Ричард Хофштадтер: Американ тарихшысы және қоғам қайраткері

Кіріспе

Ричард Хофстадтер (6 тамыз 1916 – 24 қазан 1970) – 20-ғасырдың ортасындағы американдық тарихшы және қоғамдық зиялы. Хофстадтер Колумбия университетінде Америка тарихының ДеВитт Клинтон профессоры болды. Тарихқа бұрынғы тарихи-материалистік көзқарасынан бас тартып, 1950-жылдары ол "консенсус тарихы" тұжырымына жақындады және кейбір жақтастары оны "соғыстан кейінгі либералдық консенсустың көрнекті тарихшысы" деп атады. Басқалары оның еңбегінде бір өлшемді қоғамды сынаудың алғашқы үлгісін көреді, себебі Хофстадтер социалистік және капиталистік модельдерді де бірдей сынға алды және қоғамдағы "консенсусты" "мүлік мен кәсіпкерліктің шеңберімен шектелген" деп бағалады.

Оның ең көп оқылатын еңбектері: «Америкалық ойдағы әлеуметтік дарвинизм, 1860–1915» (1944); «Америкалық саяси дәстүр» (1948); «Реформалар дәуірі» (1955); «Америкалық өмірдегі зияткерлікке қарсылық» (1963); және «Америкалық саясаттағы параноидтік стиль» (1964) жинағы. Ол екі рет Пулитцер сыйлығына ие болды: 1956 жылы – 1890-шы жылдардағы популизм және 20-ғасырдың басындағы прогрессивтік қозғалысты талдаған «Реформалар дәуірі» үшін; және 1964 жылы – «Америкалық өмірдегі зияткерлікке қарсылық» мәдени тарихы үшін. Ол Америка өнер және ғылым академиясының және Америка философиялық қоғамының сайланған мүшесі болды.

Ерте өмір және білім

Хофштадтер 1916 жылы Нью-Йорк штатының Буффало қаласында еврей әкесі Эмиль А. Хофштадтер мен неміс-американдық лютеран анасы Кэтрин (құрметті аты Хилл) отбасында дүниеге келді. Ол Буффалодағы Фосдик Мастен Парк орта мектебінде білім алды. Содан кейін Хофштадтер 1933 жылдан бастап Буффало университетінде философия және тарих пәндерін оқыды. Екі отбасының қарсылығына қарамастан, ол 1936 жылы Фелисе Свадосқа (ағасы Харви Свадос) үйленді. Фелисе екеуі бірнеше жазды Нью-Йорктегі Хантер Колониясында өткізді, оны олардың көп жылдық досы Маргарет Лефран басқарды; олардың бір баласы болды – Дэн. Хофштадтер епископальдық дінде тәрбиеленді, бірақ кейіннен еврей тамырларымен көбірек байланыс орнатты. Антисемитизм оған Колумбияда стипендия алуға және тартымды профессорлық қызметке ие болуға кедерлес болуы мүмкін. Buffalo Jewish Hall of Fame оны "әлемге елеулі үлес қосқан еврей буффалолықтардың" бірі ретінде тізімдеген. 1936 жылы Хофштадтер Колумбия университетінің тарих бойынша докторлық бағдарламасына қабылданды, онда оның ғылыми жетекшісі Мерл Курти екіншілік дереккөздерге негізделген интеллектуалдық, әлеуметтік және саяси тарихты қалай синтездеу керектігін көрсетті, бастапқы дереккөздердегі мұрағаттық зерттеулерге басымдық бермеді. 1938 жылы ол АҚШ Коммунистік партиясына мүше болды, бірақ көп ұзамай сталиндік партиялық тәртіп пен көрсеткіштік соттардан көңілі тоңды. 1939 жылдың тамызында Гитлер-Сталин келісімінен кейін партиядан шыққаннан кейін, ол 1948 жылғы «Америкалық саяси дәстүрде» әлі де байқалатын сыншыл солшыл көзқарасын сақтап қалды. Хофштадтер 1942 жылы докторлық диссертациясын қорғады. 1944 жылы ол «Америкалық ойдағы әлеуметтік дарвинизм, 1860–1915» атты диссертациясын жариялады. Бұл 19 ғасырдың соңындағы американдық капитализмді және оның аяусыз «жеткен жейді» экономикалық бәсекелестігін және әлеуметтік дарвиндік өзін-өзі ақтауын сынаған коммерциялық тұрғыдан сәтті (200 000 дана) туынды болды. Ирвин Г. Уайли және Роберт С. Баннистер сияқты консервативті сыншылар оның интерпретациясымен келіспеді. Кітапқа қатысты ең өткір сын Хофштадтердің зерттеуші ретіндегі нашарлығына қатысты болды: «ол қолжазбаларды, газеттерді, мұрағаттарды немесе жарияланбаған дереккөздерді зерттеуге аз немесе мүлдем уақыт жұмсаған жоқ, оның орнына негізінен екіншілік дереккөздерге сүйенді, оны жанды стилімен және кең ауқымды пәнаралық оқуларымен толықтырды, осылайша басқа тарихшыларды оқып, тапқан шашыраңқы дәлелдерге негізделген жақсы жазылған аргументтерді жасады». 1942 жылдан 1946 жылға дейін Хофштадтер Мэриленд университетінде тарихтан сабақ берді, онда ол танымал әлеуметтанушы К. Райт Миллспен жақын дос болып, социология және психология саласында кеңінен оқыды, Макс Вебер, Карл Маннхайм, Зигмунд Фрейд және Франкфурт мектебінің идеяларын сіңірді. Оның кейінгі кітаптарында жиі «статус алаңдауы» сияқты мінез-құлық ұғымдарына сілтеме жасалады.

