Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон туған журналист және "Харперс" журналының Вашингтон редакторы. Эндрю Майлз Кокберн (1947 жылдың 7 қаңтарында туған) - британдық журналист және "Харперс" журналының Вашингтон, округ Колумбия редакторы.
London born journalist and the Washington editor of Harper's Magazine. Andrew Myles Cockburn ('/k//oʊ//b//ər//n/ KOHbərn; born 7 January 1947) is a British journalist and the Washington, D. C., editor of Harper's Magazine.
Ерте өмір
1947 жылы Лондонның Уилсден қалашығында дүниеге келген Кокберн Ирландияның Корк графтығында өсті. Оның әкесі – коммунист жазушы және журналист Клод Кокберн. Анасы, Патриция Эванжелин Энн (құрмет аты Арбутнот), британдық отарлық әкімші Генри Артур Блейк пен британдық саясаткер Джордж Арбутноттың немере қызы болды. Кокберндер 1814 жылы Вашингтонды өртеуге бұйрық берген 10-барон сэр Джордж Кокбернмен туыс. Кокберн Гленэльмонд колледжінде (Пертшир) және Ворчестер колледжінде (Оксфорд) білім алды. Оның екі бауыры бар: Александр Кокберн (1941–2012) және Патрик Кокберн, екеуі де журналист. Сондай-ақ екі жартылай қарындасы бар. Сара Кодвелл есімді қарындасы детективтік романдардың авторы ретінде белгілі болды. Екінші қарындасы Клаудия – мүгедектер құқығын қорғайтын белсенді, ол Майкл Фландрге, танымал Фландр мен Сванн дуетінің бір бөлігіне үйленді. Осы некеден туған екі баласы – журналистер Лора Фландр мен Стефани Фландр, Кокберннің жартылай немере қыздары.
Born in the London suburb of Willesden in 1947, Cockburn grew up in County Cork, Ireland. His father was Communist author and journalist Claud Cockburn. His mother, Patricia Evangeline Anne (née Arbuthnot), was the granddaughter of British colonial administrator Henry Arthur Blake and British politician George Arbuthnot. The Cockburns are related to Sir George Cockburn, 10th Baronet, who ordered the Burning of Washington in 1814. Cockburn was educated at Glenalmond College, Perthshire, and Worcester College, Oxford. He has two brothers, Alexander Cockburn (1941–2012) and Patrick Cockburn, also journalists, and two half sisters. One sister, Sarah, was best known as the mystery writer Sarah Caudwell. The other sister, Claudia, was a disability activist and married Michael Flanders, half of the well known performance double act Flanders and Swann; the two children of this marriage are the journalists Laura Flanders and Stephanie Flanders, Cockburn's half nieces.
Мансап
Кокберн негізінен ұлттық қауіпсіздік туралы көптеген кітаптар мен мақалалар жазды. Ол сондай-ақ әйелі Лесли Кокбернмен серіктестікте көптеген деректі фильмдер түсірді, сондай-ақ 1997 жылы DreamWorks үшін Джордж Клуни мен Николь Кидман жұлдыздық құрамындағы «Тыныштық жасаушы» триллерін бірлесіп өндірді. Британдық газеттер мен теледидардағы мансабының бастапқы кезеңінен кейін 1979 жылы ол Америка Құрама Штаттарына көшті. Оның 1981 жылы PBS үшін түсірген «Қызыл армия» фильмі кеңестік әскери күштің күшсіздігі туралы алғашқы терең зерттеу болды және «Пибоди» сыйлығын жеңіп алды. 1982 жылы Random House баспасы «The Threat – Inside the Soviet Military Machine» атты кітабын жариялады; ол осы тақырыпты одан да тереңірек қарастырды. Содан кейін ол АҚШ және Кеңес Одағының әскери күші туралы көптеген мақалалар жариялады, сондай-ақ көптеген әскери базаларда, сыртқы саясат форумдарында, колледждерде дәріс оқыды және көптеген телешоуларға қатысты. Кеңес Одағының ыдырауынан кейін ол Таяу Шығыс тақырыптарын, соның ішінде 1991 жылғы бірінші Персид шығанағы соғысының салдары туралы «Біз қалдырған соғыс» деректі фильмін қамтыды, оны Лесли Кокбернмен бірге PBS үшін өндірді. 1988 жылы Эндрю мен Лесли Кокберн PBS Frontline деректі фильмін – «Қарулар, есірткілер және ЦРУ» фильмін жазды, түсірді және режиссерлік етті, ол халықаралық есірткі саудасындағы ЦРУ-дың рөлі туралы айтады. 2009 жылы ол Лесли Кокбернмен бірге 2007–2008 жылдардағы қаржылық дағдарыс туралы «American Casino» толықметражды деректі фильмін жасады. «Нью-Йоркер» газетінің сыншысы Дэвид Денби оны «тамаша деректі фильм» деп атады. «Барлығы байланысты: фильм әлеуметтік пессимистер үшін хаос теориясын бейнелейді». Кітаптарынан басқа, ол «National Geographic», «Los Angeles Times», «London Review of Books», «Smithsonian», «Vanity Fair», «Harper's Magazine», «CounterPunch», «Condé Nast Traveler», «The New York Times» және «Dungarvan Observer» журналдарына жазды. Ол «Harper's Magazine» журналының Вашингтон редакторы. 2007 жылы Кокберн «Рамсфелд: оның өрлеуі, құлауы және апатты мұрасы» (Ұлыбритания басылымында «Америкалық апат») кітабын жазды. «Нью-Йорк таймс» газетінің сыншысы Джейкоб Хейлбрунн оны «зор болжай білуге және қызықты» деп сипаттады. Ол «National Geographic» журналы үшін қазіргі заманғы құлдық туралы баяндайтын «21 ғасыр құлдары» мақаласын жазды. Ол 2015 жылы жарық көрген «Kill Chain – The Rise of the High Tech Assassins» кітабының авторы, онда ұшқышсыз әскери техниканың дамуы және АҚШ-тың басты әскери стратегиясы ретінде қастандық жасауға көшу жайлы айтылады. «Kirkus Review» оны «көзқарасы өткір және алаңдатарлық» деп бағалады.
