Лондонның өнер және мәдени орталығы

Кіріспе

Лондондағы өнер және мәдениет орталығы

Қазіргі заманғы өнер институты (ICA) – Трафальгар алаңының жанында, Лондондағы The Mall көшесінде орналасқан көркемдік және мәдени орталық. Йорк герцогының сатысы мен Адмиралтейство аркасының жанындағы Карлтон Хаус террасасының бөлігі болып табылатын Нэш Хаусында орналасқан ICA-да галереялар, театр, екі кинозал, кітап дүкені және бар бар.

Тарих

ICA 1946 жылы Роланд Пенроуз, Питер Уотсон, Герберт Рид, Питер Грегори, Джеффри Григсон және Э. Л. Т. Месенс құрды. ICA-ның негізін қалаушылар суретшілер, жазушылар мен ғалымдар Корольдік академияның дәстүрлі шеңберінен тыс идеяларды талқылай алатын кеңістік құруды көздеді. ICA-ны құрудың үлгісі 1903 жылы Альфред Орадж құрған бұрынғы Лидс өнер клубы болды, оның жетекші мүшесі Герберт Рид болды. ICA сияқты, бұл да радикалды әлеуметтік көзқарасты атап өткен авангардтық өнер көрмесі мен қойылымдарымен біріктірілген көп салалы пікірталас орталығы болды. ИКА-дағы алғашқы екі көрмені, «40 жыл заманауи өнер» және «40,000 жыл заманауи өнер», Пенроуз ұйымдастырды және оның кубизмге және африкалық өнерге деген қызығушылығын көрсетті. Олар Академия киносының жертөлесінде, Оксфорд көшесі, 165 орналасқан. Академия кинотеатрының ғимаратына Павильон, мейрамхана және жертөледегі Марки балуан залы кірді; ғимаратты Джордж Хоеллеринг басқарады, ол кино, джаз және биг-бендтің промоутері болды. 1968 жылы Ясия Райхардт ICA-да компьютерлік өнер мен музыка: «Кибернетикалық сұмдықтар» туралы көрмені ұйымдастырды. 1950 жылы мамыр айында Пикадиллидегі Довер көшесі 17 үйді сатып алумен ICA айтарлықтай кеңейе алды. Эван Филлипс алғашқы директор болып қызмет етті. Бұл – вице-адмирал Горацио Нельсонның бұрынғы резиденциясы. Галерея, клуб залы мен кеңселерді модернист сәулетші Джейн Дрю Нил Моррис пен Эдуардо Паолоццидің көмегімен жаңартты. Паолоцци бар аймағын безендірді және студенті Теренс Конранмен металл мен бетон үстелін жасады. Эван Филлипс 1951 жылы кетті, ал Дороти Морландтан уақытша басқаруды алуды сұрады, бірақ ол 18 жыл бойы директор ретінде қалды, ол кеңірек Нэш Хаусқа ауысқанға дейін. 1950 жылдардың басында сыншы Рейнер Банэм режиссердің көмекшісі болды, одан кейін 1950 жылдардың ортасынан аяғына дейін Лоренс Аллоуэй болды. Алғашқы жылдары Институт Пикассо мен Джексон Поллокты қоса алғанда, заманауи өнер көрмесін ұйымдастырды. 1954 жылы ИКА-да Жорж Браке көрмесі өтті. Алғашқы әйел көрмеге 1956 жылы Фахрелниса Зейд қатысқан. Сонымен қатар, Поп-арт, Оп-арт және британдық бруталистік өнер мен сәулет өнерін де іске қосты. Тәуелсіз топ 1952–1962/63 жылдары ICA-да кездесіп, бірнеше көрме ұйымдастырды, соның ішінде «Бұл ертең». Өнерлер кеңесінің қолдауымен ICA 1968 жылы Нэш Хаустағы қазіргі орнына көшіп барды. 1970 жылдары институт өзінің жиі анархиялық бағдарламасы мен әкімшілігімен танымал болды. Сол кездегі көрме директоры Норман Розентальға бірде ғимараттың жоғарғы қабаттарында тұратын адамдар тобы шабуыл жасаған: әкімшілік кеңселердің қабырғасындағы қан таптары шыны астында сақталған, онда «бұл Норманның қаны» деген жазба бар. Розенталь оған шабуыл жасаған топтың ішінде актер Кит Алленнің де болғанын айтады. Билл МакАллистер 1977 жылдан 1990 жылға дейін ICA директоры болды, ол кезде институт бейнелеу өнеріне, киноға, театр, музыка және орындаушылық өнерге маманданған жеке бөлімдер жүйесін жасады. Төртінші бөлім баяндамалар мен дәрістерге арналды. Ивона Блазвик 1986 жылдан 