Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1941 жылы түсірілген американдық фильм.
1941 American film by Alfred Hitchcock
"Күдік" – Альфред Хичкок режиссерлік еткен, 1941 жылғы романтикалық психологиялық триллер. Басты рөлдерде Кэри Грант пен Джоан Фонтейн – үйленген жұбайлар. Сондай-ақ, Сэр Седрик Хардвик, Найджел Брюс, Дам Мэй Уити, Изабель Джинс, Хизер Энджел және Лео Г. Кэрролл қатысқан. "Күдік" Фрэнсис Айлстың 1932 жылғы "Фактыға дейін" романы негізінде түсірілген. Джоан Фонтейн Лина рөлі үшін 1941 жылы "Үздік әйел актер" номинациясы бойынша "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. Альфред Хичкок фильміндегі жалғыз "Оскар" жеңісі осы. Фильмде тәжірибесіз әйел, бастапқыда одан бас тартқан сүйкімді еркекке үйленеді. Ол ақшасыз, құмар ойыншы және өте адал емес болып шығады. Ол оның кісі өлтіруші екенін және оны өлтіруге тырысатынын сезінеді.
Suspicion is a 1941 romantic psychological thriller film noir directed by Alfred Hitchcock, and starring Cary Grant and Joan Fontaine as a married couple. It also features Sir Cedric Hardwicke, Nigel Bruce, Dame May Whitty, Isabel Jeans, Heather Angel, and Leo G. Carroll. Suspicion is based on Francis Iles's novel Before the Fact (1932). For her role as Lina, Joan Fontaine won the Academy Award for Best Actress in 1941. This is the only Oscar winning acting performance in an Alfred Hitchcock film. In the film, a romantically inexperienced woman marries a charming playboy after initially rejecting him. He turns out to be penniless, a gambler, and dishonest in the extreme. She comes to suspect that he is also a murderer, and that he is attempting to kill her.
Сюжет
1938 жылы көрікті, жауапкершіліктен тыс плейбой Джонни Айсгарт Англияда пойызда көзілдірік киген Лина МакЛейдлоумен танысып, кейін оны өзімен бірге серуендеуге көндіреді. Ол қызды қорлап, оның ниетіне күмәнмен қарайды; ол оны таныстыру үшін қорлайды. Бірақ кейін терезеден ата-анасының ол туралы әңгімелесіп жатқанын естиді. Олар оның ешқашан үйленбейді деп санайды, сондықтан Джонниді сүйеді. Ол одан хабар алмақшы, бірақ ол түскі кездесуін тоқтатып, кейін жоғалып кетеді. Алайда, ол бір аптадан кейін аң аулау шарасына оралады және бай әкесі генерал МакЛейдлоуның қатты қарсылығына қарамастан, оны ақырында қашып кетуіне итермелейді. Алыпсатарлық баллы айдан кейін және сәнді үйге оралғаннан кейін Лина Джоннидің жұмыссыз және табысы жоқ екенін, әдетте қарыз ақшамен өмір сүретінін және әкесіне ақша төлеп алуға тырысатынын біледі. Ол оны жұмысқа орналасуға көндіреді, ол өзінің туысына, мүлкі агенті Капитан Мелбекке жұмысқа барады. Бірте-бірте Лина Джоннидің ойынды тоқтатуға уәде беріп, ойынды тоқтатқанмен, ойынды тоқтатпайтынын және ойын борышын төлеу үшін әкесі оған үйлену тойына сыйлаған екі ескі орындықты (отбасылық мұра) сатқанын біледі. Бики, Джоннидің жақсы мінезді, бірақ надан досы, Линаны күйеуінің өте қызықты және өте қызықты өтірікші екенін сендіруге тырысады. Ол Джонниді тағы да маңызды өтірік айтуда байқайды, ол бірнеше апта бұрын Мелбекке ақша ұрлағаны үшін жұмыстан шығарылғанын біледі, ол ақша қайтарылса, айыптау жасамайды дейді. Лина Джонниге оны тастап кететінін айтып хат жазады, бірақ кейін оны жыртып тастайды. Осыдан кейін Джонни бөлмеге кіреді және оған әкесі қайтыс болғанын хабарлайтын жеделхатты көрсетеді. Джонни Линаның ақшасы жоқ екенін, тек әкесінің суреті ғана мұра болып қалғанын білгенде қатты көңілі қалады. Ол Бикиді жерді игерудің өте шұғыл схемасын қаржыландыруға көндіреді. Лина бұл сенім арту трюгі немесе одан да жаман нәрсе деп қорқады және Бекиді одан аулақ етуге тырысады. Джонни естіп, ашуланып әйеліне оның