Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1972 жылғы британдық фильм Альфред Хичкок режиссерлік еткен
1972 British film by Alfred Hitchcock
«Френзи» – Альфред Хичкок режиссерлік еткен 1972 жылғы британдық триллер фильмі. Бұл оның ұзақ мансабындағы соңғы фильмдердің бірі. Энтони Шаффердің сценарийі Артур Ла Берннің 1966 жылғы «Goodbye Piccadilly, Farewell Leicester Square» романы негізінде жазылған. Фильмде Джон Финч, Алек МакКоуэн және Барри Фостер түскен, сондай-ақ Билли Уайтлоу, Анна Масси, Барбара Ли Хант, Бернард Крипбинс және Вивьен Мерчант қатысқан. Бастапқы музыка авторы – Рон Гудвин. Сюжет қазіргі Лондон қаласындағы серийлі кісі өлтіруші және ол кінәлаған бұрынғы RAF қызметкері туралы. Фильмнің басында Лондондағы екі нақты серийлі кісі өлтіру оқиғасы айтылады: 1940-1950 жылдардағы Кристи кісі өлтірулері және 1888 жылғы Жек Риппердің кісі өлтірулері. Барри Фостер өзінің рөліне дайындалу үшін Хичкоктан Невилл Хит туралы екі кітапты оқуды сұрағанын айтты, ол RAF офицері болып көрінетін ағылшын қос кісі өлтірушісі еді. «Френзи» Хичкок Голливудқа көшіп келгеннен кейін Ұлыбританияда түсірген үшінші және соңғы фильм болды (1939 жыл). Алдыңғы екеуі – 1949 жылғы «Ақтөбе астында» және 1950 жылғы «Сахналық қорқыныш». (1956 жылы «Көп білетін адам» фильмінің қайта түсірілімі үшін Лондон қаласында бірнеше ішкі және сыртқы көріністер түсірілді.) АҚШ-қа көшу алдында Ұлыбританияда түсірген соңғы фильмі – «Jamaica Inn» (1939). «Френзи» алғашқы көрсетілімінде R рейтингісін алған жалғыз Хичкок фильмі болды. «Френзи» 1972 жылы Канн кинофестивалінде көрсетілді, бірақ негізгі конкурсқа қатыспады. Кейбір сыншылар, мысалы, Альфред Хичкоктың «Френзи: Соңғы шедевр» кітабының авторы Реймонд Фоэри, «Френзиді» соңғы ұлы Хичкок фильмі деп санайды және оның бұрынғы екі жұмысынан кейін жаңа деңгейге көтерілді: «Топаз» және «Жыртылған перде».
Frenzy is a 1972 British thriller film directed by Alfred Hitchcock. It is the penultimate feature film of his extensive career. The screenplay by Anthony Shaffer was based on the 1966 novel Goodbye Piccadilly, Farewell Leicester Square by Arthur La Bern. The film stars Jon Finch, Alec McCowen and Barry Foster and features Billie Whitelaw, Anna Massey, Barbara Leigh Hunt, Bernard Cribbins and Vivien Merchant. The original music score was composed by Ron Goodwin. The plot centres on a serial killer in contemporary London and the ex RAF serviceman he implicates. In a very early scene there is dialogue that mentions two actual London serial murder cases: the Christie murders in the 1940s 1950s and the Jack the Ripper murders in 1888. Barry Foster has said that, in order to prepare for his role, he was asked by Hitchcock to study two books about Neville Heath, an English double murderer who would often pass himself off as an officer in the RAF. Frenzy was the third and final film that Hitchcock made in Britain after he moved to Hollywood in 1939. The other two were Under Capricorn in 1949 and Stage Fright in 1950. (There were some interior and exterior scenes filmed in London for the 1956 remake of The Man Who Knew Too Much.) The last film he made in Britain before his move to the United States was Jamaica Inn (1939). Frenzy was the only Hitchcock film given an R rating during its initial release. Frenzy was screened at the 1972 Cannes Film Festival, but it was not entered into the main competition. Some critics – such as Raymond Foery, author of Alfred Hitchcock's Frenzy: The Last Masterpiece – consider Frenzy the last great Hitchcock film, and a return to form after his two previous works: Topaz and Torn Curtain.