1993 жылға дейін көрме директоры болды. Басқа да көрнекті кураторлық және бағдарламалық қызметкерлер Лиза Аппигнанези (ICA директорының орынбасары және Талқылаулар басшысы, 1980–90), Джеймс Лингвуд (көрме кураторы, 1986–90), Майкл Моррис (Театр директоры), Лоис Кейдан, (Тірі өнер директоры, 1992–97), Кэтрин Угву, MBE (Тірі өнер директорының орынбасары, 1991–97), Тим Хайстед (Кино директорының орынбасары, 1988–95) және Дженс Хоффманн (Көрме директоры, 2003–07). Мик Флод 1990 жылы МакАллистердің отставкасынан кейін ИКА директоры болып тағайындалды. Флод институттың сауда орталығының орнын тастап, үлкен жерге көшуі керектігін мәлімдеді, бұл жоспар ақырында ештеңеге жетпеді. Ол сонымен қатар, электр бұйымдары компаниясы Тошибаның үш жыл бойы ICA жарнамасының әр бөлігінде өз логотипіне қатысу үшін төлеген демеушілік схемасын бақылады және ICA-ның атын ICA/Toshiba деп өзгертті. 1997 жылы оны директор лауазымында Филип Дод алмастырды. 2002 жылы ICA төрағасы Иван Масов өзінің «концепциялық өнер» деп атаған ісін сынға алды, бұл оның отставкаға кетуіне әкелді. 2003 жылдан 2009 жылға дейін ICA Comica, Лондон халықаралық комикс фестивалін өткізді, әдетте ICA-да басқа іс-шаралар немесе көрмелер жоспарланбаған кезеңде. Додттың кетуінен кейін, ICA 2005 жылы Экоу Эшунды көркемдік директор етіп тағайындады. Эшунның басшылығымен 2008 жылы Тірі өнер бөлімі жабылды, мүше еместер үшін кіру ақысы алынып тасталды (оның салдарынан мүшелік саны азайды және ақша тапшылығы туды), Талқылаулар бөлімі барлық қызметкерлерін жоғалтты, және көптеген сарапшылар институттың бағыттың жоқтығынан зардап шеккенін айтты. Үлкен қаржылық дефицит жұмыстан босатуларға және негізгі қызметкерлердің отставкаларына әкелді. Өнер сыншысы JJ Чарлзуорт Эшунның директорын ICA-ның ауруларының тікелей себебі деп қарады; Эшуннің жеке демеушілікке сенуін, «салқын» ICA брендіне ұмтылуын және «құн шығыны есебінен» орналасқан көп салалы тәсілге назар аударуын сынға алды. Қызметкерлер мен Эшун арасындағы проблемалар, кейде ICA кеңесінің төрағасы Алан Йентобтың қолдауымен, қызметкерлер арасындағы қиын қарым-қатынастарға әкелді. Эшун 2010 жылдың тамызында отставкаға кетті, ал Йентоб кетіп бара жатқанын жариялады. 2011 жылдың қаңтарында ICA атқарушы директоры лауазымына Грегор Мюирді тағайындады, ол 2011 жылдың 7 ақпанында қызметке кірді. Мюир 2016 жылы қызметтен кетті және бұрынғы Artists Space директоры Стефан Калмар алмастырды. Калмар ICA-ның британдық емес директоры болды және кинотеатрларды толық тәуелсіз етті. Ол 2021 жылдың тамызында бес жылдық қызметтен кейін кетіп бара жатқанын жариялады, «уақыт енді келесі буынға беруге келді» деді, сонымен қатар Ұлыбританиядағы өнерді қаржыландырудағы «біржақтылық принципін» жоғалту және Brexit кейін Ұлыбританиядағы оңшыл шабуылдар туралы алаңдаушылықтарын айтты. ICA 2020 жылдың наурыз айының ортасынан бастап Covid-19 пандемиясынан туындаған жабылулардың салдарынан қатты зардап шекті және 2021 жылдың шілдесінде «Британның қара қоғдамына мемлекеттік зорлық-зомбылықтың және институционалдық расизмнің әртүрлі формаларына» бағытталған «Ваб Инна Бабилон: Қоғамның шындық пен құқықтар үшін күресі» көрмесімен қайта ашылды. 2022 жылдың қаңтарында Бенги Үнсал ICA-ның жаңа директоры болып тағайындалды, оның міндеті ICA-да тікелей эфирдегі қойылымдарды, соның ішінде түнгі және клубтық іс-шараларды, музыканы және басқа да «көп салалы» бағдарламаларды ұлғайту болды, бұл ұйымның 75 жылдық мерекесімен сәйкес келеді.

