Присилла Ливертов: Американ ақынының өмірі мен шығармашылығы
Denise Levertov
Присцилла Ливертов (1923-1997) – американ ақын, саяси өлеңдер авторы. «The Freeing of the Dust» кітабы, Black Mountain ақындарының ықпалы, Lannan сыйлығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка ақыны (1923–1997)
American poet (1923–1997)
Присцилла Дениз Левертов (24 қазан 1923 – 20 желтоқсан 1997) – Ұлыбританияда туып, америкалық азаматтыққа өткен ақын. Ол "Қара тау ақындарының" және Вьетнам соғысының саяси ахуалының күшті ықпалында болды, осы тақырыпты "Шаңның азаттығы" атты өлеңдер жинағында зерттеді. Ол поэзия саласындағы Ланнан әдеби сыйлығының иегері атанды.
Priscilla Denise Levertov (24 October 1923 – 20 December 1997) was a British born naturalised American poet. She was heavily influenced by the Black Mountain Poets and by the political context of the Vietnam War, which she explored in her poetry book The Freeing of the Dust. She was a recipient of the Lannan Literary Award for Poetry.
Ерте өмір және әсері
Левертов Эссекс штатының Ильфорд қаласында туып өскен. Оның анасы Беатрис Аделаида (қыздығы Спунер Джонс) Левертофф Солтүстік Уэльстегі шағын кеншілер ауылынан шыққан. Оның әкесі Пол Левертофф Лейпциг университетінде оқытушы болған және Ресей хасидтік еврейі болғандықтан Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ұлты бойынша "жау шетелдігі" деп танылып, үй қамауында ұсталған. Ол Ұлыбританияға эмиграциялап, христиан дініне кіргеннен кейін англикан дін қызметкері болды. Ол еврей ауданында уағыздауға ниеттенгенін дұрыс түсінбей, Шығыс Лондондағы Шордичтегі приходқа жақын Ильфордта орналасты. Үйде білім алған Левертов ерте жасынан жазуға ынта көрсетіп, стандартты пәндермен қатар балет, сурет, фортепиано және француз тілін оқыды. Ол еврей, неміс, уэльс және ағылшын болып өскенін, бірақ толығымен ешқайсысына жатпайтынын жазды. Ол өзін ерекше сезінуге көмектескенін айтады: "Он жасқа толғанға дейін мен суретші екенімді және тағдырым бар екенін білдім". Левертов соғысқа қарсы RESIST ұйымының негізін қалаушы мүшесі болды. Левертов өмірінің көп бөлігі білім берумен өтті. Массачусетске көшкеннен кейін Левертов Брандейс университетінде, MIT, Тафтс университетінде және Массачусетс университетінде (Бостон) сабақ берді. Ол сондай-ақ Пало-Альтода жартылай штат бойынша жұмыс істеді және Стэнфорд университетінде ағылшын тілінің профессоры (профессор-эмерит) болып сабақ берді. Сол жерде Стэнфорд университетінің дін профессоры және пастор Роберт МакАфи Браунмен дос болды. Францискан Мюррей Бодо да оның рухани кеңесшісі болды. 1984 жылы ол анасы мен әкесінің күнделіктерін тауып, жеке және діни қайшылықтардың кейбірін шешті. 1989 жылы ол Сомервилльден (Массачусетс штаты) Сиэтлге (Вашингтон штаты) көшіп, сүйікті Рейньер тауына көрінісі бар Вашингтон көлінің жанындағы Севард паркіне жақын тұрды. Батыс жағалауда ол Вашингтон университетінде жартылай штат бойынша сабақ берді және 11 жыл бойы (1982–1993) Стэнфорд университетінде толық профессор болып жұмыс істеді, онда ол Stegner Fellowship бағдарламасында сабақ берді. 1984 жылы ол Бейтс колледжінен Litt.D. дәрежесін алды. Оқытушылық қызметтен зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол АҚШ және Ұлыбританияда поэзия оқуларымен бір жыл саяхаттады. 1990 жылы ол Сиэтлдегі Сент-Эдвардс шіркеуіне қатысып, католик дініне кірді; ол АҚШ-тың Иракқа шабуылына қарсы наразылық акцияларына қатысты. Ол Стэнфордтағы оқытушылық қызметтен зейнеткерлікке шықты. 1994 жылы Левертов лимфомамен ауырып, пневмония мен жедел ларингитке шалдықты. Осыған қарамастан ол ұлттық конференцияларда дәріс беруді және қатысуды жалғастырды, көбінесе руханият және поэзия тақырыбында. 