USS Windham Bay: Касабланка классындағы эскорт тасымалдағышы

Кіріспе

Касабланка класындағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эскортты ұшақ тасымалдаушысы, 1944-1959 жылдар.

USS Windham Bay (CVE 92) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған елу кемелік серияның отыз сегізінші кемесі. Ол Аляска территориясындағы Тонгасс ұлттық орман қорығындағы Виндхэм шығанағының құрметіне аталған. Кеме 1944 жылдың наурыз айында суға түсіріліп, мамыр айында қолданысқа берілді. Ол Иво Джимаға жасалған шабуыл және Окинава шайқасы кезінде жабдықтау және тасымалдауды қамтамасыз етті. Соғыстан кейін ол "Magic Carpet" операциясына қатысып, Тынық мұхиты аймағынан АҚШ әскери қызметшілерін елдеріне қайтарды. 1946 жылдың тамыз айында кеме қызметтен босатылып, Тынық мұхиты резервтік флотына қойылды. Бірақ Корея соғысы басталғанда, ол қайтадан қызметке шақырылды және 1959 жылға дейін көлік және қосалқы ұшақ тасымалдаушы ретінде қызмет етті, содан кейін қайтадан қызметтен босатылды. Ақырында, 1961 жылдың ақпан айында кеме бөлшектелді.

Дизайн және сипаттама

Windham Bay – Касабланка класындағы эскорт-тасымалдауыш, ең көп салынған әуе кемелерінің түрі. Ол соғыстың басындағы ауыр шығындарды толықтыру үшін, алдын ала дайындалған бөліктерді пайдаланып, жаппай өндірілуге арналған. Бауырларымен стандартизацияланған, оның жалпы ұзындығы 156,06 м; су сызығы бойынша ұзындығы 149,35 м. Ең кең жері 32,92 м болатын, кеменің ені 19,81 м. Оның суға бату тереңдігі 6 м (20 фут) болды. Стандартты жүктемесі , толық жүктемесі болды. Ұшақ ангары 78 м (257 фут) ұзын, ал ұшу палубасы 145 м (477 фут) ұзын. Кеме екі Skinner Unaflow поршеньді бу машинасымен жабдықталған, ол екі валды қозғалтып, жылдамдыққа ие болуға мүмкіндік берді, соның арқасында кеме сағаттық жылдамдықпен жүзе алатын. Кемеге қуатты төрт Babcock & Wilcox су түтік қазандықтары берді. Оның ықшамдығы ангар палубасының алдына ұшақ катапультін орнатуды талап етті, ал ұшу және ангар палубалары арасында ұшақтарды жылжытуды жеңілдету үшін екі лифт болды: біреуі алдында, біреуі артқы жағында. Кеменің кормасында 38 калибрлі қос мақсатты зениттік қару орнатылған. 8 Bofors зениттік пулеметі және палуба периметрі бойынша орналасқан 12 Oerlikon зениттік пулеметімен әуе шабуылынан қорғаныс қамтамасыз етілді. Соғыс аяқталған кезде Касабланка класындағы кемелер 30 мм-лік 20 зениттік қаруды тасымалдауға бейімделді, ал 40 мм-лік зениттік қарулардың саны екі есеге көбейтіліп, 16-ға жеткізілді. Бұл өзгерістер камикадзе шабуылдарынан салдарынан туындаған өлім-жұлымның өсуіне жауап ретінде жасалды. Касабланка класындағы эскорт-тасымалдауыштар 860 адамнан тұратын экипаж және 50-56 адамнан тұратын авиаэскадрильямен жұмыс істеуге арналған, бірақ соғыс жағдайында экипаж саны көбейтілуі жиі қажет болды. Касабланка класындағы эскорт-тасымалдауыштар 27 ұшақты тасымалдауға арналған, бірақ ангар палубасы көбірек ұшақты сыйдыра алатын, бұл көбінесе тасымалдау немесе жабдықтау миссиялары кезінде қажет болды.

