Саксония әйелдерінің тарихы: Мария Эммануэль және мұрагерлік мәселесі
Maria Emanuel, Margrave of Meissen
Саксония әйелдері үйінің басшысы, Мария Эммануэль саксонскийдің (1926-2012) өмірі мен тағдыры. Нацистермен күресі, Шығыс Германиядан қашу туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саксония князі Мария Эммануэль, Саксония герцогы, Мейсен маркграфы (31 қаңтар 1926 – 23 шілде 2012) Саксония патшалық үйінің басшысы еді.
Prince Maria Emanuel of Saxony, Duke of Saxony, Margrave of Meissen (31 January 1926 – 23 July 2012) was the head of the Royal House of Saxony.
Өмір
Баварияның Регенсбург қаласындағы Пруфенинг аббаттығында дүниеге келген ол, сол кездегі Саксония мұрагерлік ханзадасы Фредерик Кристианның, кейін Мейссен маркграфы болған, және Турн мен Таксистің ханшайымы Елизавета Хеленнің үлкен баласы еді. 18 жасында Эммануэльді ұлттық социалистер олардың билігіне қарсы болғаны үшін тұтқындап, өлім жазасына кесті. Бірақ, өлім жазасы жеңілдетілді. Содан кейін, екінші дүниежүзілік соғыс аяқталар тұсында туған жері Саксония коммунистік Шығыс Германияның құрамына енген кезде, жақындап келе жатқан кеңес әскерлерінен қашуға мәжбүр болды. Соғыстан кейін ол Швейцарияға көшіп, қаржы секторында жұмыс істей бастады. Эммануэль талантты суретші болғандықтан, оның көптеген туындылары көрмелерге қойылды. Мари Вассилтчиков өзінің "Берлин күнделіктері 1940–45" кітабында 16 жасар мұрагерлік ханзада Мария Эммануэльдің келін табуға көмектесу үшін оған келгені және отбасын ерте құруды өз династиялық міндеті деп білгені туралы айтады. Алайда, Эммануэль 37 жасқа толғанға дейін үйленбеді. Оның әйелі – Анхальт ханшайымы Анастасия (1940 жылы туған), ол 1962 жылдың 22 маусымында Ла-Тур-де-Пейльцте (азаматтық неке) және 1963 жылдың 31 қаңтарында Швейцарияның Веве қаласында (діни неке) үйленді. Олардың балалары болмады. 1968 жылдың 9 тамызында әкесі қайтыс болғаннан кейін Мария Эммануэль Саксония Корольдық үйінің басшысы атанды.
Born at Prüfening Abbey in Regensburg, Bavaria, he was the eldest child of the then Hereditary Prince Frederick Christian of Saxony, later Margrave of Meissen, and Princess Elisabeth Helene of Thurn and Taxis. At the age of 18 Emanuel was imprisoned and sentenced to death by the National Socialists for being opposed to their rule. The death sentence, however, was commuted. He next had to escape from the approaching Soviets as his homeland, Saxony, became a part of communist East Germany as World War II wound down. After the war he moved to Switzerland where he began working in the financial services sector. Also being a talented painter Emanuel had a number of his works exhibited. Although Marie Vassiltchikov recounts in her book The Berlin Diaries 1940–45 the story of the 16 year old Hereditary Prince Maria Emanuel paying her a visit to seek her help in finding a bride, as he felt it was his dynastic obligation to start a family early, Emanuel would not in fact marry until his 37th birthday. His wife was Princess Anastasia of Anhalt (born 1940), whom he married (civ.) on 22 June 1962 in La Tour de Peilz and (rel.) on 31 January 1963 in Vevey, Switzerland. They had no children. Maria Emanuel became head of the Royal House of Saxony upon the death of his father on 9 August 1968.
