Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Thomas Parker, 1st Earl of Macclesfield, (23 шілде 1666 - 28 сәуір 1732) – 1705 жылдан 1710 жылға дейін Ұлыбритания парламентінің Төменгі палатасында отырған ағылшын виг саясаткері. Ол 1710 – 1718 жылдары Бас судья қызметін атқарды және король Георг I Ұлыбританияға келгенге дейін қысқа мерзімге регенттердің бірі болды. Оның мансабы ірі көлемдегі жемқорлыққа байланысты сотталғаннан кейін аяқталды және ол өмірінің соңғы жылдарын Оксфордширдегі Ширберн қамалында зейнеткерлікте өткізді.
English Whig politician
Thomas Parker, 1st Earl of Macclesfield, (23 July 1666 – 28 April 1732) was an English Whig politician who sat in the House of Commons from 1705 to 1710. He was Lord Chief Justice from 1710 to 1718 and acted briefly as one of the regents before the arrival of King George I in Britain. His career ended when he was convicted of corruption on a massive scale and he spent the later years of his life in retirement at his home, Shirburn Castle in Oxfordshire.
Ерте өмір
Паркер Стаффордширде, Лик қаласындағы адвокат Томас Паркердің және оның әйелі Аннның, Нунхэм, Чеширдегі Роберт Венаблзтың қызының ұлы ретінде дүниеге келді. Сэр Ричард Левиндж, 1-ші баронет, үш онжылдық бойы Ирландияның қоғамдық өміріндегі маңызды тұлға, оның бірінші туысы болды. Ол Адамс грамматикалық мектебінде (Ньюпорт, Шропшир), 1680 жылы Дерби мектебінде және Дербидегі Рев. Сэмюэл Огденнің мектебінде білім алды. 1684 жылы Иннер Темплге, ал 1685 жылы Кембридждегі Тринити колледжіне зейнеткер студент ретінде қабылданды. 1691 жылдың 23 сәуірінде ол Дженет Карриерге үйленді, оның қарындасы Уильям Ансонның әйелі және болашақ адмирал Лорд Ансонның анасы болды. 1694 жылы ол адвокаттық құқық алды.
Parker was born in Staffordshire, the son of Thomas Parker, an attorney at Leek and his wife Anne, daughter of Robert Venables of Nuneham, Cheshire. Sir Richard Levinge, 1st Baronet, a leading figure in Irish public life for three decades, was his first cousin. He was educated at Adams' Grammar School at Newport, Shropshire, Derby School in 1680 and at Rev. Samuel Ogden's school at Derby. He was admitted at Inner Temple in 1684 and at Trinity College, Cambridge as a pensioner in 1685. On 23 April 1691, he married Janet Carrier, whose sister was the wife of William Anson and mother of the future Admiral Lord Anson. He was called to the bar in 1694.
Бас судья
1710-1718 жылдары Паркер Генри Сачеверелдің ісіне қатысты. Ол Сачеверелл мен жоғары шіркеудің дін қызметкерлеріне қарсы күшті шабуыл жасады. Вигтердің насихатшыларын қорғап, Тори жазушыларын, оның ішінде Дефо мен Свифтті, Претендентті қолдады деген ең аз күдікпен қудалады. 1713 жылғы сәуірде ол Жеке кеңесте бейбітшілікке қарсы сөйледі. 1714 жылғы маусымда Якобиттердің жалдау қызметі туралы мәліметтер берілді, нәтижесінде Претенденттің басына сыйлық белгіленді. 1714 жылғы 1 тамызда Анна патшайым қайтыс болды, ал оның мұрагері Георг I король Ганноверде болғандықтан, Паркер бароны Ұлыбритания, Ирландия және теңіз артындағы елдердің регенттерінің бірі болып тағайындалды, жаңа монарх Ұлыбританияға келгенге дейін. Оның Ганноверлік мұрагерлікке қолдауы Георг I король тарапынан бағаланды, ол оны 1714 жылы лорд-бас судья қызметіне қайта тағайындады және 1716 жылы Макклсфилд бароны Паркер атандырды, сондай-ақ сол жылы Оксфордширдегі Ширберн қамалын сатып алып, оны қалпына келтіру жұмыстарын бастады, ол келесі 300 жыл бойы Макклсфилд әулетінің орталығына айналды. 1718 жылы король ағылшын тілін білмегендіктен, Паркер Лордтар палатасында Корольдің сөзін оқыды.
