pluie viendra", "Gigi l'amoroso", "Salama ya salama" және Ален Делонның сөздерімен орындалған "Paroles, paroles". Алғашқыда актриса болған ол 1955 жылы Ниази Мустафаның "Шыны мен темекі" фильмінде дебют жасады. Бір жылдан кейін, Barclay рекорд компаниясымен келісімшарт жасасқаннан кейін, Далида "Бамбино" әнімен әнші ретінде алғашқы табысына қол жеткізді. Содан кейін 1957 мен 1961 жылдар аралығында Франциядағы ең ірі пластинка сатушыға айналды. Оның музыкасы Еуропа мен Латын Америкасының көптеген елдерінде танымал болды. Ол Хулио Иглесиас, Шарль Азнавур, Джонни Мэтис және Петула Кларк сияқты әншілермен бірлесіп жұмыс істеді. Әншілік мансабымен қатар бірнеше фильмдерде түскен болса да, 1986 жылы шыққан Юсеф Шахиннің "Алтыншы күн" фильмімен киноға қайта оралды. Францияда фильм сыншылар тарапынан мақталып, коммерциялық сәтсіздікке ұшырады. Далида 1967 жылы өзіне қол жұмсаған серігі Луиджи Тенконың қайтысынан қатты күйзелді. Осыған қарамастан, ол мансабын жалғастырып, ағасы Орландомен бірге International Show атты рекорд лейблін құрды, жаңа музыка жазып, концерттер мен музыкалық жарыстарда өнер көрсетті. Көп жыл бойы депрессиямен күрескеннен кейін, Далида 1987 жылдың 3 мамырында есірткі дозасынан артық алып өзін-өзі өлтірді.

Балалық шағы Каирде

Далида 1933 жылғы 17 қаңтарда Египет Корольдігінің Каир қаласында Иоланда Кристина Джильотти болып дүниеге келді. Оның әкесі Пьетро Джильотти (1904–1945) және анасы Филомена Джузеппина (құрметті аты д’Альба; 1904–1971) Италияның Калабрия аймағындағы Серрастретта қаласында туған. Пьетро мектепте музыка оқып, таверналарда скрипка тартып, ал Джузеппина тігінші болған. Далида туғаннан бастап, итальяндық ата-анасының құқығымен (jus sanguinis) итальяндық азаматтығын алды. Туған жерінде жағдайларын жақсарта алмаған жас жұбайлар үйленген жылы Каирдің Шубра ауданына көшіп келді. Иоланданың ағасы Орландо (1930–1992) мен інісі Бруноның (1936) дүниеге келгеніне дейін Джильотти отбасы қалысқа қалып, қоғамда беделді болды. Джузеппинаның еңбегінен түскен табысқа қоса, Пьетро Каирдің Хедивиал опера театрында бірінші скрипкашы (primo violino) болғанда отбасының әлеуметтік жағдайы жақсарды, содан кейін олар екі қабатты үй сатып алды. Иоланда он айлық шамасында көзіне жұқпалы ауру жұқтырып, 40 күн бойы таңғыш таңды. Әкесі оны тыныштандыру үшін скрипкада ойнап, жұбатар әндер шырқады. Ол үш және бес жас аралығында көзіне операция жасады. Бастауыш мектепте көзілдірік тағып жүргенде оны мазақтағандықтан, кейін былай деп есіне алды: «Мен одан шаршадым, көзілдірік кигеннен гөрі әлемді бүркіт көргенді жақсы көретінмін, сондықтан оларды терезеден лақтырып жібердім». Иоланда Шубраның солтүстігінде орналасқан итальяндық католик мектебі – Scuola Tecnica Commerciale Maria Ausiliatrice-те оқыды. 1940 жылы одақтас күштері оның әкесі мен басқа итальяндықтарды олар тұратын ауданнан Каир маңындағы шөлдегі Файед тұтқын лагеріне алып кетті. 1944 жылы Пьетро босатылып, үйіне мүлдем басқа адам болып оралды, соншалықты қатыгез болды ki Иоланда мен көрші балалар одан қорқып, сақтықтанды. Кейін ол былай деп есіне алды: «Ол мені ұрғанда, әсіресе анам мен бауырларымды ұрғанда, мен оны жек көрдім. Оның өлімін тіледім, ол да өлді». Пьетро 1945 жылы ми абсцесінен қайтыс болғанда Иоланда он екі жаста болды.

Модельдік, актерлік

Жасөспірім шағында Иоланда ағасының жергілікті кинотеатрдың проекционист ретінде жұмыс істегеніне байланысты актерлік өнерге қызығушылық танытты және семестр соңында мектептегі қойылымдарға жиі қатысты. 1951 жылы бітіріп, сол жылы фармацевтикалық компанияда мәтін теруші болып жұмыс істей бастады. Ол отбасына қаржылай көмек көрсету үшін жұмыс істеуге міндетті болғанымен, Иоланданың актерлік амбициялары әлі де болды. Біраз уақыттан кейін, жақын досы Миранда оны Мисс Ондайнге, Каирдегі шағын сұлулық сайысына қатысуға шақырды, ол тек көңіл көтеру үшін және анасы білмейтіндей болса ғана қатысатындығына сендірілді. Иоланда күтпеген жерден екінші орынды алса, Миранда екінші орынға ие болды, олардың суреттері Le journal d'Égypte және Le progrès égyptien газеттерінде жарияланды. Келесі күні анасы оның шашын күшпен қысқа қырқып тастады. Ақырында анасы кешіріп, Иоланда жұмысын тастап, Каирдегі Donna сән үйі үшін модель болып жұмыс істеуге кірісті. Үш египеттік кинорежиссер Иоланданы өз фильмдеріне шақырды; Марко де Гастине оны "Тутанхамонның маскасы" (1954) фильміне алды, ал Ниази Мостафа оны "Шыны мен темекі" (1954) фильміндегі қосалқы рөлге бекітті, афишаларда ол жаңа сахналық атымен – Далила ретінде пайда болды, себебі ол 1968 жылы түсіндіргендей, "бұл Египетте жиі кездесетін есім және маған қатты ұнады".

Парижге көшіру және шешуші 421-ге шақ ойыны

1954 жылы 25 желтоқсанда Далила Египеттен Париже кетті. Оның алғашқы тұрағы Гастинаның досы, импресарио Видальдің пәтеріндегі бөлме болды. Ол бірнеше режиссермен кездесіп, кино рөлдеріне кастингтен өтті, бірақ әрқашан сәтсіздікке ұшырады. Видал оны кішкентайрақ пәтерге көшірді, онда оның алғашқы көршісі Ален Делон болды (сол кезде ол кең жұртшылыққа таныс емес), олармен ол қысқа ғана қарым-қатынаста болды. 1955 жыл бойында актерлік жұмыс табудағы қиындықтар Далиланың ән айтуға тырысуына әкелді. Видал оны досы және профессоры Роланд Бергермен таныстырды, ол оған аптасына жеті күн, төмен бағамен ән сабақтарын беруге келісті. Ол қатал болды және жиі айқайлап, ал Далила одан да қатты жауап қайыратын. Сабақтары кейде оның есікті жауып кете беруімен аяқталар еді, бірақ ол әрқашан келесі күні қайта оралатын. Оның прогресін көріп, Бергер оған Елисей алаңындағы Le Drap d'Or кабаресінде өнер көрсетуге мүмкіндік берді, онда оны басқа кабаре директоры Жак Паоли, La Villa d'Este байқап қалды. Паоли оны танымал болған бірқатар қойылымдарға шақырды, соның арқасында Далила Франциядағы жұртшылықтың назарына ілікті, олардың ішінде Olympia директоры Бруно Кокватрикс болды, ол оны өзінің ән байқауына, Les Numéros 1 de demain қатысуға шақырды. Кейінірек Кокватрикс: «Оның дауысы түстің және дыбыстың толы, және еркектерге ұнайтын барлық нәрсе бар: нәзіктік, сезімталдық және құштарлық» деді. Далила сондай-ақ жазушы және сценарист Альфред Маршанның назарына ілікті, ол оның есімін Далидаға өзгертуге кеңес берді: «Сенің псевдонимің Самсон мен Далила фильміне тым ұқсайды және бұл танымалдығыңды арттыруға көмектеспейді. Неге екінші ‘l’ әрпін ‘d’ әрпімен алмастырмасқа? Құдай Әке сияқты?» Ол бұл ұсынысты дереу қабылдады. 1956 жылдың 9 сәуірінде Далида Les Numéros 1 de demain ән байқауына қатысып, Etrangère au Paradis әнін орындады. Байқаудан бұрын, Франциядағы ең ірі жазба компаниясының иесі Эдди Баркли және жаңадан құрылған Europe n°1 радиостанциясының көркемдік директоры Люсьен Морис Bar Romain-де (қазіргі Petit Olympia) кездесіп, сол кешке не істеу керектігін талқылады. Баркли фильм көруді қаласа, Морис Париждегі ең үлкен зал – Olympia залында өтетін ән байқауына баруды жөн көрді. Олар келіспеушілікті 421 ойыны арқылы шешті, онда Морис жеңіске жетті. Досы Кокватрикспен бірге олар Далиданың байқауда жеңіске жеткеніне қатты таң қалды және онымен кездесуді ұйымдастырды. Бұл оқиға кейіннен биофильмдер мен кітаптарда бейнеленді және Далиданың мансабы үшін шешуші сәт ретінде қарастырылды. Үш ер адам оның мансабын бастауға үлкен үлес қосты.

On 25 December 1954, Dalila left Egypt for Paris. Her first residence was a room in an apartment of Gastyne's friend, the impresario Vidal. She met with a number of directors, auditioned for movie roles, but failed each time. Vidal relocated her to a smaller apartment where her first neighbour was Alain Delon (then still unknown to the wider public), with whom she had a brief relationship. Dalila's difficulty in finding acting work throughout 1955, led her to try singing. Vidal introduced her to Roland Berger, a friend and professor who agreed to give her singing lessons seven days per week at a low price. He was strict and used to yell, with Dalila responding even more loudly. Their lessons sometimes ended with her slamming the door, but she always returned the next day. Seeing her progress, Berger arranged for her to perform in the cabaret Le Drap d'Or on Champs Élysées, where she was spotted by Jacques Paoli, the director of another cabaret, La Villa d'Este. Paoli engaged her for a series of performances that proved popular, and Dalila received her first attention of the public in France among which was Bruno Coquatrix, the director of Olympia, who invited her to perform at his singing contest Les Numéros 1 de demain. In future years, Coquatrix said: "[H]er voice is full of colour and volume, and has all that men love: gentleness, sensuality and eroticism." Dalila was also spotted by author and screenwriter Alfred Marchand, who advised to change her name to Dalida: "Your pseudonym resembles too much the movie Samson and Delilah and it won't help to boost your popularity. Why don't you replace the second 'l' with a 'd', like God the father?" She immediately accepted the change. On 9 April 1956, Dalida participated in the singing contest Les Numéros 1 de demain, performing Etrangère au Paradis. Prior to the competition, Eddie Barclay, owner of the largest recording house in France, Barclay, and Lucien Morisse, artistic director of the newly established radio station Europe n°1, met in Bar Romain (now Petit Olympia) and discussed what to do that evening. Barclay wanted to watch a film, whereas Morisse wanted to attend the singing competition, which was being held at Olympia Hall, then the largest venue in Paris. They settled their disagreement by playing 421, a dice game, which Morisse won. Together with their friend Coquatrix, they were greatly impressed after Dalida won the contest, and arranged a meeting with her. That event was later perpetuated in biopics and books, and became regarded as fateful for Dalida's career. The three men went on to play a large part in launching her career.

