Кіріспе
Жапондық мереке, көктемді тойлайтын, ақпан айының бірінші аптасында өткізіледі. Жапониядағы ескі күнтізбе бойынша көктемнің басталуына бір күн қалған күн ([[wiktionary:節分) деп аталады, ал одан кейінгі күн – ескі күнтізбедегі көктемнің бірінші күні ([[wikt:立春) болып табылады. Сэцубун мен Рисшун екеуі де Жапонияда Көктем фестивалінің (([[wiktionary:春祭)) бір бөлігі ретінде жыл сайын тойланады. Сэцубунға өткен жылдың әрекетсіздігі мен зұлым рухтарды қуу үшін түрлі деңгейде өткізілетін көптеген рәсімдер мен дәстүрлер ілесіп жүрді. Бұл қазіргі Сэцубуннан өте өзгеше болды. Жапон тарихы бойынша «Шоку Нихонги» кітабында айтылғандай, Цуина алғаш рет 706 жылы Жапонияда өткізілді. Ол кезде Цуина – бұл ай және ауру әкелетін зұлым рухтарды қуу үшін сарайдың әр қақпасына қарақұмық пен балалардың саз балшықтарымен, шафран гүлдерінің және таяқтардың бұтақтарымен әрлеу рәсімі болды. Қазіргі Сэцубун әдет-ғұрыптары Муромачи кезеңінде (1336–1573) басталды. Аристократия мен самурайлар өз үйлерінен бұршақтарды ашыққа лақтырып тастады. Муромачи кезеңінде құрастырылған сөздікте Сэцубун кезінде бұршақ тастау салты 10 ғасырда император Уда билігіндегі Курама тауындағы монахтың ертегісінен бастау алғаны айтылады. Монах қуырылған бұршақтармен онидің көзін жойып, бақытсыздықтан құтылған. Жапон тілінде бұршақ сөзі 豆 (маме) деп айтылады, оны жазуға болады, және кейбіреулер оның айтылуы «шайтанды жою» деген мағына беретін (魔滅) сөзімен ұқсас екеніне сенеді, сондықтан адамдар Сэцубун кезінде бұршақ тастай бастады. Сэцубунда (恵方巻) жеу салты Эдо кезеңінен Мейдзи кезеңіне дейінгі гейша аудандарында пайда болды. Эхомаки – бұл Сэцубунда желетін арнайы [[Sushi#Makizushi (суши орамасы)]. Сэцубунда адамдар жылдың ең ыңғайлы бағытына қарап, жыл бойына өркендеу мен бақыт тілеу үшін кесілмеген суши орамасын толығымен жейді. Алғашында ол жай ғана (丸かぶり寿司) немесе (太巻き寿司) деп аталған. Эхомаки атауы 1989 жылы жапондық дүкендер желісі оны эхомаки деп қайта атап, сатуды бастағаннан кейін бүкіл Жапонияға таралды.
([[wiktionary:節分) is the day before the beginning of spring in the old calendar in Japan. with the day after – the first day of spring in the old calendar – known as ([[wikt:立春). Both Setsubun and Risshun are celebrated yearly as part of the Spring Festival ( ([[wiktionary:春祭)) in Japan. Setsubun was accompanied by a number of rituals and traditions held at various levels to drive away the previous year's bad fortunes and evil spirits for the year to come. It was quite different from the Setsubun known today. According to the Japanese history book Shoku Nihongi, tsuina was first held in Japan in 706, and it was an event to ward off evil spirits held at the court on the last day of the year according to the lunar solar calendar. At that time, tsuina was an event to drive away evil spirits that brought misfortune and disease by decorating each gate of the palace with clay figures of cows and children and using peach branches and walking sticks. The custom of Setsubun as we know it today began in the Muromachi period (1336–1573). Every household of the aristocracy and samurai class threw beans from their houses into the open air. The , a dictionary compiled during the Muromachi period, states that the practice of bean throwing during Setsubun originated from a legend in the 10th century, during the reign of Emperor Uda, that a monk on Mt. Kurama escaped misfortune by blinding oni with roasted beans. The Japanese word for bean, 豆, is pronounced mame, which can be written as , and some believe that the pronunciation is similar to that of (魔滅), meaning 'to destroy the devil', which is why people began throwing beans during Setsubun. The custom of eating (恵方巻) on Setsubun began in the geisha districts from the Edo period to the Meiji period. Ehōmaki is a special [[Sushi#Makizushi (sushi roll) eaten on Setsubun. On Setsubun, people face the most auspicious direction of the year and eat the whole ehōmaki, an uncut sushi roll, to pray for prosperity and happiness for the year. It is believed that it was originally called simply (丸かぶり寿司) or (太巻き寿司). The name ehōmaki may have spread throughout Japan in 1989, when a Japanese convenience store chain renamed it ehōmaki and began selling it.
Басқа тәжірибелер
Сэцубунды тойлау мен сақтау кезінде тағы да бірнеше, кейде эзотерикалық сипаттағы дәстүрлер бар; олардың кейбіреулері аймақтық, мысалы Кансай аймағындағы сол жылдың зодиак белгісімен анықталған бағытқа қарап, үнсіз кесілмеген макидзуши роллын жеу дәстүрі. Бұл әдет Осакада бастау алған, бірақ азық-түлік дүкендері мен жеңілдетілген сауда орындарының маркетингтік күш-жігерінің арқасында кеңінен тарады. Басқа дәстүрлерге үйдің кіреберісіне зұлым рухтарды қорғау үшін сардина бастары мен қабық жапырақтарынан (柊鰯) жасалған кішкентай әшекейлер ілу жатады.
Тарихи тәжірибелер
Жаңа жыл – рухтар әлемінің физикалық әлемге жақындаған кезі деп есептелді, сондықтан үйіңізге тым жақын келген адасқан рухтарды қуу үшін мамемаки жасау қажет болды. Осы кездегі басқа да әдеттерге діни билер, мерекелер және әдетте сыртта қалдырылатын құрал-жабдықтарды үйге әкелу кірді, бұл рухтардың оларға зиян келтіруіне жол бермеу үшін жасалды. Күріштен жасалған нан да есіктердің және терезелердің төбесіне қойылды. Кейде сояның орнына жержаңғақ (шикі немесе тәтті, хрустящий қабықпен қапталған) қолданылады. "Они ва сото, фуку ва учи!" деп айтылатын әйгілі дұғаның көптеген түрлері бар. Мысалы, Айзувакамацу қаласында адамдар былай деп айтады.