Сюжет
Бұрынғы RAF эскадрильясының басшысы Ричард Блейни (Джон Финч) Ковент-Гарденнің маңындағы пабтағы бармен жұмысынан босатылады. Ол Ковент-Гарденде жеміс-жидек дүкенін басқаратын досы Боб Раскпен (Барри Фостер) бірге қайғырады. Раск оны жұбатады және алдағы ат жарысына кеңес береді, бірақ Блэнидің ставка жасауға ақшасы жоқ. Ол өзінің бұрынғы әйелі Брендаға (Барбара Ли Хант) барып, оның жағдайына қатты шағымданады. Олар қысқаша айтысады, бірақ ол оны кешкі асқа шақырады. Блэни ақшасы жоқ болғандықтан, түнді Құтқару армиясының баспанасында өткізеді, онда ол Бренданың өзінің қалтасына ақша салып қойғанын біледі. Келесі күні агенттік өзінің жыныстық құмарлықтары үшін бас тартқан Раск Бренданың кеңсесіне келеді. Ол қызды жалғыз тауып, оны зорлап, галстугімен құшақтап, газеттер "Галстук қылмыскері" деп атаған сериялық кісі өлтіруші екенін көрсетеді. Раск кеткеннен кейін Блейни қайтадан Брендамен сөйлесуге үміттеніп келеді, бірақ оның кеңсесі құлыпталыпты. Бренданың хатшысы түскі астан қайтып келе жатып, Блейнидің кетіп бара жатқанын көреді. Қылмыс ашылғанда Блейни басты күдікті болады. Блейни өзінің бұрынғы паб қызметкері Барбара "Бабс" Миллиганмен (Анна Мэйси) кездеседі және оны өзінің кінәсіз екеніне сендіреді. Олар қонақ үйде отырып, махаббат жасайды, содан кейін полициядан қашып құтылады. Олар Блейнидің RAF достарының біріне көмек сұрап жүгінеді, бірақ оның әйелі қашқынға баспана беруден бас тартады. Блейни Бэбсті өзінің заттарын барадан алуға көндіреді, сонда ол қашып кетеді. Сол жерде Бабс Раскке кездеседі, ол оған түнде өз пәтерін пайдалануға мүмкіндік береді. Бабс-ты сол жерге алып барып, оны зорлап, өлтіреді. Ол қыздың денесін қапқа тығып, түнде картоп таситын жүк көлігінің артына қояды. Бөлмесіне оралғанда, Раск өзінің ерекше әшекейлі галстук шынайысы (инициал R) жоқ екенін біледі және Бабс оны ұрғанда жыртып тастаған болуы керектігін түсінеді. Мақағашқа тігілген шынаны білген Раск оны алуға барады, бірақ жүк көлігі ол әлі іште болған кезде жолға шығады. Ол жолдың қиылысына қарамастан, Бабс қолындағы ілмекті қайтарып алады. Ол картоп шаңына толы, шала-шұла күйде жол жиегіндегі кафеден шығып, Ковент-Гардендегі пәтеріне қайта оралады. Бабс өлімі табылған кезде Блейни Бренданы өлтірген деп күдікті болады. Блейни Расктің нақты кісі өлтіруші екенін білмейтіндіктен, оған көмек сұрайды. Раск Блейниді өзінің пәтерінде жасырып, полицияға хабарласатынын айтады. Осы сатқындыққа тап болған Блейни Расктің кісі өлтіруші болуы керектігін түсінеді. Сотта, алқабилер Блейниді кінәлі деп тапты. Сот барысында және түрмеге алып кетіп жатқанда Блейни өзінің кінәсіз екенін және Расктің нағыз кісі өлтіруші екенін қатты қарсылық білдіреді. Бас инспектор Оксфорд (Алек МакКоуэн) дәлелдерді қайта қарайды және тыныш түрде Раскті тергеді. Ол әйелімен (Вивиан Мерчант) осы мәселені талқылайды, сонымен бірге "экзотикалық тамақ дайындау" курсында дайындауға үйренген дәмсіз тағамдарды жеуге тырысады. Блейни қазір түрмеде, қашып, Расктен кек алуды уәде етеді. Ол қасақана өзін-өзі жарақаттады және ауруханаға жеткізіледі, онда оның басқа науқастары оған қашып құтылуға көмектеседі. Ол Расктің пәтеріне барады; Раск жоқ, бірақ Блейни Раск ұйықтап жатыр деп ойлап, сол адамды басына ұрады. Бұл Раск емес, Расктің төсегінде өлі әйел екені анықталды, ол Расктің галстугімен қысып өлтірілген. Инспектор Оксфорд Блейнидің Раскке шабуыл жасайтынын болжаған, ол Блейниді өлі әйелмен бірге табады. Блейни өзінің кінәсіздігін дәлелдеп, наразылық білдіре бастағанда, екеуі баспалдақтан қатты соққы естіді. Раск пәтерге үлкен багажник сүйретіп кіреді, оны Блейни мен Оксфорд қарсы алады. Ойынның шынымен жақсы екенін түсінген Раск багажды тастайды.