Бамбиномен алғашқы келісімшарт және бірден табысқа қол жеткізу

"Келер күнгі жұлдыздар" қойылымынан кейін Люсьен Далидаға визиткасын берді, оны кеңсесінде мүмкіндігінше ертерек кездесуге шақырды, ол оны ойланбастан қабылдады. Бірнеше күннен кейін, Франсуа I көшесіндегі 26-ғимараттың екінші қабатында, ол Амалия Родригестің "Barco Negro" әнін орындады, а капелла жолдарын ырғақтап, Морисстің үстелінің бір бұрышына саусақтарымен соқты. Оның әңгімелесіп отырғаны көрінетін қанағатпен, Эдди Барклейдің алдындағы жаңа сынаққа дайындалу үшін ұсақ кемшіліктерді түзетуді талап етті. 1956 жылдың 2 мамырында Барклей кеңсесінде, Мадрид көшесі, 20 мекенжайында Далида бір жылға жаңаруға болатын келісімшартқа қол қойды, рекордтық сатудан шағын үлес алып, күтілетін табысқа жеткен жағдайда оны арттыруға уәде берді. Морис радио арқылы насихаттаумен айналысса, Кокватикс жаңалықтарды қамтитын стратегия жасады. Ол оны бірқатар концерттер арқылы насихаттауды жоспарлады, оның ішінде Олимпиададағы екі концерт, Бобинодағы екі апталық қойылым және провинциялар бойынша гастрольдік сапар. Оның алғашқы "Madona" әні маусым айында жазылды және тамыз айында үш әнмен бірге EP форматында жарық көрді. "Мадонна" 1956 жылдың 28 тамызында Radio Europe n°1 арнасында ойнатылды, бұл Далиданың радиодағы алғашқы пайда болуы болды. Бұл жазба жеткілікті сәттілікке жетті және бір айдан кейін "Le Torrent" атты екінші EP шықты, ол да ынталандыратын қарсы алуға ие болды. Далида 1956 жылдың соңына дейін тікелей эфирде өнер көрсетуін жалғастырды, ал оның промоутерлері оны жұлдызға айналдыратын әнді жасау үшін жұмыс істеді. Морис лирик Жак Ларюдан жақында өткен V Неаполь фестивалінің жеңімпазы болған "Guaglione" әнінің француз тіліндегі нұсқасын жазуды сұрады, ол "Bambino" болады. Альбом дереу "Bambino" атты үшінші EP-мен бірге шықты. 1957 жылдың қаңтарында жетінші орынға шыққаннан кейін, "Bambino" көшбасшылыққа ие болды және Франция, Бельгия, Канада және Швейцарияда 1950-ші жылдардың ең көп сатылған және ең сүйікті поп-стандарттарының біріне айналды. Ән Дорис Дейдің "Whatever Will Be, Will Be" әнін француз тіліндегі хит-парадтың төбесінен ығыстырғанда, әйелдер Далиданың макияжына еліктей бастады, нәтижесінде Rimmel өнімдерінің сатуы күрт өсті, ал ерлер оның талантын, сезімталдығын және тартымдылығын байқады. Содан кейін Кокватикс оны "әндердің алғашқы секс-символы" деп атады. "Bambino" Далиданың бірінші номері болды және 1957 жылы ол әлем тарихындағы ең ұзақ сақталып тұрған номерге айналды, қатарынан 39 аптаға созылды, бұл рекорд әлі де сақталып тұр. Ол Далиданы бірден жұлдызға айналдырды және оған алғашқы алтын дискіні сыйлады, мұндай награданы әйел алғаш рет 1957 жылдың 19 қыркүйегінде 300,000 данадан астам сатылғаны үшін алды. 1957 жылдың басында оны насихаттап, Далида алғаш рет теледидарда пайда болды және оның келісімшарты дереу төрт жылға ұзартылды. Содан кейін ол журналистен алғашқы сынды естіді: "Сахнада Далида сұлулық пен жылулықпен көзге түседі, өте қарапайымдылықпен ұсынылған".

After the performance in Les Numéros 1 de demain, Lucien handed Dalida his card to meet in his office as soon as possible, which she accepted without hesitation. A few days later, on the second floor of the building at 26 rue François ler, she performed "Barco Negro", a recent hit by Amália Rodrigues, humming the a cappella verses and tapping the fingertips on a corner of Morisse's desk. Visibly satisfied, his interlocutor demanded more work on mini flaws, for a new audition in front of Eddie Barclay in person. On 2 May 1956 in Barclay's office at 20, Rue de Madrid, Dalida signed a renewable one year contract, with a modest percentage on record sales, with the promise of increasing it if the expected success was accomplished. While Morisse was responsible for radio promotion, Coquatrix had developed a strategy to grab the headlines. He planned to promote her through a series of concerts, including two concerts at the Olympia, two weeks in Bobino, and a tour of the provinces. Her first song "Madona" was recorded in June and was first released in August on EP with three other songs. "Madona" was played on 28 August 1956 on Radio Europe n°1, which was Dalida's first radio appearance. The record achieved sufficient success and was followed by second EP, Le Torrent, a month later, which received an equally encouraging welcome. Dalida continued performing live throughout the latter part of 1956, while her promoters worked on developing a song that would make her a star; Morisse asked lyricist Jacques Larue to write a French language version of "Guaglione", the winning song of recent fifth Festival di Napoli, which would become Bambino. The album was immediately followed with a third EP titled "Bambino". After debuting at number seven in January 1957, Bambino reached number one and went on to become the biggest selling and one of the most beloved pop standard hits of the 1950s in France, Belgium, Canada and Switzerland. As the song knocked Doris Day's "Whatever Will Be, Will Be" off the top of the French charts, women began to emulate Dalida's makeup, resulting in the explosion of Rimmel sales, while the men saw in her a talent, sensuality and sexiness. Coquatrix then named her "the first sex symbol of the song". "Bambino" was Dalida's first number one hit, and through 1957 it became the longest running number one in the world history, with a total of 39 consecutive weeks, still holding a record. It made Dalida an overnight star and gained her first gold disc, the very first time such an award had been received by a woman, on 19 September 1957 for sales of over 300,000. Promoting it in early 1957, Dalida also made her first TV appearance, and her contract was immediately extended for four years. Then she also received her first criticism from a journalist: "On stage, Dalida appears in beauty and warmth, highlighted by a presentation of extreme sobriety."

Олимпиададағы алғашқы концерт, Гондольермен жаңа жетістік, гастрольдер және киноға қайта оралу

