«Sleuth» (1972) фильмі – Жозеф Л. Мэнкьевичтің детектив триллері. Лоуренс Оливье, Майкл Кейн басты рөлдерде. Академия жүлдесіне ұсынылған, сыншылар жоғары бағалаған туынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Sleuth) – Джозеф Л. Манкивичтің режиссерлік еткен, Лоренс Оливье мен Майкл Кейн ойнаған 1972 жылғы құпия-қимыл фильмі. Пьеса авторы Энтони Шаффердің сценарийі оның 1970 жылы «Тони» сыйлығын жеңіп алған пьесасы негізінде жазылған. Оливье мен Кейн екеуі де орындаған рөлдері үшін «Оскар» сыйлығына ұсынылды. Бұл Манкивичтің соңғы фильмі болды. Сыншылар фильмге көбінесе жағымды баға берді.
1972 film by Joseph L. Mankiewicz
Sleuth is a 1972 mystery thriller film directed by Joseph L. Mankiewicz and starring Laurence Olivier and Michael Caine. The screenplay by playwright Anthony Shaffer was based on his 1970 Tony Award winning play. Both Olivier and Caine were nominated for Academy Awards for their performances. This was Mankiewicz's final film. Critics gave the film overwhelmingly positive reviews.
Сюжет
Эндрю Уайк, қылмыс туралы шығармалар жазушы, үлкен ойын-сауық пен автоматтарға толы үлкен ел үйінде тұрады. Ол әйелі сүйіктісін, Лондондық бизнесмен Мило Тиндлді, жағдайды талқылау үшін үйіне шақырады және Милодан әйеліне қол сұғуды қалайды. Ендрю Милоға оны асыраудың жолын табу үшін үйден зергерлік бұйымдарды ұрлап, Ендрюді сақтандыру арқылы шығынды өтеуге шақырады. Майло келіседі, ал Эндрю оны ұрлық жасайтын қисынды жоспарға тартады. Соңында Эндрю Майлоға қаруды тартып, Майлоны өлтіру үшін оның ұрлық жасағанын әшкерелейді. Ол Майлоның басына қаруды ұстап, оқ атылады, экран қара түске айналады. Бірнеше күннен кейін инспектор Доплер Милоның жоғалуын тексеру үшін келеді. Эндрю ештеңе білмейтінін айтады, бірақ инспектор айыптаушы ілмектерді жинап жатқанда, Эндрю бұзылып, ұрлық туралы аңызды түсіндіреді. Ол Майлоны бос патронмен атып өлтіргенін және оның қарсыласы масқараланып, бірақ тірі және зардап шекпегенін айтты. Қылмысты растайтын дәлелдерді тапқаннан кейін Доплер Эндрюді тұтқындайды. Эндрюді станцияға алып бара жатқанда Доплер өзін Андрюдан кек алу үшін ауыр маскировкаланған Майло ретінде көрсетеді. Мило шынайы кісі өлтірумен байланысты тағы бір ойын ойнайтынын хабарлағанға дейін есеп теңдейді. Мило Эндрюдің әуесқой әйелін, Теяны өлтіріп, үйіне айыптайтын дәлелдерді орналастырғанын айтады. Полиция жақын арада келеді. Эндрю оның мәлімдемесін жоққа шығарады, бірақ Теаның үйдесі Джойстен Теаның өлгенін білуге ғана сенімді болу үшін Теаға телефон соғады. Милоның құпия белгілерін ұстанған Эндрю үйді тұтқындалған дәлелдерді іздеу үшін іздестіреді. Эндрю соңғы затты тапқан кезде, Мило полиция келіп жатыр дейді. Айналасындағылар онымен бірге жүреді. Милоның офицерлермен сөйлескенін естіген, бірақ шын мәнінде полиция жоқ. Содан кейін Майло Теаның өлімін Джойс пен Теаның ерікті көмегімен қалжыңдап, Эндрюді екінші рет алдағанын айтады. Майло кетуге дайындалғанда, ол Эндрюдің әйелі мен сүйіктісі берген ақпаратпен Эндрюді қорлауды жалғастырады. Эндрю Майлоны өлтіремін деп қорқытады. Алайда, Майло мұны алдын ала болжап, полицияны шақырған, олар жолға шығады дейді. Егер Эндрю оны өлтірсе, ол қылмыскер ретінде ұсталады. Эндрю, Майло өзінің әдеби детективін мазақтағанда тым алыс кетеді, Майлоға сенбейді және оны өлтіріп, өлтіріп жаралайды. Полиция сыртқа шығады, ал күйзелген және жеңілген Эндрю үйге кіреді. Майло өлім аузында жатқанда, ол Эндрюге полицияға "бұл тек қанды ойын" екенін айтуын айтады; содан кейін ол автоматты басқару қорапшасын басып, Эндрюді өзінің электрондық ойыншықтарымен қоршап, полиция кіруге тырысады.
