Британдық ұшқыш-тұтқындаушы ұшағы: Gloster Javelin тарихы
Gloster Javelin
Gloster Javelin: Ұлыбританияның тәуелсіз ауа шабуылына қарсы ұшағы. Түсірілімдер, жаңартулар, қару-жарақ және Lightning ұшағымен алмасу туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ұрысқа түсіріп ұстаушы ұшақ
British interceptor aircraft
Gloster Javelin – 1950 жылдардың ортасынан 1960 жылдардың соңына дейін Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінде қызмет еткен екі қозғалтқышты, кез келген ауа райында ұрысқа түсіріп ұстауға арналған ұшақ. Бұл Т-тұмсықты дельта қанатты ұшақ, түнгі және кез келген ауа райындағы операциялар үшін жобаланған және Gloster деген атпен жасалған соңғы ұшақ. Ұзақ дамыту кезеңінен кейін 1956 жылы пайдалануға берілген, ұшақ өндіріс кезінде қозғалтқыштарына, радарына және қару-жарағына, соның ішінде De Havilland Firestreak әуеден әуеге зымыранына қолдау көрсету үшін бірнеше жаңартулар алды. Javelin ұшағының орнын English Electric Lightning ұшағы басты, ол Javelin-нің ең жоғары жылдамдығынан екі еседен астам жылдамдықпен ұша алатын және RAF-ке бірнеше жылдан кейін қосылды. Javelin ұшағы өмірінің көп бөлігін Lightning ұшағымен бірге өткізді; соңғы Javelin ұшақтары 1968 жылы Lightning ұшағының күштірек нұсқалары пайда болғаннан кейін операциялық қызметтен алынды.
The Gloster Javelin is a twin engined all weather interceptor aircraft that served with Britain's Royal Air Force from the mid 1950s until the late 1960s. It was a T tailed delta wing aircraft designed for night and all weather operations and was the last aircraft design to bear the Gloster name. Introduced in 1956 after a lengthy development period, the aircraft received several upgrades during production to its engines, radar and weapons, including support for the De Havilland Firestreak air to air missile. The Javelin was succeeded in the interceptor role by the English Electric Lightning, a supersonic aircraft capable of flying at more than double the Javelin's top speed, which was introduced into the RAF only a few years later. The Javelin served for much of its life alongside the Lightning; the last Javelins were withdrawn from operational service in 1968 following the introduction of successively more capable versions of the Lightning.
F.44/46
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Ұлыбритания реактивті стратегиялық бомбалаушылар мен атомдық қару-жарақтан туындаған қауіпті анықтады және соғыс аяқталғаннан кейін де өздерінің истребительдік технологиясын жетілдіру арқылы әуедегі басымдықты дамытуға басымдық берді. Бастапқы жоспарлау, келесі соғыс кем дегенде он жылдан кейін болатын деген болжамға негізделген, ал әзірлеме көбінесе қағаз жобаларымен шектелді. 1940 жылдардың соңындағы бірнеше оқиғалар осы мерзімді жылдамдатты. 1947 жылы Әуе министрлігі F.44/46 техникалық талапнамасы бойынша жоғары өнімділікке ие түнгі истребительге қатысты талаптарды жариялады. Онда жаудың ұшақтарын кем дегенде 40 000 фут биіктікте ұстап алуға қабілетті екі орынды конструкция талап етілді. Бұл биіктікте 525 түйін (973 км/сағ, 605 миль/сағ) максималды жылдамдыққа жетуі, жылдам көтерілуді орындауға және қозғалтқыш іске қосылғаннан кейін он минут ішінде 45 000 фут биіктікке көтерілуі керек болды. Талаптарға қосымша, кем дегенде екі сағаттық ұшу ұзақтығы, 1500 ярдықты ұшып көтерілу қашықтығы, жоғары жылдамдықта 4g маневрлерді қолдауға жеткілікті конструкциялық беріктік, сондай-ақ ұшақта әуедегі ұстап алу радары, көп арналы VHF радио және түрлі навигациялық құралдар болуы тиіс еді. Ұшақтың өндірісі айына он дана, жалпы саны 150 ұшаққа есептелген экономикалық тұрғыдан тиімді болуы қажет болды.