1957 жылдың 27 ақпанындағы түні Далида Олимпиададағы алғашқы концертін Шарль Азнавурдың өнернамасының ашылуы ретінде өткізіп, көптеген көрермендердің ризалығын алды. Содан кейін, сәуір айында ол Боббинодағы екі апталық сәтті концерттер сериясын өткізді, ал жазда әйел әртісіне арналған алғашқы жанкүйерлер клубы құрылды. Тікелей өнер көрсетулерінің арасында 1957 жылға дейін «Bambino» әнінің ұзақ сәттілігіне «Miguel» және «Tu n'as pas très bon caractère» сияқты жаңа жазбалар ілесіп, ақпан айында Францияда «Bambino» әнінің орнын басып, бірінші орынға ие болды. Далида қыркүйек айында Гилберт Беконың өнернамасының ашылуы ретінде Олимпиадаға оралды, онда жаңадан жаңартылған Олимпиада алғаш рет қызыл неондық фасад тақтасымен пайда болды. Залдың болашақ символы Беко мен Далида – олар осы залда алғашқы есімдері болды. Сол жерде екінші сәттілік алғаннан кейін, Далида өзінің екінші альбомын – «Мигель» шығарды және қазан айының ортасында студияға оралып, өзінің ескі хиттерінің біріне айналған «Histoire d'un amour» әнін жазды. Алғашқы ондыққа сегіз ай бойы кіріп, Далидаға екінші алтын дискіні сыйлады. Далиданың экзотикамен тәжірибесі 1957 жылы Рождествода шыққан «Gondolier» әнімен аяқталды. Экзотикалық әнге арналған телешоуда Далида гондолада жүзіп бара жатқанда, оның киімінің иық белдігі түсіп қалды. 1970 жылдары бейнежазбаның қайта пайда болуы осы сәтті ерекшелендірді, және көпшілік оны Далиданың қоғамның консервативті уақытында теледидарда мұндай нәрсе жасауға батылдығы үшін әйгілі деп санай бастады. Дегенмен, «Gondolier» француз және канадалық хит-парадтарда төрт ай бойы бірінші орында тұрды, шамамен бір жыл бойы үздік жиырмалыққа кірді және «Bambino» әнінен кейінгі ең үлкен хиті болды. Содан кейін Далида Францияда, Бельгияда және Люксембургте жиі өнер көрсетуге кірісті. 1958 жылдың сәуір айының соңында радио бағдарламашысы Париждегі Барклидің Хош студиясында Далиданың «Dans le bleu du ciel bleu» әнін жазғанын естіді. Бірден жазбаның көшірмесін сұрап, оны эфирге жіберді, радиостанцияға дискінің нөмірі мен қашан қолжетімді болатыны туралы сұраулармен хабарласып толысты. «Gondolier» әнін Францияда бірінші орынға ауыстырған Далида Франциядағы үздік ондыққа бір мезгілде бес әннің кіргені туралы рекордты жаңартты. Мұнан кейін ол RMC-нің жыл әншісі сыйлығын алды, оны алты жыл қатарынан жеңіп алды. Маусым айында ол өзінің алғашқы «TDF avec Dalida 58» турнесіне (Далидамен Франция туры) аттанды; 1958 жылғы Франция турының сахналық қаласындағы күнделікті өнер көрсетуі, ол алдағы онжылдықтарда бірнеше рет қайталанды. Содан кейін ол жаз бойы Алжирде де өнер көрсетіп, Алжир соғысында күрескен француз солдаттарының рухын көтеріп, Франция мен Бельгияда жаңа галалар сериясын өткізді, олар екі сағаттық автограф берумен аяқталды. Сол жазда Далида өзінің үшінші альбомын – «Gondolier» шығарды, сондай-ақ «Je pars», «Aïe mon cœur» және «Les Gitans» сияқты бірнеше жаңа ән жазды; барлық сату табыстары Далидаға алтын дискіні сыйлады. «Je pars» әнімен Далида француз рок-н-ролын бастады, сонымен қатар шетелдік рок-артистердің нарыққа кіруіне жол ашты, мысалы, Пол Анка. 1958 жылдың соңында Далида төрт жылдан кейін алғашқы рет экрандағы рөлін ойнауға оралды, «Rapt au deuxième bureau» фильмінде әнші тыңшы рөлін ойнады. Бірнеше айдан кейін ол Эдди Барклеймен бірге «Brigade des mœurs» фильмінде өзінің рөлінде пайда болды. Бұл екі B фильмі оның «Inconnue mon amour», «L'amour chante» және «Aime moi» атты үш әнін жарнамалау үшін де пайдаланылды және олар 1958 жылдың қыркүйегінде және 1959 жылдың наурыз айында жарық көрді. 9 қазанда ол тағы да Боббинода өнер көрсетті, бұл жолы үш апта бойы бас орындаушы ретінде, онда ол өзінің соңғы релиздерін – «Du moment qu'on s'aime» әнін таныстырды, ол сол аптада жарнамаларда ең жоғары орынға жетті, сондай-ақ «Come prima» әнін орындады. 1959 жылдың қаңтарында жарнамалар тізімінде бірінші орынға шығып, қыс бойы сол жерде қалды, «Come prima» Франция мен Бельгияның ең үздік мерекелік хиті болды, өйткені Далида оны Рождестволық тақырыптағы телешоуда таныстырды. 2 наурызда ақпарат министрі Ив Монтанмен бірге оған Франциядағы ең танымал әншіге арналған Францияның ең беделді музыкалық сыйлығы – «Bravos du music hall» сыйлығын берді. Жаз бойы ол өзінің «Ne joue pas» және «C'est ça l'amour» әндерін фламанд тілінде «Speel niet met m'n hart» және «Ik zing amore» деп қайталады, бұл оның мансабында фламанд тілінде ән айтқан жалғыз рет болды. 1959 жылдың 28 қыркүйегінде Берлиндегі кинофестивальдің жабылу кешінде оған RTL Германиядағы жылдың ең көп сатылған музыкалық әртісі үшін «Goldener Löwe» сыйлығын табыс етті және «Am Tag als der Regen kam» әнінің әуенімен фанфарамен құттықтады. 1959 жылдың 23 қыркүйегінде Далида Париждің «Théâtre de l'Étoile» театрында үш апталық сәтті өнер көрсетуін өткізді, онда оның Франциядағы жұмырғақтарда ең көп тыңдалған әртіс ретінде танылуына орай театрға жұмырғақ орнатылды. Жыл соңына қарай ол өзінің бесінші және алтыншы альбомдарын – «Le disque d'or de Dalida» және «Love in Portofino» шығарды және барлығы үш жарым миллион дискіні сатты, бұл барлық еуропалық әртістер арасында ең жоғары көрсеткіш болды.

On the night of 27 February 1957, Dalida held her first concert at the Olympia, as the opening act for Charles Aznavour, and was widely applauded. Then, in April, she performed in a successful two week series of concerts at Bobino, and in the summer a fan club was established, the first such club to be devoted to a female artist. Among live performances, the prolonged success of Bambino through 1957 was followed with new recordings like Miguel, and Tu n'as pas très bon caractère that eventually replaced Bambino as number one in France in October. Dalida came back to Olympia in September as opening act for Gilbert Bécaud, when the newly renovated Olympia appeared for first time with the red neon facade sign. The future iconic symbol of the hall, Bécaud and Dalida became the first two names to appear in it. After her second success there, Dalida released her second album Miguel and returned to studio in mid October to record, what was to become one of her old standards, Histoire d'un amour. Staying in top ten for eight months, it earned Dalida her a second gold disc. Dalida's experimenting with exotica resulted with "Gondolier", released over Christmas in 1957. For the exotica song with accentuated vocals, Dalida delivered a TV appearance where, while sailing the imaginary gondola, her dress' shoulder strap fell down. The reappearances of the video in the 1970s made the moment notable, and public started considering it iconic as Dalida dared to do such thing on television during conventional times of society. Nevertheless, "Gondolier" debuted at number one on both French and Canadian charts where it spent four months, remained in top twenty for almost a year and became her biggest hit since "Bambino". Then Dalida also started to perform more frequently in France, Belgium and Luxembourg. By the end of April 1958, a radio programmer heard Dalida recording "Dans le bleu du ciel bleu" in Barclay's Hoche studios in Paris. Immediately asking for a copy of the tape and passing it on the antenna, the radio station was flocked with phone calls of people asking for the number of the disc and when would it be available. As the song replaced "Gondolier" as number one in France, Dalida scored a still running chart record of France of five songs simultaneously in the top ten. It was followed by her receipt of RMC's singer of the year award, which she went on to win for six consecutive years. In June she embarked upon her first "TDF avec Dalida 58" tour (Tour de France with Dalida); a daily appearance in the stage city of the 1958 Tour de France, which she repeated several time in future decades. Then she also performed in Algiers during summer, supporting the morale of French soldiers fighting the Algerian War, and held a new series of galas in France and Belgium that ended regularly with two hours of autograph signing. During that summer Dalida released her third album Gondolier, and also recorded several new songs like "Je pars", "Aïe mon cœur" and "Les Gitans"; all sales successes each earning Dalida a gold disc. With Je pars, Dalida started French rock 'n' roll and also paved the way for foreign rock artists to enter the market, like Paul Anka. In late 1958, Dalida returned to film for her first on screen role in four years, playing supporting role of singer spy in the mystery film Rapt au deuxième bureau. A few months later, she appeared alongside Eddie Barclay in Brigade des mœurs, both starring as themselves. These two B movies were also used for promotion of her three songs "Inconnue mon amour", "L'amour chante", and "Aime moi", and were released in September 1958 and March 1959, respectively. On 9 October, she again performed at Bobino, this time for three weeks as the headline performer, where she promoted her latest releases "Du moment qu'on s'aime", that peaked the charts same week, and "Come prima". Topping charts in January 1959, where it remained during most of winter, "Come prima" proved to be an ultimate holiday hit of France and Belgium, as Dalida could be seen promoting it on a Christmas themed television set. On 2 March, Minister of informations awarded her, alongside Yves Montand, with the Bravos du music hall, the most prestigious music award in France, for the most popular singer in France. During the summer, she covered her own recordings "Ne joue pas" and "C'est ça l'amore" in Flemish as "Speel niet met m'n hart" and "Ik zing amore", respectively, the only time in her career she sang in Flemish. During the closing night of the Berlin Film Festival on 28 September 1959, she was presented with a Goldener Löwe award by RTL, for the best selling musical artist of the year in Germany, and saluted with fanfare playing "Am Tag als der Regen kam" verses. On 23 September 1959, Dalida sang in a successful three week run at Parisian Théâtre de l'Étoile, where a jukebox was installed in recognition of her being named Mademoiselle Jukebox, the most listened to artist on jukeboxes in France. By the end of the year, she released her fifth and sixth albums; Le disque d'or de Dalida and Love in Portofino, and had already sold three and a half million records, highest among all European artists.

"Les enfants du Pirée" және "Itsi Bitsi petit bikini"; yé-yé-ге ауысу және Олимпиада концерті