Former RAF squadron leader Richard Blaney (Jon Finch) is fired from his job as a bartender in a pub near Covent Garden. He laments his loss with his friend Bob Rusk (Barry Foster), who runs a fruit and vegetable stall in Covent Garden. Rusk consoles him and gives a tip on a forthcoming horse race, but Blaney has no money to bet. He visits his ex wife Brenda (Barbara Leigh Hunt), who runs a successful matchmaking agency, and complains loudly about his situation. They briefly argue, but she invites him to dinner. Broke, Blaney ends up spending the night at a Salvation Army shelter, where he discovers that Brenda has slipped money into his coat pocket. On the following day, Rusk, whom the agency has turned away because of his creepy sexual proclivities, arrives at Brenda's office. Finding her alone, he rapes her, then strangles her with his necktie, revealing that he is the serial killer whom the newspapers have dubbed the "Necktie Murderer". After Rusk leaves, Blaney arrives, hoping to talk to Brenda again, but he finds her office locked. Brenda's secretary, returning from lunch, sees Blaney leaving. When the murder is discovered, Blaney becomes the prime suspect. Blaney meets up with Barbara "Babs" Milligan (Anna Massey), his former pub co worker, and convinces her that he is innocent. The two stay at a hotel, where they make love, then narrowly dodge the police. They appeal to one of Blaney's RAF buddies for help, but the man's wife refuses to harbour a fugitive. Blaney persuades Babs to fetch his belongings from the pub, so he can flee. While there, Babs runs into Rusk, who offers to let her use his flat for the night. After taking Babs there, he rapes and murders her. He hides her body in a sack and, late that night, stows it in the back of a lorry hauling potatoes. Back in his room, Rusk discovers that his distinctive jewelled tie pin (with the initial R) is missing, and realizes that Babs must have torn it off while he was strangling her. Knowing the tie pin will incriminate him, Rusk goes to retrieve it, but the lorry starts off on its journey while he is still inside. In spite of the bumpy ride, he retrieves the pin that is still clutched in Babs's hand. Dishevelled and covered in potato dust, he gets out at a roadside café, then returns to his Covent Garden flat. When Babs's body is discovered, Blaney is suspected of her murder as well as Brenda's. Blaney, unaware that Rusk is the actual murderer, turns to him for help. Rusk offers to hide Blaney at his flat and then tips off the police. In the face of this treachery, Blaney realizes that Rusk must be the murderer. At the trial, the jury finds Blaney guilty. During the trial and while being led away to prison, Blaney loudly protests that he is innocent and that Rusk is the real killer. Chief Inspector Oxford (Alec McCowen) reconsiders the evidence and quietly investigates Rusk. He discusses the case with his wife (Vivien Merchant) while trying to avoid eating the unappetizing food she has learned to prepare in an "exotic cooking" course. Blaney, now in prison, vows to escape and avenge himself on Rusk. He deliberately injures himself and is taken to the hospital, where his fellow inmate patients help him escape. He goes to Rusk's flat; Rusk is not there, but Blaney, thinking that Rusk is sleeping, hits that person on the head. It is revealed that that was not Rusk but a woman already dead in Rusk's bed, strangled with Rusk's necktie. Inspector Oxford, who has anticipated that Blaney would go after Rusk, arrives to find Blaney with the dead woman. Just as Blaney begins to protest his innocence, the two hear a loud banging noise coming from the stairwell. Rusk enters, dragging a large trunk into the flat, and is confronted by Blaney and Oxford. Realizing that his game is well and truly up, Rusk drops the trunk.
