Альфред Уоллис: Корнуолл теңізінің суретшісі

Кіріспе

Ағылшын суретшісі (1855–1942)

Альфред Уоллис (18 тамыз 1855 – 29 тамыз 1942) – британдық балықшы және суретші, порт пейзаждары мен кемелердің көріністерімен белгілі. Кәсіби көркемдік білімі болмаған ол 70 жасында қолжетімді бояуларды картонға жағып сурет салуды бастады. Ол коммерциялық сәттілікке жете алмады, бірақ Бен Николсон және Кристофер Вуд сияқты авангардист суретшілер оның туындыларын қолдады.

Өмір және жұмыс

Альфредтің ата-анасы Чарльз және Джейн Уоллис Корнуоллдағы Пензанстан шығып, 1850 жылы жұмыс табу үшін Девонпортқа көшіп келді. Альфред пен оның інісі Чарльз Девонпортта дүниеге келді. Кейін Джейн Уоллис қайтыс болғаннан соң отбасы Пензансқа оралды. Мектепті бітіргеннен кейін Альфред 1870-ші жылдардың басында саудагерлік флотында теңізші болғанға дейін себет тоқушының шәкірті болды. Ол Пензанс пен Ньюфаундленд арасындағы Солтүстік Атлант мұхитында шхуналарда жүзіп өтті. Уоллис 1876 жылы Пензанстағы Сент-Мэри шіркеуінде 20 жасында Сьюзан Уордқа үйленді, ал оның әйелі 41 жаста болды. Ол оның бес баласына әке болды. Әйеліне үйленгеннің алғашқы жылдарында ол Ньюфаундлендке теңіз балық аулаумен айналысып, жақсы жалақы табуға мүмкіндік алды. Екі нәрестесінің қайтысынан кейін Альфред жергілікті балық аулауға және Пензанста жұмыс істеуге көшті. 1890 жылы отбасы Корнуоллдағы Сент-Айвс қаласына көшіп, теңіздік дүкендерде сатушы болып жұмыс істеді, металл сынықтарын, желкендерді, арқандарды және басқа да заттарды сатып алды. 1912 жылы оның «Уоллис, Альфред, Marine Stores Dealer» деген бизнесі жабылды, содан кейін Альфред кездейсоқ жұмыстар істеп, жергілікті антиквариат сатушысы Мистер Арморға жұмыс істеді, бұл оған өнер заттары туралы білім беруге көмектесті. 1922 жылы әйелі қайтыс болғаннан кейін Уоллис сурет салуға кірісті, кейіннен ол Джим Эдеге «серік үшін» салғанын айтты. Ол өзіндік білім алды, ешқашан сурет салу сабағына қатыспады. Оның суреттері наив өнерінің керемет мысалы болып табылады: перспектива ескерілмейді және нысанның масштабы көбінесе суреттегі маңыздылығына байланысты болады, осының нәтижесінде оның көптеген суреттері ерте карталарға ұқсайды. Уоллис теңіз пейзаждарын есте сақтап салды, өйткені ол білген желкендік әлемі бу кемелерімен ауыстырылды. Оның айтуынша, оның туындылары «есте сақтау үшін, біз енді ешқашан көре алмайтын нәрселер» болды. Уоллис 1930 жылдары Ұлыбританиядағы ең прогрессивті суретшілердің қатарына енді. Алайда, ықпал бір жақты болды: Уоллис әрқашан салғандай сурет салуын жалғастырды. Кейін Николсон Уоллистің өнерін «Корнуолл теңіздері мен жерінен өскен және мәңгілік болатын нәрсе» деп атады. Николсон мен Вуд арқылы Уоллис Лондонда оның жұмысын насихаттаған Джим Эдемен танысты. Осы назарға қарамастан, Уоллис аз ғана сурет сатты және Пензансқа жақын Мадрон жұмыс үйінде қайтыс болғанға дейін кедейлікте өмір сүрді. Ол Сент-Айвс Портмеор жағажайы мен Тейт-Сент-Айвс галереясын көріп тұрған Барнун зиратында жерленген. Оның қабіріне гончар Бернард Лич жасаған плиткадан жасалған ескерек орнатылған, онда Уоллистің суреттерінде жиі кездесетін үлкен маяқтың табанындағы кішкентай теңізші бейнеленген. Уоллис көршілері оның атақ-даңқына ренжігенін және оның жасырын бай екенін сенгенін ойлады.

Alfred's parents, Charles and Jane Wallis, were from Penzance in Cornwall, and moved to Devonport, Devon, in 1850, to find work. Alfred and his brother Charles were born in Devonport. Later, when Jane Wallis died, the family returned to Penzance. Upon leaving school, Alfred was apprenticed to a basketmaker before becoming a mariner in the merchant service by the early 1870s. He sailed on schooners across the North Atlantic between Penzance and Newfoundland. Wallis married Susan Ward in St Mary's Church, Penzance, in 1876, when he was 20 and his wife was 41. He became stepfather to her five children. He continued as a deep sea fisherman on the Newfoundland run in the early days of his marriage, which allowed him to earn a good wage. After the death of his two infant children Alfred switched to local fishing and labouring in Penzance. The family moved to St Ives, Cornwall, in 1890 where he established himself as a marine stores dealer, buying scrap iron, sails, rope and other items. In 1912, his business, "Wallis, Alfred, Marine Stores Dealer" closed and Alfred kept busy with odd jobs and worked for a local antiques dealer, Mr Armour, which provided some insight into the world of objets d'art. Following his wife's death in 1922, Wallis took up painting, as he later told Jim Ede, "for company". He was self taught, and never had an art lesson. His paintings are an excellent example of naïve art; perspective is ignored and an object's scale is often based on its relative importance in the scene, giving many of his paintings a resemblance to early maps. Wallis painted seascapes from memory, in large part because the world of sail he knew was being replaced by steamships. As he put it, his subjects were "what use To Bee out of my memory what we may never see again " Wallis was propelled into a circle of some of the most progressive artists working in Britain in the 1930s. The influence, however, was all one way; Wallis continued to paint as he always had. Nicholson later termed Wallis's art "something that has grown out of the Cornish seas and earth and which will endure". Through Nicholson and Wood, Wallis was introduced to Jim Ede who promoted his work in London. Despite this attention, Wallis sold few paintings and continued to live in poverty until he died in the Madron workhouse near Penzance. He is buried in Barnoon cemetery, overlooking St Ives Porthmeor beach and the Tate St Ives gallery. An elaborate gravestone, made from tiles by the potter Bernard Leach and depicting a tiny mariner at the foot of a huge lighthouse – a popular motif in Wallis's paintings – covers the tomb. Wallis thought his neighbours resented his fame, and that they believed him to be secretly rich.