1960 жылы Далида "T'aimer follement" әнімен дебют жасады, ол ақпан айында Франция мен Бельгияда хит-парадтардың басын иеленді. Содан кейін ол алғашқы әлемдік гастрольдік сапарына шықты және сәуір айында "Romantica" әнімен тағы да хит-парадтардың төбесіне көтерілді. Жылдың үшінші жаңа әні "Les enfants du Pirée" Далидаға үлкен коммерциялық табыс әкелді, ол "Am Tag als der Regen kam" әнінен кейін оның екінші ірі халықаралық хиті болды. Ол алты еуропалық елде және Канадада бірінші орынға ие болды, ал үш елінде хит-парадтардың басына шықты. 1960 жылдың маусымында француз хит-парадтарының басында тұрғаннан кейін, ол 20 апта бойы сол орында қалды, француз әншісінің халықаралық деңгейде миллионнан астам дана сатылған алғашқы әніне айналды және осыдан кейін "tube de l'été" (жазғы хит) деген сөз туды. Ол екінші рет Италияның "Oscar di Popolarità" және "Lupo d'Oro" сыйлықтарын жеңіп алды. Далида өзінің имиджін сақтап қалу үшін күрт өзгеріс жасауы керектігін түсінген соң, қыркүйек айында АҚШ-тағы "Itsi bitsi petit bikini" хитін орындады. Бүгінде оның визиттік карточкасы болған бұл ән Франциядағы алғашқы үлкен yé-yé хитіне айналды және "tube de l'été" атағын екінші рет алып, "Les enfants du Pirée" әнін хит-парадтардың басынан ығыстырды. Франциядағы жетекші әнші мәртебесін бекіте отырып, "Itsi bitsi petit bikini" Далиданы жас жанкүйерлердің жаңа буынымен таныстырды. Батыс Еуропа мен Канадада хит-парадтардың басында болған бұл ән оның миллионнан астам дана сатылған екінші альбомы болды және оның он үшінші алтын дискісіне ие болды. Содан кейін Далида бір жылдық әлемдік гастрольді аяқтады, Еуропа елдерінде, Канадада және бірнеше араб мемлекеттерінде өнер көрсетті. Желтоқсан айында ол француз тіліндегі төрт ең танымал мерекелік әнді жинаған "Joyeux Noël" атты EP-ді шығарды, ал Жаңа жылдық Réveillon de Paris шоуы алты миллионға жуық көрерменмен теледидар көрермендерінің рекордын жаңартты. Оған басқа музыканттармен бірге Эдит Пиаф та құттықтады, ол оған: "Сен де мен сияқты жеңімпазсың. Меннен кейін сен боласың" деді. Сондай-ақ, ол "Dalida internationale" және "Loin de moi" атты екі альбом шығарды. Италияда көктемде Далида режиссер Джорджио Симонеллимен келісімшарт жасасты және басты рөлді ойнаған алғашқы фильмімен кино мансабын жаңартты. Алғашында итальяндық "Che femmina e che dollari!" фильмі француз көрермендері үшін "Parlez moi d'amour" деп қайта аталды, бұл әннің бірімен сәйкес келеді. Фильмде Далиданың тағы бірнеше жазбалары, соның ішінде өлімнен кейін шыққан "Ho trovato la felicità" әні де бар. Оның бұрынғы фильмдерінен айырмашылығы, "Che femmina e che dollari!" коммерциялық сәтсіздікке ұшырамады, өйткені орташа табысы төмен бюджеттен асып түсті. Рихойт былай деп сипаттады: "60-шы жылдардың басындағы оның келбетін бекітеді, өйткені бұл оның алғашқы түсті фильмі, Далиданың өзімен бірге алып жүретін және экранға жеткізетін барлық күші мен актерлік әлеуеті айқын көрінеді". "La Leçon de Twist" әнінен кейін "Achète moi un Juke box" атты осы жанрдағы тағы бір хиті шықты. Әннің мәтіні: "Әке, маған музыкалық аспап сатып бер, Элвис Пресли, Les Chaussettes Noires және Джонни Холлидейді тыңдайын. Ал Далида? Бірақ ол мұнда не істеп жүр, олар әлі де оны тыңдап жатыр ма?" Далида Франциядағы қазіргі жағдайға қатысты әзілдеді, онда жастар жас әншілерге құмар болды, бірақ ол yé-yé кезеңінде де табысқа жеткен. Дегенмен, жаз айында бұл ән екі апта бойы бірінші орында тұрды. Жыл соңында осы аттас альбом шықты. Делида 1961 жылы "Loin de moi" әні үшін алғашқы скопитонын түсіргенімен, барлық жаңадан келген yé-yé әншілерінен кейін музыкалық бейнелердің тізбегін бастады, оның ең жақсы сын және коммерциялық түрде қабылданған скопитоны 1962 жылдың қыркүйегінде "Le jour le plus long" әні үшін жазылды, онда ол 1944 жылдың 6 маусымында Нормандияға одақтастардың қонған күніне құрмет көрсетті. 1963 жылдың қаңтарында Кортина-д'Ампеццода Далида Еуропаның музыкалық қораптарында ең көп тыңдалған суретші үшін "Oscar Mondiale del Successo dei Juke Box" сыйлығын алды. Сол айдың соңында ол yé-yé стилінен бас тартып, Бен Э. Кингтің "Stand by Me" әнін "Tu croiras" деп орындады, содан кейін "Le jour du retour" сияқты Канадада жазғы хит болған және Аргентинада екінші орынға ие болған, бес тілде жазылған "Eux" сияқты көңіл көтеруші әндер тізбегі жасады. "Eux" әні 1963 жылы француз суретшісінің ең көп халықаралық сатылымға ие болғандығы үшін "Oscar mondial du success du disque" сыйлығымен марапатталды, ал Далида оның он төртінші студиялық альбомын осылай атады. Бұл оқиға бұқаралық ақпарат құралдарында үлкен жарияланған үш апталық резиденция үшін көбірек назар аударды. Теледидар арқылы кіреберіс алдындағы көпшілікке қатысты хабар көрсетіліп жатқанда, бір жасөспірім жанкүйер: "Біз оның [Далиданың] пайда болуын күте алмаймыз, бір сағаттан бері айқайлап тұрмыз, атмосфера өте қызығушылық тудырады", деді, сонда тілші камераға бұрылып: "Барлық Париж [шеруге] келді, тек Олимпия алдында 2000-ға жуық адам көшеде күтіп тұр" деді. "Amore scusami" хитінен кейін 17 қыркүйекте осы аттас альбом шықты. Далида 1956 жылғы дебютінен бері 10 миллионнан астам пластинка сатқаны үшін платиналық дискімен марапатталды. Бұл музыка индустриясында алғаш рет "платиналық дискі" термині қолданылған жағдай болды. Бөлімнің B жағы "La sainte totoche" әні Шарль Азнавур жазған және шығарған, Түркияда алтыншы орынға ие болды және беделді "Lettres françaises" сыншысы "Sainte Totoche күнтізбеге енді" деп жазды, өйткені ол "әйелдері күйеулерінен ұмытылған" бейнелейді. Ертесі күні Далида оның құрметіне құрылған "Dalida Song Contest" жеңімпазы Джулиана Браунға сыйлық берді. 24 сәуірде IFOP жүргізген сауалнама бойынша Далида онжылдықтың сүйікті француз әншісі деп танылды, Эдит Пиафтан озып кетті.

Dalida debuted 1960 with "T'aimer follement", a chart topper in France and Belgium in February. Then she embarked upon her first world tour and reached top of the charts again, with "Romantica" in April. The third release of the year "Les enfants du Pirée" brought Dalida huge commercial success becoming her second big international hit after "Am Tag als der Regen kam". It reached top two in six European countries and Canada, topping charts in three of them. After its debut atop of French charts in June 1960, where it remained for 20 weeks, it became the first song by a French singer to sell over one million copies internationally, and the tube de l'été expression was invented after it. The success was followed with her second win of Italian awards Oscar di Popolarità and a Lupo d'Oro for the best selling musical artist of the year. As Dalida realized that she had to make a drastic change to retain her image, in September she covered the US hit "Itsi bitsi petit bikini". Today one of her signature songs, it became the first big yé yé hit in France and received the title of second tube de l'été, displacing "Les enfants du Pirée" from top of charts. Securing her position of a lead singer in France, "Itsi bitsi petit bikini" introduced Dalida to a whole new generation of young fans. Topping charts across Western Europe and in Canada, the record was also her second one to sell over a million and gained her thirteenth golden disc. Dalida then completed a year long world tour, performing in countries across Europe, in Canada and several Arab states. In December, she issued EP "Joyeux Noël" collecting four best known holiday carols in French, and with New Year's show Réveillon de Paris breaking the record of TV audience with nearly six million spectators. Among other musicians who attended, she was congratulated by Édith Piaf, who told her: "You are a winner, like me. After me, it will be you." She also issued two albums Dalida internationale and Loin de moi. During spring in Italy, Dalida signed with film director Giorgio Simonelli and revived her film career with the first film in which she plays the main role. Originally filmed as Italian movie Che femmina e che dollari!, it was revoiced and retitled for French audience as "Parlez moi d'amour", after one of tracking songs. The movie also features several other recordings by Dalida, including posthumously released "Ho trovato la felicità". Contrary to her other previous movies, Che femmina e che dollari! was not a commercial failure as the moderate gross eventually surpassed the low budget. Rihoit described: "sealing her appearance of the early 60's, since it is also her first color film, all the power and acting potential that Dalida carries in herself and transmits to the screen is clearly visible". "La Leçon de Twist" was followed with another success of the same genre "Achète moi un Juke box". With lyrics; "Oh dad, buy me a jukebox, to listen to Elvis Presley, Les Chaussettes Noires, and Johnny Halliday. And Dalida? But what is she doing here, they still listen to her? ", Dalida joked on her own account referring to the current situation in France where the youth was fond of young singers, despite her success during yé yé. Anyway, the record spent two weeks at number one during spring. The album of the same name was issued by the end of the year. Although Dalida filmed her first scopitone in 1961 for the song "Loin de moi", starting a string of music videos followed by almost all yé yé newcomers, her best critically and commercially received scopitone was recorded in September 1962 for song "Le jour le plus long", in which she paid tribute to Allies' disembarkation in Normandy on 6 June 1944. In January 1963 at Cortina d'Ampezzo, Dalida was awarded with the Oscar Mondiale del Successo dei Juke Box award for the most listened artist on the jukeboxes in Europe. Later the same month, she made a shift from yé yé covering Ben E. King's "Stand by Me" as "Tu croiras", which was followed by an equally more melancholic string of recordings such as "Le jour du retour", a summer number one hit in Canada, and "Eux" that later peaked at number two in Argentina and was recorded in five languages. "Eux" was awarded with the Oscar mundial du success du disque for drawing the most international sales by a French artist in 1963, and Dalida named her fourteenth studio album after it. The event threw even more attention to the sold out three week residency that already received a huge media coverage. During the television transmission of the crowd at the entrance, a teenage fan said: "We can hardly wait for her [Dalida] to appear, we've been screaming for an hour and the atmosphere is so crazy", on which the reporter turned to the camera: "the whole Paris came to see [parade], only in front of Olympia there are at least 2,000 people waiting in the street". Following the success of "Amore scusami", an album of the same name was released on 17 September. Dalida was awarded with a platinum disc for surpassing sales of over 10 million records since her debut in 1956. Specifically created for her, it was a first time in music industry that the term "platinum disc" was used. The B side "La sainte totoche", written and composed by Charles Aznavour, peaked at number six in Turkey and was applauded by prestige critic Lettres françaises that wrote "Sainte Totoche enters the calendar" as it "evokes the women neglected by their husbands". The next day, Dalida herself rewarded Juliana Brown, the winner of Dalida Song Contest which was established in her honour. A poll conducted by IFOP on 24 April 1965, voted Dalida as the favourite French singer of the decade, ahead Édith Piaf.

"Зорба биі" және "Il silenzio"

1965 жылдың маусым айында Далида 1964 жылғы «Грек Зорба» фильмінен алынған «Зорбаның биі» әнін жазды, ол 1961 жылдың басындағы «24 mille baisers» әнінен бері оның ең үлкен халықаралық жетістігіне айналды. Ән Далиданы тағы да жеті халықаралық хит-парадқа енгізіп, алты елде үштіктің ішіне кірді және екі елде бірінші орынды иеленді. Жаз бойы Далида Марокко мен Алжирде өнер көрсетті, Уго Тогнаццимен бірге және тұңғыш рет Romina Power қатысқан итальяндық комедиялық «Menage all'italiana» фильмінде қосалқы рөл ойнады, сондай-ақ «Wenn die Soldaten» әнін жеке таспа ретінде шығарды. Осы кезеңде Далида туысы Розиді хатшылыққа, ал ағасы Бруноны көркемдік жетекші етіп, отбасы мүшелерін жұмысқа тартуды бастады. Жыл соңына дейін олар Италияда сәтті болған «Pensiamoci ogni sera» альбомын және тағы үш EP шығарды. «Parlez moi de lui» әні коммерциялық сәттілікке жете алмады, бірақ оның өмірлік тәжірибесіне негізделген алғашқы күшті балладаларының бірі болды және Шер «The Way of Love» деген атпен АҚШ-та коммерциялық өнімге айналдырды. Керісінше, «Bang Bang» Аргентина мен Италияда бірінші орынды алып, сол жылы ең көп сатылған ән болды. Жаз бойы Римде RAI түсірілім алаңында ол жаңа авангардты әнші-күйші Луиджи Тенкомен танысты, олар бірге «La danza di zorba» әнін орындады. Кейін қыркүйек айында оның итальяндық менеджерлері келесі Сан-Ремо музыка фестиваліне Тенкомен қатысуды ұсынды. Бұрынғы жылдары фестивальге қатысудан бас тартса да, бұл жолы Тенкомен құпия қарым-қатынаста болғандықтан ол келісім берді.