істеріне араласпауды ескертеді, бірақ кейін ол бәрін тоқтатады. Бики Парижге кеткенде, Джонни оған жартылай жолға шығады. Кейін Лина Бекидің Парижде қайтыс болғанын біледі. Джонни оған және тергеуші полиция инспекторына ол (Джонни) Лондонда қалды деп өтірік айтады. Осы және басқа да мәліметтер Линаны Бикидің өліміне оның кінәлі екеніне күдік келтіреді. Лина күйеуінің өмірін сақтандыру үшін оны өлтіруді жоспарлап отырғанын ойлайды. Ол оның досы, құпия романдар жазушысы Изобель Седбускті іздеуге болмайтын улар туралы сұхбатқа тартты. Джонни Линаға ұйықтамас бұрын бір стакан сүт әкеледі, бірақ ол оны ішуден қорқады. Бірнеше күн бойы анасымен бірге болатынын айтады. Джонни оны сол жерге апаруды талап етеді. Ол қатты жылдамдықпен құлап бара жатқан қалың көлікті айдап барады. Күтпеген жерден Линаның есігі ашылып, Джонни қорқып қалған әйелге өзінің не айтқысы келетінін түсінбей, қол созып келеді. Ол қыздың қасынан кетіп қалса, ол машинаны тоқтатады. Келесі кездескен кезде Джонни Линаны анасына алып кеткеннен кейін өзін-өзі өлтіруге ниетті екенін айтады. Осы кезде ол өз-өзіне қол жұмсауды қорқақтың жолы деп шешкенін және өз жауапкершіліктеріне төтеп беруге бел буғанын, тіпті ол ұрлық үшін түрмеге түсуге дайын екенін айтады. Ол Беки қайтыс болған кезде Ливерпульде болғанын, Мельбекке қарызын өтеу үшін Линаның өмірді сақтандыру полисін алуға тырысқанын айтады. Лина күдіктерін жойғаннан кейін, оны үйге барып, бәрін бірге көруді сұрайды. Джонни бастапқыда бас тартады, бірақ ақырында олар көлікті айналдырып, бірге кетеді.
In 1938, handsome, irresponsible playboy Johnnie Aysgarth meets bespectacled Lina McLaidlaw on a train in England and later persuades her to take a walk with him. She is defensive and suspects his motives; he insults her in a ploy to create familiarity. But later, at a window, she overhears her parents talking about her. They assume she will never marry, and hurt by this she kisses Johnnie. She hopes to hear from him but he cancels their afternoon date and then vanishes. However, he returns for a hunt ball a week later and charms her into eventually eloping despite the strong disapproval of her wealthy father, General McLaidlaw. After a lavish honeymoon and returning to an extravagant house, Lina discovers that Johnnie has no job and no income, habitually lives on borrowed money, and was intending to try to sponge off her father. She talks him into getting a job, and he goes to work for his cousin, estate agent Captain Melbeck. Gradually, Lina learns that Johnnie has continued to gamble wildly, despite promising to quit, and that to pay a gambling debt, he sold two antique chairs (family heirlooms) that her father had given her as a wedding present. Beaky, Johnnie's good natured but naive friend, tries to reassure Lina that her husband is a lot of fun and a highly entertaining liar. She repeatedly catches Johnnie in ever more significant lies, discovering that he was fired weeks before for embezzling from Melbeck, who says he will not prosecute if the money is repaid. Lina writes a letter to Johnnie that she is leaving him, but then tears it up. After this, Johnnie enters the room and shows her a telegram announcing her father's death. Johnnie is severely disappointed to discover that Lina has inherited no money, only her father's portrait. He convinces Beaky to finance a hugely speculative land development scheme. Lina is afraid this is a confidence trick or worse, and futilely tries to talk Beaky out of it. Johnnie overhears and angrily warns his wife to stay out of his affairs, but later he calls the whole thing off. When Beaky leaves for Paris, Johnnie