Hofstadter was born in Buffalo, New York, in 1916 to a Jewish father, Emil A. Hofstadter, and a German American Lutheran mother, Katherine (née Hill), who died when Richard was ten. He attended Fosdick Masten Park High School in Buffalo. Hofstadter then studied philosophy and history at the University at Buffalo, from 1933, under the diplomatic historian Julius W. Pratt. Despite opposition from both families, he married Felice Swados (whose brother was Harvey Swados) in 1936 after he and Felice spent several summers at Hunter Colony, New York, run by Margaret Lefranc, their close friend for years; they had one child, Dan. Hofstadter was raised as an Episcopalian but later identified more with his Jewish roots. Antisemitism may have cost him fellowships at Columbia and attractive professorships. The Buffalo Jewish Hall of Fame lists him as one of the "Jewish Buffalonians who have made a lasting contribution to the world." In 1936, Hofstadter entered the doctoral program in history at Columbia University where his advisor Merle Curti was demonstrating how to synthesize intellectual, social, and political history based upon secondary sources rather than primary source archival research. In 1938, he became a member of the Communist Party USA, but soon became disillusioned by the Stalinist party discipline and show trials. After withdrawing from the party in August 1939 following the Hitler–Stalin Pact, he retained a critical left wing perspective that was still obvious in American Political Tradition in 1948. Hofstadter earned his PhD in 1942. In 1944, he published his dissertation Social Darwinism in American Thought, 1860–1915. It was a commercially successful (200,000 copies) critique of late 19th century American capitalism and its ruthless "dog eat dog" economic competition and Social Darwinian self justification. Conservative critics, such as Irwin G. Wylie and Robert C. Bannister, disagreed with his interpretation. The sharpest criticism of the book focused on Hofstadter's weakness as a researcher: "he did little or no research into manuscripts, newspapers, archival, or unpublished sources, relying instead primarily on secondary sources augmented by his lively style and wide ranging interdisciplinary readings, thereby producing well written arguments based on scattered evidence he found by reading other historians." From 1942 to 1946, Hofstadter taught history at the University of Maryland, where he became a close friend of the popular sociologist C. Wright Mills and read extensively in the fields of sociology and psychology, absorbing ideas of Max Weber, Karl Mannheim, Sigmund Freud, and the Frankfurt School. His later books frequently refer to behavioral concepts such as "status anxiety".