Сан-Ремо мен Олимпиа 67; "Жаңа Далида дүниеге келді!"

1967 жылдың қаңтар айында "Мама" әнімен Далида Францияда және Түркияда сәттілікке жетіп, сол жылдың соңында итальяндық хит-парадтардың көшбасшысы болды. Тенко жазған және шығарған "Ciao amore, ciao" әні де Сан-Ремо музыка фестивалінде бәсекеге түсу үшін таңдалды. Фестивальдің тұсаукесері 26 қаңтарда өтті, олар екеуі де өздерінің жеке нұсқаларын орындады. Сахналық қорқыныш пен алкогольдің әсерінен Тенко өте нашар орындады, ал Далида кешті құлшыныспен аяқтады, бірақ олар бірінші кезеңде іріктеуден өте алмады. Келесі түнде Тенконың денесі Далидамен бірге қонақүй бөлмесінде табылды. Ол өзіне қол жұмсау себебін түсіндіретін хатта, алдау мен парақорлыққа қарсылық ретінде іріктеуден өтпегендігіне байланысты өмірден бас тартыпты делінген, бірақ мафияның қатысы туралы күдік күшейді. "Мен үшін бәрі жат болады деп қорқып едім, бірақ ештеңе өзгерген жоқ, үйімнің торларын ашу оңай болды" деген сөздермен ән тікелей оның жаңа өміріне арналған, Монмартрдағы үйіне сілтеме жасады. Сонымен қатар, итальяндық "Piccolo ragazzo" альбомы хит-парадтарда сәттілікке ие болды, ал "Ciao amore, ciao" әні бірнеше халықаралық хит-парадтарда көшбасшы болып, Далидаға тағы бір алтын диск әкелді.

Гүлдер уақыты

1968 жылғы қаңтарда Италиядағы ең танымал телешоу – Канзониссиммада төрт ай бойы жарысқаннан кейін, Далида Италияда екінші орынға жеткен "Dan dan dan" әнімен жеңіске жетті. Далида сондай-ақ бес жылдан кейін итальяндық романтикалық драма "Io ti amo" фильмінде өзінің алғашқы басты рөлін сомдады, онда Альберто Лупомен бірге стюардесса Джуди рөлін ойнады. Фильм шамалы сәттілікке ие болды, бірақ түсті түсірілгендігі және оның бірнеше жаңа әндерінің пайда болуы, итальяндық чарттардағы соңғы және алтын сертификатталған "L'ultimo valzer" әніне сәнді музыкалық видеоны жасады. Фильм түсірілгеннен кейін Далида екі жылдық әлемдік турнеге шықты, ол 1970 жылдың басына дейін созылды. 300-ден астам концерттік өнер көрсетумен бұл Далиданың сол кезге дейінгі ең ұзақ гастрольдік сапары болды және оның бір бөлігі ретінде 1968 жылдың жазында ол Италияның танымал жазғы фестивалі – Кантагироға қатысып, бас жүлдені жеңіп алды. 1969 жылы 9 қаңтарда Миланда басталған үшінші кезеңде Далида мансабында алғаш рет Югославияда және Африканың оңтүстік бөлігінде өнер көрсетті. 1970 жылдың желтоқсанында Габонда және Таитиде болғаннан кейін, ақпанда Иранда турнесі аяқталды. Немец теледидарына оралғанда, Далида "Petruschka" әніне касачок биледі, содан кейін үш жаңа альбом шықты: "Canta in Italiano", "In Deutsch" және Польшада ең көп сатылған "Ma mère me disait". Сонымен қатар, Далида Италиядағы жылдың ең көп сатылған әншісі үшін MIDEM сыйлығын және алғашқы Radio Luxembourg "Жыл әншісі" сыйлығын алды, ол бірнеше рет жеңіске жетті. 1971 жылдың қазанында Далида төрт жылдан кейін Парижге қайтып оралып, "Olympia" сахнасында өнер көрсетуге ниеттенді. Бруно Кокватрикс оның стильдегі өзгерісіне сенбеді және шоуды өндіруден бас тартты, сондықтан Далида сахнаны өзі жалға алып, төлемін өзі жасады. 24 қарашада, Елисей алаңында отыз метрлік және төрт метрлік плакаттармен жарияланған Далида үш апталық концерттік резиденциясын Майк Бранттың ашылу актісімен бастады. Далида тағы да жеңіске жетті, жұртшылық пен сыншылар оны "театр патшайымы" және "заманауи Федра" деп атады. Осы сәттілікті көріп, Кокватрикс "Далиге" қалаған уақытында "бір тиын да төлемей" қайта оралуға ұсыныс жасады. Премьера кешінде видеоға түсіріліп, бір жылдан кейін "Il faut du temps" альбомымен бірге "Olympia 71" альбомы жарық көрді, ал видео алғаш рет 2012 жылы шықты. 1971 және 1972 жылдары Далида Азия, Канада, Еуропа, Ливан және Латын Америкасында сәтті әлемдік концерттер берді. Ол жаңа әндерін тек поэтикалық құндылығы үшін таңдады, бірақ олардың коммерциялық насихатына азырақ көңіл бөлді, қайтадан өзін жақсырақ түсіну үшін Азияға сапар шекті. Ол 1972 жылдың қыркүйегінде "Parle plus bas" әнімен қайта оралды, бұл "Godfathers" фильмінің кавер нұсқасы болды. Екінші орынға ие болып, жарты миллионнан астам данасы сатылып, жыл соңына дейін Францияда үлкен хитке айналды және алтын сертификат алды. 17 қаңтарда "Pour ne pas vivre seul" әнімен бірге шыққан сингл Франция, Жапония, Мексика және Португалиядағы чарттарда көш бастады және басқа бірнеше елде жақсы көрсеткіштерді көрсетті. Үш рет алтын сертификат алған ол әнді шетелдік әншілер де өз тілдерінде жаздырып алды. Шығарылымнан кейін және екі өнер көрсетуден кейін оның нұсқасы хитке айналды, бірақ Ламаның түпнұсқасы да көпшіліктің назарын аударды. "Je suis malade" әнін орындаған кездегі Далиданың қимыл-қозғалыстары мен бет-әлпеті оның тастап кету және үмітсіздік туралы сөздерге деген жеке байланысының табиғи көрінісі болды. Келесі жылдары әннің орындалуы француз қоғамына үлкен әсер етті және "Vanity Fair" журналы "соңғы драма ханымы" деп сипаттаған Далиданың бейнесін қалыптастырды. Лама да, әннің авторы Элис Дона да әнді табысты етіп шығарғаны және Ламаның мансабын дамытқаны үшін Далидаға алғыс айтты. Ақырында, бірнеше әншілер "Je suis malade" әнін көбінесе Далидаға құрмет көрсету үшін қайта орындады.

After competing for four months at Canzonissima, then the most popular TV show in Italy, in January 1968 Dalida won with "Dan dan dan" that reached number two in Italy. Dalida also came back to film for her first main role in five years, in Italian romantic drama Io ti amo, acting as stewardess Judy alongside Alberto Lupo. The movie was a minor success, but as it was filmed in colour and several of her new songs appeared in, it provided critically acclaimed music video for her latest Italian chart topper and gold certified "L'ultimo valzer". After the filming, Dalida embarked upon a two year long world tour that extended until early 1970. With more than 300 live performances it was Dalida's longest tour up to that moment and, as a part of it, in summer 1968 she participated in a popular Italian summer festival Cantagiro and won the main prize. In 1969, during the third leg that started on 9 January in Milan, for the first time in career Dalida performed in Yugoslavia and in lower parts of Africa. After Gabon in December and in Tahiti in January 1970, the tour ended in Iran in February. Returning to German TV, Dalida danced casatchok on her new song "Petruschka", which was followed with release of three new albums; Canta in Italiano, In Deutsch and Ma mère me disait, a sales topper in Poland. Dalida was also awarded with MIDEM, award for the best selling artist of the year in Italy, and her first Radio Luxembourg singer of the year award, which she went on to win for several more times. In October 1971, Dalida intended to book herself at Olympia for her big Parisian comeback after four years. Bruno Coquatrix did not believe in her change of style and refused to produce the show so Dalida rented and paid the venue by herself. On 24 November, announced by posters thirty meters long and four meters high on the Champs Élysées, Dalida premiered a sold out three week long concert residency, with Mike Brant as opening act. Dalida again triumphed, with public and critics plebiscite new repertoire nicknaming her "the queen of the theater" and "a modern Phaedra". Seeing the success, Coquatrix offered "Dali" to return whenever she wants "without having to pay a single cent". Premiere night was both recorded on video and as live album Olympia 71, published a year later alongside Il faut du temps, while the video was first issued in 2012. Through 1971 and 1972 Dalida held a series of successful worldwide concerts in Asia, Canada, Europe, Lebanon and Latin America. She continued to choose her new songs only for their poetic value, but still paid less attention to their commercial promotion, again traveling to Asia to develop a better understanding of herself. She came back to high sales in September 1972 with "Parle plus bas", a cover of Godfathers title song. Peaking at number two and with over one half million copies sold, it became a gross hit in France by the end of year and received gold certificate. The single released on 17 January with B side "Pour ne pas vivre seul", topped charts in France, Japan, Mexico and Portugal, and had a fair performance in several other countries. Receiving a triple gold certification, it also spawned a dozen of international covers, inspiring foreign singers to record it in their native languages. After the release and two performances, her version became a hit, but Lama's original also drew public attention. Dalida's gestures and facial expressions while performing "Je suis malade" were a natural expression of her personal connection to lyrics that deal with abandonment and despair. The renditions of the song during the future years left a huge impact on French society and shaped an image of Dalida, described by Vanity Fair as "ultimate drama queen". Both Lama and composer of the song Alice Dona frequently credited solely Dalida for being the one who made the song a success, and for boosting Lama's career. Eventually, covered by several singers mostly as tribute to Dalida, "Je suis malade" also became a song frequently sung at competitions.

