Қарнеги Халықаралық Көрмесі: Әлемдік Заманауи Өнер
Carnegie International
Кариеги Халықаралық көрмесі – әлемдік заманауи өнердің Солтүстік Америкадағы ірі көрмесі. 1896 ж. Питтсбургте ашылған, өнерді дамыту мақсатында ұйымдастырылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Америкадағы қазіргі заманғы өнер көрмесі
The Carnegie International – әлемнің түкпір-түкпірінен келген қазіргі заманғы өнердің Солтүстік Америкадағы көрмесі. Ол алғаш рет 1896 жылдың 5 қарашасында Питтсбург қаласында өнеркәсіпші және қайырымды Эндрю Карнегидің бастамасымен ұйымдастырылды. Карнеги Интернационалдың мақсаты – халықты біліммен қаруландырып, шабыттандыру, сондай-ақ халықаралық ынтымақтастық пен өзара түсіністікті дамыту еді. Ол Интернационалдың қазіргі заманғы өнердің үлгілерін ұсынып, Питтсбургтің Карнеги өнер мұражайының тұрақты коллекциясын толықтыруына мүмкіндік беруді көздеген.
North American exhibition of contemporary art
The Carnegie International is a North American exhibition of contemporary art from around the globe. It was first organized at the behest of industrialist and philanthropist Andrew Carnegie on November 5, 1896, in Pittsburgh. Carnegie established the International to educate and inspire the public as well as to promote international cooperation and understanding. He intended the International to provide a periodic sample of contemporary art from which Pittsburgh's Carnegie Museum of Art could enrich its permanent collection.
Тарих
1896 жылы жыл сайынғы көрме ретінде құрылған Карнеги халықаралық көрмесі 1961 жылға дейін негізінен сурет өнеріне бағытталды. 1955 жылдан 1970 жылға дейін көрме үш жыл сайын өткізілді. 1961–1967 жылдар аралығында көрме Питтсбургтің қазіргі заманғы сурет және мүсін халықаралық көрмесі деп аталды. Алғашқы көрмені Карнеги өнер мұражайының директоры Джон У. Битти жеке таңдады. Одан кейін, жұмыстар шетелдік кеңесші комитеттермен және жүлделі комиссиямен бірлесіп іріктелді. Алғашқы он жылда көрмелерді іріктеу жүйесі екі деңгейлі болды: кейбір суретшілер тікелей қатысуға шақырылып, өздерінің туындыларын Питтсбургке тікелей жіберіп, іріктеу процесін өткізіп жіберді, ал басқалары өз қаражатымен іріктеу комиссиясына жұмыстарын ұсынды. Ерекшелік ретінде 1902 жылғы көрмеде халықаралық суретшілердің танымал туындыларының тарихи шолуы ұсынылды; 1906 жылы мұражайды кеңейтуге байланысты көрме тоқтатылды; ал Бірінші дүниежүзілік соғыс салдарынан 1915 және 1919 жылдар аралығында бес жылдық үзіліс болды. Құнның өсуі және институттың жаңа қанаты – Сара Скайф галереясының салынуына байланысты, 1977 және 1979 жылғы көрмелер Халықаралық серия ретінде жаңадан таныстырылды, онда Пьер Алечинский, Виллем де Кунинг және Эдуардо Чилида сияқты жеке суретшілердің туындылары көрсетілді. 1982 жылы ол үш жыл сайынғы зерттеу форматында Карнеги халықаралық көрмесі ретінде қайта жаңғырылып, содан бері үш жылдан бес жылға дейін өткізіліп келеді. Венеция биенналесінен кейін Карнеги халықаралық көрмесі әлемдегі ең көне халықаралық зерттеу көрмесі болып саналады.