"Консенсус тарихшысы" ретінде бағалау

1946 жылы Хофстадтер Колумбия университетінің факультетіне қосылды, ал 1959 жылы ол Аллан Невинстің орнын басып, Америка тарихының ДеВитт Клинтон профессоры болды, онда ол Ph.D. диссертацияларын басқаруда маңызды рөл атқарды. Оның өмірбаясын жазған Дэвид Браунның айтуынша, 1945 жылдан кейін Хофстадтер Чарльз А. Бердпен философиялық тұрғыдан ажырасып, оңға қарай жылжыды, «консенсус тарихшыларының» жетекшісіне айналды – бұл терминді Хофстадтер ұнатпаса да, оның Америка тарихын түсінудің жалғыз негізі экономикалық сыныптар арасындағы қақтығыс деген Бердтің идеясын қабылдамауына байланысты кеңінен қолданылды. Бұл көзқарасты кеңінен қарастырған Кристофер Лаш 1950-ші жылдардағы «консенсус тарихшыларынан» айырмашылығын, Хофстадтер бизнес мүдделері үшін таптардың консенсусын күш ретінде емес, «интеллектуалды банкроттық түрі ретінде және сонымен қатар, практикалық ойдың салауатты сезімінен емес, американдық саяси ойдың халықтық мифологиялардың үстемдігі» деп жазды. «Американың саяси дәстүрі» (1948) кітабында, саясатты солшыл сын көзқараспен қараған кезде де, Хофстадтер бизнеске жақын және бизнеске қарсы саясаткерлер арасындағы қарапайым бөліністі қабылдамады. Джефферсон, Джексон, Линкольн, Кливленд, Брайан, Уилсон және Гуверге тікелей сілтеме жасап, Хофстадтер американдық саяси дәстүрдегі консенсус туралы «ирониялық» деп қаралған мәлімдеме жасады. Ол былай деді: Саяси күрес көбінесе жаңылыстырады: негізгі партиялардағы негізгі бәсекелестердің көзқарастары әрқашан меншік пен кәсіпкерлік шеңберімен шектелген. Нақты мәселелерде қаншалықты келіспеушілік болса да, негізгі саяси дәстүрлер меншік құқығына, экономикалық индивидуализм философиясына, бәсекелестіктің құндылығына сенім білдірді; олар капиталистік мәдениеттің экономикалық игіліктерін адамның қажетті қасиеттері ретінде қабылдады. Кейін Хофстадтер редактордың сұрауы бойынша асығыс жазылған алғы сөзден бұл ескерту оны Бурстин сияқты «консенсус тарихшылары» санатына «әділетсіз» жатқызуға себеп болды деп шағымданады, ол осы идеологиялық консенсусты жетістік ретінде атап өтті, ал Хофстадтер оны өкінішпен айтты. Хофстадтер консенсус тарихшысы деген терминге өзінің наразылығын бірнеше рет білдірді және Боорстинді консенсусты шамадан тыс қолданғаны және тарихтағы маңызды қақтығыстарды елемегені үшін сынға алды. Алғы сөздің алғашқы нұсқасында ол былай деп жазды: Америка саясаты әрқашан мүдделер қақтығысы шешілген, келісілген, түзетілген арена болды. Бір кездері бұл мүдделер аймақтық болған; қазір олар сыныптық желілерге көбірек ұмтылуда; бірақ бастапқыда американдық саяси партиялар жеке аймақтарды немесе сыныптарды анық және күшті түрде білдірудің орнына, қиылысқан және сыныптық партиялар болды, олар көбінесе өз ара дау-дамай жасауға себеп болатын мүдделердің үйлесімін қамтиды. Хофстадтер Бердтің тарихты тек экономикалық мақсаттағы топтық қақтығыстар мен саясаткерлердің қаржылық мүдделерінің біріне бірі жалғасуы ретінде түсіндіруін қабылдамады. Ол АҚШ тарихының көптеген кезеңдерін, Азамат соғысынан басқа, тек жанжал желілеріндегі барлық топтар бөліскен ымыраға негізделген консенсусты ескере отырып ғана толық түсінуге болады деп ойлады. Ол Берд пен Вернон Луис Паррингтонның ұрпағын сынға алды, өйткені олар қақтығысқа тым көп мән бергендіктен, оған қарсы дәрі қажет болды. Меніңше, саяси қоғамның, егер ол арқылы қандай да бір консенсус болмаса, бір-бірімен байланыса алмайтыны анық, бірақ ешқандай қоғамның маңызды қақтығыстан айырылған толық консенсусы жоқ. Мұның бәрі пропорция мен басымдыққа байланысты, бұл тарих үшін өте маңызды. Әрине, бізде бір рет келісімге қол жеткізе алмағанымыз белгілі, бұл Азамат соғысына әкелді. Бұл консенсустың бұзылуының шектен тыс жағдайы ретінде қолданылуы мүмкін. 1948 жылы ол «Америкалық саяси дәстүр және оны жасаған адамдар» атты зерттеуді жариялады, онда 18-ден 20-ға дейінгі ғасырлардағы 12 ірі американдық саяси көшбасшылар зерттелді. Кітап сыншылардан үлкен табысқа ие болды және университеттерде миллионға жуық данасы сатылды, онда ол тарих оқулығы ретінде қолданылды; сыншылар оны «күмәнсіз, жаңа, қайта қаралатын, кейде ирониялық, қатал немесе жай ғана қиратушы емес» деп тапты. Әр тараудың тақырыбы бір парадоксті көрсетті: Томас Джефферсон – «Аристократ демократ»; Джон Кэлхун – «Бас сыныптың Марксы»; ал Франклин Рузвельт – «Патрициан оппортунист». Кітап жазу кезінде Хофстадтер әдебиет қайраткерлері мен тарихшылардың ықпалына ие болды: оған екі маңызды ықпал еткен тұлға – сыншы Эдмунд Уилсон және жазушы Ф. Скотт Фицджеральд болды. Хофстадтердің стилі соншалықты күшті және қызықты болғандықтан, профессорлар оның негізгі тұжырымдамалары қайта қаралып немесе жобаланғаннан кейін де ұзақ уақыт бойы кітапты оқуға міндеттеді. 1970 жылдың 13 сәуірінде, өліміне бір жыл жетпегенде, Хофстадтер тарихшы Бернард Бейлинге, олардың екеуінің жақындағы зерттеулерін «консенсус» ретінде ғалымдар бейнелегені туралы алаңдаушылығын білдірді. Бейлиннің жауабы әлі үшінші тарап көздерімен зерттелген жоқ.