Құрылыс

1942 жылғы 18 маусымда оның құрылысы Кеме құрылысы жөніндегі комиссияның шарты бойынша Kaiser Shipbuilding Company, Ванкувер, Вашингтон компаниясына тапсырылды. 1944 жылғы 5 қаңтарда "Виндхэм Бэй" деген атпен, Аляскадағы шығанақтар мен бұғаздардың аттарымен эскорт тасымалдаушыларын атау дәстүрінің аясында құрылысы басталды. Ол MC корпусы 1129 ретінде тіркелді, бұл Касабланка классының эскорт тасымалдаушыларының жиырма жетіншісі болды. Осыған байланысты ол CVE 92 сыныптама белгісін алды, яғни ол АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қабылданылған тоқсан екінші эскорт тасымалдаушысы еді. 1944 жылғы 29 наурызда суға түсірілді, оның серігі Генри М. Купердің әйелі болды. Кеме Әскери-теңіз күштеріне беріліп, 1944 жылғы 3 мамырда капитан Чарльз Уильям Оексли басшылығымен қолданысқа енгізілді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Тапсырыс алғаннан кейін, «Виндэм Бей» батыс жағалаудан Сан-Диегоға дейін 6 маусымда келді. Содан кейін ол қысқа уақыт бойы Калифорнияның оңтүстік жағалауында әуе біліктілігін және катапультті сынақтарды өткізді, содан кейін Гавайиге ұшақтар мен жолаушыларды тасымалдады. 12 маусымда ол порттан шығып, 19 маусымда Перл-Харборға келді, жүгін Маршалл аралдарына бағытталған басқа жүкпен алмастырды. Ол 25 маусымда Перл-Харбордан шығып, 2 шілдеде Маршалл аралдарындағы Маджуро атолына келді. Содан кейін ол батысқа қарай Кваджалейн атолына, сонымен қатар Маршалл аралдарына қарай жүзіп кетті. Сол жерде ол 532 (VMF(N) 532) теңізшілер түнгі ұрысшы эскадрильясының ұшақтары мен құрамын қабылдады және Мариана аралдарына қарай жүзіп кетті. Эскадрон Саипанға келді, ол жақында қауіпсіздікке қол жеткізген, оның ұшу палубасынан ұшып, эскадронның жабдықтарын түсіру үшін Гарапан зәкіріне кірді. Ондағы жағдайға байланысты, «Виндэм Бей» жапондық ұшақтардың эскадрильясын жүктеп, Гавайиге қайтып оралды. Ол 10 шілдеде Перл-Харборға оралды және 25 шілдеде Батыс жағалауға жөнелту алдында он бес күн портта қалды. 31 шілдеде Сан-Диего портына оралды және Сан-Педрода күрделі жөндеу жұмыстарын бастады. Бұл процесс тамыз айының бүкіл айына созылды, ал «Виндэм Бей» 1 қыркүйекте теңізге қайта оралды, ол Әмірлік аралдарының Эмирау мен Манусқа ұшақтармен жүкті. Ол қыркүйек айының ортасында Эмирауға, ал 18 қыркүйекте Манусқа келді. Ұшақтарын түсіргеннен кейін ол жолаушыларды алып, Жаңа Гебридтердегі Эспириту Сантоға қарай жүзіп кетті. Осы тапсырманы орындағаннан кейін ол тағы бір ұшақты жүктеп, 5 қазанда Манусқа оралды. Содан кейін ол Батыс жағалауға қайту алдында Соломон аралдарындағы Гуадалканалға барды. 20 қазанда Сан-Диегоға оралды. Содан кейін ол қараша айында Оңтүстік Тынық мұхитына тағы бір тасымалдау миссиясын жасады, ұшақтарды Манусқа тасымалдай отырып, 24 қарашада Гуадалканалдағы Палау науқанынан 350-ге жуық жаралыларды Сан-Диегоға тасымалдау үшін жинады. 