Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канаданың Новая Шотландия провинциясындағы саяси партия.
Political party in Nova Scotia, Canada
Шығу тегі
Партия Новая Шотландиядағы Конфедерацияға дейінгі реформаторлардан шыққан, олар Жозеф Хоудың төңірегінде бірігіп, жауапты үкімет құруды талап етті. Либералдар (реформаторлар) 1848 және 1867 жылдар аралығында колонияда бірнеше үкімет құрды. Конфедерация мәселесі талқыланған кезде партия екіге бөлінді, Хоу және көптеген либералдар Конфедерацияға қарсы партия құрды, ал конфедерацияны қолдаушылар Тори Чарльз Тэппердің Конфедерация партиясына қосылды. Хоу бастапқыда Конфедерацияға қарсы болды, бірақ оны күшпен тоқтатуға жасалған алғашқы әрекеттер сәтсіз аяқталғаннан кейін оны қабылдады. 1868 жылы Хоу Конфедерацияны қолдаушы күштерге қосылып, Сэр Джон А. Макдональдтың федералды кабинетінде қызмет етті. Конфедерацияға қарсы партия 1867 жылы Канаданың Өкілдер палатасында Новая Шотландияның көптеген орындарын жеңіп алды, сондай-ақ Уильям Аннанд басшылығымен жаңа провинцияның үкіметін құрды. Жаңа, 1867 жылдан кейінгі Либералдық партияны Аннанд және оның Конфедерацияға қарсы күштері ұйымдастырды, ал Консервативтік партияны Тэппер және провинциядағы Сэр Джон А. Макдональдтың коалициясын қолдаушылар ұйымдастырды. 1956 жылға дейін Новая Шотландияның Либералдық партиясы 89 жылдың 76-сын провинцияны басқарды, көптеген жылдар бойы оппозицияда бес депутаттан да аз болды. Ол Конфедерацияға дейін де билікте болды және Солтүстік Америкаға алғашқы жауапты үкіметті әкелгені үшін жауапты болды. 1882 жылдан 1925 жылға дейін либералдар үздірілмей 43 жыл бойы билікте болды, бұл Канада тарихындағы екінші ең ұзақ саяси династия, Альбертаның консервативтік партиясынан кейін.
The party is descended from the pre Confederation Reformers in Nova Scotia who coalesced around Joseph Howe demanding the institution of responsible government. The Liberals (Reformers) formed several governments in the colony between 1848 and 1867. The party split during the debate on Confederation, with Howe and most other Liberals forming an Anti Confederation Party, while supporters of confederation joined Tory Charles Tupper's Confederation Party. Howe, himself, initially opposed Confederation, but accepted it as a reality after initial attempts to scuttle it failed. In 1868, Howe joined the pro Confederation forces, serving for a time in the federal Cabinet of Sir John A. Macdonald. The Anti Confederation Party took most of Nova Scotia's seats in the House of Commons of Canada in 1867, as well as forming the government of the new province under William Annand. The new, post 1867 Liberal Party was organised by Annand and his anti Confederate forces, while the Conservative Party was organised by Tupper and supporters of Sir John A. Macdonald's coalition in the province. Prior to 1956, the Nova Scotia Liberal Party had ruled the province for 76 of its 89 years, most of that time with fewer than five opposition members. It had also ruled prior to confederation, and was responsible for bringing the first responsible government to North America. From 1882 to 1925, the Liberals held power for an unbroken 43 years, the second longest serving political dynasty in Canadian history, behind the Alberta PCs.
