Джованни Баттиста Морони: Италия суретшісінің өмір және шығармалары
Giovanni Battista Moroni
Джованни Баттиста Морони – италия суретшісі, 16 ғ. манъеризм стиліндегі портреттер шебері. Әсіресе ақсүйектер мен дін қызметкерлерінің реалистік суреттерімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық суретші Джованни Баттиста Морони (шамамен 1520-1524 – 5 ақпан 1578) – маньеризм стиліндегі итальян суретшісі. Оны Джамбаттиста Морони деп те атайды. Ол жергілікті ақсүйектер мен дін қызметкерлерінің әдемі реалистік портреттерімен танымал және Чинквеченто дәуірінің ең ұлы портретшілерінің бірі саналады.
Italian painter
Giovanni Battista Moroni (c. 1520 1524– 5 February 1578) was an Italian painter of the Mannerism. He also is called Giambattista Moroni. Best known for his elegantly realistic portraits of the local nobility and clergy, he is considered one of the great portrait painters of the Cinquecento.
Өмірбаян
Морони архитектор Андреа Моронидің ұлы еді. Ол Брессияда Алессандро Бонвичинодан тәлім алды, онда 1540 жылдары шеберхананың бас көмекшісі болды және Тренто, Бергамо және туған қаласы Альбинода (Бергамоның жанында) жұмыс істеді, ол сол жерде дүниеге келіп, қайтыс болды. Оның Трентодағы екі қысқа кезеңі 1546–1548 және 1551–1553 жылдардағы Трент соборының алғашқы екі отырысымен сәйкес келді. Екі жағдайда да Морони бірнеше діни туындылар (соның ішінде Бергамодағы Санта-Мария-Маджоре шіркеуі үшін Шіркеу Әулиелерінің құрбандық бейнесі) және оны еске алатын портреттер сериясын жасады. Трентода болғанда ол Тицианмен және Кристофоро Мадруццо епископымен байланыс жасады, оның портреті Тицианның туындысы болса, Морони Мадруццоның ұлдарының портреттерін суреттеді. 19 ғасырда ол Трентода Тицианнан тәлім алғаны туралы айтылған, бірақ ол Венеция шеберханасына ұзаққа барғаны күмәнді. Морони Бергамоның сәнді суретшісі ретінде, оның портреттеріндегі жазылған күндерден басқа ешқандай құжатталмаған, күтпегендей қысқа өмір сүрді, ол шамамен 1557–1562 жылдарды қамтиды. Одан кейін Бергамода ішкі қайтарбас дау-жанжалдар болды және Морони Альбиноға толығымен көшіп кетті, онда провинциялық оқшаулықта Джорджо Вазари оны мүлдем елемеді. Бергамодағы шығармалары Савольдоның реализмін зерттеудің нәтижесінде туды, ол бірнеше жылдың ішінде батырлыққа жақын емес, қадірлі адамгершілікке толы және күнделікті өмірге байланысты көптеген портреттерді жасады. Суреттерінің нысандары тек Бергамо аристократиясынан ғана емес, сонымен қатар білімді, кәсіби және үлгілі мемлекеттік қызметкерлердің, сондай-ақ бірнеше әскерлердің жаңадан өзін-өзі таныған топтарынан алынды, олар Моронидің мұқият жасалған натюрморттары мен психологиялық тереңдікке қарағанда мата мен киімге көбірек назар бөлген, сырттай және күдікпен қараған көзқарастармен бейнеленді. Оның жергілікті альпілік аңғарлардағы азырақ білімді көрермендерге арналған діни суреттері портреттерінен гөрі аз және сәл табысты болды: «Оның құрбандық бейнелеріндегі бөліктердің нақты шындығы ешқашан тіпті сенімділік сезімін де бермеді», - деп атап өтті С.Дж. Фридберг олардың Моретто, Савольдо және басқалардан алынған схемалық құрылымдары туралы. Мысалы, ол Ломбардиядағы Романодағы приход үшін Соңғы кешкі ас, Бергамодағы Сант-Алессандро делла Крочедегі Құдай ананың тәж кию рәсімі, сондай-ақ Верона соборы үшін Әулие Петр мен Павел және Миланның Брерасындағы Құдай ананың көтерілуі суреттеді. Морони Горлаго шіркеуінде Соңғы сот суретін аяқтағанда қайтыс болды. Жалпы, оның осы суреттердегі стилі шебері Лоренцо Лотто мен Жироламо Саволдоның ықпалын көрсетеді. Джованни Паоло Каванья Моронидің ерекше көзге түспейтін шәкірті болды, бірақ оның көреген портреттері келесі ұрпақтарда Фра Гальарио мен Пьетро Лонгиге әсер еткені айтылады. Фридберг оның діни суреттері «архаикалық» екенін, Кватрочентоның соңғы кезеңіндегі қосымша композицияларды еске түсіріп, эмоциясыз қасиеттілерді бейнелейтінін, бірақ оның портреттері күрделі психологиялық түсінігімен, қадірлі сыртқы келбетімен, еркін өңдеуімен және тамаша күміс реңімен ерекшеленетінін атап өтеді. Діни өнердің тапсырыс берушілері жеке, көркем «Мадоннаға» қызығушылық танытпады, олар сандық архетиптік қасиеттілерді қалады. Екінші жағынан, тапсырыс берушілер анимациялық портреттерге қызығушылық танытты.