Andrew Wyke, a successful crime fiction author, lives in a large country manor house filled with elaborate games and automata. He invites his wife's lover, Milo Tindle, a London businessman, to his home to discuss the situation and would like Milo to take his wife off his hands. To provide him the means to support her, Andrew suggests that Milo steal some jewelry from the house, with Andrew recouping his losses through an insurance claim. Milo agrees and Andrew leads him through an elaborate scheme to fake a robbery. At the conclusion, Andrew pulls a gun on Milo and reveals the bogus theft was merely a ruse to frame Milo as a burglar so he can kill him. He puts the gun to Milo's head; there is a gunshot, and the screen cuts to black. A few days later, Inspector Doppler arrives to investigate Milo's disappearance. Andrew purports to know nothing, but as the inspector collates incriminating clues, Andrew breaks down and explains the burglary hoax. He insists he only pretended to shoot Milo using a blank cartridge and that his rival left humiliated but alive and unharmed. After finding evidence supporting a murder, Doppler arrests Andrew. As Andrew is about to be taken to the station, Doppler reveals himself as the heavily disguised Milo, seeking revenge on Andrew. The score is seemingly evened until Milo announces they will play another game involving a real murder. Milo says he fatally strangled Andrew's mistress, Téa, and has planted incriminating evidence throughout Andrew's house. The police will arrive soon. Andrew dismisses his claim, but phones Téa to be sure, only to learn from Téa's flatmate, Joyce, that Téa is dead. Following Milo's cryptic clues, Andrew frantically searches the house for the planted evidence. Andrew finds the last item just as Milo says the police are arriving. The disheveled Andrew pleads with Milo to stall them while he composes himself. Milo is heard talking to the officers, but there are actually no police. Milo then reveals that he faked Téa's death with Joyce and Téa's willing assistance, thus tricking Andrew a second time. As Milo prepares to leave, he continues humiliating Andrew with information provided by Andrew's wife and mistress. Andrew threatens to shoot Milo. However, Milo says he anticipated this and really did call the police, who are on their way. If Andrew kills him, he will be caught red handed. Andrew, pushed too far when Milo ridicules his literary detective, disbelieves Milo and shoots and mortally wounds him. The police arrive outside and a distraught and defeated Andrew locks himself inside the house. As Milo lies dying, he tells Andrew to tell the police that "it was just a bloody game"; he then presses the automata control box, leaving Andrew surrounded by his electronic toys as police attempt to enter.
Өндіріс
Бастапқыда Шаффер пьесаның киноқұқықтарын сатуға құлшынбады, себебі бұл сахналық қойылымның табысына нұқсан келтіруі мүмкін деп қорқып жүрді. Соңғы рет ойланып, ол фильмде Лондон мен Бродвейде Уайк рөлін сомдаған Энтони Куэйлдің қызметі сақталады деп үміттенді. Мило Тиндл рөліне Шаффердің таңдауы Алан Бейтс болды. Ақырында режиссер Манкевич Оливье мен Кейнді таңдады. Олар кездескенде, Кейн Оливьеден оған қалай жүгіну керектігін сұрады. Оливье оған «Лорд Оливье» деп атауға кеңес берді, содан кейін оны «Ларри» деп атауға болатынын қосты. Шаффердің сөзіне сүйенсек, Оливье түсірілім басталғанда Кейнді көмекшісі деп қараған, бірақ түсірілім аяқталғанда оны толық серіктес деп санаған. Стивен Сондхаймның (Шаффердің ойын-сауыққа құштарлығынан шабыттанған пьесаның кейіпкері) айтуынша, ол Оливьемен кездескенде, түсірілім аяқталғаннан кейін Оливье өзінің актерлік шеберлігін Сондхаймға негіздегенін айтқан. Актриса Джоан Вудвордтың суреті Маргарита Уайк суретін салу үшін пайдаланылды. Оқиғаның көп бөлігі Джон Диксон Каррдың (Сент Джон Лорд Мерриду = Сэр Генри Мерриваль) жазған қылмыстық әдебиет тақырыбына арналған, Оливьедің сыртқы келбеті оған ұқсату арқылы жасалған, сондай-ақ Агата Кристидің суреті Уайк қабырғасында орналасқан, және бұл шын өмірдегі қылмыстық тергеулермен қалай байланысты екені көрсетілген. Сонымен қатар, Уайк, ағылшын дворянының мәртебесіне ие болған, және Лондонның кедей ауданынан келген иммигранттың ұлы Тиндл арасындағы әлеуметтік теңсіздік мәселесі де көтеріледі. Bristol Myers Squibb (Palomar Pictures International) «Жүрек сыны» (1972) және «Слеут» (1972) фильмдерінің құқықтарына ие.
