Кіріспе

Франц Симандль (1 тамыз 1840 жыл – 15 желтоқсан 1912 жыл) – Австрия-Мажарстаннан шыққан контрабасші және педагог. Ол ең көп "Струналы аспаптар үшін жаңа әдіс" кітабымен танымал, ол "Симандль кітабы" деп аталады және бүгінгі күнге дейін контрабас техникасы мен қол позицияларын оқытудың стандартты оқулығы ретінде қолданылады. Оның әдісі аспаптың төменгі регистріндегі ішектерді тоқтату үшін сол қолдың бірінші, екінші және төртінші саусақтарын (үшінші және төртінші саусақтар бір саусақ ретінде жұмыс істейді) пайдаланады және саусақты әртүрлі позицияларға бөледі. Әдістің екінші томында бас бармақтың қолданылуы, бас бармақ, бірінші, екінші және үшінші саусақтарды пайдаланып, соло, жоғары регистрде орындау және тағы да саусақты позицияларға бөлу қарастырылады. Екінші томда гармоникаларды ойнау туралы кеңінен айтылады. Симандльдің 1881 жылы жарық көрген "Жаңа әдісі" классикалық контрабасшілер арасында әлі де кең таралған. Симандльдің доктриналарына қатысты жаңа бейімдемелер, кеңейтімдер және сындық пікірлер де мойындалады. Симандль Йозеф Храбэден (худебник) сабақ алғаннан кейін Прага консерваториясын бітіріп, Вена сарай операсы оркестрінің бас контрабасшісі болды. 1869 жылдан 1910 жылға дейін Вена консерваториясында контрабас профессоры болды. Оның шәкірттерінің арасында Людвиг Маноли сияқты заманасының жетекші контрабасшілері болды, ол Нью-Йорк филармониясының бас контрабасшісі болу үшін Нью-Йорк қаласына көшіп, ықпалды ұстаз атанды. Контрабас педагогтарының Симандль "туыстық ағашы" көптеген буынға созылады. Адольф Мишек, Ричард Дэвис, Марк Дрессер, Джозеф Густафест, Грег Сарчет, Гэри Карр, Герман Райншаген, Карл Э. Х. Сейгфрид, Людвиг Штрейхер, Бертрам Турецкий және Фредерик Циммерман сияқты өз тегін тікелей Симандльге байланыстыра алатын көрнекті контрабасшілер/педагогтар бар.