Established in 1896 as the Annual Exhibition, the Carnegie International focused almost solely on painting until 1961. From 1955 through 1970, the show followed a triennial schedule; from 1961–1967, the exhibition was known as the Pittsburgh International Exhibition of Contemporary Painting and Sculpture. The first exhibition was selected by Carnegie Museum of Art director John. W. Beatty, on his own; after that, works were selected in consultation with a group of foreign advisory committees and a jury of award. In the first decade, the exhibition selection system was two tiered: some artists were invited to participate directly, shipping their work straight to Pittsburgh and bypassing the selection process, while some were invited to submit works to a selection committee, often at their own expense. Exceptions include 1902, when the exhibition was a historical overview of well known works by international artists; 1906, when the show was suspended to accommodate the enlargement of the museum; and a five year hiatus between 1915 and 1919 due to World War I. After an interruption due to soaring costs and the construction of the Institute's new wing, the Sarah Scaife Gallery, the 1977 and 1979 exhibitions were rebranded as the International Series, wherein single artists—Pierre Alechinsky, Willem de Kooning, and Eduardo Chillida—were featured. In 1982, it reappeared under a triennial survey format as the Carnegie International, and has been mounted every three to five years since. After the Venice Biennale, the Carnegie International is the oldest international survey exhibition in the world.
1896-1914 жылдар
Карнеги институты мұражай құрылысының салдарынан 1906 жылды қоспағанда, он сегіз жыл бойы "жылдық көрме" өткізіп келеді.
The Carnegie Institute holds the "annual exhibition" for eighteen years, except in 1906, due to museum construction.
1920-1950 жылдар
1920-1950 жылдар аралығында Карнеги институты он тоғыз халықаралық көрме ұйымдастырды, Екінші дүниежүзілік соғыс және Еуропаның қайта құрылу кезеңінде жұмыс тоқтатылды. Институттың екінші директоры Гомер Сент-Годенс, шетелдік өкілдерге жыл сайынғы Еуропа сапарлары үшін үміткер жұмыстарды іздеудің жаңа, оңайлатылған жүйесін енгізді. Сыйлықтарды тағайындау комиссияларына суретшілер ғана емес, мұражай директорлары да кірді. Сент-Годенс осы жылдары елдер бойынша жұмыстарды көрсетуді ұйымдастырды және 1924 жылы халықтың дауыс беруі арқылы анықталатын Халықтық сыйлықты енгізді; ол 1950 жылғы көрмеден кейін зейнетке шықты.
Between 1920 and 1950, the Carnegie Institute held nineteen international exhibitions, with a hiatus during the Second World War and rebuilding of Europe. The Institute's second director, Homer Saint Gaudens, instituted a new streamlined system whereby foreign representatives scouted promising works for his annual trips to Europe. Juries of award still included artists, but museum directors also served. Saint Gaudens instituted the display of works by country during these years and introduced the Popular Prize, voted upon by the public, in 1924; he retired after the 1950 show.
1951-1969 жылдар
1952 және 1969 жылдар аралығында Институт халықаралық көрмені алты рет ұсынды (1952, 1955, 1958, 1961, 1964, 1967). Гордон Бейли Уошберн өзінің алдыңғы директорының шетелдік кеңесшілерді пайдалану дәстүрін сақтап, ұлттық белгіні ұйымдастыру құрылымы ретінде қолданудан бас тартты. Ол төрт халықаралық көрме ұйымдастырды, олар баспасөз материалдарында бірнеше жүз туындыдағы «заманауи өнерге бір адамның көзқарасы» бойынша жеке адам жасаған жалғыз халықаралық шолу ретінде, Венеция биенналесі мен Сан-Паулу биенналесі сияқты ірі бәсекелестерінен ерекшеленді. 1958 жылғы халықаралық көрмемен бірге және Питтсбург қаласының екі жүз жылдығын мерекелеу үшін оның директорының орынбасары Леон Аркус бұрынғы көрмелерден алынған 95 картинадан тұратын ретроспективті көрме ұйымдастырды. Сол жылы Марсель Дюшан мен Винсент Прайс жүрі мүшелері болып қызмет етті. 1964 және 1967 жылдарғы халықаралық көрмелерді Музейдің төртінші директоры Густав фон Грошвиц Еуропадағы жеті ұлттық тілшімен ақылдасып ұйымдастырды, ол оларды «бейресми жюри мүшелері» деп атады. Грошвиц ұлттық принципке негізделген көрме ұйымдастыру жүйесіне қайта оралды және нөмірленген жүлделерден бас тартып, орнына алты теңдес жүлде мен бірнеше туындыны сатып алу жүлделерін таңдады.
