Камбоджа соғысы мен журналист Сидни Шанбергтің өмірі
Sydney Schanberg
Сидни Шанберг – американ журналисі, Камбоджа соғысын жамылғандығымен әйгілі. Пулитцер сыйлығының иегері, «Өлім алаңы» фильмінің прототипі. Журналистік өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сидней Хилл Шенберг (17 қаңтар 1934 – 9 шілде 2016) – Камбоджадағы соғысты жариялағанымен әйгілі американдық журналист. Ол Пулитцер сыйлығының, екі Джордж Полк сыйлығының, екі Шетелдік Пресса Клубы сыйлығының және көрнекті журналистика үшін Сигма Дельта Чи сыйлығының иегері болды. 1984 жылғы «Қырғын алаңдары» фильмінде Шенбергтің рөлін Сэм Уотерстон сомдады, бұл фильм Шенберг пен камбоджалық журналист Дит Пранның Камбоджадағы оқиғаларына негізделген.
American journalist
Sydney Hillel Schanberg (January 17, 1934 July 9, 2016) was an American journalist who was best known for his coverage of the war in Cambodia. He was the recipient of a Pulitzer Prize, two George Polk awards, two Overseas Press Club awards, and the Sigma Delta Chi prize for distinguished journalism. Schanberg was portrayed by Sam Waterston in the 1984 film The Killing Fields based on the experiences of Schanberg and the Cambodian journalist Dith Pran in Cambodia.
Ерте өмір және мансап
Сидни Шанберг Массачусетс штатының Клинтон қаласындағы еврей отбасында дүниеге келді, Фреда (Файнберг) мен Луи Шанбергтің ұлы, ол азық-түлік дүкенінің иесі болған. 1951 жылы Клинтон орта мектебінде оқыды, ал 1955 жылы Гарвард университетінен үкімет мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Гарвард құқық мектебіне түскеннен кейін, ол әскери тізімге жылдам қосылуды сұрады және Техас штатындағы Форт-Худтағы әскери дайындықтан өтті. Шанберг 1959 жылы The New York Times газетінде журналист болып жұмысқа орналасты. 1970 жылдардың басында ол "Таймс" газетінің Оңтүстік-Шығыс Азиядағы тілшісі болып жұмыс істеді. Ол журналистикадағы еңбектері үшін екі рет, 1971 және 1974 жылдары Джордж Полк сыйлығын жеңіп алды. 1971 жылы Нью-Дели бюросының басшысы (1969–1973) ретінде сол кездегі Шығыс Пәкістан (қазіргі Бангладеш) жерінде болған Пәкістанның геноциді туралы жазды. Оңтүстік-Шығыс Азия тілшісі болғаннан кейін (1973–1975), Вьетнам соғысын жариялады. Соғыстың көп жылдарынан кейін, Шанберг The New York Times газетінде американдықтардың кетуі және биліктің ауысуы туралы жазды, камбоджалықтар туралы: «Америкалықтар кеткеннен кейін олардың өмірі жақсармауы мүмкін емес» деді. 1975 жылдың 13 сәуірінде Пномпеньден жіберген хабарында «Америкалықтарсыз Индокитай: көптеген адамдар үшін жақсы өмір» деген тақырып болды. Қызыл кхмерлер билікті басып алғаннан кейінгі өмірі туралы жазған Шанберг: «Мен көптеген камбоджалық достарымның Пномпеньден шығарылып бара жатқанын көрдім. Олардың көпшілігін мен ешқашан қайта көрмедім. Біздің барлығымыз өзімізді сатқын сезіндік, бізді қорғаған, бірақ достарымызды құтқару үшін жеткілікті іс-қимыл жасамаған адамдар секілді. Біз ұялғанбыз. Әлі де солаймыз», – деп жазды және «қызыл кхмерлер» партизандарын толығымен айыптады. Ол Пномпень қаласы түскеннен кейін қалада қалған аздаған американдық журналистердің бірі болды. Ол және оның көмекшісі өлім жазасымен қорқытылып, француз елшілігіне паналады. Екі аптадан кейін ол Таиландқа жүк көлігімен кетті.
Sydney Schanberg was born to a Jewish family in Clinton, Massachusetts, the son of Freda (Feinberg) and Louis Schanberg, a grocery store owner. He studied at Clinton High School in 1951 before receiving a B. A. in Government from Harvard University in 1955. After initially enrolling at Harvard Law School, he requested to be moved up the draft list and undertook basic military training at Fort Hood in Texas. Schanberg joined The New York Times as a journalist in 1959. He spent much of the early 1970s in Southeast Asia as a correspondent for the Times. For his reporting, he won the George Polk Award for excellence in journalism twice, in 1971 and 1974. In 1971, he wrote about the Pakistani genocide in then East Pakistan (now Bangladesh) as New Delhi bureau chief (1969–1973). Upon becoming Southeast Asia correspondent (1973–1975), he covered the Vietnam War. Following years of combat, Schanberg wrote in The New York Times about the departure of the Americans and the coming regime change, writing about the Cambodians that "it is difficult to imagine how their lives could be anything but better with the Americans gone." A dispatch he wrote on April 13, 1975, written from Phnom Penh, ran with the headline "Indochina without Americans: for most, a better life." Writing about his experiences following the Khmer Rouge takeover, Schanberg acknowledged that "I watched many Cambodian friends being herded out of Phnom Penh. Most of them I never saw again. All of us felt like betrayers, like people who were protected and didn't do enough to save our friends. We felt shame. We still do. ", and utterly condemned the "maniacal Khmer Rouge guerrillas". He was one of the few American journalists to remain behind in Phnom Penh after the city fell. He and his assistant were threatened with death, and took sanctuary in the French embassy. Two weeks later, he left by truck for Thailand.
