Кіріспе

Құс түрлері

Даршын түсті шағала (Ixobrychus cinnamomeus) немесе каштаң шағала – Еуразияда таралған шағын шағала, тропикалық және субтропикалық Азияда, Үндістаннан бастап Қытай мен Индонезияға дейін көбейеді. Көбінесе қоныс тұрады, бірақ кейбір солтүстік құстар қысқа қашықтыққа көшіп жүреді.

Таксономия

Қызанақ ащысы 1789 жылы неміс натуралисі Иоганн Фридрих Гмелин Карл Линнейдің "Жаратылыс жүйесі" еңбегінің қайта қаралып, кеңейтілген нұсқасында ресми түрде сипатталды. Ол оны тұзбалақтар, кракедер, аққулар және ащылар тұқымдасына жатқызып, Ardea cinnamomea деген екі атауын берді. Гмелин өзінің сипаттамасын ағылшын орнитологы Джон Лэтамның көп томдық "Құстардың жалпы шолуы" кітабында келтірілген "қытай тұзбалағы" негізінде жасады. Лэтам өзінің сипаттамасын Британ мұражайындағы толық емес үлгіге сүйенді. Қазір қызанақ ащысы 1828 жылы швед натуралисі Густаф Йохан Биллберг енгізген Ixobrychus тұқымдасына жатады. Бұл тұқымның атауы ежелгі грек тіліндегі ixias – қамыс сияқты өсімдік және brukhomai – айқайлау сөздерінен құралған. Cinnamomeus сөзі латын тілінде "қоңыр түсті" мағынасын білдіреді. Бұл түр монотипті, яғни оның ішкі түрлері танылмайды.

Таралуы және мекендейтін ортасы

Бұл түр Азияның ішінде өте кең ареалда таралған; Үндістаннан Индонезияға дейін көбейтін популяциялары кездеседі. Микронезия, Сейшель аралдары және Ауғанстан сияқты жерлерде де шатасқандарын байқауға болады. Жалқы халық санының бағалаулары нақты емес және 130 000-нан 2 000 000 жеке тұлғаға дейін ауытқиды.

Мінез-құлық және экология

Қызылқұйрық суқұсты қамыстық жерлерде көбейеді, қамыстан жасалған платформаларға бұталардың арасында ұя салады. Төрттен алтыға дейін жұмыртқа туады. Олардың жасырын өмір салты мен қамыстық ортасы ескерілгенде, осы түрді көру қиын болуы мүмкін, бірақ олар көбінесе кешкі мезгілде пайда болады, осы кезде олар бақаларды іздеп, мысықтай ақырын қозғалатынын көруге болады. Қызылқұйрық суқұстары жәндіктермен, балықтармен және қосмекенділермен қоректенеді.