Between 1952 and 1969, Institute presented an international six times (1952, 1955, 1958, 1961, 1964, 1967). Gordon Bailey Washburn maintained his predecessor's use of foreign advisors, but dropped nationality as the organizing structure. He organized four Internationals, which were distinguished from larger competitors (the Venice Biennale and São Paulo Bienal) in press materials as the only international survey curated by a single person, "one man’s view of contemporary art" in a few hundred works. Concurrent with the 1958 International and in celebration of the Pittsburgh bicentennial, his assistant director, Leon Arkus, organized a retrospective exhibition including 95 paintings from previous editions. That year, Marcel Duchamp and Vincent Price sat on the jury of award. The 1964 and 1967 Internationals were organized by the Museum's fourth director, Gustave Von Groschwitz, in consultation with seven national correspondents based in Europe, whom he referred to as "informal co jurors". Von Groschwitz returned to a nationality based display structure and did away with numbered prizes, opting for six equal awards and several purchase prizes.
1970-1979 жылдар
1970, 1977 және 1979 жылдарғы халықаралық көрмелерді бесінші директор Леон Аркус ұйымдастырды. Аркус 1970 жылғы көрмеде жүлделерді жойды, ал 1977 (Пьер Алечинский) және 1979 (Эдуардо Чилида мен Виллем де Кунинг арасында бөліскен) жылдарғы көрмелерді бір суретшінің ретроспективті түріне өзгертті, сондай-ақ әр жылы 50 000 долларлық жүлде берді.
The 1970, 1977, and 1979 Internationals were organized by fifth director, Leon Arkus. Arkus eliminated prizes for the 1970 show, and switched to a single artist, retrospective format for the 1977 (Pierre Alechinsky) and 1979 (split between Eduardo Chillida and Willem de Kooning) shows, awarding a $50,000 prize each of those years.
1980-1990 жылдар
1980 жылдары үш халықаралық көрме өтті. Джон Р. Лейн 1980 жылы директор болып тағайындалды, бірақ 1982 жылғы халықаралық көрмені ұйымдастыру үшін куратор Джин Бароны шақырды. Осы формат барлық келесі басылымдарда сақталды, 1985 жылы Лэйн Джон Колдуэллпен бірлесіп көрмені ұйымдастырғанда бұл жүйе өзгерді. 1980 жылдан бері Барродан басқа барлық кураторлар кеңесші комитеттердің кеңесіне және/немесе көмегіне сүйенді, ал бұл комитеттер сыйлықтарды тағайындау жюрилерінің құрамында да болды. Комитеттер 1985 және 1988 жылдарғы көрмелерге ең тікелей қатысты, сол кезде кеңесшілер кураторлық команданың бір бөлігі деп есептелді. 1988 жылы халықаралық көрмені Джон Колдуэлл ұйымдастырды.
There were three internationals in the 1980s. John R. Lane became director in 1980, but hired curator Gene Baro to organize the 1982 International. This format has remained in place through all of the successive editions, with a twist in 1985, when Lane co curated the exhibition with John Caldwell. All the curators since 1980, with the exception of Baro, have relied on the advice and/or assistance of advisory committees which also served on award granting juries. The committees were most directly involved in the 1985 and 1988 shows, when the advisors were considered part of the curatorial team. The International was organized by John Caldwell in 1988;
1991-2010 жылдар
Интернационалды 1991 жылы Линн Кук пен Марк Фрэнсис, 1995 жылы Ричард Армстронг, 1999 жылы Мадлен Гринштейн, 2004 жылы Лора Хоптман және 2008 жылы Дуглас Фогле басқарды. Соңғы жылдары кеңесші комитеттерге басқа кураторлар, сыншылар және суретшілер кірді; комитет мүшелері мұражай директорымен және таңдалған қорғаншылармен бірге марапаттау жюриіне қатысады.
The International was curated by Lynn Cooke and Mark Francis in 1991, Richard Armstrong in 1995; Madeleine Grynsztejn in 1999; Laura Hoptman in 2004; and Douglas Fogle in 2008. Advisory committees in recent years have been composed of other curators, critics, and artists; committee members also participate in the jury of award, alongside the museum director and select trustees.