Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық джаз домбырашысы (1914–1985)
American jazz drummer (1914–1985)
Кеннет Кларк Спирман (9 қаңтар 1914 – 26 қаңтар 1985), кәсіби тұрғыда Кени Кларк деп танылған және «Клук» деген лақап атымен белгілі, американдық джаз домбырашысы және оркестр жетекшісі болған. Ол бибоп стиліндегі домбыраның маңызды жаңашысы, уақытты сақтау үшін хай-хэттің орнына райд-симбалдарды қолдануды және иррегулярлық акценттер үшін бас-домбыраны пайдалануды («бомба тастауды») алғаш рет енгізген. Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында туған ол шамамен бес жасында жетім қалған, ал сегіз немесе тоғыз жасында жетімдер үйінің мұғалімінің ынтасымен домбыра ойнауды бастады. 1931 жылы он жеті жасында кәсіби музыкантқа айналған ол 1935 жылы Нью-Йорк қаласына көшіп, өз домбыра стилін және беделін қалыптастыра бастады. 1940-жылдардың басында Minton's Playhouse-дың ресми домбырашысы ретінде ол бибоптың тууына әкелген түнгі джем-сессияларына қатысты. 1943-1946 жылдар аралығында АҚШ және Еуропада әскери қызметтен кейін ол Нью-Йоркке оралды, бірақ 1948-1951 жылдары көбінесе Парижде болды. 1951-1956 жылдары Нью-Йоркте Modern Jazz Quartet тобымен өнер көрсетіп, Майлс Дэвистің алғашқы жазбаларында ойнады. Содан кейін ол Парижде тұрақты түрде қоныстанды, онда еуропалық және американдық музыканттармен бірге өнер көрсетіп, жазбалар жасады және 1961-1972 жылдар аралығында Кенни Кларк/Фрэнси Боланд биг-бандын бірлесіп жетектеді. 1985 жылғы қаңтарда жүрек талмасынан қайтыс болғанға дейін өнер көрсетуді және жазбалар жасауды жалғастырды.
Kenneth Clarke Spearman (January 9, 1914January 26, 1985), known professionally as Kenny Clarke and nicknamed Klook, was an American jazz drummer and bandleader. A major innovator of the bebop style of drumming, he pioneered the use of the ride cymbal to keep time rather than the hi hat, along with the use of the bass drum for irregular accents ("dropping bombs"). Born in Pittsburgh, Pennsylvania, he was orphaned at the age of about five and began playing the drums when he was eight or nine on the urging of a teacher at his orphanage. Turning professional in 1931 at the age of seventeen, he moved to New York City in 1935 when he began to establish his drumming style and reputation. As the house drummer at Minton's Playhouse in the early 1940s, he participated in the after hours jams that led to the birth of bebop. After military service in the US and Europe between 1943 and 1946, he returned to New York, but from 1948 to 1951 he was mostly based in Paris. He stayed in New York between 1951 and 1956, performing with the Modern Jazz Quartet and playing on early Miles Davis recordings. He then moved permanently to Paris, where he performed and recorded with European and visiting American musicians and co led the Kenny Clarke/Francy Boland Big Band between 1961 and 1972. He continued to perform and record until the month before he died of a heart attack in January 1985.
Ерте өмір және мансап (19141935)
Кларк 1914 жылдың 9 қаңтарында Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында дүниеге келді. Ол Питтсбургтен шыққан пианист Марта Грейс Скотт пен Джорджия штатының Уэйкросс қаласынан келген тромбоншы Чарльз Спирманның екі ұлының кішісі болды. Отбасының үйі Питтсбургтің Төменгі ауданындағы Уайли даңғылында орналасқан еді. Кларктың әкесі Вашингтон штатының Якима қаласында жаңа отбасы құру үшін кетіп қалды, ал анасы, көп ұзамай баптист уағыздаушысымен қарым-қатынас бастағаннан кейін, Кларк шамамен бес жасқа келгенде кенеттен қайтыс болды, оны жетім қалдырды. Ол әкесімен бірге қара нәсілді балаларға арналған Колеман индустриалды үйіне орналастырылды. Жетімдер үйінің оркестрінде ол сегіз не тоғыз жасында бірнеше қола аспаптарды сынағаннан кейін, ұстазының ынтасымен домбыраны (snare drum) ойнай бастады. Кішкентай кезінде анасы қарапайым әуендер ойнатуға үйреткен фортепианода да, сонымен қатар шіркеудегі сорғы аспабында ән-жырлар орындап, сол жерде таныстырылған шығармаларын жазды. Он бір не он екі жасында ағасымен бірге өгей әкесінің үйіне қайта оралды, бірақ ол музыканы және онымен айналысатындарды жақтырмады. Кларк он бес жасында Херрон Хилл орта мектебін тастап кетті. Соған шамамен бір уақытта, өгей әкесі Кларк пен оның бауырын үйден қуды, олардың арасындағы даудан кейін. Кларк ағасысыз асыраушы отбасында бір жылға жуық тұрды, он алты жасқа толғанға дейін. Музыка сыншысы Бёрт Коралл өзінің "Джаздың жүрек соғуы: Драммерлер" атты кітабында осы кезең туралы былай деп жазды: "Кларк жай ғана уақытты сақтаудан асып түсті. Ол ансамбльдің, қола және саксофонның үлгілерін белгілеп, баса назар аудара бастады және жақын арада өзінің ерекшелігі ретінде танылатын стильде солистерді қолдады. Свинг барабан стилінің қайта қаралуы әлі толыққанды байқалмады. Бірақ Кларк жаңа бір нәрсемен айналысып жатқаны анық болды". Ол бас барабанда ретсіз акценттер (бомба тастау) ойнады, сонымен қатар хай-хэтті кері соққыларда пайдаланып, барабанға әртүрлі түс қосты. 