From 1710 to 1718 Parker was involved in the prosecution of Henry Sacheverell. He made a vehement attack on Sacheverell and the high church clergy. He defended Whig propagandists and harried Tory publicists, including Defoe and Swift, on the slightest suspicion of favouring the Pretender. He spoke against the peace in the Privy Council in April 1713. In June 1714 he was given evidence of the recruiting activity of Jacobite agents which resulted in a price being placed on the Pretender's head. On 1 August 1714, Queen Anne died, and her successor, King George I, was in Hanover, so Baron Parker was designated as one of the regents of Great Britain, Ireland and the realms beyond the seas until the new monarch arrived in Britain. His support for the Hanoverian succession was appreciated by King George I who reappointed him lord chief justice in 1714, and raised him to the peerage as Baron Parker of Macclesfield in 1716, in which year he purchased, and then commenced to restore, Shirburn Castle in Oxfordshire, which was to be the seat of the house of Macclesfield for the next 300 years. In 1718, because the King could not speak English, Parker read the King's Speech in the House of Lords.
Лорд-канцлер
1718 жылы Паркер лорд-канцлер болды және өмір бойына зейнетақы тағайындалды. 1721 жылы ол Макклсфилд графы титулына көтерілді, сонымен қатар Паркер виконты атағы да берілді.
In 1718, Parker became Lord Chancellor, and was given a pension for life. In 1721, he was advanced to the title Earl of Macclesfield with the additional subsidiary title of Viscount Parker.
Импичмент
1724 жылы Паркер қаржылық бұзушылықтарға қатысты болды, бірақ Ұлыбританияның Лорд-канцлері лауазымынан 1725 жылға дейін кетпеді. 1725 жылы ол импичментке ұшырап, Лордтар палатасында сотталды. 100 000 фунт стерлингтен астам пара алғандығы үшін (қазіргі күні 11 000 000 фунт стерлингке жуық сома) ол сыбайлас жемқорлықпен айыпталып, бірауыздан кінәлі деп танылды. Ол 30 000 фунт стерлинг айыппұл төледі және төлем түскенше Лондон мұнарасына қамалды. Ол сондай-ақ, Ұлыбританияның Жеке кеңесінің тізімінен шығарылды. Ол өте бай адам болған, мүмкін сыбайлас жемқорлығының арқасында, бірақ ақшасы тәркіленгендіктен, айыппұл төлеуге шамасы болмады. Өмірінің көп бөлігін Ширберн қалысында өткізді. 1732 жылдың 28 сәуірінде Лондонның Сохо алаңында қайтыс болды және Ширбернде жерленді. Паркер 1713 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. Ол Бернард де Мандевиллдің досы болды, оның сатирикалық "Бал араларының жырлары" 1720 жылдары қызу дау тудырды. Ол өзінің туған қаласы Ликте салынған грамматикалық мектептің демеушісі болды. 1727 жылы ол тағы бір досы, сэр Исаак Ньютонның жерлеу рәсіміне қатысып, табын көтерді.
In 1724, Parker was implicated in financial irregularities, but he did not resign as Lord High Chancellor of Great Britain until 1725. In 1725, he was impeached and tried in the House of Lords. He was, unanimously, convicted of corruption for taking more than £100,000 in bribes (the equivalent of more than £11,000,000 today). He was fined £30,000 and placed in the Tower of London until payment was received. He was also struck off the roll of the Privy Council. He was a fabulously wealthy man, possibly because of his corruption, but as this money was confiscated, he had no resources to pay a fine. He spent most of the rest of his life at Shirburn Castle. He died in Soho Square, London on 28 April 1732 and was buried at Shirburn. Parker was elected a Fellow of the Royal Society in 1713. He was a friend of Bernard de Mandeville, whose satirical Fable of the Bees became highly controversial in the 1720s. He was patron of a grammar school built at Leek, his home town. In 1727, he was a pallbearer at the funeral of another friend, Sir Isaac Newton.