10 желтоқсанда Сан-Диего портына оралғаннан кейін, «Виндэм Бей» 27 желтоқсанға дейін белсенді емес болып қалды, содан кейін ол ұшақтарды тасымалдауға кірісті. Осы уақыт ішінде лейтенант (уақытша командир болып тағайындалды) Теофилус Хорнер Мур Перл-Харборға келгенге дейін кемеге уақытша командалық жасады. Батысқа қарай қозғалғанда, ол Пёрл-Харборға ұшақтарды тасымалдай бастады. Сол жерде капитан Максвелл Франклин Лесли «Виндэм Бейдің» тұрақты командалығын қабылдады. 5 қаңтарда порттан шығып, Гавай аралдарындағы Мидуэй атолына жетіп, 9 қаңтарда жүк түсірді. Келесі күні ол Мидуэйден шығып, 13 қаңтарда Перл-Харборға оралды. Ол порттан 1 ақпанда кетіп қалды, бұл жолы Иво Джимаға жоспарланған шабуылға қолдау көрсетуге дайындалып жатқан Үшінші флоттың алдыңғы қатардағы жылдам тасымалдаушы жұмыс тобы үшін ауыстыру ұшақтары, бөлшектері мен керек-жарақтарын қамтамасыз ету үшін. Орталық Тынық мұхитына қарай бара жатқанда, «Виндэм Бей» Маршалл аралдарындағы Эневетак атолына тоқтап, Каролин аралдарындағы Улити атолына жүзіп барады. Өзінің жүк жинауға қажетті жүкті алып, «Виндэм Бей» кемесі 50.8.4 операциялық бөлімнің, CVE ұшақ тасымалдау бөлімінің, оның бауырлары Адмиралтейлік аралдары, Бугенвилл және Атту кемелерімен бірге теңізге шықты. Логистикалық қолдау тобының 50.8 тапсырма тобының құрамында, қоректендіру тасымалдаушылары контр-адмирал Дональд Б. Беридің қол астында болды. Жолда Грейнер, Сандерс және Уайман атты жойғыш-эскорттар кемелерді тексерді. Ол 19 ақпанда Иво Джимаға келді, содан кейін ол арал үстінде операциялар жүргізетін флоттық тасымалдаушыларға алмастыру ұшақтары мен экипаждарын жеткізуді бастады. 50.8.4 тапсырмалық бөлім бірінші рет 19 ақпанда 58.1, 58.4 және 58.5 тапсырмалық топтарға жеткізілімдер жүргізді, келесі күні 58.2 және 58.3 тапсырмалық топтарға жеткізілімдер жүргізілді, содан кейін 58.5 тапсырмалық топтардан басқа барлық тапсырмалық топтарға 21 ақпанда жеткізілімдер жүргізілді. Оның негізгі міндеттері аяқталғаннан кейін, «Виндэм Бей» 1 наурызға дейін ұшақтарды жеткізуді жалғастырды, ол кезде оның арнайы тобы Улитиге қайта оралды. Төрт эскорт-тасымалдаушы флоттық тасымалдаушыларға 254 ұшақ пен 65 ұшақ экипажын жеткізді, олардың көпшілігі алғашқы үш күнде ауыстырылды. Кейіннен, 50.8.4 тапсырма тобы қайтадан теңізге шықты, ал 1 сәуірден бастап жылдам тасымалдаушы тапсырмасын қайтадан қамтамасыз етумен қатар, эскорт тасымалдаушылары Окинаваға қону үшін әуеден қорғаныш беруші CVE-лерге ауыстыру ұшақтары мен жабдықтарын жеткізу жұмысын да жүктеді. Жақында 26 наурызда басып алынған Керама аралдарын пайдалана отырып, эскорт тасымалдаушылары бомбалар мен оқ-дәрілерді жылдам толықтыра алды, алдыңғы қатардағы тасымалдаушылардан алыс уақытты азайта отырып. 