In 1946, Hofstadter joined Columbia University's faculty, and in 1959 he succeeded Allan Nevins as the DeWitt Clinton Professor of American History, where he played a major role in directing Ph. D. dissertations. According to his biographer David Brown, after 1945 Hofstadter philosophically "broke" with Charles A. Beard and moved to the right, becoming leader of the "consensus historians," a term Hofstadter disapproved of, but that was widely applied to his apparent rejection of the Beardian idea that the sole basis for understanding American history is the fundamental conflict between economic classes. In a widely held revision of this view, Christopher Lasch wrote that, unlike the "consensus historians" of the 1950s, Hofstadter saw the consensus of classes on behalf of business interests not as a strength but "as a form of intellectual bankruptcy and as a reflection, moreover, not of a healthy sense of the practical but of the domination of American political thought by popular mythologies." As early as his American Political Tradition (1948), while still viewing politics from a critical left wing perspective, Hofstadter rejected black and white polarization between pro business and anti business politicians. Making explicit reference to Jefferson, Jackson, Lincoln, Cleveland, Bryan, Wilson, and Hoover, Hofstadter made a statement on the consensus in the American political tradition that has been seen as "ironic". He said:

The fierceness of the political struggles has often been misleading: for the range of vision embraced by the primary contestants in the major parties has always been bounded by the horizons of property and enterprise. However much at odds on specific issues, the major political traditions have shared a belief in the rights of property, the philosophy of economic individualism, the value of competition; they have accepted the economic virtues of capitalist culture as necessary qualities of man. Hofstadter later complained that this remark in a hastily written preface requested by the editor had been the reason for "lumping him" unfairly into the category of "consensus historians" like Boorstin, who celebrated this kind of ideological consensus as an achievement, whereas Hofstadter deplored it. Hofstadter expressed his dislike of the term consensus historian several times, and criticized Boorstin for overusing the consensus and ignoring the essential conflicts in history. In an earlier draft of the preface, he wrote:American politics has always been an arena in which conflicts of interests have been fought out, compromised, adjusted. Once these interests were sectional; now they tend more clearly to follow class lines; but from the beginning American political parties, instead of representing single sections or classes clearly and forcefully, have been intersectional and interclass parties, embracing a jumble of interests which often have reasons for contesting among themselves. Hofstadter rejected Beard's interpretation of history as a succession of exclusively economically motivated group conflicts and financial interests of politicians. He thought that most of the periods of US history, except the Civil War, could be fully understood only by taking into account an implicit consensus, shared by all groups across the conflict lines. He criticized the generation of Beard and Vernon Louis Parrington because they had
put such an excessive emphasis on conflict, that an antidote was needed It seems to me to be clear that a political society cannot hang together, at all, unless there is some kind of consensus running through it, and yet that no society has such a total consensus as to be devoid of significant conflict. It is all a matter of proportion and emphasis, which is terribly important in history. Of course, obviously, we have had one total failure of consensus, which led to the Civil War. One could use that as the extreme case in which consensus breaks down. In 1948 he published The American Political Tradition and the Men Who Made It, interpretive studies of 12 major American political leaders from the 18th to the 20th centuries. The book was a critical success and sold nearly a million copies at university campuses, where it was used as a history textbook; critics found it "skeptical, fresh, revisionary, occasionally ironical, without being harsh or merely destructive." Each chapter title illustrated a paradox: Thomas Jefferson is "The Aristocrat as Democrat"; John C. Calhoun is the "Marx of the Master Class"; and Franklin Roosevelt is "The Patrician as Opportunist". In writing the book, Hofstadter was influenced by literary figures as well as historians: two key influences on him were the critic Edmund Wilson and the novelist F. Scott Fitzgerald. Hofstadter's style was so powerful and engrossing that professors kept assigning the book long after scholars had revised or rejected its main points. On April 13, 1970, less than a year before his death, Hofstadter wrote historian Bernard Bailyn, expressing concerns about scholarly depictions of recent studies by both of them as "consensus." Bailyn's response has not yet been examined by third party sources.

Кейінгі еңбектері

Тарихшы ретінде Хофстадтердің маңызды еңбегі саяси тарихты түсіндіру үшін әлеуметтік психологияның ұғымдарын пайдаланумен байланысты. Ол саяси дискурсты және саяси әрекеттерді қозғаушы әлеуметтік мәртебеге қатысты алаңдаушылық, зиялылыққа қарсы көзқарас, иррационалдық қорқыныш және паранойя сияқты санадан тыс мотивтерді зерттеді. Тарихшы Ллойд Гарднер: "Кейінгі эсселерінде Хофстадер америкалық империализмді лениндік тұрғысынан қарастыру мүмкіндігін нақты жоққа шығарды" деп жазды.

Ауылдық этика

"Реформа дәуірі" (1955) Американың аграризмге деген сезімтал байланысындағы шаруа идеалдарын және ферманың қаладан жоғары моральдық дәрежесін талдайды. Хофстадтер – өзі қалалық адам болса да – аграрлық этиканы "американдықтардың өзінің бастауларының тазалығына көрсеткен бір түрі құрмет" деп атап өтті; бірақ оны миф деп атау оның жалған екенін білдірмейді, себебі ол американ халқының ауылдық құндылықтарын тиімді бейнелейді, дұрыс құндылықтарды қабылдауына терең ықпал етеді, демек олардың саяси мінез-құлқына әсер етеді. Бұл мәселеде Джефферсонның және оның ізбасарларының еңбектерінің маңыздылығы басым, АҚШ-та аграрлық мифті қалыптастыру және американдық өмір мен саясатта оның маңыздылығы – мифті мәнсіз еткен ауылдық және қалалық индустриализацияға қарамастан. (1963) және (1965) американдық провинциализмді сипаттайды, 1890 жылдардағы ксенофобиялық және антисемиттік популистердің жамандық ретінде көрсеткен космополиттік қалаға қарсы зиялылықтан қорқуға ескертеді. Олар популистер мен антикоммунистік сенатор Джозеф Маккарти және Маккартизм арасындағы тікелей саяси және идеологиялық байланысты, оның заманында көрініс берген саяси паранойяны анықтайды. Хофстадтердің диссертациялық жетекшісі Мерл Курти Хофстадтердің "позициясы, оның қалалық өсіп-өнуіне байланысты, ескі тарихшылардың жұмысы олардың ауылдық өсіп-өнуімен және дәстүрлі аграрлық көзқарастарымен шартталғандай" екенін жазды.

