Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стивен Джеффри Остро (9 наурыз 1946 – 15 желтоқсан 2008) – американдық ғалым, радар астрономиясы саласында маманданған. Ол NASA-ның Жеткізу ұйымдық зертханасында жұмыс істеді. Остро көптеген астероидтардың, сондай-ақ Юпитер мен Сатурнның серіктерінің, Сатурн сақиналарының, Марс пен оның спутниктерінің радарлық бақылауларын жүргізді. 2008 жылдың мамыр айына дейін Остро және оның әріптестері 222 Жерге жақын астероидты (оның ішінде 130 потенциалды қауіпті нысан мен 24 жұп астероидті) және радар арқылы 118 негізгі белдеу нысанын анықтады. Ол 2008 жылдың 15 желтоқсанында қатерлі ісік салдарынан қайтыс болды. Әріптестері оны жеке және кәсіби жетістіктері үшін жылы есте сақтайды.
Steven Jeffrey Ostro (March 9, 1946 – December 15, 2008) was an American scientist specializing in radar astronomy. He worked at NASA's Jet Propulsion Laboratory. Ostro led radar observations of numerous asteroids, as well as the moons of Jupiter and Saturn, Saturn's rings, and Mars and its satellites. As of May 2008, Ostro and his collaborators had detected 222 near Earth asteroids (including 130 potentially hazardous objects and 24 binaries) and 118 main belt objects with radar. He died December 15, 2008, due to complications related to cancer. He has been remembered fondly by his colleagues for both his personal and professional contributions.
Білім беру және жұмыспен қамту
Остро 1969 жылы Ратгерс университетінен гуманитарлық ғылымдар бойынша «А» дәрежесін және керамика ғылымдары бойынша бакалавр дәрежесін, 1974 жылы Корнелл университетінен инженерлік физика бойынша магистр дәрежесін, ал 1978 жылы Массачусетс технология институтында планеталық ғылымдар бойынша докторлық диссертациясын қорғады. MIT-де Остроға Гордон Петтенгилл және Ирвин И. Шапиро ғылыми жетекшілік жасады, ол Аресибо обсерваториясын пайдалана отырып Сатурн сақиналарының және Галилей спутниктерінің радарлық шашырау қасиеттерін зерттеді. Докторантураны аяқтағаннан кейін және MIT-де докторантурадан кейінгі бір жылдық зерттеулерден кейін, Остро 1984 жылы JPL-ге ауысудан бұрын Корнелл университетінде астрономияның көмекші профессоры болды. Остро JPL-дің астероидтар радары тобын басқарды және Сатурнның айларын зерттеген Кассини-Хюйгенс РАДАР тобының мүшесі болды. 2008 жылы Остро Америка геофизикалық одағының мүшесі болып сайланды, бұл Жер және ғарыш ғылымдары саласындағы еңбегінің танылуымен байланысты.
Ostro received an A. B. in liberal arts and a B. S. in ceramic science from Rutgers University in 1969, a Master's in engineering physics from Cornell University in 1974, and his Ph. D in planetary science from the Massachusetts Institute of Technology in 1978. At MIT, Ostro was advised by Gordon Pettengill and Irwin I. Shapiro and studied the radar scattering properties of Saturn's rings and the Galilean satellites using the Arecibo Observatory. After completing his graduate work and a year in postdoctoral research at MIT, Ostro served as an assistant professor of astronomy at Cornell before moving to JPL in 1984. Ostro headed JPL's Asteroid Radar group, and was a member of the Cassini–Huygens RADAR team, studying the moons of Saturn. In 2008, Ostro was elected a Fellow of the American Geophysical Union, awarded for acknowledged eminence in the Earth and Space sciences.