5 маусымның таңын атып, «Виндэм Бей», 38.1 тапсырма тобының және 30.8 тапсырма тобының кемелерімен бірге Окинаваның шығысына қарай бағытталған, солтүстіске қарай жылжып келе жатқан «Конни» тайфунының жолында қалды. Желтоқсан айында 1944 жылы «Кобра» тайфунына Үшінші флотты бастап әкелген адмирал Уильям Халси кішісі енді Үшінші флотты тағы бір қауіпті дауылдың ортасына, контр-адмирал Беридің ескертулерін елемей, шығысқа қарай бағытталды. Бұл мәлім болған кезде, қоректендіру тасымалдаушылары өзара тәуелсіз түрде жүзіп жүргенін анықтады. «Виндэм Бей» дауылдың ортасына жақындағанда, шамамен сағат 3:00-де, экипаж ұшу палубасында сақталған ұшақтарды бекітілген орындарынан босап, теңізге түсіп бара жатқанын көрді. Бірнеше минуттан кейін «Виндэм Бей» дауылдың ортасына кірді. Кеменің жел өлшеу жүйесі күшті желдің салдарынан бұзылды, бірақ экипаж желдің шамамен 22.86 метр биіктіктегі толқындармен бірге сағатына 130 шақырымға дейін жететінін бағалады. Сонымен қатар, 22.86 метр биіктіктегі толқындар кеменің үстінен өтті. Алдыңғы ұшақ лифті жоғары көтерілгеніне қарамастан, су лифт шеттерінен ағып кіріп, лифт шахтасын 1.22 метр сумен толтырып, оны уақытша қолданудан шығарды. Сағат 3:55-те, кеме ең биік толқыннан өтетін кезде, екі алдыңғы 40 мм Bofors зеңбірегі және алдыңғы қарау платформасы кемеден шығып кетті. Сонымен қатар, алдыңғы 6.1 метр ұшу палубасы кеменің бастияғына құлап, оның ангар палубасына және ұшақ лифтіне зақым келтірді. Тайфун кезінде келтірілген зақымдар жөндеуді қажет етті, сондықтан «Виндэм Бей» қоректендіру міндеттерінен босатылды. Шығысқа қарай бағытталған ол 16 маусымда Мариан аралдарында тоқтады, содан кейін Оахуға бет бұрды, онда жедел жөндеу жұмыстары жүргізілді. Сонымен қатар, ол F4U 2 Corsairs ұшақтарын тасымалдау үшін жүктелді. 25 маусымнан 27 маусымға дейін Перл-Харборда тоқтағаннан кейін, 11 шілдеде Сан-Диего портына кең ауқымды жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін кірді, олар жапондық капитуляция жарияланғаннан кейін тамыздың соңына дейін аяқталды. 26 тамызда жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін «Виндэм Бей» Сан-Диего портынан шығып, бортында 312 (VMF 312) теңізшілердің әскери эскадрильясымен Гуамға бағытталды. Перл-Харборда қысқа тоқтағаннан кейін, ол 15 қыркүйекте Апра портына келді. Жүк және жолаушыларын түсіргеннен кейін, ол Филиппиндегі Самар және Лейтеге қарай жүзіп кетті, 19 қыркүйекте келді, Гавайиге қайта тасымалдау үшін жолаушыларды, ұшақтарды және жабдықтарды алды. Ол 24 қыркүйекте Лейтеден шығып, 27 қыркүйекте Гуамда тоқтады және 7 қазан күні Оахуға оралды. Ол 8 қазанда порттан шығып, 14 қазанда Сан-Диего портына оралды. Портта болғанда «Виндэм Бей» «Magic Carpet» операциясының флотына қосылды,...