Аңғалсыз қорқыныш

(1969) Бірінші партиялық жүйенің пайда болуын (басқа) саяси партия республиканы жою қаупінен туындаған қорқыныш ретінде сипаттайды. (1968) Бердтің тарихнамасының интеллектуалдық негіздерін және тарихи дұрыстығын жүйелі түрде талдап, сынға алады және Хофстадтердің неоконсервативтік көзқарасқа ұмтылысын аңғарды. Хофстадтер Фредерик Джексон Тернердің енді тарихқа пайдалы кеңесші бола алмайтынын, өйткені ол шекараға тым бейімділігімен және оның идеяларында көбінесе "әлдебір шындыққа бір фунт жалғандық" бар екенін айтты. Хоу мен Финннің пікірінше, Хофстадтердің мәдени түсіндіруі риторикалық тұрғыдан әдеби сыннан ("ирония", "парадокс", "аномалия"), антропологиядан ("миф", "дәстүр", "әңгіме", "фольклор") және әлеуметтік психологиядан ("проекция", "белгісіз", "өзіндік сана", "күдік", "параноидалық") ұғымдарды жиі пайдаланды. Ол олардың нақты ғылыми мағыналарын және бейресми, әсерлі мағыналарын шеберлікпен қолданды. Олардың айтуынша, оның мақсаты – "оның қазіргі уақыттағы әрекеттерге сенімді нұсқау бере алмайды деген сенімінен туындаған американдықтардың қастерлі дәстүрлері мен мифтерін жою" еді. Осылайша Хофстадтер былай деді: "Психологияны саясатқа қолдану, қауіпті болғанымен, саясаттың сезімдер мен құштарлықтарды бейнелеуге арналған арена бола алатынын бізге анық көрсетті, олар көбінесе нақты мәселелермен тікелей байланысты емес". К. Ван Вудвард Хофстадтердің "американдық өмірдің" сол, оң және орталық бөлігіндегі "ерекше, бұрмаланған, 'қызықтар' және ақымақтарға" қатысты "жеке құрметі немесе терең түсінігі" бар сияқты екенін жазды.