accompanies him partway. Later, news reaches Lina that Beaky died in Paris. Johnnie lies to her and an investigating police inspector, saying that he (Johnnie) stayed in London. This and other details lead Lina to suspect he was responsible for Beaky's death. Lina then begins to fear that her husband is plotting to kill her for her life insurance. He has been questioning her friend Isobel Sedbusk, a writer of mystery novels, about untraceable poisons. Johnnie brings Lina a glass of milk before bed, but she is too afraid to drink it. Needing to get away for a while, she says she will stay with her mother for a few days. Johnnie insists on driving her there. He speeds recklessly in a powerful convertible on a dangerous road beside a cliff. Lina's door unexpectedly swings open. Johnnie reaches over, his intent unclear to the terrified woman. When she shrinks from him, he stops the car. In the subsequent confrontation, Johnnie asserts that he was actually intending to commit suicide after taking Lina to her mother's. At this time he states that he has decided that suicide is the coward's way out, and is resolved to face his responsibilities, even to the point of going to prison for the embezzlement. He reveals being in Liverpool at the time of Beaky's death, trying to borrow on Lina's life insurance policy to repay Melbeck. Her suspicions allayed, Lina asks him to go home and see it all through together. Johnnie initially refuses but eventually they turn the car round and drive away together.
Вест-Инстер сценарийі
1939 жылдың қараша айында Натанаэль Уэст RKO Radio Pictures киностудиясына сценарийші болып шақырылды, онда ол Борис Ингстермен бірлесіп романды киноға бейімдеу жөніндегі жұмыстың үстінде болды. Екеуі жеті апта ішінде сценарийді жазды, Уэст кейіпкерлерді сомдау мен диалогтарға, ал Ингстер желі құрылымына ден қойды. RKO «Факт алдында» фильмін Хитчкокқа тапсырғанда, ол Самсон Рафаэльсон, Джоан Харрисон және Альма Ревилл авторлығындағы, мазмұны жақсырақ дамыған өзінің сценарийіне ие болды. (Харрисон – Хитчкоктің жеке көмекшісі, ал Ревилл – Хитчкоктің әйелі.) Уэст пен Ингстердің сценарийі қабылданбады және ешқашан түсірілмеді. Осы сценарийдің мәтінін Америка кітапханасынан Уэсттің жинақталған туындыларының басылымында табуға болады.
In November 1939, Nathanael West was hired as a screenwriter by RKO Radio Pictures, where he collaborated with Boris Ingster on a film adaptation of the novel. The two men wrote the screenplay in seven weeks, with West focusing on characterization and dialogue as Ingster worked on the narrative structure. When RKO assigned Before the Fact to Hitchcock, he already had his own, substantially different, screenplay, credited to Samson Raphaelson, Joan Harrison, and Alma Reville. (Harrison was Hitchcock's personal assistant, and Reville was Hitchcock's wife.) West and Ingster's screenplay was abandoned and never produced. The text of this screenplay can be found in the Library of America's edition of West's collected works.
Даму
"Күдік" романының сюжеті фильмге бейімделу кезінде автордың бастапқы ойын түгелдей өзгертіп, тіпті кері қайтаратынын көрсетеді. Уильям Л. Де Андреа 1994 жылы жарық көрген "Энциклопедия Мистериоза" еңбегінде былай дейді: "Күдік" романы болашақ құрбанның көзімен қарағандағы кісі өлтіруді зерттеуі тиіс еді. Бірақ Кэри Грант кісі өлтіруші, ал Джоан Фонтейн өлтірілген рөлде болғандықтан, RKO студиясы басқаша аяқтауды талап етті, оны Хичкок жасады, бірақ содан кейін өмірінің соңына дейін осыған наразы болды. Хичкок фильмнің соңын өзгертуге мәжбүр болғанын айтқан. "Күдік" фильмі 440 мың доллар пайда әкелді.