Даму
Саяси интригалар мен тыңшылықты бейнелейтін екі сәтсіз фильмнен кейін Хичкок осы фильммен қылмыс жанрына қайта оралды. Сюжет Хичкокқа тән, жағдайға байланысты айғақтарға басылған және кінәлі деп дұрыс емес есептелген кінәсіз адам туралы тақырыпты пайдаланады. Хичкок жобаны 1968 жылдың наурыз айында жариялады. Хичкок Владимир Набоковқа сценарий жазуды ұсынды, бірақ автор кітаппен айналысып жатқаны үшін бас тартты. Содан кейін ол Энтони Шафферді жұмысқа алды. "Бұл комедиялық стильде түсіріледі", - деді Хичкок. Фильмде басты рөлдерде көбінесе жаңа актерлер ойнады. "Мен жаңа беттерді артық көремін", - деді ол.
After a pair of unsuccessful films depicting political intrigue and espionage, Hitchcock returned to the murder genre with this film. The narrative makes use of the familiar Hitchcock theme of an innocent man overwhelmed by circumstantial evidence and wrongly assumed to be guilty. Hitchcock announced the project in March 1968. Hitchcock approached Vladimir Nabokov to write the script, but the author turned him down because he was busy on a book. He then hired Anthony Shaffer. "It will be done comedically", said Hitchcock. The film starred relative newcomers in the lead roles. "I prefer a fresh face", he said.
Атыс
Фильм түсірілімі 1971 жылдың шілдесінде басталды. Хичкок Лондонға барып, фильм түсіреді. Фильм Темза өзенінің бойындағы Тауэр көпірінің бойымен кеңінен түсірілген. Ішкі көріністер Пайнвуд студиясында түсірілген болса да, көпшілік түсірілім Ковент-Гарденде және оның айналасында жүргізілді және Хитчкоктің балалық шағындағы Лондонға құрмет көрсетті. Ковент-Гарден саудагерінің ұлы Хичкок бірнеше маңызды сахналарды түсірді, бұл аймақты жұмыс істейтін өнімдер нарығы ретінде көрсетті. Бұл аймақтың базар ретінде жұмыс істейтін күндері санаулы екенін білген Хитчкок бұл аймақты өзі есте сақтағандай түсіргісі келді. DVD-дегі "жасалған" ерекшелік бойынша, Хичкоктің әкесі көкөніс базарында сатушы болғандығын еске алған қарт адам түсірілім кезінде түсірілімге келді және режиссер оны түскі асқа шақырды. Жоқ, жоқ. 31, Эннисмор бақшасы Меусі, "Френзи" фильмін түсіру кезінде Бренда Маргарет Блейнидің үйі ретінде пайдаланылды. Фильм түсірілім кезінде Хичкоктің әйелі және ұзақ уақыттан бері серіктесі Альма инсульт алды. Нәтижесінде, кейбір кадрлар Хичкоксыз түсірілді, сондықтан ол әйеліне қарайтын болды. Фильм Хичкоктың тұңғыш жалаңаш фильмінің бірі болды (Психодағы душ сахнасын қоспағанда). Жылаңаш сахналарда Барбара Ли Хант пен Анна Мэйсидің орнына дублерлер қолданылды. Бірінші құрбанның зорланып, ұрланған жерін көрсететін жалаңаш сахнаны Дональд Спото "кино тарихындағы егжей-тегжейлі кісі өлтірудің ең қорқынышты мысалдарының бірі" деп атады. Фильмде Хичкоктың бірнеше классикалық сценарийлері бар, әсіресе Бабс өлтірілген кезде баспалдақтан түсірілген ұзақ іздену. Камера баспалдақтан төмен, есіктен (камера есіктен шыққаннан кейін ғана өте ақылды редакциялаумен, бұл сахнаның студиядан түсірілген жеріне көшкенін көрсетеді) және көшедің арғы жағына, базар ауданындағы әдеттегі қызметпен жалғасады. Картошкаға толы жүк таситын машинаның артындағы екінші серияда күмән артады, өйткені кісі өлтіруші Раск Бабс өлі денесінен галстук шынасын алуға тырысады. Раск қолымен күресіп, галстук шынасын алып, көмескі күйі көліктен қашып кету үшін өлі адамның саусақтарын сындырады. Фильмде көрсетілген Лондонның бөлігі әлі де аздап тұрақтанған, бірақ жеміс-жидек пен көкөніс базары енді сол жерден жұмыс істемейді, ол 1974 жылы көшірілді. Фильмде көрінген ғимараттар қазір банктер мен заң кеңселері, мейрамханалар мен түнгі клубтар, мысалы, Генриетта көшесі, Раск өмір сүрген (және Бабс оның мерзімінен бұрын қайтыс болған). Оксфорд көшесі, Бренда Блейнидің некелік агенттікке апаратын арткы аллеясы (Драйден Чемберс, қазір қиратылған) Ұлыбританиядағы ең көп сауда жасалатын аймақ. "Олд Дрюридің Нелл" мейрамханасы, онда дәрігер мен заңгер секс-қатершілер туралы ашық, сюжетке көмекші пікір алысқан, бұл әлі де гүлденген бар. Фильмде көрініп тұрғандай, саудагерлер мен жұмысшылар өз өнімдерін таситын жолдар қазір туристер мен көше әншілерінің қолында. 1972 жылы 29 мамырда "Таймс" газетінің редакторына жазған хатында роман жазушы Ла Берн Хичкоктың шығармасын және Шаффердің өз кітабының бейімделуін "жаман" деп тапқанын айтып, қорытындылады: "Соңында, мен өзімді мистер Шаффердің Скотланд-Ярд кеңсесін дұрыс емес бейнелеуінен ажыратуға тілектеспін".