Cockburn has written numerous books and articles, principally about national security. He has also produced numerous documentary films, principally in partnership with his wife Leslie Cockburn, as well as co produced the 1997 thriller The Peacemaker, starring George Clooney and Nicole Kidman, for DreamWorks. After an early career in British newspapers and television, he moved to the United States in 1979. His film The Red Army, produced for PBS in 1981, was the first in depth report on the serious deficiencies of Soviet military power and won a Peabody Award. In 1982, his book The Threat – Inside the Soviet Military Machine was published by Random House; it examined the same topic in greater depth. He subsequently published many articles on the subject of US and Soviet military power as well as lecturing at numerous military bases, foreign policy forums, and colleges and innumerable television shows. After the collapse of the Soviet Union, he began covering Middle Eastern subjects, including the 1991 documentary on the after effects of the first Gulf war, The War We Left Behind, which he co produced for PBS with Leslie Cockburn. In 1988, Andrew and Leslie Cockburn wrote, produced and directed the PBS Frontline documentary Guns, Drugs and the CIA about the CIA's role in international drug dealings. In 2009 he and Leslie Cockburn produced American Casino, a feature length documentary on the financial crisis of 2007–2008. New Yorker critic David Denby called it "A terrific documentary Everything is connected: the movie embodies chaos theory for social pessimists." Apart from his books he has written for National Geographic, the Los Angeles Times, the London Review of Books, Smithsonian, Vanity Fair, Harper's Magazine, CounterPunch, Condé Nast Traveler, The New York Times, and the Dungarvan Observer. He is Washington Editor of Harper's Magazine. In 2007, Cockburn wrote Rumsfeld: His Rise, Fall, and Catastrophic Legacy (subtitled An American Disaster in the UK edition). In The New York Times, reviewer Jacob Heilbrunn called it "perceptive and engrossing." He wrote "21st Century Slaves" for National Geographic, which reported on the practice of modern day slavery. He authored Kill Chain – The Rise of the High Tech Assassins (2015), which details the evolution of drone warfare, and the shift to assassination as the principal US military strategy. Kirkus Review called it "sharp eyed and disturbing."
Жеке өмір
1977 жылы Сан-Францискода Лесли Коркхилл Редлихке үйленді. Олардың үш баласы бар: Хлоя Фрэнсис, актриса Оливия Уайльд және Чарльз Филип.
In 1977, he married Leslie Corkhill Redlich in San Francisco. They have three children: Chloe Frances, the actress Olivia Wilde, and Charles Philip.
Мақалалар
Эндрю Кокберн, "Big Six v. Little Boy" (Эван Томастың "Road to Surrender: Three Men and the Countdown to the End of World War Two" кітабына шолу, Elliot & Thompson, 2023, 296 б.), "London Review of Books", 45-том, 22-сан (2023 жылғы 16 қараша), 9–12 бб. 1947 жылы Генри Стимсон, МакДжордж Банди жазған мақаласында, Жапонияға шабуыл жасау "американдық күштерге миллионнан астам қаза таптыруы мүмкін" болғандықтан, Хиросима мен Нагасакиге атом бомбасын тастаудан басқа жол болмағанын айтты. Дегенмен, 1946 жылы АҚШ Стратегиялық бомбалау комиссиясы конвенциялық бомбалау және толық блокада салдарынан экономиканың қирауына байланысты "1945 жылғы 1 қарашаға дейін, атом бомбалары тасталмаған жағдайда да, Жапония басылатын болды" деген қорытындыға келді. (9 б.) Генерал Кёртис ЛеМейдің B-29 бомбалаушылары 60-тан астам жапон қаласын қиратқан еді. (9–10 бб.) Кокберн былай деп жазады: "[Бірақ] аңыз әлі де тірі. Огайо штатының Дейтон қаласындағы АҚШ Әскери-әуе күштері мұражайында Нагасакиге бомба тастаған B-29 бомбалаушысы "Бокскар" тамашаланған. Ол "Екінші дүниежүзілік соғысты аяқтаған ұшақ" деп мақтан тұтады." (12 б.)
Andrew Cockburn, "Big Six v. Little Boy" (review of Evan Thomas, Road to Surrender: Three Men and the Countdown to the End of World War Two, Elliot & Thompson, 2023, 296 pp., ), London Review of Books, vol. 45, no. 22 (16 November 2023), pp. 9–12. In 1947 Henry Stimson, in an article written for him by McGeorge Bundy, argued that there had been no alternative to the atom bombing of Hiroshima and Nagasaki, as an invasion of Japan might have "cost over a million casualties to American forces". However, in 1946 the US Strategic Bombing Survey had concluded that – thanks to the destruction of its economy by conventional bombing and a comprehensive blockade – "in all probability prior to 1 November 1945, Japan would have surrendered even if the atomic bombs had not been dropped." (p. 9.) General Curtis LeMay's B 29s had already laid waste to over 60 Japanese cities. (pp. 9 10.) Writes Cockburn: "[But t]he folklore endures. Among the exhibits at the US Air Force's museum in Dayton, Ohio, is Bockscar, the B 29 that dropped the Nagasaki bomb. It is proudly identified as 'the aircraft that ended World War Two'." (p. 12.)