Мұрагерлік
Мария Эммануил заңды балалары болмағандықтан, ол өзінің болашақ мұрагері ретінде Саксеннің Александр ханзадасын, оның үлкен әпкесі Анна ханшайым мен оның қайтыс болған күйеуі Роберт Афифтің ұлын, Гессаф ханзадасын (немесе "Ассаф" / "Афиф Асаф", Бейруттің солтүстігіндегі Кесерван провинциясын билеген ливандық христиан отбасының ұрпақтары) мойындады. Мария Эммануил 1999 жылғы 1 маусымда Александрды асырап алды, ол 1987 жылы Баварияның Жизела ханшайымына үйленді. 1997 жылы Альбертин Веттиндер әулетінің қалған еркек династиясы марграфтың шешіміне келісім берді. Кейіннен оның інісі Альберт бұл шешімді қабылдамайтынын мәлімдеді. Веттин әулетінің патшалық желісі жартылай саликті заңды қолданады, ол әйел арқылы мұрагерлікке мүмкіндік береді. Мария Эммануил қайтыс болғаннан кейін, егер Альберт соңғы еркек династия болса, мұрагерлік бірінші кезекте оның әпкелері Мария Жозефаның (некеде болмаған), Мария Анна мен Матильданың балаларына бұйырар еді, бірақ тек Матильданың некесі теңдік талаптарына сай келді және оның жалғыз ұлы 1987 жылы қайтыс болды. Сондықтан, егер Гессафтың талабы жарамсыз болса, мұрагерлік марграфтың анасының әпкелеріне – Маргарет Каролаға (1900–1962), Мария Аликске (1901–1990) және Аннаға (1903–1976) бұйырар еді, олардың барлығы балалары бар. Маргарет ең үлкені болғандықтан, мұрагер оның немересі Карл Фридрих, Хогенцоллерн ханзадасы (1932 жылы туған), Хогенцоллерн патшалық үйінің ханзадалық желісінің басшысы болар еді. Марграфтың ағасы Альберт, оның туысы Саксонияның Тимо ханзадасының заңды емес ұлы Рюдигерге (1953 жылы туған) ақыр соңында мұрагерлікке ие болуға мүмкіндік беру үшін теңдік талаптарын жоюды қолдады. Рюдигердің бірінші әйелі Астрид Линкемен (1949–1989) үш ұлы болды: Даниэль (1975 жылы туған), Арне (1977 жылы туған) және Нильс (1978 жылы туған). Альбертин сакстар тек патшалық тармақтан ғана тұрғанымен, 1918 жылға дейін әртүрлі Эрнестин герцогтықтарын басқарған Веттин әулетінің бірнеше сақталған желілері бар (сондай-ақ бірнеше патшалық тәждерді иеленген Кобург желісінің тармақтары). 2015 жылғы 23 маусымдағы бірлескен мәлімдемесінде Веттин әулетінің аға Эрнестин желісінің қалған үш тармағының басшылары – Майкл, Саксен ханзадасы Ваймар-Эйзенах, Андреас, Саксен-Кобург және Гота ханзадасы және Конрад, Саксен-Майнинген ханзадасы, Веттин әулетінің үй заңы мен дәстүрлі ханзадалық мұрагерлік ережелеріне сәйкес, асырап алынған Саксен ханзадасы атағын алған Александр Афифтің дворян немесе Веттин әулетінің мүшесі емес екенін, ол Мария Эммануилді Альбертин тармағының (Саксон корольдік үйінің) басшысы ретінде алмастырмағанын және Мейсен марграфы деп аталуға құқылы емес екенін мәлімдеді.
As Maria Emanuel fathered no legitimate children, he had acknowledged as his eventual heir Prince Alexander of Saxe Gessaphe, the son of his eldest sister Princess Anna and her late husband Robert Afif, Prince of Gessaphe (or "Assaphe"/"Afif Assaf", descendants of a Lebanese Christian family which ruled the Keserwan, a province in north of Beirut). Maria Emanuel adopted Alexander on 1 June 1999, who had married Princess Gisela of Bavaria in 1987. In 1997 the surviving male dynasts of the Albertine line of Wettins consented to the Margrave's decision, Subsequently, his brother Albert stated that he no longer accepted the decision. The royal line of the House of Wettin applies semi salic law, which allows for inheritance through a female. Since the death of Maria Emanuel, if Albert was the last male dynast then this would lead firstly to the children of their sisters Maria Josepha (unmarried), Maria Anna and Mathilde, but only Mathilde's marriage indisputedly met equality requirements and her only son died in 1987. Therefore, if the Gessaphe claim is invalid, the succession would pass to the issue of the Margrave's paternal aunts, who were Margarete Karola (1900–1962), Maria Alix (1901–1990) and Anna (1903–1976), all of whom left children. Margarete having been the eldest, the heir would be her grandson Karl Friedrich, Prince of Hohenzollern (born 1932), head of the princely line of the royal House of Hohenzollern. The Margrave's brother Albert, however, supported discarding equality requirements to allow his cousin Prince Timo of Saxony's morganatic son, Rüdiger (born 1953), to eventually succeed. Rüdiger has, with his first wife Astrid Linke (1949–1989), three sons Daniel (born 1975), Arne (born 1977) and Nils (born 1978). Although the Albertine Saxons consist only of the royal branch, there are several extant lines of the House of Wettin which ruled the various Ernestine duchies until 1918 (as well as the cadet branches of the Coburg line which held several royal crowns). In a joint statement of 23 June 2015, the heads of the three remaining branches of the senior Ernestine line of the House of Wettin, Michael, Prince of Saxe Weimar Eisenach, Andreas, Prince of Saxe Coburg and Gotha and Konrad, Prince of Saxe Meiningen, declared that, according to the house law of the House of Wettin and to traditional princely succession rules, Alexander Afif, bearing the name Prince of Saxony by adoption, were neither a member of nobility nor of the House of Wettin, nor had he succeeded Maria Emanuel as head of the Albertine branch (the Royal House of Saxony), nor were he entitled to style himself Margrave of Meissen.