1973-1975: "Gigi" және "18 ans"

1973 жылдың соңында Далида "Il venait d'avoir 18 ans" промо-синглын "Non ce n'est pas pour moi" B-жағымен бірге шығарды. Сол кезде ол 1973 жылғы әндерінің көп бөлігін қамтитын "Julien" альбомын жариялады. "Il venait d'avoir 18 ans" әні тез арада танымал бола бастады және 1974 жылдың басында қайта шығарылды, бірақ "Gigi l'amoroso" синглының B-жағы ретінде. "Il venait d'avoir 18 ans" Квебекте 3-орынды, Германияда 13-орынды, Италияда 37-орынды иеленді, ал "Gigi l'amoroso" 1966 жылғы Франк Синатраның "Strangers in the Night" әнінің Бенлюкстегі ең көп сатылған сингл рекордын бұзып, Францияда 4-орынға, Швейцарияда 1-орынға, Нидерландыда 2-орынға, Фландрияда 1-орынға, Квебекте 3-орынға, Испанияда 2-орынға көтерілді. 1975 жылы ол серігі Ришардпен "Et de l'amour de l'amour" дуэтін шығарды. Бұл сингл Францияда 16-орынға жетті. Осы уақытта Францияда эстрадалық шоулардың танымалдылығы артып, Далида Францияда және бүкіл Еуропа бойынша апта сайын теледидар бағдарламаларына қатыса бастады. Дискодағы сәттілігінен кейін, 1976 жылдың ортасында ол жаңа әндерден тұратын жаңа альбом шығарды, олардың көпшілігі диско стилінде болды. Ең танымал әні – "Besame mucho" (Францияда 7-орын, Түркияда 10-орын). Бұл ән әлемде кең таралды. Бастапқыда египеттік араб тілінде орындалған бұл ән француз, итальян және неміс тілдеріне аударылды. Әннің бір бөлігі ескі египеттік халық әнінен алынған, ол туған жерге сағыну және египеттік ұлтты құрметтеу туралы айтады. Далида әлемдік турнесін жалғастырды, соның ішінде 1950 жылдардан бері екінші рет АҚШ-қа сапар шекті, 1978 жылдың қараша айында Нью-Йорктегі Карнеги залында екі түнді өткізді. "The New York Times" газеті Карнеги залындағы концерт туралы жазған мақаласында Далиданың өнерін жоғары бағалап, оның өнерлеуінің жақындық пен күштілігін атап өтті, ол концерттің ортасында сөйлесіп, өзінің жеке басын ашқаннан кейін осылай болды. Көрермендердің көп бөлігі француз азаматтарынан тұрды. Концерттерге билеттер тез сатылып кетті, бірақ бұл оның тағы бір жеңісі болды. Концерттің нәтижесінде оған АҚШ-та өнер көрсетуге екінші рет шарт ұсынылды, бірақ ол одан тағы да бас тартты. 1977 жылдың ақпанында Канададағы турнесі кезінде бір фанаты оны балғамен ұрлап алуға тырысты, бірақ сәттілікке жетпеді. Далиданың басқа да танымал орындарының қатарында ағылшын және француз тілдерінде орындалған "The Lambeth Walk" әні бар. Серж Лама жазған және орындаған "Je suis malade" әні Далиданың орындауында 1977 жылы сәттілікке ие болды, бірақ ол оны 1973 жылы шығарған. 1979 жылы Далида өзінің ең үлкен диско хиті "Monday, Tuesday Laissez-moi danser" әнін жазды. Ән француз чарттарында 1-орынға көтерілді. 1979 жылдың соңында ол өзінің өмірінен алынған "Comme disait Mistinguett" әнін шығарды, онда ол музыка арқылы өзі туралы әзілдеп айтады. 1980 жылғы дебюті үлкен диско хиті "Rio do Brasil" әнінің шығуымен белгіленді. Содан кейін ол бұрынғы хиті "Gigi l'amoroso" әнінің жалғасы болған "Gigi in Paradisco" альбомын шығарды. Шоудан кейін Далида "Le spectacle du Palais des Sports 1980" атты қос концерттік альбомын шығарды және жаңа еуропалық турне мен шағын әлемдік турне ұйымдастырды. Ол Югославия мен КСРО-дан басқа Батыс және Шығыс Еуропаның барлық елдерін аралады. Сонымен қатар, Бразилия, АҚШ және Канадада концерттер берді. Ол елге оралғаннан кейін Франция бойынша 20-дан астам концерттік шараларды ұйымдастырып, француз қалаларында ай сайын өнер көрсетті. 1980 жылы оның жеке өмірінде қайтадан қиындықтар туындады, ол "À ma manière" әнінде көрініс тапты.

By the end of 1973, Dalida released the promotional single A side "Il venait d'avoir 18 ans" with B side "Non ce n'est pas pour moi". In that same time, she released the album Julien that gathers most of her 1973 songs. The song "Il venait d'avoir 18 ans" quickly started gaining success and it was again released in the beginning of 1974 but as B side to single A side Gigi l'amoroso. "Il venait d'avoir 18 ans" peaked number 3 in Québec, number 13 in Germany, and number 37 in Italy while Gigi l'amoroso beat the record held by Frank Sinatra's Strangers in the Night from 1966 for the most sold single in Benelux and charted number 4 in France and number 1 in Switzerland, number 2 in Netherlands, number 1 in Flanders, number 3 in Québec, number 2 in Spain During 1975, she released duet "Et de l'amour de l'amour" with her partner Richard. This single peaked number 16 in France. Around the same time, the popularity of the variety show was increasing in France and Dalida started making television appearances on a weekly basis there and across Europe. Following her disco success, in mid 1976 she released a new album with completely new songs, most of them disco. The most notable one was " Besame mucho" (number 7 in France and number 10 in Turkey). hit in the world. Originally sung in Egyptian Arabic, the song was translated into French, Italian, and German. Part of the lyrics are based on an old Egyptian folk song about homesickness and celebrating the Egyptian nation. Dalida continued touring the world, including the US, for the second time since the 1950s, by playing two nights in New York City's Carnegie Hall in November 1978. The New York Times review of the Carnegie Hall concert praised Dalida's performance and noted its intimacy and intensity after she began to converse midway through it, revealing her personality. Most of the audience were French citizens. The concerts were almost sold out, but nevertheless, it was another triumph for her. Due to the concert, she was offered for the second time a contract to perform in the US, but she refused it again. In February, during her 1977 Canada tour, an obsessed fan tried to kidnap her by using a hammer but did not succeed. Other hit performances of Dalida include "The Lambeth Walk", sung in English and French. The song "Je suis malade", written and originally performed by Serge Lama was made into a success by Dalida during 1977 although she released it in 1973. In 1979, Dalida recorded her biggest disco hit, "Monday, Tuesday Laissez moi danser". The song was a smash hit, peaking at number 1 on the French charts. By the end of 1979, she released the semi biographical song "Comme disait Mistinguett" where she, through music, speaks about herself in a fun way. Her debut of 1980 was marked by the release of a big disco hit, "Rio do Brasil". Then she released the album Gigi in Paradisco, named for the title song, which was a sequel to her previous hit "Gigi l'amoroso". Following the spectacle, Dalida released the double live album Le spectacle du Palais des Sports 1980 and organized a new European tour and a small World tour. She toured in the whole Western and Eastern Europe except Yugoslavia and the USSR. Also, she held concerts in Brazil, the US and Canada. When she came back, she organized a tour across the whole of France delivering more than 20 sold out concerts monthly across the French towns and cities. In 1980, problems in her private life appeared again and were reflected in the song "À ma manière".

1981-1987: Diva сауда белгісі жылдары

Дискотеканы тастап, 1980 жылдардағы аспаптармен баяу, көңіл-күйлі, терең ойлы әндерді айта бастады. 1981 жылы ол Сен-Жерменмен ажырасты. 1981 жылдың наурыз-сәуір айларында Париждегі Олимпиадада 1980 жылғы сәтті турнесіне еліктеп, бір ай бойы концерттерін өткізді. 1981 жылдың сәуірінде Олимпиададағы соңғы концерті оның сол жердегі соңғы өнері болды, себебі келесі жылы Олимпиада банкротқа ұшырады (1989 жылы қайта ашылды). Алғашқы өнер көрсеткен күні ол 45 миллионға жеткен рекордтық сатылымы үшін алмаз дискімен марапатталған алғашқы әнші болды. Олимпиададан кейін оның соңғы Олимпиада альбомы, "Олимпиада 81" жарық көрді, бірақ бұл жолы ол тікелей эфирде жаздырылмаған. Ол Францияның символы Марианнаның бейнесі болудан бас тартты. Диско орнына Далида француз клубтарында дискотеканы ығыстырған би әндерін жаздыра бастады. 1981 жылдың соңында ол "Маңызды Далида" атты жаңа жылдық телеспектакльде өнер көрсетті. Ол әндерін орындап, алып жүргізушілік те қызмет атқарды. 1982 жылдың басында ол әлі жарық көрмеген әндерді орындап, көптеген теледидарлық бағдарламаларға қатысты, сосын жаңа би альбомын шығарды – "Арнайы Далида". Альбомның ең есте қалған әндері – "Jouez bouzouki", "Danza" және көңіл-күйлі "Nostalgie". 1982 жылы Далида жаңа әлемдік турнеге шықты және 1982-1984 жылдар аралығында Рио-де-Жанейродан Еуропа мен Азияға дейін концерттер берді. 1980 жылдары ол теледидарда әр апта сайын жиі пайда болды. 1982 жылдың жазында ФИФА әлем чемпионаты кезінде көптеген әншілер сияқты Далида француз құрамасы үшін "La chanson du Mundial" әнін шығарды (Францияда 17-орында). Далиданың көздеріне қатысты мәселелер қайтадан пайда болды. 1985 жылы ол екі рет көзге операция жасады және сахнадағы жарық оған шыдаусыз болғандықтан мансабын тоқтатты. Бұл альбом Францияда коммерциялық сәтсіздікке ұшырады, бірақ бұқаралық ақпарат құралдары мен зиялы қауымнан жағымды пікірлер алды. 50 мыңнан астам өтініш түсті. Ол әрқашан актриса болғысы келгендіктен, әншілік мансабын уақытша тоқтатты және толыққанды киноға берілді. 1985 жылдың соңында ол фильмді насихаттау үшін Францияға оралды. 1986 жылы ол "Le Visage de l'amour" альбомын шығарды, онда жаңа жазбалар мен альбомнан бірнеше синглдер болды, бұл оның соңғы альбомы болды. "Le temps d'aimer" және "Le Vénitien de Levallois" әндері шығарылғаннан кейін жарнамаларда орындалмады. Ол альбомды насихаттады, бірақ жеке өміріндегі мәселелер 1967 жылдан бері ешқашан осылай нашар болған емес, сондықтан бұрынғыдай жақсы насихаттамады. Сондықтан Далида көбінесе үйде жалғыз отырды немесе достарымен бірге көңіл көтеруге тырысты, бұл оның мансабына немқұрайлы қарауына себеп болды. Далида студияда жаңа материал жазуды тоқтатты, орнына концерттер беруге көшті. Тағы да ай сайын көптеген концерттер ұйымдастырып, бұрыннан таныс хиттерін орындады, Далида 1980-1982 жылдардағы киімдерін киіп, керемет "шоу" өнерімен танылды. Ол сол кезеңдегі "Je suis toutes les femmes", "Gigi in paradisco", "Il faut danser reggae", "Monday, Tuesday", "Comme disait la Mistinguett" сияқты сәнді диско би әндерін орындады. 1987 жылдың басында Далида ауыр депрессияға түсті, одан шығуға тырысты. Жаңа әндер жаздырылмаса да, ол Лос-Анджелестен Таяу Шығысқа дейін халықаралық турнеде болды. 1978 жылы музыкалық өнерде танымал болғандықтан, оның көптеген әндері күнделікті теледидарда көрсетілді, сондай-ақ 1986-1987 жылдар аралығында ток-шоуларда көптеген теледидарлық өнер көрсетті. Оның соңғы тікелей теледидардағы өнері 1987 жылдың 7 наурызында "Сезар түнін" жүргізу болды. Оның соңғы өнері 1987 жылдың 27-29 сәуірінде Түркияның Анталия қаласында болды, өзін-өзі өлтіру алдында. Оның өнерін Түркияның ұлттық телеарнасы, яғни елдегі жалғыз телеарна жазбаға алмады.