Саяси көзқарастар

Әйелінің ықпалымен Хофстадтер колледж кезінде Жас коммунистер лигасының мүшесі болды, ал 1938 жылдың сәуірінде АҚШ Коммунистік партиясына қосылды; ол 1939 жылы партиядан шықты. Хофстадтер қосылуға көңілі толмаған, себебі ол интеллектуалдарға таңылған догматизмді білген, оларға неге сенеді және не жазады дегенді айтқан. Ол Мәскеудегі сот процестеріне (шоу-процестерге) наразы болды, бірақ былай деп жазды: «Мен ынтасыз, бірақ міндет сезімімен қосыламын, себебі мен капитализмді ұнатпаймын және одан құтылуды қалаймын». Ол капитализмге қарсы көзқарасын сақтап, «Мен капитализмді және онымен байланысты барлық нәрсені жек көремін» деп жазды, бірақ сталинизмге де көңілі толмады, Кеңес Одағын «негізінен демократиялық емес» деп, ал Коммунистік партияны қатал және догматикалық деп тапты. 1940 жылдары Хофстадтер саяси істерден бас тартып, интеллектуалдардың социализмде капитализмге қарағанда «қолайлы орын табуы» екіталай екенін сезінді. Биограф Сьюзан Бейкер Хофстадтердің «1930 жылдардың саяси солшылдарының терең ықпалына ұшырағанын» жазады. Марксизмнің философиялық ықпалы Хофстадтердің қалыптасу кезеңінде соншалықты күшті және тікелей болды, ол оның жеке басының дағдарысының маңызды бөлігін құрады. Осы жылдардың әсері оның американдық тарихқа деген көзқарасын қалыптастырды, оған қоса неке, өмір салтын орнату және кәсіп таңдау да әсер етті. Гирри мынадай қорытынды жасады: «Хофстадтер үшін радикализм әрқашан саяси белсенділікке берілгендіктен гөрі сыншыл ой-пікір ұстанымын ұсынды. Хофстадтер Коммунистік партиядан тез көңілі қалды, бірақ 1940 жылдарға дейін солшыл көзқарасын сақтап қалды. Оның алғашқы кітабы «Америкалық ойдағы әлеуметтік дарвинизм» (1944) және «Америкалық саяси дәстүр» (1948) радикалды көзқараспен жазылған». 1940 жылдары Хофстадтер Бердті «маған үлкен әсер еткен адам» деп атады. Хофстадтер әсіресе Бердтің АҚШ тарихындағы әлеуметтік қақтығыс моделіне жауап берді, ол бәсекелес экономикалық топтар арасындағы күреске (негізінен фермерлер, оңтүстік құл иелері, солтүстік өнеркәсіпшілер және жұмысшылар) баса назар аударды және көбінесе іс-қимылға айналмаған абстрактілі саяси риториканы ескермеді. Берд тарихшыларды экономикалық соғысушылардың жасырын мүдделерін және қаржылық мақсаттарын іздеуге шақырды. 1950-1960 жылдары Хофстадтер либералдық айналымдарда жоғары беделге ие болды. Лоуренс Кремин «Хофстадтердің тарих жазудағы басты мақсаты – Дарвиннің, Маркс пен Фрейдтің маңызды түсініктерін қабылдаған әлемде сол және оң жақтан келетін шабуылдарға қарсы адал және тиімді тұру үшін американдық либерализмді қайта құру болды» деп жазды. Альфред Казин оның пародия қолдануын былай анықтады: «Ол әр американдық утопия мен оның жабайы пайғамбарларының келемезді сыншысы және пародисі, модаға және оның сатиригіне табиғи қарсылық білдіруші, көңіл көтеру мен көңілсіздік арасында, күтілетін және ақымақ пародияны елемеу арасында тұрған адам еді». 2008 жылы консервативті сарапшы Джордж Уилл Хофстадтерді «либералдық қарапайымдылықтың көрнекті қоғамдық зиялысы» деп атады, ол «консервативтерді мінез-құлық кемшіліктері мен психологиялық бұзылыстардың құрбаны деп таныды» – «параноидтық стиль» саясаты «статусқа қатысты алаңдаушылыққа» негізделген. Консервативтілік төзімділік либерализміне наразылық білдірген дауыстардың арқасында биікке көтерілді.