Filming began in July 1971. Hitchcock set and filmed Frenzy in London after many years making films in the United States. The film opens with a sweeping shot along the Thames to Tower Bridge; and while the interior scenes were filmed at Pinewood Studios, much of the location filming was done in and around Covent Garden and was an homage to the London of Hitchcock's childhood. The son of a Covent Garden merchant himself, Hitchcock filmed several key scenes showing the area as the working produce market it was. Aware that the area's days as a market were numbered, Hitchcock wanted to record the area as he remembered it. According to the 'making of' feature on the DVD, an elderly man who remembered Hitchcock's father as a dealer in the vegetable market came to visit the set during the filming and was treated to lunch by the director. No. 31, Ennismore Gardens Mews, was used as the home of Brenda Margaret Blaney during the filming of Frenzy. During shooting for the film, Hitchcock's wife and long time collaborator Alma had a stroke. As a result, some sequences were shot without Hitchcock on the set so he could tend to his wife. The film was the first Hitchcock film to have nudity (with the arguable exception of the shower scene in Psycho). The nude scenes used body doubles in place of Barbara Leigh Hunt and Anna Massey. The nude scene which shows the first victim being raped and strangled was called by Donald Spoto "one of the most repellent examples of a detailed murder in the history of film". There are a number of classic Hitchcock set pieces in the film, particularly the long tracking shot down the stairs when Babs is murdered. The camera moves down the stairs, out of the doorway (with a rather clever edit just after the camera exits the door which marks where the scene moves from the studio to the location footage) and across the street, where the usual activity in the market district goes on with patrons unaware that a murder is occurring in the building. A second sequence set in the back of a delivery truck full of potatoes increases the suspense, as the murderer Rusk attempts to retrieve his tie pin from the corpse of Babs. Rusk struggles with the hand and has to break the fingers of the corpse in order to retrieve his tie pin and try to escape unseen from the truck. The part of London shown in the film still exists more or less intact, but the fruit and vegetable market no longer operates from that site, having relocated in 1974. The buildings seen in the film are now occupied by banks and legal offices, restaurants and nightclubs, such as Henrietta Street, where Rusk lived (and Babs met her untimely demise). Oxford Street, which had the back alley (Dryden Chambers, now demolished) leading to Brenda Blaney's matrimonial agency, is the busiest shopping area in Britain. Nell of Old Drury, which is the public house where the doctor and solicitor had their frank, plot assisting discussion on sex killers, is still a thriving bar. The lanes where merchants and workers once carried their produce, as seen in the film, are now occupied by tourists and street performers. In a 29 May 1972 letter to the editor of The Times, novelist La Bern said he found Hitchcock's production and Shaffer's adaptation of his book "appalling", concluding: "Finally, I wish to dissociate myself with Mr Shaffer's grotesque misrepresentation of Scotland Yard offices."