Dalida left disco and started singing slower, moody, deep minded songs with typical 1980s instruments. In 1981 she broke up with St. Germain. From March to April 1981, she gave a month of sold out concerts at the Olympia in Paris, emulating her successful 1980 tour. Her last concert of April 1981 at the Olympia became her last concert at that venue, because the following year, the Olympia went bankrupt (it re opened in 1989). On the night of her inaugural performance, she became the first singer to be awarded a diamond disc, in recognition of her record sales which had reached 45 million. Olympia was followed up by the release of her last named Olympia album, Olympia 81, but this time, it was not recorded live. She refused to be a model for Marianne of France. Instead of disco, Dalida started to record dance songs, which had soon replaced disco in French clubs. At the end of 1981, she starred in a New Year TV spectacle called Special Dalida. She co hosted and sang her songs. At the beginning of 1982, she had many TV appearances singing still unreleased songs, followed by the release of a new dance album, Special Dalida. The most remembered songs of the album are the dance songs "Jouez bouzouki", "Danza" and the moody "Nostalgie". Dalida launched a new world tour in 1982 and spent most of 1982 to 1984 playing sold out concerts from Rio de Janeiro across Europe to Asia. She made a lot of TV appearances in the 1980s almost every second week. In the summer of 1982, during the FIFA World Cup, like many other singers, Dalida released a song for the French team, "La chanson du Mundial" (#17 in France). Dalida's eye problems returned. She underwent two major eye operations in 1985 and put her career on hold as the stage lights started to become difficult for her to endure. The latter will become a commercial failure in France despite very favorable media criticism, especially from intellectuals. Only more than 50,000 entries will be made. As she always wanted to become an actress, she temporarily disregarded her singing career and fully devoted herself to the movie. She returned to France to promote the movie in late 1985. In 1986, she released Le Visage de l'amour with more new recordings and some singles from the album, which became her last album. "Le temps d'aimer" and "Le Vénitien de Levallois" were songs that failed to hit the charts upon their release. She did promote the album but not as well as she used to do previously, due to issues in her private life which had never been worse since 1967. Dalida, therefore, spent more and more time in her house alone or going out with friends in an attempt to amuse herself, again neglecting her career. Dalida ceased to create new material in the recording studio, instead devoting herself to perform concerts. Once again organising a lot of concerts on a monthly basis and singing her previously known hits, Dalida was then known for the amazing "show" performances, wearing her wardrobe from 1980 to 1982. She sang glamorous disco dance songs from same period such as "Je suis toutes les femmes", "Gigi in paradisco", "Il faut danser reggae", "Monday, Tuesday ", "Comme disait la Mistinguett". By the beginning of 1987, Dalida was entering into severe depression while trying to overcome it. Although no new songs had been recorded, she toured internationally from Los Angeles to the Middle East. Being part of the music spotlight in 1978, many of her songs appeared daily on TV, as well as many notable TV appearances on talk shows from 1986 to 1987. Her last live TV appearance was hosting the Nuit des César on 7 March 1987. Her last live performance took place in Antalya, Turkey from 27 to 29 April 1987, just before her suicide. Her performance was not recorded by the national television of Turkey which was the only TV channel in the country.

Жеке өмір

Далиданың жеке өмірі бірқатар сәтсіз қарым-қатынастар мен жеке мәселелермен қиындыққа толы болды. 1967 жылғы қаңтарда ол итальяндық әнші, ән жазушы және актер Луиджи Тенкомен бірге Сан-Ремо фестиваліне қатысты. Ол «Ciao amore, ciao» («Қош, махаббат, қош») әнін ұсынды, оны Далидамен бірге орындады, бірақ Далиданың өнеріне қарамастан Тенко сәтсіздікке ұшырады. Тенко 1967 жылғы 27 қаңтарда әні финалдық сайыстан шығарылғанын білгеннен кейін өз-өзіне қол жұмсады. Тенконы Далида қонақүй бөлмесінде сол жақ жақсылынан оқтан жараланған күйінде және оның бұл әрекеті сайысқа қатысқан қазылар алқасы мен жұртшылықтың таңдауына қарсы екенін жазған хатпен тапты. Тенконың өзін-өзі өлтіруінен бұрын Далида мен ол никелесіпті. Бір айдан кейін Далида Париждегі қонақ үйде нашақорлыққа беріліп, өз өмірін құртуға тырысты. Ол бес күн комада жатып, бірнеше ай бойы емделді. Келесі қазанда Далида қайтадан сахнаға шықты. 1967 жылғы желтоқсанда ол 22 жасар итальяндық студент Лусиодан жүкті болды. Ол түсік жасатып, енді бала туа алмады. 1970 жылғы қыркүйекте оның бұрынғы күйеуі, 1956 жылдан 1961 жылға дейін үйленген, өзін атып өлтірді. 1975 жылғы сәуірде оның жақын досы, әнші Майк Брант Париждегі пәтерден секіріп өліп қалды. Ол 28 жаста еді. 1971 жылы «Олимпиада» театрында оның концерттерін ашқан кезде Далида Францияда оның табысқа жетуіне көмектескен. 1983 жылғы шілдеде оның 1972 жылдан 1981 жылға дейінгі сүйіктісі Ричард Шанфрей өзінің Renault 5 машинасының газды түтінін жұтып, өзін-өзі өлтірді.

Өлім

1987 жылдың 2-3 мамыр күндері Далида барбитураттарды көп мөлшерде қабылдап, өз-өзіне қол жұмсады. Ол "Өмір мен үшін шыдай алмайтын нәрсе. Кешіріңіздер" деген хат қалдырды. ("La vie m'est insupportable. Pardonnez moi.") Далида Монмартр зиратында, 18-ші бөлімде, Гардес жолында жерленген.

Құрметтеулер

1987 жылы Далидаға Франция Монет Доры, Monnaie de Paris, алтын, қола және күмістен жасалған, оның суреті бейнеленген естелік монетасы табыс етілді. 1996 жылы Парижде Далида алаңы ашылды. 1997 жылы оның қайтыс болғандығының 10 жылдығына орай Ален Асланның қоладан жасаған бюсті Далида алаңына орнатылды. 1998 жылы 27 қазанда Каирде оған құрмет көрсетілді және оның құрметіне «Далида сыйлығы» тағайындалып, табыс етілді. 2001 жылы Франция үкіметі оның суреті бар екінші почта маркасымен құрметтеді, ол француз почта қызметі La Poste тарапынан «Artistes de chanson» (Әншілер) сериясының аясында шығарылды. Марка сатылымда болған он бір ай ішінде 10 157 601 данасы сатылды. 2002 жылы оның қайтыс болғандығының 15 жылдығына арналған алғашқы телеспектакль – «Dalida, 15 ans déjà» (Далида, 15 жыл өтті). 2005 жылы Далиданың алғашқы өмірбаяндық фильмі; екі бөлімді телефильм «Далида». France 2 арнасындағы алғашқы көрсетілімі 13 миллион көрерменге жетіп, арна құрылғаннан бергі ең жоғары көрсеткішін тіркеді, сол кешкі футбол матчын көрсеткен TF1 арнасын озып, әлі де рекордты сақтап тұр. 2007 жылы оның қайтыс болғандығының 20 жылдығын атап өту үшін Париж қалалық әкімшілігі Hôtel de Ville-де «Dalida Expo» көрмесі өтті, онда оның киімдері, жеке заттары, макияж құралдары, құжаттары және бұрын жарияланбаған фотосуреттері қойылды. Төрт ай бойы көрмені 300 000 адам тамашалады. 2012 жылы «Dalida, 25 ans déjà» (Далида, 25 жыл өтті) телеспектаклі оның қайтыс болғандығының 25 жылдығын белгіледі. 2016 жылы екінші өмірбаяндық фильм «Далида» Олимпиадада көрсетілді, бұл залда фильм көрсету үшін тарихтағы алғашқы оқиға болды. Шараға қоғамдық және саяси өмірдегі француз тұлғалары қатысты, ал басы TF1 арнасы тікелей эфирде көрсетілді. 2017 жылы оның қайтыс болғандығының 30 жылдығына арналған екінші көрмесі – «Dalida Expo» Palais Galliera-да өтті. Үш ай ішінде көрмені 100 000 адам тамашалады, бұл галереяның шектеулі сыйымдылығына байланысты рекордты көрсеткіш. 2019 жылы оның 86 жасқа толуына орай Google Doodle-да бейнеленді.