Influenced by his wife, Hofstadter was a member of the Young Communist League in college, and in April 1938 he joined the Communist Party USA; he quit in 1939. Hofstadter had been reluctant to join, knowing the orthodoxy it imposed on intellectuals, telling them what to believe and what to write. He was disillusioned by the spectacle of the Moscow Show Trials, but wrote: "I join without enthusiasm but with a sense of obligation [M]y fundamental reason for joining is that I don't like capitalism and want to get rid of it." He remained anti capitalist, writing, "I hate capitalism and everything that goes with it," but was similarly disillusioned with Stalinism, finding the Soviet Union "essentially undemocratic" and the Communist Party rigid and doctrinaire. In the 1940s, Hofstadter abandoned political causes, feeling that intellectuals were no more likely to "find a comfortable home" under socialism than they were under capitalism. Biographer Susan Baker writes that Hofstadter "was profoundly influenced by the political Left of the 1930s The philosophical impact of Marxism was so intense and direct during Hofstadter's formative years that it formed a major part of his identity crisis The impact of these years created his orientation to the American past, accompanied as it was by marriage, establishment of life style, and choice of profession." Geary concludes that, "To Hofstadter, radicalism always offered more of a critical intellectual stance than a commitment to political activism. Although Hofstadter quickly became disillusioned with the Communist Party, he retained an independent left wing standpoint well into the 1940s. His first book, Social Darwinism in American Thought (1944), and The American Political Tradition (1948) had a radical point of view." In the 1940s, Hofstadter cited Beard as "the exciting influence on me". Hofstadter specifically responded to Beard's social conflict model of U. S. history, which emphasized the struggle among competing economic groups (primarily farmers, Southern slavers, Northern industrialists, and workers) and discounted abstract political rhetoric that rarely translated into action. Beard encouraged historians to search for economic belligerents' hidden self interest and financial goals. By the 1950s and 1960s, Hofstadter had a strong reputation in liberal circles. Lawrence Cremin wrote that "Hofstadter's central purpose in writing history was to reformulate American liberalism so that it might stand more honestly and effectively against attacks from both left and right in a world which had accepted the essential insights of Darwin, Marx, and Freud." Alfred Kazin identified his use of parody: "He was a derisive critic and parodist of every American Utopia and its wild prophets, a natural oppositionist to fashion and its satirist, a creature suspended between gloom and fun, between disdain for the expected and mad parody." In 2008, conservative commentator George Will called Hofstadter "the iconic public intellectual of liberal condescension" who "dismissed conservatives as victims of character flaws and psychological disorders—a 'paranoid style' of politics rooted in 'status anxiety.' etc. Conservatism rose on a tide of votes cast by people irritated by the liberalism of condescension."