The ICA was founded by Roland Penrose, Peter Watson, Herbert Read, Peter Gregory, Geoffrey Grigson and E. L. T. Mesens in 1946. The ICA's founders intended to establish a space where artists, writers and scientists could debate ideas outside the traditional confines of the Royal Academy. The model for establishing the ICA was the earlier Leeds Arts Club, founded in 1903 by Alfred Orage, of which Herbert Read had been a leading member. Like the ICA, this too was a centre for multi disciplinary debate, combined with avant garde art exhibition and performances, within a framework that emphasised a radical social outlook. The first two exhibitions at the ICA, 40 Years of Modern Art and 40,000 Years of Modern Art, were organised by Penrose, and reflected his interests in Cubism and African art, taking place in the basement of the Academy Cinema, 165 Oxford Street. The Academy Cinema building included the Pavilion, a restaurant, and the Marquee ballroom in the basement; the building was managed by George Hoellering, the film, jazz and big band promoter. In 1968 Jasia Reichardt curated the exhibition on computer generated art and music: Cybernetic Serendipity at the ICA. With the acquisition of 17 Dover Street, Piccadilly, in May 1950, the ICA was able to expand considerably. Ewan Phillips served as the first director. It was the former residence of Vice Admiral Horatio Nelson. The gallery, clubroom and offices were refurbished by modernist architect Jane Drew assisted by Neil Morris and Eduardo Paolozzi. Paolozzi decorated the bar area and designed a metal and concrete table with student Terence Conran. Ewan Phillips left in 1951, and Dorothy Morland was asked to take over temporarily, but stayed there as director for 18 years, until the move to the more spacious Nash House. The critic Reyner Banham acted as assistant Director during the early 1950s, followed by Lawrence Alloway during the mid to later 1950s. In its early years, the Institute organised exhibitions of modern art including Picasso and Jackson Pollock. A Georges Braque exhibition was held at the ICA in 1954. The first woman to exhibit there was Fahrelnissa Zeid in 1956. It also launched Pop art, Op art, and British Brutalist art and architecture. The Independent Group met at the ICA in 1952–1962/63 and organised several exhibitions, including This Is Tomorrow. With the support of the Arts Council, the ICA moved to its current site at Nash House in 1968. For a period during the 1970s the institute was known for its often anarchic programme and administration. Norman Rosenthal, then director of exhibitions, was once assaulted by a group of people who were living in the upper floors of the building: a bloodstain on the wall of the administrative offices is preserved under glass, with a note reading "this is Normans's blood". Rosenthal claims the group which assaulted him included the actor Keith Allen. Bill McAllister was ICA Director from 1977 to 1990, when the Institute developed a system of separate departments specializing in visual art; cinema; and theatre, music and performance art. A fourth department was devoted to talks and lectures. Iwona Blazwick was Director of Exhibitions from 1986 to 1993. Other notable curatorial and programming staff have included Lisa Appignanesi (deputy director of ICA and Head of Talks, 1980–90), James Lingwood (Exhibition Curator, 1986–90), Michael Morris (Director of Theatre), Lois