Upon being commissioned, Windham Bay underwent a shakedown cruise down the West Coast to San Diego, arriving on 6 June. She then briefly conducted air qualifications and catapult trials off the southern California coast, before taking on a load of aircraft and passengers bound for Hawaii. On 12 June, she left port, arriving within Pearl Harbor on 19 June, trading her cargo for another load, this time bound for the Marshall Islands. She left Pearl Harbor on 25 June, arriving at Majuro Atoll in the Marshall Islands on 2 July. She then sailed westwards to Kwajalein Atoll, also within the Marshalls. There, she took on the aircraft and personnel of Marine Night Fighter Squadron 532 (VMF(N) 532), and steamed for the Mariana Islands. The squadron arrived on Saipan, which had recently been secured, by flying off of her flight deck, and she put into Garapan anchorage to unload the squadron's gear. Whilst in anchorage, Windham Bay loaded up a squadron of captured Japanese aircraft, and proceeded back to Hawaii. She returned to Pearl Harbor on 10 July, and remained in port for fifteen days, before departing for the West Coast on 25 July. She returned to port in San Diego on 31 July, and she began overhaul at San Pedro, where additional anti aircraft armaments were retrofitted. This process took up the entire month of August, and Windham Bay returned to sea on 1 September, with a load of aircraft bound for Emirau and Manus, of the Admiralty Islands. She arrived at Emirau in mid September, and at Manus on 18 September. After unloading her aircraft, she took on a load of passengers and steamed for Espiritu Santo, of the New Hebrides, and upon completing this task, she took on another load of aircraft, returning to Manus on 5 October. She then visited Guadalcanal, of the Solomon Islands, before heading back to the West Coast. Proceeding via Espiritu Santo, she arrived back in San Diego on 20 October. She then made another transport mission to the South Pacific in November, transporting aircraft to Manus and collecting about 350 casualties from the Palau campaign at Guadalcanal on 24 November for transport back to San Diego. Upon returning to port in San Diego on 10 December, Windham Bay remained inactive until 27 December, when she resumed transporting aircraft. During this stay, Lieutenant (temporarily promoted to Commander) Theophilus Horner Moore assumed temporary command of the carrier until it arrived at Pearl Harbor. Proceeding westwards, she transported a load of aircraft to Pearl Harbor, arriving on 2 January 1945 before taking on a load of F4U Corsairs. There, Captain Maxwell Franklin Leslie took over permanent command of Windham Bay. Leaving port on 5 January, she headed to Midway Atoll in the Hawaiian Islands, arriving on 9 January, where she unloaded her cargo. The following day, she left Midway, returning to Pearl Harbor on 13 January. She left port on 1 February, this time as a replenishment carrier, providing replacement aircraft, parts, and supplies for the frontline Fast Carrier Task Force of the Third Fleet, which at the time was preparing to provide support for the planned invasion of Iwo Jima. On her way out towards the Central Pacific, Windham Bay stopped at Enewetak Atoll in the Marshall Islands, before steaming for Ulithi Atoll in the Caroline Islands. Upon taking on board the cargo required to sustain her replenishment duties, Windham Bay took to sea, as a part of Task Unit 50.8.4, the CVE Plane Transport Unit, along with her sister ships Admiralty Islands, Bougainville, and Attu. As a part of Task Group 50.8, the Logistics Support Group, the replenishment carriers were under the command of Rear Admiral Donald B. Beary. En route, the carriers were screened by the destroyer escorts Greiner, Sanders, and Wyman. She arrived off Iwo Jima on 19 February, whereupon she began delivering replacement aircraft and crews to the fleet carriers conducting operations over the island, with the transferring aircraft being screened by the fighter contingents of Makassar Strait and Shamrock Bay. Task Unit 50.8.4 first conducted deliveries to Task Groups 58.1, 58.4, and 58.5 on 19 February, conducted deliveries to Task Groups 58.2 and 58.3 the following day, and then deliveries to all the Task Groups excepting 58.5 on 21 February. Her main duties finished, Windham Bay continued delivering a trickle of planes until 1 March, when her Task Group returned