In the aftermath of the Second World War, Britain identified a threat posed by the jet powered strategic bomber and atomic weaponry and thus placed a great emphasis on developing aerial supremacy through continuing to advance its fighter technology, even following the end of the conflict. Initial planning was based on the premise that another war was at least ten years away, and development was limited mostly to paper projects. Several events in the late 1940s led to this timeline being moved up. In 1947, the Air Ministry issued a requirement for a high performance night fighter under specification F.44/46. It called for a two seat design that would intercept enemy aircraft at heights of up to at least 40,000 feet. It would also have to reach a maximum speed of 525 kn (973 km/h, 605 mph) at this height, be able to perform rapid ascents and attain an altitude of 45,000 feet within ten minutes of engine ignition. Additional criteria given in the requirement included a minimum flight endurance of two hours, a takeoff distance of 1,500 yards, structural strength to support up to 4g manoeuvres at high speed and for the aircraft to incorporate airborne interception radar, multi channel VHF radio and various navigational aids. The aircraft would also be required to be economical to produce, at a rate of ten per month for an estimated total of 150 aircraft.
Жарық дизайны
Gloster Aircraft компаниясы соғыс кезінде қолданысқа енген жалғыз британдық реактивті ұшақты – Gloster Meteor ұшағын жасап, өндірді. Соғыстан кейінгі кезеңде олар Meteor ұшағының бірнеше жаңартылған нұсқаларын жасады, оның ішінде қанаттарының барлық бөлігі немесе сыртқы бөлігі дельта қанаттармен жабдықталғандары да болды. Бұлар қозғалтқыштарды фюзеляжға орнату және толық дельта қанат конфигурациясын пайдалану арқылы одан әрі жетілдірілді, нәтижесінде параллельді дамыған екінші ұрпақ жобалар пайда болды. 1946 жылы жасалған P.228 негізінен сәл иілген қанаттары бар екі орындық Meteor болды. Ұқсас жоба Корольдік теңіз күштеріне P.231 деген атпен ұсынылды. 1947 жылдың басында шығарылған P.234 және P.238 ұшақтары Javelin ұшағына тән көптеген ерекшеліктерді қабылдады, соның ішінде үлкен дельта қанаттары мен құйрық қондырғысы, және Rolls Royce AJ65 қозғалтқышында (Avon деп белгілі) негізделген. Екі ұшақ негізінен мақсатына қарай ерекшеленді: P.234 – V-тәрізді құйрығы бар бір орындық күндізгі истребитель, ал P.238 – орталық дельта тәрізді құйрығы бар екі орындық түнгі истребитель. Әуе министрлігі 1949 жылдың 17 маусымында F.4/48 ретінде толыққанды техникалық талаптарды жариялады. Gloster компаниясы екі жаңа жобамен жауап берді: P.300, ол екі орындық және жаңа Derwent қозғалтқыштарымен жабдықталған Meteor ұшағының жылдам жаңартылған нұсқасы, және Sapphire қозғалтқыштарын орнату арқылы дельта конфигурациясын жаңартқан P.316/P.317. P.316 және P.317 негізінен мақсатына қарай ерекшеленді: P.316 радарсыз бір орындық ұшақ болды және фюзеляж астындағы контейнерлерге дейін төрт бомба орнатуға арналған, ал P.317 радармен және әлі нақтыланбаған ауыр қару-жарақпен жабдықталған екі орындық ұшақ болды. RAF талаптарында, негізінен радарлық жабдықтар мен қару-жараққа қатысты, өзгерістер енгізілді; Gloster сонымен қатар жаңа иілген және дельта қанаттарының аэродинамикалық қасиеттерін, сондай-ақ жаңа Armstrong Siddeley Sapphire турбореактивті қозғалтқышын зерттеу нәтижелеріне байланысты өзгерістер енгізді.