Астероидтар радары астрономиясы
Остроның мансабының көп бөлігі астероидтар радары астрономиясының дамуына арналған. Алғашқы тәжірибелерде, мысалы, Церераның радармен алғаш рет анықталуында, астероидтарды радармен бақылау Доплер эффектісінің және радарлық қиманың өлшеуімен шектелген. 1980 жылдардың басында Остро радарлық бейнелеу және пішінды қалпына келтіру техникаларын әзірлеуге жетекшілік етті, бастапқыда нысаналардың пішіндерінің сыртқы шектерін анықтады, содан кейін үш өлшемді пішін моделін жасады. 1989 жылдың 19-22 тамызы аралығында Остро мен Скотт Хадсон Аресибо обсерваториясынан 4769 Касталия екілік астероидын бақылап, астероидтың алғашқы радарлық суреттерін түсірді, оларды кейіннен объектінің моделін құру үшін пайдаланды. Остро, Хадсон және Кристофер Магридің бейнелеу және пішінды қайта құру техникаларын одан әрі дамытуымен және 1990 жылдардың ортасында Аресибо обсерваториясының жаңартылуымен радарлық бақылаулардың саны күрт артты.
Much of Ostro's career focused on the development of asteroid radar astronomy. In early experiments, such as the first radar detection of Ceres, radar observations of asteroids were restricted to measurements of Doppler shifts and radar cross sections. Beginning in the early 1980s, Ostro led the development of radar imaging and shape reconstruction techniques, first determining only outer limits of targets' shapes, then deriving three dimensional shape models. From August 19 to 22 of 1989, Ostro and Scott Hudson observed the contact binary 4769 Castalia from the Arecibo Observatory, producing the first resolved radar images of an asteroid, which they later used to construct a model of the object. Following the further development of imaging and shape reconstruction techniques by Ostro, Hudson, and Christopher Magri, and the upgrade of Arecibo in the mid 1990s, the number of radar observations increased dramatically.
Астероидтің соқтығысу қаупі
Остро астероидтердің соқтығысу қаупін талқылауға ерте қатысты, әсіресе кез келген бұру талпырысынан бұрын астероидтерді сипаттау қажеттігіне баса назар аударды. Карл Саганмен бірлескен мақаласында Остро астероидтердің соқтығысу қаупінің кез келген өркениет үшін ұзақ мерзімді тәуекел екенін атап өтті, бірақ белсенді бұру бағдарламасын сақтап тұрумен байланысты тәуекел одан да жоғары, себебі астероидті Жерге соқтығысу үшін бұру, оның соқтығысуын болдырмаумен бірдей оңай. Остро қауіптілік және ғылыми мақсаттармен байланысты Аресибо планеталық радарына қаржыландыруды жалғастыруды жақтады.
Ostro was an early participant in discussion of the asteroid impact hazard, placing particular emphasis on the need to characterize asteroids before any deflection attempt. In a paper with Carl Sagan, Ostro noted that while the asteroid impact hazard is a long term risk to any civilization, the risk associated with maintaining an active deflection program is higher, because it is just as easy to deflect an asteroid to impact Earth as to prevent it from doing so. Ostro advocated for continued funding of the Arecibo Planetary Radar, on both hazard and scientific grounds.
Ostro байқаған елеулі астероидтар:
216 Клеопатра – үлкен негізгі белдеу астероиды, беттік құрамы никель темір екені расталған алғашқы астероид. 1986 DA – металдық екені расталған алғашқы Жерге жақын астероид. 1986 DA астероидындағы платина тобы металдарының мөлшері, Жер бетіндегі ең ірі көз – Бушвельд магмалық кешеніндегі мөлшермен салыстыруға болады. 4769 Касталия – пішінін анықтау үшін жеткілікті сапалы суреті түсірілген алғашқы Жерге жақын астероид, ол бір-бірімен жанасқан екі бөлек 0,9 км-лік бөліктен (жанасқан қос астероид) тұрады. 4179 Toutatis – негізгі осінен бұрылмаған жанасқан қос астероид. (53319) 1999 JM – өте баяу айналатын үлкен Жерге жақын астероид. 1998 KY – өте кішкентай (30 м ені) астероид, ол соншалықты жылдам айналады, кері гравитациялық күші бар. 66391 Мошуп – белгілі алғашқы Жерге жақын қос астероидтардың бірі. Басты (альфа) бөлігінің пішіні радарлық суреттерді инверсиялау арқылы анықталды. Бұл екінші (бета) бөлігінің орбиталық эволюциясын зерттеуге мүмкіндік берді, ол өз кезегінде радиациялық күштер арқылы жүйенің Күнді айналу орбитасымен байланысқан. 