Shaffer was initially reluctant to sell the film rights to the play, fearful it would undercut the success of the stage version. When he finally did relent, he hoped the film would retain the services of Anthony Quayle, who had essayed the role of Wyke in London and on Broadway. Alan Bates was Shaffer's pick for the part of Milo Tindle. In the end, director Mankiewicz opted for Olivier and Caine. When they met, Caine asked Olivier how he should address him. Olivier told him that it should be as "Lord Olivier", and added that now that that was settled he could call him "Larry". According to Shaffer, Olivier stated that when filming began he looked upon Caine as an assistant, but that by the end of filming he regarded him as a full partner. According to Stephen Sondheim (who Shaffer had partly taken for inspiration for the original play when it came to his penchant for playing games), when he met Olivier sometime after the production had finished shooting, Olivier had said he based his performance off of Sondheim. The likeness of actress Joanne Woodward was used for the painting of Marguerite Wyke. Much of the story revolves around the theme of crime fiction, as written by John Dickson Carr (St John Lord Merridew = Sir Henry Merrivale), on whom Olivier's physical appearance is modelled, and Agatha Christie, whose photo is included on Wyke's wall, and how it relates to real life criminal investigations. Class conflict is also raised between Wyke, who has the trappings of an English country gentleman, compared to Tindle, the son of an immigrant from a poor area of London. Bristol Myers Squibb (Palomar Pictures International) owns the rights to The Heartbreak Kid (1972) and Sleuth (1972).
Шығару
Sleuth 1972 жылдың 10 желтоқсанында Нью-Йорктегі Зигфельд театрында және 1972 жылдың 13 желтоқсанында Лос-Анджелестегі Бруин театрында көрсетілімге түсті. Фильм Оңтүстік Африкада шыққаннан кейін Лоренс Оливье мен Майкл Кейн Йоханнесбургтегі бір театр сахнасында «Sleuth» пьесасын қойды.
Sleuth opened at the Ziegfeld Theatre in New York City on December 10, 1972 and at the Bruin Theatre in Los Angeles on December 13, 1972. After the film was released in South Africa Laurence Olivier and Michael Caine performed in a stage version of Sleuth at a theatre in Johannesburg.
Қабылдау және мұра
Rotten Tomatoes сайтында фильм 28 сыншының пікірлеріне негізделген 89% мақұлдау көрсеткішіне ие. Шаффер өзінің сценарийі үшін Эдгар сыйлығын алды. Бұл фильм, 1966 жылы шыққан «Кім Вирджиния Вульфтен қорқады?» фильмінен кейін, актерлық құрамының (Кейн мен Оливье) толығымен Академия сыйлығына ұсынылған екінші фильм болды және фильмдегі барлық актерлердің номинацияға ие болған алғашқы туынды. («Вирджиния Вульфтен қорқады?» фильмінде жол бойындағы қонақ үйдің басқарушысы мен официант рөліндегі актерлердің есімдері көрсетілмеген эпизодтық рөлдер болған.) Осы жетістік 1975 жылғы «Адамдарға тозақ бер, Гарри!» фильмінде қайталанды, онда Джеймс Уитмор ғана негізгі актер болып табылды. Сыншылар Роджер Эберт, Джанет Маслин, The Washington Post газетінен Гари Арнольд және бірнеше кино тарихшылары «Слют» пен Кейннің 1982 жылғы «Deathtrap» фильмі арасындағы ұқсастықтарды атап өтті. SCTV-нің 121-ші эпизодында Дейв Томас Майкл Кейн рөлін ойнап, кітапхана түсірілім алаңының әртүрлі жағында орналасқандықтан екі фильмнің де әртүрлі екенін айтты.
On Rotten Tomatoes the film has an approval rating of 89% based on reviews from 28 critics. Shaffer received an Edgar Award for his screenplay. The film was the second to have practically its entire cast (Caine and Olivier) nominated for Academy Awards after Who's Afraid of Virginia Woolf? in 1966 and the first where exactly all of the actors in the film were nominated. (Virginia Woolf featured uncredited bit parts by actors playing the roadhouse manager and waitress.) This feat has been repeated only by Give 'em Hell, Harry! (1975), in which James Whitmore is the sole credited actor. Critics Roger Ebert, Janet Maslin, Gary Arnold of The Washington Post, and several film historians have all noted similarities between Sleuth and Caine's 1982 film Deathtrap. SCTV episode 121 featured Dave Thomas playing Michael Caine, arguing that the two films were different because the library appeared on different sides of the set.