Gloster Aircraft developed and produced the only British jet aircraft to be operational during the war, the Gloster Meteor. Through the post war period, they produced a series of updated versions of the Meteor, including some with delta wing layouts for all or the outer portion of the wings. These were further developed by moving the engines to the fuselage and using a complete delta wing layout, leading to a second series of designs that continued in parallel. P.228, drawn up in 1946, was essentially a two seat Meteor with slightly swept wings. A similar design was also offered to the Royal Navy as the P.231. The later issued P.234 and P.238 of early 1947 had adopted many of the features that would be distinctive of the Javelin, including the large delta wing and tailplane, and were based on the Rolls Royce AJ65 engine (better known as Avon). The two differed primarily in role; P.234 was a single seat day fighter with a V tail, while P.238 was a two seat night fighter with a mid mounted delta tailplane. The Air Ministry released more detailed specifications on 17 Jun 1949, as F.4/48. Gloster responded with two further updated designs, P.300, which was essentially a quick update to the Meteor with two seats and newer Derwent engines, and the P.316/P.317, another update to the delta layout mounting the Sapphire engines. The P.316 and 317 differed primarily in role, 316 was a single seat design lacking radar and mounting up to four bombs in containers under the fuselage, while 317 was a two seat design with radar and some form of heavy armament to be determined. The RAF requirements were subject to some changes, mainly in regards to radar equipment and armaments; Gloster also initiated some changes as further research was conducted into the aerodynamic properties of the new swept and delta wings, as well as use of the new Armstrong Siddeley Sapphire turbojet engine.
Үлгілер
1949 жылғы 13 сәуірде Өнімдер министрлігі екі ұшақ құрастырушы компанияға – «Глостер» мен «де Хавилендке» талаптарға сай келетін бәсекелес үлгілерінің төрт ұшуға дайын прототипін, сондай-ақ конструкциялық сынақтар үшін әрқайсысынан бір ұшақ фюзеляжын жасауды тапсырды. Бұл прототиптер Ричард Уокер жобалаған «Gloster GA.5» және «de Havilland DH.110» болды, соңғысы Корольдік теңіз күштері үшін де қарастырылып, басымдыққа ие болды. Саяси себептермен шығындарды қысқарту шаралары даму процесін айтарлықтай кешіктірді. Шешім толығымен кері қайтарылғанша, прототиптердің саны әрқайсысынан екіге дейін азайтылды, бұл алғашқы өндірістік «Javelin» прототиптік тапсырыстың орындалуына дейін аяқталғанын көрсететін ерекше жағдайға әкелді. Бірінші прототип 1951 жылы дайын болды. Прототиптердің ерекшелігі – артқы кабинаның үстіндегі мөлдір емес шамшырағы болды. Кабинадан сыртқа көрінудің қажеті жоқ деп саналды және операторға кедергі келтіруі мүмкін еді, сондықтан сыртқы көрініс тек екі кішкентай «иллюминатор» арқылы ғана мүмкін болды. Бір айлық жердегі сынақтардан кейін, 1951 жылғы 26 қарашада алғашқы прототип Moreton Valence әуежайында алғашқы ұшуын жасады. «Глостердің» бас сынақ ұшқышы Билл Уотертон кейін «Javelin» ұшағының «Ансон сияқты ұшуға оңай» екенін айтты, бірақ оның жеткіліксіз қуатты басқару жүйесіне алаңдаушылық білдірді. Бір сынақ ұшу кезінде апатқа ұшырауға жақын қалды, себебі аэродинамикалық дірілдің салдарынан лифттер ұшу кезінде бөлініп кетті. Басқару беттерінің жоқтығына қарамастан, Билл Уотертон ұшақты құйрық бөлігін және қозғалтқыштың итеру күшін пайдаланып жерге қондыруға қол жеткізді. Ол өртенген ұшақтан ұшу деректерін құтқаруға жасаған әрекеттері үшін Джордж медалімен марапатталды. Екінші прототип (WD808) 1953 жылы модификацияланған қанат алды. Уотертоннің бастапқы сынақтарынан кейін, ол басқа «Глостер» сынақ ұшқышы Питер Лоуренске берілді. 