Keidan, (Director of Live Arts, 1992–97), Catherine Ugwu, MBE (deputy director of Live Arts, 1991–97), Tim Highsted (deputy director of Cinema, 1988–95) and Jens Hoffmann (Director of Exhibitions, 2003–07). Mik Flood took over as director of the ICA in 1990 after McAllister's resignation. Flood announced that the Institute would have to leave its Mall location and move to a larger site, a plan that ultimately came to nothing. He also oversaw a sponsorship scheme whereby the electrical goods company Toshiba paid to have their logo included on every piece of ICA publicity for three years, and in effect changed the name of the ICA to ICA/Toshiba. He was replaced as Director in 1997 by Philip Dodd. In 2002, the then ICA Chairman Ivan Massow criticised what he described as "concept art", leading to his resignation. From 2003 to 2009, the ICA hosted Comica, the London International Comics Festival, usually during periods when the ICA had no other events or exhibitions scheduled. Following the departure of Dodd, the ICA appointed Ekow Eshun as artistic director in 2005. Under Eshun's directorship the Live Arts Department was closed down in 2008, the charge for admission for non members was abandoned (resulting in a reduction of membership numbers and a cash shortfall), the Talks Department lost all its personnel, and many commentators argued that the Institute suffered from a lack of direction. A large financial deficit led to redundancies and resignations of key staff. Art critic JJ Charlesworth saw Eshun’s directorship as a direct cause of the ICA's ills; criticizing Eshun's reliance on private sponsorship, his cultivation of a "cool" ICA brand, and his focus on a cross disciplinary approach that was put in place "at the cost", Charlesworth wrote "of a loss of curatorial expertise." Problems between staff and Eshun, sometimes supported by the Chairman of the ICA Board, Alan Yentob, led to fractious and difficult staff relations. Eshun resigned in August 2010, and Yentob announced he would leave. In January 2011, the ICA appointed as its Executive Director Gregor Muir, who took up his post on 7 February 2011. Muir stepped down in 2016 and was replaced by former Artists Space director Stefan Kalmár. Kalmár was the first non British Director of the ICA and made the cinemas fully independent. He announced his departure from the role after five years in August 2021 saying 'the moment now feels right for me to hand over to the next generation,' but also citing concerns around the loss of the 'arm's length principle' in UK arts funding and increasing Right Wing attacks in the UK post Brexit. The ICA was hit hard by closures due to the Covid 19 pandemic lockdowns from mid March 2020 and reopened in July 2021 with War Inna Babylon: the Community’s Struggle for Truths and Rights, an exhibition focused on the “various forms of state violence and institutional racism targeted at Britain’s Black communities." In January 2022, Bengi Ünsal was appointed as the new Director, with a mission to increase live performances at the ICA, including late night and club events, music and other 'multidisciplinary' programming coinciding with the organisation's 75th anniversary year.

Ұйым

ICA-ға мүше болу мүмкіндігі барлық адамдарға ашық. ICA жекеше жауапкершілігі шектеулі компания және тіркелген қайырымдылық ұйымы болып құрылған, оны 13 мүшеден тұратын кеңес басқарады және директор жетекшілік етеді.