6489 Голевка – Ярковский эффектісі (орбитаны өзгертетін сәулелену күші) өлшенген алғашқы астероид. 1950 DA – 2880 жылы Жерге соқтығысуы мүмкін, шамамен 1 км ені бар астероид. 99942 Апофис – 2029 жылы геосинхронды орбитадан өтетін Жерге жақын астероид. Астро тобының радарлық астрометриясы Апофистің траекториясын болжау үшін өте маңызды болды. Осы байқаулардың динамикалық салдарларын егжей-тегжейлі зерттеу үшін Остро Стивен Чесли, Джон Д. Джорджини, Скотт Хадсон, Жан-Люк Марго және Дэниел Дж. Шереспен бірлесіп жұмыс істеді. Радар нысана объектілерінің орналасуын және жылдамдығын өте дәл өлшеуді қамтамасыз етеді, ал Жерге жақын объектілердің мұндай астрометриясы соқтығысу қаупімен күресу үшін маңызды деп танылды. Көптеген жағдайларда радарлық астрометрия оптикалық астрометрия мүмкіндігінен бұрын, траекториялық болжамдардан Жерге соқтығысу мүмкіндігін жоққа шығарды.
216 Kleopatra – a large main belt asteroid, the first asteroid confirmed to have a surface composition of nickel iron. 1986 DA – the first near Earth asteroid confirmed to be metallic. The estimated amount of platinum group metals in 1986 DA is comparable to that in the Bushveld Igneous Complex, the largest source on Earth's surface. 4769 Castalia – the first near Earth asteroid imaged well enough to determine its shape, which is two distinct 0.9 km lobes in contact (a contact binary). 4179 Toutatis – a contact binary asteroid that is in a non principal axis rotation state. (53319) 1999 JM – a large near Earth asteroid that rotates exceptionally slowly. 1998 KY – a very small (30 m wide) asteroid that spins so quickly that it has negative effective gravity. 66391 Moshup – one of the first binary near Earth asteroids known. The shape of the primary (alpha) has been determined by inversion of radar images. This enabled studies of the orbital evolution of the secondary (beta), which is in turn coupled to the system's orbit around the Sun by radiation forces. 6489 Golevka – the first asteroid for which the Yarkovsky effect (radiation force changing the orbit) was measured. 1950 DA – an approximately 1 km wide asteroid with a possible Earth impact in 2880. 99942 Apophis – a near Earth asteroid that will pass within geosynchronous orbit in 2029. Radar astrometry from observations by Ostro's group have been essential to predicting Apophis' trajectory. To explore the dynamical implications of these observations in detail, Ostro collaborated with Steven Chesley, Jon D. Giorgini, Scott Hudson, Jean Luc Margot, and Daniel J. Scheeres. Radar provides extremely accurate measurement of the positions and velocities of target objects, and such astrometry of near Earth objects has been recognized as crucial to dealing with the impact hazard. In many cases, radar astrometry has excluded possible Earth impacts from trajectory predictions years before optical astrometry would have been able to do so.
Басқа нысандардағы жұмыстар
Остро Юпитер мен Сатурнның мұзды серіктерін, әсіресе "Кассини-Хьюгенс" ғарыш станциясының РАДАР аспабы арқылы радарлық бақылаулар жүргізді. Марстың серіктері Фобос пен Деймосқа жасалған радарлық бақылаулар олардың орбиталары туралы білімімізді нақтылады және олардың беттері бірнеше метр тереңдікке дейін өте төмен тығыздықтағы (~1 г/см³) материалмен, көбінесе ұсақ дәнді шаңмен жабылғанын көрсетті.
Ostro worked on radar observations of the icy satellites of Jupiter and Saturn, particularly with the Cassini Huygens RADAR instrument. Radar observations of Mars' moons, Phobos and Deimos, have refined knowledge of their orbits and show that their surfaces are coated with very low density (~1 g/cm3) material, most likely fine grain dust, to a depth of several meters.
Ердос саны
Үшінші, Роберт Коннелли және Питер Дж. Кэмерон арқылы.
Three, through Robert Connelly and Peter J. Cameron