1953 жылғы 11 маусымда ұшақ сынақ барысында апатқа ұшырады. Лоуренс ұшақтан секіріп шықты, бірақ тым кеш болды (шамамен 400 фут (122 м) биіктікте) және қаза тапты. «Javelin» «түбегейлі тоқтау» күйіне түсті; қанаты әуе тежегіші рөлінде әрекет етіп, жылдамдықты жойды және сонымен бірге лифттердегі ауа ағынын нашарлатты, оларды тиімсіз етті. Лифттерді басқару мүмкіндігі болмағандықтан, Лоуренс ұшақты қайтадан басқаруға қол жеткізе алмады және ол аспаннан құлап түсті. Үшінші прототип (WT827), сондай-ақ радарды қоса алғанда, операциялық жабдықтармен жабдықталған алғашқы прототип, 1953 жылғы 7 наурызда алғашқы ұшуын жасады. Төртінші прототип (WT830) сынақтар үшін Ұшақтар мен қару-жарақ эксперименталды орталығына (A&AEE) берілді, ал бесінші прототип, WT836, 1954 жылдың шілдесінде алғашқы ұшуын жасады. 1954 жылғы 4 шілдеде прототип «Javelin» сынақ ұшу кезінде жасанды түрде дыбыс жылдамдығынан асып кетті, пилоттың назары оттегімен жабдықтаудың бұзылуына байланысты шашырап кеткендіктен.
On 13 April 1949, the Ministry of Supply issued instructions to two aircraft manufacturers, Gloster and de Havilland, to each construct four airworthy prototypes of their competing designs to meet the requirement, as well as one airframe each for structural testing. These prototype aircraft were the Gloster GA.5, designed by Richard Walker, and the de Havilland DH.110, the latter of which held the advantage of also being under consideration for the Royal Navy. Development was considerably delayed through political cost cutting measures, the number of prototypes being trimmed down to an unworkable level of two each before the decision was entirely reversed; this led to the unusual situation where the first production Javelin was completed before the prototype order being fulfilled. The first prototype was completed in 1951. An unusual feature of the prototypes was the opaque canopy over the rear cockpit. It had been believed that visibility outside the cockpit was unnecessary and a hindrance to the observer; the only external view available was through 2 small 'portholes'. Following a month of ground testing, on 26 November 1951, the first prototype conducted its first flight at Moreton Valence airfield. Bill Waterton, Gloster's Chief Test Pilot, would later describe the Javelin as being "as easy to fly as an Anson", although also expressing concern over its inadequate power controls. Disaster nearly struck during one test flight when aerodynamic flutter caused the elevators to detach in mid flight; despite the lack of control surfaces, Bill Waterton was able to land the aircraft using tailplane trimming and engine thrust for pitch control. He was awarded the George Medal for his actions to retrieve flight data from the burning aircraft. The second prototype (WD808) received a modified wing in 1953. After initial testing by Waterton, it was passed to another Gloster test pilot, Peter Lawrence for his opinion. On 11 June 1953, the aircraft crashed during testing. Lawrence had ejected from the aircraft, but too late (at about 400 feet (122 m)), and was killed. The Javelin had experienced a "deep stall"; the wing acting like an airbrake had killed forward motion and at the same time degraded the airflow over the elevators, leaving them useless. Without elevator control, Lawrence was unable to regain control and the aircraft dropped from the sky. The third prototype (WT827), and the first to be fitted with operational equipment including radar, first flew on 7 March 1953. The fourth prototype (WT830) was passed to the Aeroplane and Armament Experimental Establishment (A&AEE) for trials and the fifth prototype, WT836, made its first flight in July 1954. On 4 July 1954, a prototype Javelin accidentally achieved supersonic speed during a test flight, the pilot having been distracted by an oxygen supply failure.