Кейінгі өмірі

1960-шы жылдардың радикалды саясатынан, әсіресе 1968 жылы студенттердің Колумбия университетін ұзақ уақытқа жабуынан кейін ашуланған Хофстадтер студенттік белсенділердің әдістерін сынап бастады. Оның досы Дэвид Герберт Дональд: «Либералдық дәстүрді іштен сынға алған либерал ретінде, ол әріптестері мен студенттері арасындағы өсіп келе жатқан радикалдық, тіпті революциялық көңіл күйге қатты ожарланды. Ол ешқашан олардың қарапайым, моральдық көзқарасын бөлісе алмады» деді. Брик оларды «ақылсыз, моральдық принциптерге берілген, қатыгез және құрылымды бұзушы» деп есептегенін айтады. Сонымен қатар, ол «студенттердің тактикасын қатты сынады, олардың ақылға сыймайтын романтикалық идеяларға негізделгенін, нақты өзгерістерге жету үшін жасалған ұтымды жоспарларға емес, университеттің ерекше мәртебесін – еркін ойдың институционалдық бекінісі ретінде бұзғанын және оң жақтан саяси реакцияны тудыруға бағытталғанын» сенді. Коутс оның мансабы солдан оңға қарай үнемі өзгергенін айтады, ал 1968 жылғы Колумбиядағы ашылу сөзі «консерватизмге толық айналуын» білдіргенін мәлімдеді. Олардың саяси әдістерімен күшті келіспегеніне қарамастан, ол радикал студенттерін мақсаттары мен стратегияларын талқылауға шақырды. Ол тіпті Майк Уоллесті «Америкалық зорлық-зомбылық: құжаттамалық тарих» (1970) кітабын бірге жазуға шақырды. Хофстадтердің студенті Эрик Фонер бұл кітаптың «қиын келіспеушіліктерсіз тыныш дамыған ұлт туралы жалпы қабылдауға толыққанды қарсы келетінін» айтты. Хофстадтер американдық қоғамның үш томдық тарихын жазуды жоспарлаған. Ол қайтыс болған кезде тек бірінші томын, «Америка 1750: Әлеуметтік портрет» (1971) аяқтаған еді.

Өлім және мұра

1970 жылы 24 қазанда Манхэттендегі Синай тауы ауруханасында Хофстадтер 54 жасында лейкемиядан қайтыс болды. Ол зерттеулеріне оқытудан гөрі көбірек қызығушылық танытты. Бакалавриат студенттерімен сабақта ол келесі кітабының қолжазбасын оқып көрсетті. Жетекші аспирантура университетінің аға профессоры ретінде Хофстадтер 100-ден астам докторлық диссертацияны жетекшілік етті, бірақ аспиранттарына көңілсіз қарады; ол осы академиялық еркіндік оларға тарихтың өз үлгілерін табуға көмектеседі деп сенді. Олардың арасында Герберт Гатман, Эрик Фонер, Лоуренс В. Левин, Линда Кербер және Пола С. Фасс есімділер болды. Эрик Маккитрик және Стэнли Элкинс сияқты кейбіреулері одан консервативті болды; Хофстадтердің аз шәкірттері болды және ол тарих жазу мектебін құрмады. Хофстадтердің қайтысынан кейін Колумбия университеті Батлер кітапханасында оның еңбектеріне арналған құлыпталған кітап сөресін орнатты. Кітапхананың физикалық жағдайы нашарлағанда, оның жесірі Беатрис – кейін журналист Теодор Уайтқа үйленген – оны алып тастауды өтінді.