Moroni was the son of architect Andrea Moroni. He trained under Alessandro Bonvicino in Brescia, where he was the main studio assistant during the 1540s, and worked in Trento, Bergamo and his home town of Albino, near Bergamo, where he was born and died. His two short periods in Trento coincided with the first two sessions of the Council of Trent, 1546–48 and 1551–53. On both occasions Moroni painted a number of religious works (including the altarpiece of the Doctors of the Church for the church of Santa Maria Maggiore, Bergamo) as well as the series of portraits for which he is remembered. During his stay in Trento he also made contact with Titian and the Count Bishop, Cristoforo Madruzzo, whose own portrait is by Titian, but for whom Moroni painted portraits of Madruzzo's sons. There were nineteenth century claims that he was trained by Titian at Trento, however, it is improbable that he ever ventured to the Venetian's studio for long, if at all. Moroni's period as the fashionable portraitist of Bergamo, nowhere documented but in the inscribed dates of his portraits, is unexpectedly condensed, spanning only the years ca. 1557–62, after which Bergamo was convulsed in internecine strife and Moroni retired permanently to Albino, (Rossi, Gregori et al.) where, in his provincial isolation, he was entirely overlooked by Giorgio Vasari. His output at Bergamo, influenced in part by study of the realism of Savoldo, produced in the few years a long series of portraits that, while not quite heroic, are full of dignified humanity and grounded in everyday life. The subjects are not drawn exclusively from the Bergamasque aristocracy, but from the newly self aware class of scholars, professionals, and exemplary government bureaucrats, with a few soldiers, presented in detached and wary attitudes with Moroni's meticulous passages of still life and closer attention to textiles and clothing than to psychological penetration. His output of religious paintings, destined for a less sophisticated audience in the local sub Alpine valleys, was smaller and less successful than his portraits: "the exact truth of parts nowhere added up, in his altar pictures, even to the semblance of credibility", S. J. Freedberg has observed of their diagrammatic schemes borrowed from Moretto, Savoldo, and others. for example, he painted a Last Supper for the parish at Romano in Lombardy; Coronation of the Virgin in Sant'Alessandro della Croce, Bergamo; also for the cathedral of Verona, SS Peter and Paul, and in the Brera of Milan, the Assumption of the Virgin. Moroni was engaged upon a Last Judgment in the church of Gorlago, when he died. Overall, his style in these paintings shows influences of his master, Lorenzo Lotto, and Girolamo Savoldo. Giovanni Paolo Cavagna was an undistinguished pupil of Moroni, however, it is said that in following generations, his insightful portraiture influenced Fra' Galgario and Pietro Longhi. Freedberg notes that while his religious canvases are "archaic", recalling the additive compositions of the late Quattrocento and show stilted unemotive saints, his portraits are remarkable for their sophisticated psychological insight, dignified air, fluent control, and exquisite silvery tonality. Patrons for religious art were not interested in an individualized, expressive "Madonna", they desired numinous archetypal saints. On the other hand, patrons were interested in the animated portraiture.