Марапаттар
Сыйлық санаты Номинант(тар) Нәтиже Ref. «Оскар» сыйлығы Үздік режиссер Джозеф Л. Манкивич Үздік актер Майкл Кейн Лоренс Оливье Үздік драмалық музыка Джон Аддисон Британдық кино және телекесінді академиясы сыйлығы Басты рөлдегі үздік актер Лоренс Оливье Үздік сценарий Энтони Шаффер Үздік суретші-қоюшы Кен Адам Үздік операторлық Освальд Моррис Кино жазушылар шеңберіндегі сыйлықтар Үздік шетелдік фильм Мортон Готтлиб «Давид ди Донателло» сыйлығы Үздік шетелдік актер Лоренс Оливье «Эдгар Аллан По» сыйлығы Үздік фильм Энтони Шаффер «Evening Standard» британдық кино сыйлығы Үздік актер Майкл Кейн «Алтын глобус» сыйлығы Үздік фильм – драма Үздік актер – драма Майкл Кейн Лоренс Оливье Нью-Йорк киносыншылары шеңберіндегі сыйлықтар Үздік актер
Award Category Nominee(s) Result Ref. Academy Awards Best Director Joseph L. Mankiewicz Best Actor Michael Caine Laurence Olivier Best Original Dramatic Score John Addison British Academy Film Awards Best Actor in a Leading Role Laurence Olivier Best Screenplay Anthony Shaffer Best Art Direction Ken Adam Best Cinematography Oswald Morris Cinema Writers Circle Awards Best Foreign Film Morton Gottlieb David di Donatello Awards Best Foreign Actor Laurence Olivier Edgar Allan Poe Awards Best Motion Picture Anthony Shaffer Evening Standard British Film Awards Best Actor Michael Caine Golden Globe Awards Best Motion Picture – Drama Best Actor in a Motion Picture – Drama Michael Caine Laurence Olivier New York Film Critics Circle Awards Best Actor
Өшірілген бейне
Уайкты сұраққа тарғанда, Доплер Тиндл атылған кезде киген клоун костюмінің жоғалып кеткенін айтады, бірақ клоунның маскасы кейін табылған және жертөледегі пластикалық қаңқаның басына кигізілген. Ол, Тиндл осы костюммен бірге жерленген болуы мүмкін екенін білдірген. Фильм трейлерінде Допплер Уайкқа қарсы айғақтарды фильмде көрсетілгендей жариялаған кадрлар бар. Олардың ішінде ол бір ванна бөлмесіндегі душ шторын ашып, ылғалданып, үстінде қан іздері бар клоунның күртесін көрсетеді. Бұл кадр соңғы фильмге қосылмаған.
While questioning Wyke, Doppler points out that the clown costume that Tindle was wearing when he was shot is missing, though the clown's mask is later found and put on the head of the plastic skeleton in the cellar. He is probably implying that Tindle was buried with it. In the trailer for the film, there are the scenes with Doppler laying out the evidence against Wyke as shown in the movie. They include him pulling open the shower curtains in one of the bathrooms and exposing the clown's jacket, dripping wet and apparently with bloodstains on it. This scene was not included in the final film.
Сақтау
Академия киноархиві 2012 жылы «Слют» фильмін сақтады.
The Academy Film Archive preserved Sleuth in 2012.
2007 жылғы фильм
2006 жылдың қыркүйегінде Кеннет Брана Венеция кинофестивалінде Нобель сыйлығының лауреаты Гарольд Пинтер жазған сценарий негізінде пьесаның жаңа фильмі туралы хабарлады. Кейн осы бейімдеуде бұл жолы Уайк рөлінде ойнады, ал Джуд Лоу күресіп жатқан актер рөлінде Тиндлді сомдады. Тусірілім 2007 жылдың наурыз айында аяқталды және фильм 2007 жылдың 23 қарашасында Ұлыбританияда көрсетілді. Бұл қайта түсірілім Шаффердің түпнұсқа сценарийіндегі ешқандай диалогты пайдаланбады және түпнұсқамен салыстырғанда табыссыз деп есептелді.
In September 2006 Kenneth Branagh announced at the Venice Film Festival his new film of the play, with the screenplay by Nobel laureate Harold Pinter. Caine starred in this adaptation, this time in the role of Wyke, and Jude Law played Tindle as a struggling actor. Production was completed in March 2007 and the film was released in the UK on 23 November 2007. The remake did not use any of the dialogue in Shaffer's original script and was considered unsuccessful in comparison with the original.