to replenish at Ulithi. In total, the four escort carriers had delivered 254 aircraft and 65 plane crews to the fleet carriers, the majority of which were transferred on the first three days. Later, upon having replenished, Task Group 50.8.4. took to sea again, and beginning on 1 April, in addition to resupplying the Fast Carrier Task Force, the escort carriers also shouldered the burden of providing replacement aircraft and supplies for the CVEs providing air cover for the landings on Okinawa. Taking advantage of the Kerama Islands, which had been recently captured on 26 March, the escort carriers were able to quickly replenish on bombs and ammunition, minimizing the amount of time spent away from the frontline carriers. By the early morning of 5 June, Windham Bay, along with the ships of Task Group 38.1 and Task Group 30.8, was trapped in the path of Typhoon Connie, which was proceeding northwards, and on a course to the east of Okinawa. Admiral William Halsey Jr., which had already led the Third Fleet into the deadly Typhoon Cobra in December 1944, now managed to lead the Third Fleet yet again into the eyewall of another deadly storm, ignoring reports by Rear Admiral Beary, who was convinced that Halsey's eastwardly course would put his carriers into the storm. By the time this had become evident, the replenishment carriers had already found themselves navigating independently of each other. As Windham Bay neared the center of the storm, at around 3:00, her crew began to witness the aircraft stored upon the flight deck work free of their restraints and slip into the sea. A few minutes later, Windham Bay entered the eyewall. The carrier's wind measuring system was quickly blown away by the gusts, but the crew estimated the winds to be gusting at around In addition, waves estimated as towering some 22.86 m high broke over the carrier. Despite the fact that her forward aircraft elevator was up, water seeped through the edges of the elevator, flooding the elevator well with 1.22 m of water and temporarily taking it out of commission. At 3:55, as the carrier crested over a particularly high swell, the two forwardmost 40 mm Bofors guns, along with the forward lookout platform, were ejected off the ship. Simultaneously, the forwardmost 6.10 m of her flight deck collapsed onto her forecastle, damaging both her hangar deck and aircraft elevator. The damage sustained during the typhoon necessitated repairs, and Windham Bay was therefore relieved of her replenishment duties. Heading eastwards, she stopped at the Marianas on 16 June on her way to Oahu, where quick repairs were made. In addition, she took on a load of F4U 2 Corsairs for transport. Stopping at Pearl Harbor from 25 June to 27 June, she entered port at San Diego on 11 July for extensive repairs, which took until late August to finish, after the Japanese surrender had been announced. On 26 August, with her repairs having concluded, Windham Bay left San Diego harbor, with Marine Fighter Squadron 312 (VMF 312) on board, bound for Guam. Stopping briefly at Pearl Harbor, she arrived in Apra Harbor on 15 September. Having unloaded her passengers and cargo, she steamed for Samar and Leyte, within the Philippines, arriving on 19 September, taking on passengers, planes, and equipment for transport back to Hawaii. She departed Leyte on 24 September, stopped at Guam on 27 September, and arrived back at Oahu on 7 October. She left port on 8 October, and arrived back in San Diego harbor on 14 October. Whilst in port, Windham Bay joined the Operation Magic Carpet fleet, which repatriated U. S. servicemen from around the Pacific. On 19 October, the carrier left on her first run, a voyage which ended at San Pedro. She left for another run on 13 November, arriving at Samar on 26 November, leaving on 28 November. Pausing at Pearl Harbor, she arrived in Port Hueneme, California on 17 December. She then proceeded a short ways southward back to San Pedro port, where she remained until the New Year. On 8 January 1946, Windham Bay departed San Pedro again, making a round trip to Pearl Harbor, arriving on 14 January. Leaving port on 15 January, she returned to California on 21 January. She then sailed north to Tacoma, Washington, arriving on 25 January, where she was to be mothballed as part of the Pacific Reserve Fleet. Inactivation work began as soon as she arrived, and she was decommissioned on 23 August.