1997 жылдың ақпан айында Митч Гудманның қазасын бастан кешірді. Әкесі арқылы ол яһуди және христиан діндерімен танысты. Левертов әрқашан өзінің мәдениеті мен отбасылық тамырының өзіне және өнеріне құнды екеніне сенді. Ол сондай-ақ өзінің және әпкесінің осыған қатысты тағдыры бар деп сенді. Бұл мәселенің діни жағы – күмән мен жарық арасындағы тартыс. Левертов сенім мен қараңғылық арасында тепе-теңдік таба алмады. Ол Құдай мен табиғаттың даңқы арасында маятниктейді, бірақ күмән оны үнемі мазалайды. Оның ерте діни өлеңдерінде өмірдің мәнін іздейді. Ол Құдайды ешнәрсеге де, барлық нәрсеге де қатысты зерттейді. Кейінгі поэзиясында өзгеріс байқалады. "Арқадағы есік" және "Түнгі пойыз" өлеңдері өмірде өзгерістерге ұмтылу үшін жартастар, шеттер және шекаралардың бейнелерін қолданады. Левертов поэзиясын метафоралармен толтырады. Ол өлімде де тыныштық болуы мүмкін екенін зерттейді. Ол сондай-ақ ешнәрсе Құдайдың бір бөлігі болуы мүмкін екенін ұсына бастайды. "Ешнәрселік" және қараңғылық енді күмән мен қайғыға себеп бола алмайды. "Ақ-Жақсы Тома Дидимус" және "Жамағат" бұл өсуді көрсетеді, өйткені олар бұрынғы алаңдаушылықтан және ойшаулықтан айырылған өлеңдер. "Түнгі поезда" Левертовтің поэзиясы терең діни. Ол Құдайды сезіну туралы жазады. Бұл өлеңдер оның өміріндегі жаңалық.
Levertov was born and grew up in Ilford, Essex. Her mother, Beatrice Adelaide (née Spooner Jones) Levertoff, came from a small mining village in North Wales. Her father, Paul Levertoff, had been a teacher at Leipzig University and as a Russian Hasidic Jew was held under house arrest during the First World War as an "enemy alien" by virtue of his ethnicity. He emigrated to the UK and became an Anglican priest after converting to Christianity. In the mistaken belief that he would want to preach in a Jewish neighbourhood, he was housed in Ilford, within reach of a parish in Shoreditch, in East London. Levertov, who was educated at home, showed an enthusiasm for writing from an early age and studied ballet, art, piano and French as well as standard subjects. She wrote about the strangeness she felt growing up part Jewish, German, Welsh and English, but not fully belonging to any of these identities. She notes that it lent her a sense of being special rather than excluded: "[I knew] before I was ten that I was an artist person and I had a destiny." Levertov was a founding member of the anti war collective RESIST along with Noam Chomsky, Mitchell Goodman, William Sloane Coffin, and Dwight Macdonald. Much of the latter part of Levertov's life was spent in education. After moving to Massachusetts, Levertov taught at Brandeis University, MIT, Tufts University, and the University of Massachusetts Boston. She also lived part time in Palo Alto and taught at Stanford University, as professor of English (professor emeritus). There she befriended Robert McAfee Brown, a professor of religion at Stanford and pastor. Franciscan Murray Bodo also became a spiritual advisor to her. In 1984 she uncovered notebooks of her mother and father, resolving some personal and religious conflict. In 1989 she moved from Somerville, Massachusetts to Seattle, Washington, and lived near Seward Park on Lake Washington, with a view of her beloved Mount Rainier. On the West Coast, she had a part time teaching stint at the University of Washington and for 11 years (1982–1993) held a full professorship at Stanford University, where she taught in the Stegner Fellowship program. In 1984 she received a Litt. D. from Bates College. After retiring from teaching, she travelled for a year doing poetry readings in the US and Britain. In 1990 she joined the Catholic Church at St. Edward’s Parish, Seattle; she became involved in protests of the US attack on Iraq. She retired from teaching at Stanford. In 1994 Levertov was diagnosed with lymphoma, and also suffered pneumonia