Саундтрек
Генри Манчини бастапқыда фильмнің композиторы ретінде шақырылды. "Егер осы фильм он жыл бұрын түсірілген болса, онда екі есе көп музыка болған болар еді", - деді ол. Оның кіріспе тақырыбы Бахтың орган антантасында, D минорында, орган мен скрипкалық және мыс оркестрі үшін жазылды, және Лондонның сұр сәулеттерінің ресмилігін білдіруді көздеді, бірақ Хичкок оны Бернард Херманның музыкасына тым ұқсас деп ойлады. Манчинидің айтуынша, "Хитчкок жазу сессиясына келді, біраз тыңдады да: "Егер мен Херманды қаласам, одан тікелей сұрайтын едім", - деді. Көрер көзге жұмбақ драмадан кейін композитор жұмыстан босатылды. Ол өзінің музыкасы Херманның жұмысына мүлдем ұқсамайтынын айтып, осы тәжірибеден түсіне алмады. Манчини барлық көлік және тұру шығындарын өзі төлеуге мәжбүр болды. Өзінің өмірбаянында Манчини өзі мен Хичкок арасындағы әңгімелердің түсінікті болғанын және ол нені қалайтынын түсінгенін айтады; бірақ оның орны басқа біреумен ауыстырылды және ол Голливудқа қайтып ұшты. Ылғи да Манчиниді бұрын тым жеңіл деп сынағаннан кейін, енді оны тым қараңғы және симфониялық деп кінәлады. Манчинидің "Frenzy" фильмімен болған тәжірибесі композитор үшін көп жыл бойы ауыр жүк болды. Содан кейін Хичкок композитор Рон Гудвинді шақырды, оның бұрынғы жұмыстарынан әсерленгеннен кейін. Ол Гудвинге ашылу тізімін Лондондық саяхаттар стилінде қайта жаздырды – режиссер оның Питер Селлерстің "Балхам, Оңтүстікке қарайтын қақпа" эскизіне жазған музыкасын естіген еді. Гудвиннің музыкасы ашылу сахналарында және Лондон көріністерін көрсететін сахналарда жеңіл болды, ал кейбір басқа сахналарда қараңғылық сезілді. 2023 жылы Quartet Records Гудвиннің және қолданылмаған Манчинидің музыкасын қамтитын саундтрек альбомын шығарды.
Henry Mancini was originally hired as the film's composer. "If the same film was made ten years ago it would've had twice the amount of music in it", he said. His opening theme was written in Bachian organ andante, opening in D minor, for organ and an orchestra of strings and brass, and was intended to express the formality of the grey London landmarks, but Hitchcock thought it sounded too much like Bernard Herrmann's scores. According to Mancini, "Hitchcock came to the recording session, listened awhile and said: 'Look, if I want Herrmann, I'd ask for Herrmann. After an enigmatic, behind the scenes melodrama, the composer was fired. He never understood the experience, insisting that his score sounded nothing like Herrmann's work. Mancini had to pay all transportation and accommodation costs himself. In his autobiography, Mancini reports that the discussions between himself and Hitchcock seemed clear, and he thought he understood what was wanted; but he was replaced and flew back home to Hollywood. The irony was that Mancini was being second guessed for being too dark and symphonic after having been criticized for being too light before. Mancini's experience with Frenzy was a painful topic for the composer for years to come. Hitchcock then hired composer Ron Goodwin to write the score after being impressed with some of his earlier work. He had Goodwin rescore the opening titles in the style of a London travelogue the director had heard his score for the Peter Sellers sketch Balham, Gateway to the South. Goodwin's music had a lighter tone in the opening scenes, and scenes featuring London scenery, while there were darker undertones in certain other scenes. In 2023, Quartet Records issued a soundtrack album featuring both the Goodwin score and the unused Mancini score.