Корей соғысы

1950 жылы жаз айында Корей соғысы басталғанға дейін «Виндэм шығанағы» Тынық мұхиты резервтік флотымен бірге сақтауға алынды. АҚШ соғысқа араласуымен, Біріккен Ұлттар Ұйымының қолдауымен, 1950 жылдың 28 қазанында Вашингтон штатының Бремертон қаласында, капитан Чарльз Э. Брантон басқаруымен, «Виндэм шығанағы» қайтадан қолданысқа енгізіліп, T CVE 92 корпус белгісімен ұшақ тасымалдағыш ретінде қайта жіктелді. Ұшақ тасымалдағыш ретінде ол Әскери теңіз тасымалдау қызметі (MSTS) азаматтық экипажбен, бірақ әскери басшылықпен жұмыс істеді. 20 қарашада ол Калифорнияға оңтүстікке қарай бағыт алып, Сан-Диегоға бара жолында Сан-Францискода тоқтады, 2 желтоқсанда жетті. Содан кейін ол солтүстікке қарай, Сан-Францискоға қайта жүзіп, 13 желтоқсанда келді. Сол жерден ол Перл-Харборға қарай жүзіп, 19 желтоқсанда сонда жетті. Калифорнияға оралған соң, ол 1951 жылдың 2 қаңтарында Аламедаға кіріп, 7 қаңтарда Кореяға бағытталған ұшақтармен жүктелген күйі Тынық мұхитына қайта оралды. 24 қаңтарда ол Жокохамаға келді және жүгін түсірді. 26 қаңтарда Йокохама портынан шығып, оңтүстікке қарай бағыт алып, француз Индоқыстайындағы Сайгонға барды. Осы сапарда «Виндэм шығанағы» 1925 жылдан бері Лонг Гам өзеніне кірген алғашқы ірі кеме болды. Сайгонға тоқтаған кезде вьетнамдық көтерілісшілер 17 қол гранатасын лақтырды, бірақ олардың ешқайсысы жарылмады. Сапарын аяқтаған соң, ол батыс жағалауға қайтқанша Филиппиннің астанасы Манилаға барды. «Виндэм шығанағы» 24 ақпанда Сан-Франциско шығанағына кірді. Келесі жиырма айда «Виндэм шығанағы» Сан-Франциско немесе Сан-Диегодан жүк тиеп, Йокосукадан түсіріп, әрқашан Сан-Францискоға қайтып келетін тоғыз рет Тынық мұхиты арқылы қайта жабдықтау сапарларын жасады. 1952 жылдың қазан және қараша айларында ол Тайваньдағы Каосиунг және Таиландтағы Бангкокқа барып, 9 желтоқсанда Жапония арқылы Аламедаға оралды. «Виндэм-Бей» кемесі 1953 жылы Батыс жағалау мен Жапония арасындағы мұхит аралық қайта жабдықтау сапарларын жалғастырды. Корей соғысы бітуімен, оның тасымалдау миссиялары көбірек аялдамалар мен қосымша сапарларды, әсіресе Гавайи, Филиппин және Йокосукадан басқа жапон порттарына баруды қамти бастады. Француз Индоқыстайы жиі баратын орынға айналды, «Виндэм шығанағы» 1954 жылдың мамыр айында, 1955 жылдың ақпанында және 1955 жылдың наурыз айында Сайгонға тоқтады, ол кезде ол Вьетнам Республикасының бөлігіне айналды. 1955 жылдың 12 маусымында ол CVU 92 корпус белгісімен қосымша тасымалдаушы ретінде қайта жіктелді. 1956 жылдың 4 тамызында Аламедадағы тоқтау кезінде болған өрттен қатты зақымдалды. 1957 жылдың мамыр айында ол өзінің порттар тізіміне Окинавадағы Наха қаласын қосты, ал 1957 жылдың желтоқсанында Сайгонға тағы бір аялдама жасады. Басқа барлық жағдайларда, «Виндэм Бейдің» осы кезеңдегі тасымалдаушы ретіндегі мансабы тек батыс жағалаудан Жапонияға ұшақтарды жабдықтау жөніндегі тапсырмалардан тұрды, бұл батыс Тынық мұхитын қамтуға тағайындалған жылдам тасымалдаушыларға қолдау көрсету үшін жүргізілді. «Windham Bays» тасымалдаушы ретіндегі мансабы 1958 жылдың соңына дейін созылды, сол кезде әскери-теңіз флоты «Касабланка» класындағы эскорт тасымалдаушыларды ескі кемелерге қарағанда аз экономикалық және аз қажет деп бағалады. Сондықтан ол 1959 жылдың қаңтарында қайтадан қызметтен шығарылды және бұл жолы Тынық мұхиты флотының Сан-Франциско тобының бөлігі ретінде сақтауға алынды. 1959 жылдың 1 ақпанында ол әскери тізімнен алынып тасталды, кейіннен ол Нью-Йорк қаласындағы Hugo Neu Steel Products Corp. компаниясына сатылды. 1961 жылдың ақпан айында кеме Жапонияда сүзіліп кетті. «Виндэм Бей» кемесі Екінші дүниежүзілік соғыста атқарған қызметі үшін үш шайқас жұлдызына ие болды.