Партияның соңғы жылдары
1956 жылдан бастап торилер Роберт Стэнфилдтің «Прогрессивті консерваторлар» партиясын реформалау арқылы маңызды үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, үкіметті бақылау үшін либералдарға қарсы сәтті күресті. Либералдар 21-ші ғасырдың басында провинцияда әлсіреп, біраз уақыт бойы Торилер мен Жаңа Шотландияның Жаңа демократиялық партиясынан кейін заң шығару ассамблеясында үшінші ірі партияға айналды. 2006 жылғы сайлауда Новая Шотландия либералдық партиясының нәтижесі нашар болғандықтан (және өзінің мандатын сақтай алмағандықтан), партия жетекшісі Фрэнсис Маккензи отставкаға кететінін мәлімдеді. Оның орнын Стивен МакНил басты. 2009 жылғы сайлауда либералдар үшінші партия мәртебесінен шығып, қайтадан ресми оппозиция құрды. 2013 жылғы сайлауда либералдар көпшілік дауысқа ие болып, Джон Савиджтің 1993 жылғы сайлауынан бері алғаш рет және 14 жылдан кейін билікке келді. Өзін қаржылық консерватор деп атаған МакНилдің басшылығымен партия провинциялық бюджеттің теңгерімділігін қамтамасыз етуге ұмтылып, мемлекеттік сектордағы кәсіподақтарға қатысты қатаң позицияны ұстанды. Новая Шотландия либералдары – Канаданың федералды либералдық партиясының провинциялық бөлімшесі. Екі партияның да мүшелері ортақ, және либералдық парламент мүшелері жиі заң шығару ассамблеясының либералдық мүшелеріне айналады, және керісінше. Мысалы, Джеральд Риган либералдық парламент депутаты болғаннан кейін провинциялық партияның жетекшісі болды. Ол Новая Шотландияның премьер-министрі болғаннан кейін федералды либералдық үкіметке қосылды. Ангус Л. Макдональд, провинцияның ең танымал либералдық премьер-министрі, өкілеттігін екі кезеңге бөліп, бес жыл бойы Уильям Лайон Маккензи Кингтің соғыс уақытындағы үкіметінде федералды либералдық кабинет министрі болып қызмет етті. 2009 жылғы сайлауда Стивен МакНил либералдарды 11 орынмен ресми оппозиция статусына жеткізді. 2013 жылғы сайлауда МакНил либералдары көпшілік дауысқа ие болып, Даррел Декстердің НДП үкіметін жеңді. 2017 жылғы сайлауда МакНил либералдары заң шығарушы органда 27 орынды сақтап, азайтылған көпшілікті қамтамасыз етті. 2020 жылдың 6 тамызында МакНил партия басшысы лауазымынан кететінін және жаңа басшы табылғанға дейін премьер-министр және партия басшысы қызметін атқара беретінін мәлімдеді. 2021 жылдың 23 ақпанында Ранкин МакНилдің орнына Новая Шотландияның 29-шы премьер-министрі болды. Ранкин 2021 жылдың 17 тамызына мерзімінен бұрын сайлау жариялады, бірақ оның либералдық партиясы сайлауда жеңіліске ұшырады. Ранкин Timberlea Prospect округінде жеке өзі қайта сайланды.
From 1956, the Tories gained significant ground with Robert Stanfield's reformation of the "Progressive Conservatives", and have successfully challenged the Liberals for control of the government. The Liberals faltered in the province at the beginning of the 21st century, and for a time were the third largest party in the House of Assembly, behind the Tories and the Nova Scotia New Democratic Party. After the Nova Scotia Liberal Party's dismal performance in the 2006 election (and failing to win his own seat), leader Francis MacKenzie announced his resignation. He was succeeded by Stephen McNeil. In the 2009 election, the Liberals moved out of third party status and formed the official opposition once again. In the 2013 election, the Liberals won a majority government, their first since the 1993 election under John Savage, and took office for the first time in 14 years. Under McNeil, a self described fiscal conservative, the party pushed for balanced provincial budgets and took a firm stance against public sector unions. The Nova Scotia Liberals are the provincial section of the federal Liberal Party of Canada. The two parties have a shared membership, and Liberal Members of Parliament often become Liberal Members of the Legislative Assembly, and vice versa. Gerald Regan, for instance, became leader of the provincial party after serving as a Liberal MP. He joined the federal Liberal government after serving as premier of Nova Scotia. Angus L. Macdonald, the province's most storied Liberal premier, split his term into two by spending five years as a federal Liberal cabinet minister in the wartime government of William Lyon Mackenzie King. In the 2009 election, Stephen McNeil led the Liberals to Official Opposition status, winning 11 seats. In the 2013 election, the McNeil Liberals won a majority government, defeating the NDP government of Darrell Dexter. In the 2017 election, the McNeil Liberals retained a reduced majority of 27 seats in the legislature. On August 6, 2020, McNeil announced he will step down as party leader and that he will continue to act as premier and as the party's leader until the a replacement is found. On February 23, 2021, Rankin became the 29th Premier of Nova Scotia, replacing McNeil. Rankin called a snap election for August 17, 2021, which his Liberal Party lost. Rankin was personally re elected in Timberlea Prospect.