Қабылдау
Frenzy сыншылардан жағымды пікірлер алды. "Нью-Йорк Таймс" газетінің Винсент Канби оны "керемет әзілді сценарийімен" және "тамаша" актерлік құрамымен "керемет ойын-сауықпен қамтамасыз ететін фильм" деп атады. Ол оны 1972 жылдың он үздік фильмі тізіміне қосты. Variety журналы да жоғары баға берді: "Тап-тасымал жаңа әңгімелеу идеялары, оны алғаш жасаған және кейіннен қолдаған, оның әзіл-қалжыңы мен күдіктің оқшау қоспасымен белгіленген Universal шығарылымы Хичкоктің маңызды жетістіктерінің біріне айналды". Роджер Эберт фильмге ең жоғары баға – төрт жұлдыз беріп, оны "күдік шеберінің ескі үлгілеріне оралуы" деп сипаттады, "оның жаңа үлгілері киносыншыларды қуантқанмен, көрермендерін қуанта алмады. Бұл Хитчкоктың 1940 жылдары түсірген триллері, ол қорқынышты егжей-тегжейлерге, сәйкес келмейтін юморға және өзі жасаған жоқ қылмыс үшін айыпталған адамның отбасылық күйзелісіне толы". The New Yorker журналының Пенелопа Гиллиат Хитчкок туралы "біз оның ұлы ағылшын фильмдерінің дәуіріне қайта оралып келеміз" деп жазды, сондай-ақ "Ол Энтони Шафферді Frenzy-дің айлалы сценарийін жасауға шақыруға және Англиядан тыс жерде танылмаған бірінші қатардағы актерлерге ие болуға бақытты болды, сондықтан көрермендердің жұлдыздар туралы алдын ала пікірлері болмайды және оларды өлтіру мүмкін емес" деді. Лос-Анджелес Таймс газетінің Кевин Томас фильмді "Альфред Хичкоктің жылдардағы ең жақсы туындысы" деп атады, "шеберлігімен және өте сенімділігімен жасалған жұмыстың барлық белгілері бар". Time журналы фильмге өте жағымды пікір берді: "Егер күмән болса, Марни мен Топаздың шаңды күндерінде Хичкок әлі де жақсы формада екенін көрсетеді. Frenzy – бұл керемет дәлел. Бұл оның ең ұлы туындыларының деңгейінде емес, бірақ ол тегіс, ақылды және шебер, кез келген адамның күдік тудыратын фильм жасауы осы ескі шебердің шәкірті екенін еске салады". 2012 жылғы шолуда The Guardian Frenzy-ді "күрделі және қызықты триллер" деп атады, фильмді "күдіктің бай тікелей тоқуы және шедевр" деп мақтады. Кейбір пікірлер көбінесе ара-тұралы болды. The Washington Post газетінің Гари Арнольд фильмнің "ұсыныс беретін ашылу сахнасы мен ақылға қонымды соңғы сөзі бар, бірақ арадағы материал анық түрде қарапайым. Френзиді жаңа классика деп мақтап, жандырма шеберінің қайта оралуын мақтаған сыншылар, мейірімділікпен айтқанда, жағдайды асыра бағалап отыр. Егер бұл фильмді басқа біреу түсірсе, оны Хичкокқа еліктеудің сәл қызықты әрекеті деп дұрыс сипаттауға болар еді". Айлық кино бюллетені фильм туралы не ойлағанын білмеді, оған "ескі стильдің сезімі" бар екенін атап өтті, бұл Хичкоктің Англияға оралуы "соғыстан бұрынғы фильмдер жасау стиліне регрессияны білдіреді" дегенді білдірді. Ол былай деп қорытындылады: "Сценарий мен кейіпкерлердің көрінісіндегі барлық қиындықтарға қарамастан (әсіресе Джон Финч Шаффердің әлсіз жазылған кейіпкерін жақсы ойнай алмайды), Frenzy әдеттегі сыншылардың жоққа шығаруынан кейін, оны зерттеуге лайық ететін жеткілікті нәрсе бар екенін көрсетеді". Frenzy Variety журналының 1972 жылғы ең көп жалға берілген фильмдер тізімінде 14-орында тұрды, АҚШ пен Канадада 6,3 миллион долларлық жалға алынған ақша түсімдері болды. Фильм 2012 жылы Raymond Foery-дің "Альфред Хичкоктың Арсыздығы: Соңғы шедевр" кітабының тақырыбы болды. Frenzy Rotten Tomatoes сайтында 44 пікірге негізделген 91% рейтингке ие. Сыншылардың пікірі: "Альфред Хичкоктың Англияға оралуы және висцеральды ашық қанағатқа алғашқы қадамы, Frenzy қорқыныштың шеберінің көрерменнің пульсін қайтадан ұстап, олардың қанын суытады". Metacritic сайтында фильм 15 сыншының пікіріне негізделген 100 балдық шкала бойынша 92 балдық орташа есепке ие, бұл "барлық мақтауға ие" дегенді білдіреді.