Морони шығармаларымен қоғамдық коллекциялар
Лондондағы Ұлттық галереяда оның ең жақсы туындыларының бірі, соның ішінде «Il sarto» («Тайлер») деп аталатын әйгілі портреті бар. Басқа портреттер Уффициде («Асыл адам отқа нұсқауы: «Et quid volo nisi ut ardeat?»»), Берлин галереясы, канон Людовико де’ Терци және Моронидің автопортретінде; сондай-ақ Вашингтондағы Ұлттық галереяда Мадоннаға құрметпен иеленген джентльмен, Джан Федерико Мадруццоның толық бой портреті және иезуит Эрколь Тассоның отырып түскен жартылай бейнесі, дәстүрлі түрде «Тицианның мектеп мұғалімі» деп аталады, бірақ Тицианмен тікелей байланысы жоқ. Джованни Баттиста Моронидің туындыларын сақтайтын қоғамдық коллекциялардың арасында Accademia Carrara (Бергамо) («Егде адамның портреті»), Эшмолеан мұражайы (Оксфорд университеті), Брукс өнер мұражайы (Мемфис, Теннесси), Детройт өнер институты, Сан-Францисконың Көркем өнер мұражайлары, Эрмитаж мұражайы, Гонолулу өнер мұражайы, Kunsthistorisches Museum (Вена), Лихтенштейн мұражайы (Вена), Лувр мұражайы, Musée Condé Chantilly (Шантилли, Франция), Museo Poldi Pezzoli (Милан), Көркем өнер мұражайы, Бостон, Шотландияның Ұлттық галереялары, Ұлттық өнер галереясы (Вашингтон, округ Колумбия), Метрополитен өнер мұражайы (Нью-Йорк), Оңтүстік Уэльс өнер галереясы, Канаданың Ұлттық галереясы («Адамның портреті»), Ұлттық галерея, Лондон, Нортон Саймон мұражайы (Пасадена, Калифорния), Pinacoteca Ambrosiana (Милан), Pinacoteca di Brera (Милан), Рейксмұражай, Джон және Мейбл Ринглин өнер мұражайы (Сарасота, Флорида), Studio Esseci (Падуа, Италия), Аризона университетінің өнер мұражайы, Вирджинияның Көркем өнер мұражайы, Ирландияның Ұлттық галереясы («Джентльмен мен оның екі баласының портреті»), Уффици («Джованни Антонио Пантераның портреті»), Прадо («Әскер»), және Вустер өнер мұражайы («Адамның портреті») бар. 2016 жылы Джованни Баттиста Моронидің шеберханасына жатқызылған «Адамның портреті» доктор Август Либман Майердің мұрагерлеріне қайтарылды. Сурет нацистер тарапынан тоналып, Францияға қайтарылып, 1951 жылдан бері Париждегі Лувр мұражайында сақталып келді.
The National Gallery (London) has one of the best collections of his work, including the celebrated portrait known as Il sarto (The Tailor). Other portraits are found in the Uffizi (the Nobleman Pointing to Flame inscribed, "Et quid volo nisi ut ardeat? "), Berlin Gallery, the Canon Ludovico de' Terzi and Moroni's self portrait; and in the National Gallery, Washington, D. C., A Gentleman in Adoration Before the Madonna, the full length portrait of Gian Federico Madruzzo, and the seated half figure of the Jesuit Ercole Tasso, traditionally called, "Titian's Schoolmaster", although there is no real connection with Titian. Among the public collections holding works by Giovanni Battista Moroni are, the Accademia Carrara (Bergamo) (Portrait of an old man), Ashmolean Museum (University of Oxford), Brooks Museum of Art (Memphis, Tennessee), Detroit Institute of Arts, the Fine Arts Museums of San Francisco, the Hermitage Museum, the Honolulu Museum of Art, Kunsthistorisches Museum (Vienna), the Liechtenstein Museum (Vienna), the Musée du Louvre, Musée Condé Chantilly (Chantilly, France), Museo Poldi Pezzoli (Milan), the Museum of Fine Arts, Boston, National Galleries of Scotland, the National Gallery of Art (Washington, D. C.), The Metropolitan Museum of Art (New York), the Art Gallery of New South Wales, the National Gallery of Canada (Portrait of a Man), the National Gallery, London, the Norton Simon Museum (Pasadena, California), Pinacoteca Ambrosiana (Milan), Pinacoteca di Brera (Milan), Rijksmuseum, the John and Mable Ringling Museum of Art (Sarasota, Florida), Studio Esseci (Padua, Italy), University of Arizona Museum of Art, Virginia Museum of Fine Arts, National Gallery of Ireland (Portrait of a Gentleman and his two Children), the Uffizi (Portrait of Giovanni Antonio Pantera), the Prado (A Soldier), and the Worcester Art Museum (Portrait of a Man). In 2016, "Portrait of a Man", attributed to the workshop of Giovanni Battista Moroni, was restituted to the heirs of Dr. August Liebmann Mayer. The painting had been looted by the Nazis, returned to France and in storage at the Louvre Museum in Paris since 1951.