Кіріспе

Гүлді өсімдіктер туысы.
| сурет = Ceratiola ericoides bushes. jpg
| күйі = G4
| күйі жүйесі = TNC
| ата-аналарды көрсету = 3
| туыс = Ceratiola
| күйі туралы сілтеме =
| ата-ана авторы = Michx. | түр = ericoides
| авторы = Michx. бұталы розмарин немесе құмды төбе розмарині.

Таксономия

C. ericoides – Ceratiola туысының жалғыз түрі. Бұрын ол Empetraceae өсімдіктер тұқымдасына жатқызылған, бірақ 2002 жылдан бері Ericaceae тұқымдасының Ericoideae қосалқы тұқымындағы Empetreae тайпасы ретінде қайта жіктеліп келді.

Таралуы және мекендейтін ортасы

C. ericoides субтропикалық бұталы өсімдіктер мен құрғақ құмды жерлерде, Атлантика жағалауының жазықтығында, АҚШ-тың оңтүстік-шығысында, оның ішінде Джорджия және Оңтүстік Каролина штаттарында, Флорида штатының барлық аймақтарында, сондай-ақ Алабама және Миссисипи штаттарының жағалау округтерінде табиғи түрде өседі. Ол Флориданың құмды бұталарында, қарағай және мәңгі жасыл емендермен бірге жиі кездеседі.

Сипаттама

Флорида розмарині 2 метрге дейін өсе алады. Өсу түрі - тығыз бұтақталған, дөңгелек пішінді бұта. Жасыл жапырақтары ине тәрізді, 8-12 мм ұзындықта және 1 мм енді, розмарин шөптің иісіне ұқсас. Гүлдері сарыдан қоңырға дейін, кішкентай. Жемістері жасыл немесе сары түсті, диаметрі 3 мм.

Көбею

Флорида розмариі екі жынысты және желмен тозаңданады. Гүлдер алдыңғы жылғы өсімдердегі жапырақ қойнауларында орналасқан. Гүлдер қыркүйектен қазанға дейін өткен жылғы өсімдердің жапырақ қойнауларында гүлдейді. Жемістер қаңтардан сәуірге дейін піседі. Гүлдер мен жемістер өсімдікте жыл бойы сақталуы мүмкін. Өсімдіктер 10-15 жылға дейін тұқым шығармайды. Өсімдіктің тұқым өндіруі 20-30 жасқа дейін артады. 35 жастан асқан өсімдіктерде тұқым өндіру азая бастайды. Жемісі – екі тұқымы бар дрюпа. Ол шырынды және сары түсті. Жемістер мен тұқымдарды негізінен Флориданың жинаушы құмырсқасы, далалық тышқан, шығыс тоухи және Флориданың шөптік торғайы жейді. Құстар жейтін жемістердегі тұқымдар құстардың ас қорыту жолынан зардасыз өтеді, ал құмырсқалар мен тышқандар жеген тұқымдар жойылса, топырақтағы тұқымдар 10 жылдан кем уақытта тірі қалу қабілетін жоғалтады. Флорида розмариі өсімдіктері топыраққа кератиолин деп аталатын химиялық затты бөліп шығарады, ол гидроцинамикалық қышқылға ыдырайды, ал ол өз кезегінде басқа өсімдіктердің және розмариі тұқымының өсуін тежейді (бұл процесс аллелопатия деп аталады). Микробиотаның ыдырауы, өрт және топырақтың басқа да бұзылулары гидроцинамикалық қышқылды ыдыратып, басқа өсімдіктердің өсуіне және розмариі тұқымының өнуіне жағдай жасайды. Флориданың бұталы жерлерінде әдетте 15-100 жылдық аралықта өрттер болады, олар розмариі қоса барлық өсімдіктерді жояды. Егер бұталы жер алдыңғы өрттен кейін он жылдан ертерек өртенсе, топырақта жаңа розмариі өсімдіктерін өсіруге жеткілікті тұқым болмайды. Джонсонның пікірінше, өсімдік 35 жасқа жеткеннен кейін тұқым өндірудің төмендеуі, өрттер әдетте алдыңғы өрттен кейін 40 жылдан аспайтынын көрсетеді, сондықтан 40 жылдан кейін де көп мөлшерде тұқым өндіруді жалғастыруға табиғи іріктеудің қажеті болмайды.