Windham Bay continued to be mothballed with the Pacific Reserve Fleet until the Korean War broke out during the summer of 1950. With the United States intervening in the war, under the auspices of the United Nations, Windham Bay was recommissioned and reclassified as an aircraft transport with the hull symbol T CVE 92 on 28 October 1950 at Bremerton, Washington, with Captain Charles E. Brunton in command. As an aircraft transport, she was operated by the Military Sea Transportation Service (MSTS) with a civilian crew, but with a military command. On 20 November, she steamed south to California, stopping at San Francisco on her way to San Diego, arriving on 2 December. She then sailed northwards, back to San Francisco, arriving on 13 December. There, she headed to Pearl Harbor, arriving on 19 December. Returning to California, she sailed into Alameda, California on 2 January 1951, before heading back into the Pacific on 7 January, this time with a load of aircraft bound for Korea. She arrived at Yokohama, Japan on 24 January, where she unloaded her cargo. She left Yokohama harbor on 26 January, proceeding southwards, where she visited Saigon in French Indochina. In doing this visit, Windham Bay became the first large vessel to enter the Long Gam River since 1925. Whilst she was docked in Saigon, Vietnamese rebels tossed seventeen hand grenades at the carrier, albeit none exploded. After completing her visit, she headed to Manila, the capital of the Philippines, before heading back to the West Coast. Windham Bay sailed into the San Francisco Bay on 24 February. For the next twenty months, Windham Bay made nine round trip transpacific resupply voyages, loading up at either San Francisco or San Diego, always unloading at Yokosuka, and always returning to San Francisco. She broke this routine in October and November 1952, when she visited Kaohsiung, Taiwan, and Bangkok, Thailand, before returning via Japan to Alameda on 9 December. Windham Bay continued her transpacific resupply voyages between the West Coast and Japan throughout 1953. As the Korean War wound down to an armistice, her transport missions began to involve more stops and side trips, notably to Hawaii, the Philippines, and to other Japanese ports besides Yokosuka. French Indochina became a frequent destination, with Windham Bay stopping at the capital of Saigon in May 1954, February 1955, and in March 1955, which by then had become part of the Republic of Vietnam. On 12 June 1955, she was reclassified as a utility carrier, with the hull symbol CVU 92. On 4 August 1956, she was severely damaged by a fire which broke out whilst she was docked in Alameda. In May 1957, she added Naha, Okinawa to her list of ports of call, and in December 1957, she made another stop to Saigon. In all other respects, Windham Bays career as a transport carrier during this period consisted solely of missions resupplying aircraft from the West Coast to Japan, conducted in support of the fast carriers assigned to cover the western Pacific. Windham Bays career as a transport carrier lasted until the end of 1958, during a time in which the navy evaluated the Casablanca class escort carriers to be less economical and less desirable as transport carriers as compared to the older s. Therefore, she was yet again decommissioned and mothballed in January 1959, this time as part of the San Francisco Group of the Pacific Reserve Fleet. She was struck from the Navy list on 1 February 1959, and subsequently sold for scrapping to the Hugo Neu Steel Products Corp., of New York City. The ship was ultimately scrapped in Japan throughout February 1961. Windham Bay received three battle stars for her World War II service.