Frenzy received positive reviews from critics. Vincent Canby of the New York Times called it "a passionately entertaining film" with "a marvelously funny script" and a "superb" cast. He put it on his year end list of the ten best films of 1972. Variety also posted a rave review, declaring: "Ingeniously fresh story telling ideas, stamped with the same mischievous, audacious and often outrageous mixture of humor and suspense that first made him and later sustained him, make the Universal release one of Hitchcock's major achievements." Roger Ebert gave the film his highest grade of four stars, calling it "a return to old forms by the master of suspense, whose newer forms have pleased movie critics but not his public. This is the kind of thriller Hitchcock was making in the 1940s, filled with macabre details, incongruous humor, and the desperation of a man convicted of a crime he didn't commit." Penelope Gilliatt of The New Yorker wrote of Hitchcock that "we are nearly back in the days of his great English films", adding "He is lucky to have been able to draw on Anthony Shaffer to do Frenzys sly screenplay, not to speak of a cast of first rate, well equated actors pretty much unknown outside England, so that audiences have no preconceptions about who are the stars and therefore unkillable." Kevin Thomas of the Los Angeles Times called the film "Alfred Hitchcock's best picture in years", with "all the marks of work by a master at his craft and at his most assured". Time printed a very positive review of the film: "In case there was any doubt, back in the dim days of Marnie and Topaz, Hitchcock is still in fine form. Frenzy is the dazzling proof. It is not at the level of his greatest work, but it is smooth and shrewd and dexterous, a reminder that anyone who makes a suspense film is still an apprentice to this old master." In its 2012 review, The Guardian called Frenzy a "complex and gripping thriller" praising the film as "a rich tapestry of suspense, and a masterpiece". Some reviews were more mixed. Gary Arnold of The Washington Post wrote that the film "has a promising opening sequence and a witty curtain line, but the material in between is decidedly pedestrian. The reviewers who've been hailing Frenzy as a new classic and the triumphant return of the master of suspense are, to put it kindly, exaggerating the occasion If this picture had been made by anyone else, it would be described, justly, as a mildly diverting attempt to imitate Hitchcock." The Monthly Film Bulletin was unsure what to make of the picture, noting an "old fashioned air" to it that seemed to suggest that Hitchcock's return to England "signalled a regression to an almost pre war style of filmmaking". It concluded: "For all its apparent awkwardness of script and characterisation (Jon Finch especially can make little of Shaffer's anemically written hero) there is enough in Frenzy to suggest that, after the routine critical dismissals, it will repay serious assessment." Frenzy ranked 14th on Varietys list of the Big Rental Films of 1972, with rentals of $6.3 million in the United States and Canada. The film was the subject of the 2012 book Alfred Hitchcock's Frenzy: The Last Masterpiece by Raymond Foery. Frenzy holds a 91% rating on Rotten Tomatoes, based on 44 reviews. The critical consensus reads: "Marking Alfred Hitchcock's return to England and first foray into viscerally explicit carnage, Frenzy finds the master of horror regaining his grip on the audience's pulse and making their blood run cold." On Metacritic, the film has a weighted average score of 92 out of 100 based on 15 critics, indicating "universal acclaim".