1951 жылы Нью-Йоркке оралғаннан кейін ол Билли Экстинмен гастрольде болды, саксофонист Чарли Паркердің квинтетімен және Милт Джексонның квартетімен бірге жазбалар жасады. Джексонның ансамблі, оның құрамында Кларктың досы Джон Льюис болды, "Заманауи джаз квартеті" атанды. Ол 1954 жылы алғашқы Ньюпорт джаз фестивалінде осы топпен бірге өнер көрсетті және олардың "Заманауи джаз квартеті" (1952), "1953: Ерекше кездесу" (1953) және "Джанго" (1953–1955) альбомдарына жазбалар енгізді. 1955 жылы ол ансамбльден шығып кетті, "Төрт немесе бес жыл он сегізінші ғасырдың қонақ бөлмесіндегі джаз ойнағаннан кейін барабанды өз жолыммен қайта ойнай алмаймын" деді. Ол сондай-ақ "Walkin'" және 1959 жылғы "Майлз Дэвис және заманауи джаз алыптары" альбомдарында ойнады. Коралл осы жазбаларды "50-ші жылдардың ең жақсы жұмысы – мүмкін, бүкіл мансабындағы ең жақсысы" деп сипаттады, "Кларк сезімдерге еріп, импульстің ішінде өмір сүреді, әр солистің және әр шығарманың контурларын, динамикасын және мәнін анықтайды. Дэйв Таг сияқты, ол өзімшіл емес ойнаушы – көзге түспейді, бірақ рухты және руханилыққа толы" деді. Осы кезеңде ол Savoy Records компаниясының тұрақты барабаншысы және талантты іздеушісі болды, Cannonball Adderley және Pepper Adams саксофонистері, Дональд Бёрд тромпетисі сияқты жаңа таланттарды лейблге таныстырды. 1967 жылы ол Сен-Жермен-ан-Лей консерваториясында сабақ беруді бастады (онда 1972 жылға дейін жұмыс істеді). 1988 жылы сыншылардың пікірі бойынша DownBeat Jazz Hall of Fame-ге енгізілді.
Clarke was born in Pittsburgh, Pennsylvania on January 9, 1914 as the youngest of two sons, to Martha Grace Scott, a pianist from Pittsburgh, and Charles Spearman, a trombonist from Waycross, Georgia. The family home was on Wylie Avenue in the Lower Hill District of Pittsburgh. Clarke's father left the household to start a new family in Yakima, Washington, and his mother, who began a relationship with a Baptist preacher shortly afterwards, died suddenly in her late twenties when Clarke was about five, leaving him an orphan. He and his brother were placed in the Coleman Industrial Home for Negro Boys. He played in the orphanage's marching band on the snare drum, which he had taken up on the urging of a teacher at about age eight or nine, after trying a few brass instruments. When he was young he also played the piano, on which his mother had taught him to play simple tunes, along with the pump organ at the parish church, for which he played hymns and composed pieces that were introduced there. At the age of eleven or twelve, he and his brother resumed living with his stepfather, who did not look favorably upon music or associating with those involved with it. He dropped out of Herron Hill Junior High School at the age of fifteen. Around the same time, his stepfather threw Clarke and his brother out of his house after an argument, and Clarke was placed without his brother in a foster home, where he lived for about a year until his sixteenth birthday. In his book Drummin' Men: The Heartbeat of Jazz, music critic Burt Korall writes of this time period: "Clarke was moving beyond mere functional timekeeping. He had begun to outline and emphasize ensemble, brass, and saxophone figures and to support soloists in the manner that before long would be identified as his. The revision of the swing drum style had not yet become fully apparent. But it was clear Clarke was working on something new." On the bass drum he played irregular accents (dropping bombs), while using the hi hat on the backbeats, adding more color to his drumming. Upon returning to New York in 1951, he toured with Billy Eckstine, and made recordings with saxophonist Charlie Parker's quintet and Milt Jackson's quartet. Jackson's ensemble, which included Clarke's friend John Lewis, became the Modern Jazz Quartet, and he performed with the group at the first Newport Jazz Festival in 1954 and recorded for their albums Modern Jazz Quartet (1952), 1953: An Exceptional Encounter (1953), and Django (1953–1955). He left the ensemble in 1955, saying "I wouldn't be able to play the drums my way again after four or five years of playing eighteenth century drawing room jazz". and Walkin', along with 1959's Miles Davis and the Modern Jazz Giants. Korall described these recordings as "his best work of the 1950s – perhaps of his entire career", writing: "Clarke follows feelings, lives inside the pulse, defining the contours, dynamics, and implications of each solo and each piece. Like Dave Tough, he is a totally unselfish player – nonintrusive yet spirited and spiritual." During this period he was the resident drummer and a talent scout for Savoy Records, introducing the label to artists such as saxophonists Cannonball Adderley and Pepper Adams, and trumpeter Donald Byrd. In 1967, he began teaching at the Saint Germain en Laye Conservatoire (where he worked until 1972). and inducted into the DownBeat Jazz Hall of Fame through the Critics' Poll in 1988.