Кейінгі өмірі
Шенберг Камбоджа туралы жазғаны үшін 1976 жылы Халықаралық репортаждар бойынша Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Мақтау қағазында былай делінген: «Камбоджадағы коммунистік төңкерісті жариялағаны үшін, Пномпень құлағаннан кейін лауазымында қалуды шешкенде өте қауіпті жағдайға тап болғаны үшін». Оның 1980 жылғы «Дит Праңның өлімі мен өмірі» кітабы әріптесі Дит Праңның Қызыл кхмерлер режимі кезінде күресін баяндады. Бұл кітап 1984 жылы түсірілген «Құнжырлы далалар» фильміне шабыт берді, онда Шенбергтің рөлін Сэм Уотерстон сомдады. Пулитцер сыйлығын алғаннан кейін А.М. Розенталдың бас редакторлық орнына үміткер ретінде қарастырылғанмен, олардың қарым-қатынасы Шенбергтің жергілікті жаңалықтарды жабуға жаңа көзқарасы (соның ішінде 1977 жылғы жоғары орта тапқа жататын гей-кәсіпкерлер туралы серия, ақырында Розентал тоқтатты) және Нью-Йорктің жылжымайтын мүлік саласына қатысты күшейе берген сынап-сіңірген пікірлерге байланысты шиеленістің тууына әкелді. 1985 жылдың қыркүйегінде Шенберг газеттің Вествей тас жолы жобасын сынағаннан кейін Розентал оның бағанасын жапты. Ол «Нью-Йорк Таймс» журналындағы кең ауқымды жазушы ұсынысынан бас тартып, «Таймс» газетінен кетті. 1986-1995 жылдары Newsday газетінде редактор және бағана жазушысы болып жұмыс істеді. Ол АҚШ Сенатының тұтқындар/жоғалып кеткендер мәселесі жөніндегі арнайы комитетінің тыңдауларын қамтыды және Вьетнам соғысының тұтқындары/жоғалып кеткендері мәселесіне терең үңілді. Penthouse, The Village Voice және The Nation үшін жазып, Шенберг осы мәселеде «қалған тұтқындар» теориясының белсенді жақтаушысы болды. Ол осы тақырыпта көптеген мақалалар жариялады және тұтқындарды таба алмауының себептерін түсіндірді, үкімет шенеуніктерінің халықтың наразылығынан қорқып, ұяттан сақтану және беделіне нұқсан келтірмеу үшін тірі тұтқындар туралы хабарларды мұқият тергемегенін алға тартты. Сондай-ақ, ол өзінің мақалаларында вьетнамдықтардың халықаралық қауымдастықтан мойынұсқалу үшін тұтқындарды ұстағанын мойындамағанын және соғыс аяқталғаннан кейін оларды өтемақы үшін сатуға тырысқанын айтты. 1987 жылдың 14 қыркүйегінде Шенберг Newsday газетінде «Дональд Трамп – қоғамдық қатынастар шебері» деген мақала жариялады, онда ол сарказммен: «Дональд Трамптың маған ең ұнайтыны – оның үйсіз және кедейлерге деген шынайы қамқорлығы» деп жазды. Ол Трампты «қоғамдық қатынастардағы виртуоз» деп атады, сол кездегі Нью-Йорк қаласының мэрі Эд Кохпен (Трамп оны «ақымақ» және «жаман адам» деп атады) жалғасып жатқан жанжалды сипаттады, Трамптың жоғары интеллект туралы көптеген мәлімдемелерін келтірді («Ракеталар туралы білуге қажеттінің бәрін үйренуге бір жарым сағат кетеді. Мен оның көп бөлігін білемін деп ойлаймын») және соңында ескертті: «Ол Ақ үйге қатысты кез келген ниетін жоққа шығаруға тырысса да, Трамп біздің заманымызға сай инстинкттерге ие – түтін мен сиқырлы айналар мен бейнелер заманы. Қысқасы, ол біз қадір тұтатын және сайлайтын адамдарды көреді және табиғи түрде: «Неге мен емес?» - деп сұрайды». Шенберг мақаласын: «Түтін бәрі болған заманда Дональд Трамп оны ең жақсыларымен бірге өртеп жібере алады» деген сөздермен аяқтады. 1992 жылы Шенберг Елиджа Париш Лавджой сыйлығымен және Колби колледжінің құрметті заң докторы дәрежесімен марапатталды. Newsday-ден кеткеннен кейін ол APBNews.com-да тергеу бөлімінің жетекшісі болып жұмыс істеді, жаңадан құрылған цифрлық басылымды 1999 жылғы Журналистер мен редакторлар сыйлығына жеткізді. 2001 жылы Нью-Пальцтегі Нью-Йорк мемлекеттік университетіндегі Джеймс Х. Оттавей аға болып тағайындалғаннан кейін Нью-Йорк штатының Нью-Пальц қаласына қоныстанды. 2006 жылы Шенберг The Village Voice газетінен (онда ол 2002 жылдан бері штат жазушысы және Press Clips бағанасының авторы болып жұмыс істеген) жаңа баспагер New Times Media жасаған редакциялық, саяси және кадрлық өзгерістерге наразылық білдіріп кетті. 2010 жылдың 1 шілдесінде шыққан «Американдық консерватор» журналында Шенберг АҚШ үкіметінің Вьетнам соғысының соңында Солтүстік Вьетнамда қалған жүздеген әскери тұтқындарды тастап кеткені туралы позициясын алға жылжытуға тырысқаны туралы мақала жариялады. Ол 2016 жылдың 9 шілдесінде өткен аптада жүрек талмасынан қайтыс болды.