In 1987, Dalida was honoured with a commemorative coin minted by The French Mint, Monnaie de Paris, issued in gold, bronze and silver, bearing her likeness. In 1996, the Place Dalida was established in Paris. In 1997, to commemorate the 10th anniversary of her death, a bronze bust of her by Alain Aslan was added to the Place Dalida. In 1998, a tribute was held on 27 October in Cairo and the "Dalida Prize" was established and awarded in her honour. In 2001, the French government honoured her with a second stamp bearing her likeness which was released by La Poste, the French postal service, as part of the Artistes de chanson (Artists of the song) series. During the eleven months the stamp was available, 10,157,601 copies were sold. In 2002, the first TV spectacle for marking the 15th anniversary of her death Dalida, 15 ans déjà (Dalida, 15 years already). In 2005, the first biopic of Dalida; two part telefilm Dalida. Its first broadcast on France 2 reached 13 million viewers, scoring its best audience number since its inception, beating TF1 the same evening during the broadcast of a football match, still holding the record. In 2007, the first of two big expos dedicated to Dalida, "Dalida Expo" was held in Paris City Hall Hôtel de Ville to commemorate the 20th anniversary of her death with an exhibit of her outfits, personal belongings, makeup, documents and previously unreleased photographs. During its four months, the exposition was visited by 300,000 people. In 2012, the TV spectacle Dalida, 25 ans déjà (Dalida, 25 years already) marked the 25th anniversary of her death. In 2016, the second biopic Dalida had its premiere in the Olympia, the first time in history that the hall was used for a movie. The event was attended by French celebrities from public and political life while the beginning was transmitted live by TF1. In 2017, the second exposition dedicated to her, Dalida Expo, was held in Palais Galliera to commemorate the 30th anniversary of her death. During its three months, the exposition was visited by 100,000 people, a record for the gallery due to its limited capacity
In 2019, she was featured as a Google Doodle on what would have been her 86th birthday.

Суреттер

Далиданың өміріне арналған бірнеше театрлық қойылымдар жасалды. 1999 жылы Маурицио Вальтьери жазып, режиссерлік еткен «Солитудини – Луиджи Тенко және Далида» пьесасы Римде қойылды. Рене Симар режиссерлік еткен және «Орландо Продакшнс» компаниясының рұқсатымен 2003 жылдың қазанынан 2006 жылдың маусымына дейін Канаданың Квебек қаласында, ал 2004 жылдың мамырында Ливанның Бейрут қаласында көрсетілген «Далида: Une Vie» қойылымы болды. 2005 жылы «France 2» телеарнасында алғаш рет көрсетілген «Далида» атты екі бөлімді телефильмде Далида рөлін Сабрина Ферили сомдады, оны 13 миллион көрермен тамашалады. Бұл «France 2» телеарнасының құрылғаннан бергі ең жоғары рейтингісі болды, сол кеште футбол матчын көрсеткен «TF1» телеарнасын озып кетті. Бұл рекорд әлі де сақталып тұр. 2017 жылы Лиза Азуэлос режиссерлік еткен және «Орландо Продакшн» компаниясының көмегімен түсірілген «Далида» фильмінде Свева Алвити Далида рөлінде ойнады. Фильм шамалы жетістікке жетті. Оның тұсаукесері «Олимпия» музыка залында өтті, бұл залда фильмнің тұңғыш рет көрсетілуі болды.

Марапаттар

Жыл Сыйлық Ел Санат Нәтиже 1954 ж. Мисс Ондін Қайыр Каир Египет Әдемілік байқауы/конкурсы Екінші орын 1958 ж. Radio Monte Carlo Oscar Франция Radio Monte Carlo Oscar Жеңіс 1958 ж. Paris Olympia музыкалық залы Bravos Франция Paris Olympia музыкалық залы Bravos (Ив Монтандпен бөліскен) Жеңіс 1959 ж. Platinum Oscar Awards Италия Platinum Oscar сыйлығы Жеңіс 1959 ж. Golden She Wolf Award Италия Golden She Wolf сыйлығы Жеңіс 1959 ж. L'Oscar de la chanson Awards Франция L'Oscar de la chanson сыйлығы, ең жақсы ән үшін Жеңіс 1959 ж. Radio Monte Carlo Oscar Awards Франция Radio Monte Carlo Oscar Жеңіс 1960 ж. Grand Prix Awards Италия Grand Prix сыйлығы, ең жақсы итальян әні үшін (Шарль Азнавурмен бөліскен) Жеңіс 1961 ж. Radio Monte Carlo Oscar Awards Италия Radio Monte Carlo Oscar Жеңіс 1962 ж. Radio Monte Carlo Oscar Awards Италия Radio Monte Carlo Oscar (Джонни Халлидеймен бөліскен) Жеңіс 1963 ж. Radio Monte Carlo Oscar Awards Франция Radio Monte Carlo Oscar, ең сәтті халықаралық әртіс үшін Жеңіс 1964 ж. Juke Box Global Oscar Awards Италия Juke Box Global Oscar, Италиядағы жұмақта ең көп ойналған әртіс үшін Жеңіс 1965 ж. Chico Viola Prize Бразилия Chico Viola сыйлығы, "Zorba o Greco" үшін Жеңіс 1966 ж. Paris Olympia музыкалық залы Bravos Франция Les Bravos du Musique Hall Жеңіс 1967 ж. Golden Caravel Awards Италия Golden Caravel сыйлығы Жеңіс 1968 ж. Canzonissima Oscar Италия Canzonissima Oscar Жеңіс 1969 ж. MIDEM Prize Италия MIDEM сыйлығы, ең көп сатылған музыкалық әртіс үшін Жеңіс 1969 ж. Radio Luxembourg Hit Parade Oscar Awards Франция Radio Luxembourg Hit Parade Oscar Жеңіс 1969 ж. Radio Luxembourg Hit Parade Oscar Awards Франция Radio Luxembourg Hit Parade Oscar Жеңіс 1972 ж. Popularity Oscar Франция Popularity Oscar, ең танымал әртіс үшін Жеңіс 1973 ж. APPCB (Association Professionnelle de la Presse Cinématographique Belge) Awards Бельгия Алтын медаль сыйлығы Жеңіс 1974 ж. Golden Gigi award Испания Golden Gigi сыйлығы (Ерекше сыйлық), рекордтық сатылым үшін Жеңіс 1974 ж. Golden Heart Awards Испания Golden Heart сыйлығы, Испаниядағы ең танымал әртіс үшін Жеңіс 1975 ж. L'Académie du Disque Français Awards Франция Global Oscar Oscar Mondial du Disque сыйлығы, "Gigi l'Amoroso" және "Il venait d'avoir dix huit ans" үшін Жеңіс 1975 ж. Oscar Awards Франция Олимпиададағы ерекше, сирек және көрнекті жетістіктері үшін берілген сегіз Oscar сыйлығы Жеңіс 1975 ж. Golden Lion Awards Германия Golden Lion Жеңіс 1976 ж. French Summer Carnaval Awards Франция French Summer Carnaval сыйлығы Жеңіс 1976 ж. French Academy Awards Франция Француз академиясы сыйлығы, тоғыз елде бірінші орын алған үшін Жеңіс 1979 ж. Radio Monte Carlo Awards Франция Бельгия – Musique сыйлығы Жеңіс 1981 ж. Goldene Europa Awards Германия Goldene Europa, Германиядағы Жылдың үздік әртісі Жеңіс 1984 ж. Légion d'honneur Франция Әскери және азаматтық еңбегі үшін ең жоғары француз ордені Бас тартты 1985 ж. Golden Butterfly Awards Түркия Golden Butterfly сыйлығы Алды 1987 ж. Dalida Award Түркия Dalida сыйлығы (Ерекше сыйлық), Брюссельдегі ең жақсы орындау үшін Алды

Year Award Country Category Result 1954 Miss Ondine Cairo Egypt Beauty competition/pageant Second Place 1958 Radio Monte Carlo Oscars France Radio Monte Carlo Oscar Won 1958 Paris Olympia music hall Bravos France Paris Olympia music hall Bravos (Shared recognition with Yves Montand) Won 1959 Platinum Oscar Awards Italy Platinum Oscar Award Won 1959 Golden She Wolf Award Italy Golden She Wolf Award Won 1959 L'Oscar de la chanson Awards France L'Oscar de la chanson Award for Best Song Won 1959 Radio Monte Carlo Oscar Awards France Radio Monte Carlo Oscar Won 1960 Grand Prix Awards Italy Grand Prix Award for Best Italian Song (Shared award with Charles Aznavour) Won 1961 Radio Monte Carlo Oscar Awards Italy Radio Monte Carlo Oscar Won 1962 Radio Monte Carlo Oscar Awards Italy Radio Monte Carlo Oscar (Shared award with Johnny Hallyday) Won 1963 Radio Monte Carlo Oscar Awards France Radio Monte Carlo Oscar for Most Successful International Artist Won 1964 Juke Box Global Oscar Awards Italy Juke Box Global Oscar for The Year's Most Played Artist on Jukeboxes in Italy Won 1965 Chico Viola Prize Brazil Chico Viola Prize for "Zorba o Greco" Won 1966 Paris Olympia music hall Bravos France Les Bravos du Musique Hall Won 1967 Golden Caravel Awards Italy Golden Caravel Award Won 1968 Canzonissima Oscar Italy Canzonissima Oscar Won 1969 MIDEM Prize Italy MIDEM Prize for Highest Selling Musical Artist Won 1969 Radio Luxembourg Hit Parade Oscar Awards France Radio Luxembourg Hit Parade Oscar Won 1969 Radio Luxembourg Hit Parade Oscar Awards France Radio Luxembourg Hit Parade Oscar Won 1972 Popularity Oscar France Popularity Oscar for Most Popular Artist Won 1973 APPCB (Association Professionnelle de la Presse Cinématographique Belge) Awards Belgium Gold Medal Award Won 1974 Golden Gigi award Spain Golden Gigi Award (Special award) for Extraordinary Record Sales Won 1974 Golden Heart Awards Spain Golden Heart Award for Most Popular Artist in Spain Won 1975 L'Académie du Disque Français Awards France Global Oscar Oscar Mondial du Disque Award for "Gigi l'Amoroso" and "Il venait d'avoir dix huit ans" Won 1975 Oscar Awards France Eight Oscar Awards awarded at the Olympia in recognition of extraordinary, rare, and, distinguished achievements. Won 1975 Golden Lion Awards Germany Golden Lion Won 1976 French Summer Carnaval Awards France French Summer Carnaval Award Won 1976 French Academy Awards France French Academy Award for a number one single in nine countries Won 1979 Radio Monte Carlo Awards France Belgium – Musique Award Won 1981 Goldene Europa Awards Germany Goldene Europa for Artist of the Year in Germany Won 1984 Légion d'honneur France Highest French order of merit for military and civil merits Declined 1985 Golden Butterfly Awards Turkey Golden Butterfly Award Obtained 1987 Dalida Award Turkey Dalida Award (Special Award) for Best Performance in Brussels Belgium Obtained

Құрмет белгілері мен марапаттар

Француз Республикасының Өнер және әдебиет орденінің Командоры. 1962 ж.: Калабрияның Құрметті азаматы. 1968 ж.: Монмартр көшесіндегі жетім балалардың анасы. 1980 ж.: Граулет Құрметті азаматы.