and acute laryngitis. Despite this she continued to lecture and participate at national conferences, many on spirituality and poetry. In February 1997 she experienced the death of Mitch Goodman. Through her father she was exposed to both Judaism and Christianity. Levertov always believed that her culture and her family roots had inherent value to herself and her writing. Furthermore, she believed that she and her sister had a destiny pertaining to this. The religious aspect of this is the doubt vs. light debate. Levertov cannot find a balance between faith and darkness. She goes back and forth between the glory of God and nature, but doubt constantly plagues her. In her earlier religious poems Levertov searches for meaning in life. She explores God as he relates to nothing(ness) and everything. In her later poetry, a shift can be seen. A Door in the Hive and Evening Train are full of poems using images of cliffs, edges, and borders to push for change in life. Once again, Levertov packs her poetry with metaphors. She explores the idea that there can be peace in death. She also begins to suggest that nothing is a part of God. "Nothingness" and darkness are no longer just reasons to doubt and agonise over. "St. Thomas Didymus" and "Mass" show this growth, as they are poems that lack her former nagging wonder and worry. In Evening Train, Levertov's poetry is highly religious. She writes about experiencing God. These poems are breakthrough poems for her.
Мұра
Левертов 24 поэзия кітабын, сондай-ақ сын-тұлғалар мен аудармаларын жазды және жариялады. Ол бірнеше антологияларды да редакциялады. Оның көптеген сыйлықтары мен құрметтерінің ішінде Шелли еске алу сыйлығы, Роберт Фрост медалі, Ленор Маршалл сыйлығы, Ланнан сыйлығы, Кэтрин Лак еске алу гранты, Ұлттық өнер және әдебиет институтының гранты және Гуггенхайм стипендиясы бар. Левертовтың «Олар қалай болды?» атты өлеңі қазір Pearson Edexcel GCSE (9–1) ағылшын әдебиеті поэзия антологиясына және OCR GCSE (9–1) ағылшын әдебиеті поэзия антологиясының «Белгісіз әлемге қарай» кластеріне енгізілген.
Levertov wrote and published 24 books of poetry, and also criticism and translations. She also edited several anthologies. Among her many awards and honours, she received the Shelley Memorial Award, the Robert Frost Medal, the Lenore Marshall Prize, the Lannan Award, a Catherine Luck Memorial Grant, a grant from the National Institute of Arts and Letters, and a Guggenheim Fellowship. Levertov's "What Were They Like?" is currently included in the Pearson Edexcel GCSE (9–1) English Literature poetry anthology, and the Conflict cluster of the OCR GCSE (9 1) English Literature poetry anthology, Towards a World Unknown.
Хаттар
Денис Левертов пен Уильям Карлос Уильямстың хаттары, Кристофер МакГоуэн құрастырған (1998). Роберт Дункан мен Денис Левертовтың хаттары (Стэнфорд, Калифорния: Стэнфорд университетінің баспасы, 2004), Роберт Дж. Бертольф және Альберт Гелпи құрастырған.
The Letters of Denise Levertov and William Carlos Williams, Edited by Christopher MacGowan (1998). The Letters of Robert Duncan and Denise Levertov (Stanford, CA: Stanford University Press, 2004), Edited by Robert J. Bertholf & Albert Gelpi.
Сұхбаттар
Дениз Левертовпен сұхбаттар (Джексон, М.С.: Миссисипи университетінің баспасы, Әдеби әңгімелер сериясы, 1 қараша 1998), Жел Спарс Брукер құрастырған. "Дениз Левертовпен әңгіме" (Каллиопе: Әйелдер өнері мен әдебиеті журналы, көктем/жаз 1979), Уильям Слоттер.
Conversations with Denise Levertov (Jackson, MS: University Press of Mississippi, Literary Conversations Series, 1 November 1998), Edited by Jewel Spears Brooker. "Con versing with Denise Levertov" (Kalliope: A Journal of Woman's Art and Literature, Spring/Summer 1979), William Slaughter.