Өндіріс және одан әрі даму
Javelin-тің ресми өндіріс тапсырысы 1953 жылдың ортасында берілді; Gloster Meteor әлі де Gloster компаниясында белсенді өндіріліп жатқандықтан, Javelin-тің маңызды бөліктері Hawker Siddeley Group компаниясына тиесілі басқа авиациялық компанияларға, мысалы Armstrong Whitworth-ке тапсырылды. 1954 жылдың 21 қазанында RAE Farnborough-дан Gloster-ге жіберілген пилот Javelin XA546 ұшағын ұшырып бара жатқанда, қасақана айналымға түскендей сезім тудырып, қаза тапты. Ол XA561 ұшағын A&AEE үшін сынап жатқанда, ұшақ 40 000 фут биіктікте, буферлік шекараны сынау маневрлері кезінде тік айналымға түсті, оны анти-спин парашюты тоқтата алмады, содан ол 8000 фут биіктікте катапульдануға шешім қабылдады. Осыдан кейін Javelin үшін тоқтау туралы ескерту құрылымы жасалды. 1956 жылдың соңына қарай Javelin FAW 7 нұсқасына жетті, ол бастапқы Әуе министрлігінің талаптарына сай келетін алғашқы нұсқа болды және ұшақтың түпкілікті нұсқасы болды (олардың көпшілігі кейін FAW 9 стандартына өзгертілді). Javelin өте жылдам дамыды, сондықтан FAW 8 өндірісі FAW 7 өндірісі аяқталмас бұрын басталды. Нәтижесінде, соңғы 80 FAW 7 ұшағы тікелей зауыттан сақтауға жіберілді, содан кейін FAW 9 ретінде қайта жасалғаннан кейін ұшты. Барлығы 427 Javelin әртүрлі нұсқаларда, сонымен қатар жеті прототип өндірілді. НАТО әуе күштерінің бірнеше мемлекеттері қызығушылық танытса да, Javelin-ге экспорттық тапсырыс түспеді.
The official production order for the Javelin was issued in mid 1953; as the Gloster Meteor was still being actively produced by Gloster, considerable elements of the Javelin were subcontracted out to other aviation companies owned by the Hawker Siddeley Group, such as Armstrong Whitworth. On 21 October 1954, a pilot attached to Gloster from RAE Farnborough was killed while flying Javelin XA546 having entered what appeared to be an intentional spin. was testing XA561 for the A&AEE when the aircraft entered a flat spin at 40,000 ft during manoeuvres testing the buffet boundary, which the anti spin parachute could not stop, and he chose to eject at 8,000 ft. Following this, a stall warning device was developed for the Javelin. By the end of 1956, the Javelin was up to a FAW 7 variant, which was the first to meet the specifications of the original Air Ministry requirement, and which was to become the definitive version of the aircraft (most of which were later altered to the FAW 9 standard). The Javelin was evolving so quickly that deliveries of the FAW 8 began before FAW 7 production had ended. As a result, the final 80 FAW 7 aircraft went straight from the factory into storage, eventually flying after being re manufactured as FAW 9s. A total of 427 Javelins were produced in all variants, plus seven prototypes. While there had been considerable interest from several NATO air forces, there were no export orders for the Javelin.