Suspicion illustrates how a novel's plot can be so much altered in the transition to film as to reverse the author's original intention. As William L. De Andrea states in his Encyclopedia Mysteriosa (1994), Suspicionwas supposed to be the study of a murder as seen through the eyes of the eventual victim. However, because Cary Grant was to be the killer and Joan Fontaine the person killed, the studio — RKO — decreed a different ending, which Hitchcock supplied and then spent the rest of his life complaining about. Hitchcock was quoted as saying that he was forced to alter the ending of the movie. Suspicion earned a profit of $440,000.
Бейімделулер
Бұл кезеңде фильмдердің радиоқойылымдарға бейімделуі кең таралған. Бұл фильм 1942 жылдан 1949 жылға дейін алты рет бейімделді, түпкілікті актерлер мен басқалар қатысты: бір рет «Академия сыйлығы театрында», екі рет «Lux Radio Theatre» және үш рет «Screen Guild Theater» радиосында. «Lux Radio Theatre» 1942 жылдың 4 мамырында алғашқы бейімделуді ұсынды, онда Джоан Фонтейн, Найджел Брюс және Брайан Аерн (Фонтейннің күйеуі) Гранттың рөлінде ойнады, бұл бір сағаттық нұсқа болды. «Screen Guild Theater» 1943 жылдың 4 қаңтарында фильмді жарты сағаттық нұсқаға бейімдеді, Джоан Фонтейн мен Найджел Брюс өз рөлдерін қайта ойнады, ал Базил Ратбоун Кэри Гранттың рөлін сомдады (ауырған Брайан Аерннің орнына соңғы сәтте қосылды). «Lux» 1944 жылдың 18 қыркүйегінде Оливия де Гавиленд, Уильям Пауэлл және Чарльз У. Ирвиннің қатысуымен қайта түсірілген нұсқасын эфирге шығарды. 1946 жылдың 21 қаңтарында «Screen Guild Theater» Кэри Грант пен Найджел Брюс Лорретта Янгпен бірге рөлдерін қайта ойнап, қайта түсірді. CBS радиосы 1946 жылдың 30 қазанында Кари Грант пен Энн Тоддтың қатысуымен «Оскар театрында» жарты сағаттық бейімделуді эфирге шығарды. 1949 жылдың 24 қарашасында «Screen Guild Theater» оны үшінші рет қайта түсірді, онда түпкілікті үш киножұлдыз – Грант, Фонтейн және Брюс қатысты. 1988 жылғы теледидардағы «Американдық театр» қайта түсірілімінде Энтони Эндрюс пен Джейн Кертин ойнады.
During this time it was common for films to be adapted into radio plays. This film was adapted six times, from 1942 through 1949, starring the original stars and others: Once on Academy Award Theater, twice on Lux Radio Theatre and three times on Screen Guild Theater. Lux Radio Theatre presented the initial adaptation on May 4, 1942, a one hour version with Joan Fontaine and Nigel Bruce, and with Brian Aherne (Fontaine's husband) in Grant's part. Screen Guild Theater adapted the film in a half hour version on January 4, 1943, with Joan Fontaine and Nigel Bruce reprising their roles, while Basil Rathbone assumed Cary Grant's part (as a last minute substitute for an ill Brian Aherne). Lux aired a remake on September 18, 1944, starring Olivia de Havilland, William Powell and Charles W. Irwin. On January 21, 1946, Screen Guild Theater remade it with Cary Grant and Nigel Bruce reprising their roles with Loretta Young. CBS Radio aired a half hour adaptation on October 30, 1946, with Cary Grant and Ann Todd on Academy Award Theater. On November 24, 1949, Screen Guild Theater remade it a third time, featuring all three of the original film stars; Grant, Fontaine and Bruce. The televised 1988 American Playhouse remake starred Anthony Andrews and Jane Curtin.