Schanberg won the 1976 Pulitzer Prize for International Reporting for his Cambodia coverage. The citation reads, "For his coverage of the Communist takeover in Cambodia, carried out at great risk when he elected to stay at his post after the fall of Phnom Penh." His 1980 book The Death and Life of Dith Pran was about the struggle for survival of his colleague Dith Pran in the Khmer Rouge regime. The book inspired the 1984 film The Killing Fields in which Schanberg was played by Sam Waterston. Although he was initially considered to be a leading candidate to succeed executive editor A. M. Rosenthal after receiving his Pulitzer Prize, their relationship was soon strained by Schanberg's innovative approach to local coverage (including a proposed 1977 series on upper middle class gay professionals that was ultimately suppressed by Rosenthal) and increasingly vitriolic critiques of New York's real estate industry. In September 1985, Schanberg's column was cancelled by Rosenthal after he criticized the paper's coverage of the Westway highway development. He refused a proposed writer at large post at The New York Times Magazine and resigned from the Times. Between 1986 and 1995, he was an associate editor and columnist for Newsday. He covered the United States Senate Select Committee on POW/MIA Affairs hearings and became engrossed in the Vietnam War POW/MIA issue; writing for Penthouse, The Village Voice and The Nation, Schanberg became a leading advocate of the "live prisoners left behind" theory in that matter. He published many articles on the subject and outlined reasons why no POWs were ever found, alleging that government officials never seriously investigated reports of live POWs due to fear of public outrage, and to save embarrassment and prevent damage to their reputations and careers. He further said in his articles that the Vietnamese never admitted to holding prisoners in order to be accepted by the international community, and that they'd initially tried to ransom them for reparations once the war ended. On September 14, 1987, Schanberg published a Newsday editorial entitled "Donald Trump Public Relations Master", in which he wrote, sarcastically, "The part I like best about Donald Trump is his deep and abiding concern for the homeless and the poor". He called Trump a "public relations virtuoso", described an ongoing feud with then New York City Mayor Ed Koch (who Trump called a "moron" and a "jerk"), provided numerous instances of Trump's claims of superior intellect ("It would take an hour and a half to learn everything there is to learn about missiles. I think I know most of it anyway"), ultimately warning: "He can deny all he wants any designs on the White House, but Trump has the kind of instincts that are perfect for the age we live in the age of stage smoke and magic mirrors and imagery. In short, he sees the kind of men we admire and elect these days, and he naturally asks: 'Why not me?' " Schanberg ended the piece with, "In an age where smoke is everything, Donald Trump can blow it with the best of them". In 1992, Schanberg received the Elijah Parish Lovejoy Award as well as an honorary Doctor of Laws degree from Colby College. After leaving Newsday, he worked as head of investigations for APBNews. com, shepherding the fledgling digital publication to a 1999 Investigative Reporters and Editors award. He settled in exurban New Paltz, New York after serving as the inaugural James H. Ottaway Sr. Visiting Professor of Journalism at the State University of New York at New Paltz in 2001. In 2006, Schanberg resigned from The Village Voice (where he had served as a staff writer and Press Clips columnist since 2002) in protest over the editorial, political and personnel changes made by the new publisher, New Times Media. In the July 1, 2010, issue of American Conservative, Schanberg wrote an article about his struggle to advance his position that the United States government left behind hundreds of POWs being held by North Vietnam at the end of the Vietnam War. He died on July 9, 2016, after suffering a heart attack in the previous week.