Дизайн
Javelin – RAF-тың алғашқы, арнайы құрылған, кез келген ауа райындағы ұрысқа түсуге арналған ұшағы. Ұшақтың аэродинамикалық ерекшеліктеріне жаңа дельта қанаты мен үлкен құйрық қанаты кіретін. Отын мен қару-жарақ дельта қанатында, ал қозғалтқыштар мен экипаж фюзеляжда орналасқан. Gloster компаниясының пікірінше, дельта қанаты мен құйрық қанатының үйлесімі жоғары жылдамдықта тиімді маневрлеуге және ұшақтың төмен қону жылдамдығында басқарылатын болуына қажеттілік тудырды. Сынақтар барысында, екі лифті де лифт дірілінен жыртылып кеткен кезде, Javelin үлкен құйрық қанатының түзету мүмкіндігін және жылдамдықты өзгерту арқылы басқаруды сақтап қалды. Прототиптерден кейінгі өзгерістерге артқы фюзеляждың модификациясы және қозғалтқыш соплоларынан сәл ілгері созылған орталық "қаламұш ұшы" тәрізді бөлігі кірді. Бұл өзгеріс реактивті ағынның рульге тигізетін әсерін азайтуға және қанаттың алдыңғы жиегінің бұрылуын арттыру арқылы жоғары жылдамдықтағы басқаруды жақсартуға бағытталған. Javelin тіпті бір қозғалтқышпен де ұшуға оңай болды. Ұшу басқару жүйесі толыққанды күшпен жұмыс істеді, ал сериялық ұшақтар пилотқа сезім беру үшін гидравликалық жүйемен жабдықталды. Javelin шексіз реттелетін тормозбен жабдықталған; тормоз өте сезімтал және тиімді болып шықты, бұл ұшқыштарға жылдам төмен түсу мен күшті тежеу маневрлерін жасауға, сондай-ақ жылдам қонуды жүзеге асыруға мүмкіндік берді. Алдыңғы Gloster Meteor ұшағымен салыстырғанда, ұшулар арасындағы дайындық уақыты жақсартылған жерге қол жеткізу және қозғалтқышты іске қосу тізбегінің жетілдірілуінің арқасында едәуір қысқарды. Meteor ұшағынан айырмашылығы, Javelin қызметке енгізілген кезде катапульдік креслолармен жабдықталған. Батыстың басқа операциялық барлық истребительдерінің қанат ауданы Javelin-нен кішкентай болды, ал КСРО-да тек Ту-128 қанаты шамамен 10 м² үлкен болды. Ұшақтың дәстүрден тыйыс аэродинамикалық ерекшеліктеріне қарамастан, Javelin негізінен алюминий қорытпасынан жасалған және сталь жиектері қолданылған, салыстырмалы түрде дәстүрлі конструкция мен материалдарды қолданды. Фюзеляж төрт бөліктен тұрды: мұрын (радарлық антеннаны қамтиды), алдыңғы фюзеляж, орталық фюзеляж және артқы фюзеляж; мұрын және артқы фюзеляж техникалық қызмет көрсету және оңай ауыстыру үшін алынып тасталды. Қозғалтқыштар орталық фюзеляждың екі жағында орналасқан, ал орталық бөліктің ішкі кеңістігінде ұшақтың электрлік, гидравликалық және авионикалық жүйелерінің көп бөлігі орналасқан техникалық қызмет көрсету бөлімі орналасқан.
