Кіріспе

Рио-де-Жанейродағы көпір, Бразилия. Рио-де-Жанейро көпірі (португалша: Ponte Rio Niterói), ресми түрде Президент Коста-э-Силва көпірі, Бразилияның Рио-де-Жанейро штатындағы Рио-де-Жанейро және Нитерой қалаларын байланыстыратын Гуанабара шығанағы арқылы салынған қорапша тәрізді арқалық көпір. Қазіргі уақытта Латын Америкасындағы екінші ең ұзын көпір, метро желісінің 1-ші тармағынан кейін, және 2020 жылы әлемдегі 48-ші ең ұзын көпір. 1974 жылы құрылысы аяқталғаннан бастап 1985 жылға дейін Пончартрейн көлінің бұрылысынан кейін әлемдегі екінші ең ұзын көпір болды. Көпірдің су үстіндегі ұзындығы шамамен болса, орталық аралығының биіктігі ай сайын шығанаққа кіретін және шығатын жүздеген кемелердің қауіпсіз өтуі үшін -қа жетеді. Құрылысы аяқталған кезде орталық аралық әлемдегі ең ұзын қорапша тәрізді арқалық болды; кейіннен Столма көпірінің (1998) және екінші Шибанпо көпірінің (2006) орталық аралықтары оны басып өтті. Көпір күніне 150 000-нан астам көлікті тасымалдайды, олар Нитеройға кіргенде ғана R$4.30 (2018 жылғы маусым бойынша) төлем жасайды, бұл шамамен 1.10 АҚШ доллары, 0.85 фунт стерлинг немесе 0.97 евроға тең. Көпірде 18 кіру нүктесі және сегіз эстакада бар. Ресми түрде ол федералдық тас жол BR 101-дің бөлігі болып табылады. 1995 жылдың 1 маусымынан бастап, 20 жылдық концессия шарты бойынша 2015 жылдың 1 маусымына дейін Ponte S. A. басқаруында болды, содан бері Ecoponte көпірді басқарып келеді.

Тарих

Бұл тұжырымдама 1875 жылы Гуанабара шығанағымен бөлінген екі қала арасында көпір және туннель салу жоспары болған кезде пайда болды. Бұл қалалар Маге қаласы арқылы ішкі жолмен ғана байланысатын. 1963 жылы көпір салу жобасын зерттеу үшін жұмыс тобы құрылды. 1965 жылдың 29 желтоқсанында көпір салу бағдарламасын басқару үшін атқару комитеті құрылды. Президент Артур да Коста-э-Силва 1968 жылдың 23 тамызында көпір жобасын мақұлдаған жарлыққа қол қойды. Көпір бағдарламасын көлік министрі Марио Андреацца басқарды. Құрылыс 1968 жылдың 9 қарашасында Ұлыбритания королевасы Елизавета II-нің Бразилияға жасаған жалғыз сапарында символдық түрде басталды. Нақты жұмыс 1968 жылдың желтоқсанында басталды.

Бастапқыда көпірді бразилиялық компаниялардың консорциумы салған, оған Camargo Correa SA (бетон жұмыстары үшін) және Cleveland Bridge & Engineering Company мен Redpath Dorman Long (болаттық кеме өтетін бөлімдер үшін), сондай-ақ Бразилияның Montreal Engenharia компаниясы кірген. 1971 жылдың 26 қаңтарында президент Эмилио Гаррастасу Медичи консорциумды басқару туралы жарлыққа қол қойды. Көпір 1974 жылдың 4 наурызында, дүйсенбі күні таңертең, ресми түрде Президент Коста-э-Силва көпірі деп аталды. "Рио-Нитерой" деген ат бастапқыда сипаттамалық лақап есім ретінде пайда болды, бірақ көп ұзамай ресми атымнан да танымал болды. Бүгінде көбінесе оны ресми атымен атамайды. 2012 жылы оның ресми атын өзгерту туралы заң жобасы енгізілді, яғни Президент Коста-э-Силва көпірін 1964 және 1985 жылдар аралығында Бразилияның әскери диктатурасының екінші президенті болған Герберт де Соуза көпірі деп атау ұсынылды, бұл Бразилия әскерін наразылыққа түсірді.

Дау

Ресми түрде көпір құрылысы кезінде 33 адам қаза болды. Бейресми деректерге сәйкес, қаза тапқандардың саны 400-ден асып кеткен. Кейбір адамдар жұмысшылар бетонның ішіне қойылған деп айтты, бірақ инженер Бруно Контарини оған былай деп жауап берді: "Жүктеме сынағы кезінде негіздің бірі құлағанда сегіз адам қаза тапты, ал сол кезде бетон мүлде болған жоқ. Егер денелері табылмаса, олар бетонға көмілгендіктен емес, шығанаққа кеткендіктен".

Поп-мәдениет

1977 жылы әйгілі бразилиялық әнші Мейса осы көпірде автокөлік апатында қаза тапты. 2011 жылы көпір "Fast Five" фильмінде пайда болды. Фильмнің соңғы саттерінде Пуэрто-Рикодағы Теодоро Москосо көпірі осы көпірдің орнына түсірілді.