The Javelin was the RAF's first purpose built all weather interceptor aircraft. Aerodynamic features of the type included its adoption of the new delta wing and a large tailplane. Fuel and armaments were housed in the delta wing, and the engines and crew in the fuselage. The delta wing and tailplane combination had been deemed necessary by Gloster for effective manoeuvrability at high speed and for the aircraft to be controllable at low landing speeds. In one instance during testing, when both elevators had been torn off by elevator flutter, the Javelin remained controllable by using both the trimming capability of the large tailplane and thrust changes to control pitch. Changes from the prototypes included alterations to the rear fuselage and a central "pen nib" fairing extending beyond the engine nozzles, to eliminate buffeting of the rudder by the jet exhaust and increased sweepback of the wing's leading edge to improve high speed handling. The Javelin was reportedly easy to fly even on one engine. The flight controls were fully power assisted and production aircraft adopted a hydraulic 'feel' system for the pilot. The Javelin featured an infinitely variable airbrake; the airbrake proved to be extremely responsive and effective, allowing pilots to conduct rapid descents and heavy braking manoeuvres, enabling equally rapid landings to be performed. The turnaround time between sorties was significantly shorter than with the preceding Gloster Meteor, due to improved ground accessibility and engine ignition sequence. Unlike the Meteor, the Javelin was fitted with ejector seats, at the introduction to service of the type. No other operational fighter of the West even to the present day had a bigger wing, in terms of area, than the Javelin, and in the USSR, only the Tu 128 had a larger (about 10m2) wing. In spite of the aircraft's unorthodox aerodynamic features, the Javelin had a fairly conventional structure and materials, being mainly composed of an aluminium alloy, with some use of steel edging. The fuselage was composed of four sections, the nose (containing the radar radome), the front fuselage, centre fuselage and rear fuselage; the nose and rear fuselage were removable for servicing and easy replacement. The engines were on either side of the centre fuselage, the internal space in the centre containing the service bay that housed much of the aircraft's electrical, hydraulic, and avionics subsystems.
Өндірілмеген нұсқалар
Бірнеше нұсқалар ұсынылып, зерттелді, бірақ өндіріске енгізілмеді, оның ішінде әуедегі барлау нұсқалары, бомбаларға арналған қанат астындағы бөлімшелері бар ұшақ-бомбалаушы нұсқасы және аймақтық басқару принципімен жасалған фюзеляж, жұқа қанаттар және жаңа құйрығы бар үстінкү дыбыстық нұсқасы. "Жұқа қанатты "Жебелек" шамамен 1,6 Мах жылдамдыққа жете алатын, ал оның ең жоғары биктігі сол кездегі АҚШ-тың ұшақтарынан артық болатын. Бастапқы жұмыс "Жебелек" фюзеляжына жұқа бөлімді қанатты орнатудан басталды, бірақ жоба дамыған сайын өзгерістер соншалықты үлкен болды, ол сырт көрінісімен "Жебелекке" ұқсаса да, жаңа ұшаққа айналуы мүмкін еді. 1954 жылы "Жұқа қанатты Gloster барлық жағдайға лайықты истребитель" (Gloster P.370 - F.153D), бастапқы F.118 талапнамасының жаңартылған нұсқасы тапсырылды; XG336 прототипі және екі сынақ үлгісі. "Жұқа қанатты Gloster" (P.376) ұшағының соңғы нұсқасы, жоба тоқтатылуға азық қалғанда, екі Red Dean толық айналымды зымыранын тасымалдайтын үлкен ұшақ болды, ол F.155 операциялық талабына үміткер болатын. 1957 жылы құрылысы жүріп жатқан ұшақ пен зымыран жобасы тоқтатылды.
Several variants were proposed and investigated but not produced, including aerial reconnaissance versions, a fighter bomber version with underwing panniers for bombs, and a supersonic variant with area ruled fuselage, thinner wings, and a new tail. The "thin wing Javelin" would have been capable of about Mach 1.6, with a higher ceiling than contemporary US designs. Initial work started with fitting a thinner section wing to a Javelin fuselage but as the project developed the changes became so great that it would effectively have been a different aircraft albeit having an outward resemblance to the Javelin. The Gloster P.370 to F.153D for "Thin Wing Gloster All Weather Fighter, an update of the initial F.118 specification was ordered in 1954; a prototype XG336 along with two pre production aircraft. The final incarnation of the thin wing Gloster (P.376) just before cancellation was a large aircraft carrying two Red Dean all aspect missiles as a possible contender for Operational Requirement F.155. The aircraft, then under construction, and the missile were cancelled in 1957.